กำแพงหัวใจ (อแมนด้า+มาคัส)

วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่แกรนด์เดร์กับคาร์รินจะต้องเดินทางกลับจากบราซิลแล้ว สองสามคืนที่พวกเขาอยู่ที่นี่เหมือนกับซ้อมฮันนีมูนยังไงยังงั้น ตอนนี้ทั้งสองคุณพ่อนั้นก็รอดูสถานการณ์ว่ามาเฟียที่นี่มันจะยังมาวุ่นวายอยู่ไหม หากว่ามันตุกติกหรือพูดไม่เป็นคำพูดหละก้อ สองคู่หูในตำนานจะจัดการให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย อาลัลกับเควิ่นมองหน้ากันนิ่ง ในใจเขานึกถึงอดีตที่ผ่านมาของพวกเขา

"เอ้าไอ้เสือ หนูคาร์ริน เตรียมตัวกันพร้อมหรือยังลูก" เสียงอาลัลเอ่ยถามบุตรชายและว่าที่สะใภ้ของเขา เมื่อทั้งสองเดินมายังเขาที่นั่งจิบกาแฟในพื้นที่ส่วนตัวนั้น

"เรียบร้อยแล้วฮะแด็ดดี๊ แล้วเราจะไปกันกี่โมงฮะ" แกรนด์เดร์ถามเขาพร้อมดึงเก้าอี้ให้แฟนสาวนั่งใกล้ๆ พ่อของเธอ

"ก็อีกสักชั่วโมงนี่แหละ ตอนนี้ก็รอทางลูกน้องไปตรวจเช็คความเรียบร้อยอยู่ เรากลับลำเดียวกันแหละนึเควิ่น" อาลัลพูดพร้อมหันหน้าไปทางเพื่อนรักที่นั่งคุยอยู่กับหนูคาร์ริน

"อืม ไปพร้อมกันแหละ เดี๋ยวเด็กแถวนี้จะบ่นเอา" เควิ่นพูดพรางชำเรืองมองบุตรสาวที่นั่งมองเขาด้วยอาการงอนๆ

"แหมป๋าคะ คาร์รินไม่ใช่เด็กแล้วนะคะ" หญิงสาวเกาะแขนบิดาหล่อนแล้วทำแก้มป่องด้วยอาการงอนๆ

"ฮ่าๆ ๆ ไม่เด็กก็ไม่เด็กจ้า ลูกสาวป๋าโตเป็นสาวแล้ว แล้วก็สวยมากด้วย"

"มันต้องอย่างนี้สิคะป๋า รักป๋าที่สุดเลย" คาร์รินพูดไปแล้วทำเสียงออดอ้อนไป หล่อนซบหน้ากับแขนแกร่งของผู้เป็นพ่อ แล้วก็หันไปยิ้มหวานให้กับแกรนด์เดร์ เขาอมยิ้มกับเจ้าหล่อน

ทางด้านของมาคัส เขาเดินวนไปวนมาบริเวณหน้าห้องของหญิงสาวที่เขานอนด้วยเมื่อคืนก่อน ในหัวใจเขาก็รู้สึกแปลกๆ อย่างบอกไม่ถูก อีกใจก็อยากจะเคาะประตู อีกใจก็ไม่กล้า เพราะตั้งแต่คืนนั้น เขากับหล่อนก็ไม่ได้เจอหน้ากันอีกเลย แต่ได้ยินข่าวจากเพื่อนที่เป็นบอดี้การ์ด ว่าเจ้าหล่อนยังไม่ได้กลับบ้าน ยังคงอยู่ที่โรงแรมนี้จนกว่าพวกคุณแกรนด์เดร์ จะเดินทางกลับ ซึ่งวันนี้ในอีกหนึ่งชั่วโมงพวกเขาก็จะไปแล้ว เจ้าหล่อนยังไม่ออกมาจากห้องเลย แล้วเขาจะเอายังไงดี

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!!! มาคัสตัดสินใจเคาะประตู เพื่อพบหน้าหญิงสาวที่อยู่ในห้องนั้น อแมนด้าซึ่งเธอยืนเหม่อลอยมองออกไปยังท้องทะเลกว้างนั้นด้วยหัวใจห่อเหี่ยว ใจหล่อนรู้สึกยังไงอย่างบอกไม่ถูกเมื่อถึงวันที่คณะคุณแกรนด์เดร์จะต้องไปจากที่นี่แล้ว เศร้าเหงาหงอยอย่างบอกไม่ถูก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคุณแกรนด์เดร์หรือว่าใครกันแน่ ร่างบางยืนคิดอะไรเพลินๆ โดยไม่รู้ว่ามีใครคนหนึ่งเคาะเรียกอยู่นอกห้อง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!!! เสียงนั้นดังอีกครั้ง จนทำให้อแมนด้าสะดุ้ง หล่อนมองไปยังประตูห้อง แล้วขมวดคิ้วโก่งอย่างสงสัย หล่อนเดินไปยังประตูนั้น แล้วเปิดมันออกอย่างลืมตัว ใบหน้าสวยนั้นตึงทันที เมื่อเห็นว่าผู้มาเยือนนะเป็นใคร

ปึก!!! เสียงบานประตูกระทบกับร่างหนาของผู้ชายหน้าห้อง

"นี่ หลบไปนะ " หญิงสาวพยายามจะปิดประตู เพื่อกันไม่ให้ใครอีกคนเข้ามาด้านใน แต่หญิงสาวก็ทำได้แค่นั้น เขาใช้ร่างหนาของเขาเบียดเข้ามาด้านในห้องทันที เขาออกแรงดันหญิงสาวเข้ามาด้านในแล้วดึงประตูห้องปิดลงอย่างรวดเร็ว

"นี่นายเข้ามาทำบ้าอะไรเนี๊ย" อแมนด้าถามเขาด้วยสีหน้าจริงจัง ดวงตาหล่อนมองใบหน้าคมนั้นนิ่ง

"ก็เข้ามาคุยกับเมียไง" มาคัสพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย พรางเบียดร่างหนาเข้าหาร่างบางของอแมนด้าจนชิดผนังห้อง

"บ้าใครเป็นเมียนายอย่ามาปากพร่อย" อแมนด้าตอบด้วยน้ำเสียงห้วนๆ

"ก็เธอไง หรือจะให้ฉันทบทวนอีกรอบ" เขาพูดพร้อมชะโงกหน้าจนชิดใบหน้าของหญิงสาว อแมนด้าเบนหน้าหนีเขาอย่างรวดเร็ว

"อย่ามายุ่งกับฉันอีก คนเลว"

"ไม่ยุ่งได้ยังไงเธอก็เป็นเมียฉันแล้ว"

"ไม่ พูดบ้าอะไรของนาย ฉันไม่เป็นเมียใครทั้งนั้น" อแมนด้าตะโกนใส่หน้าเขาอย่างอารมณ์เสีย หล่อนเกลียดขี้หน้าเขาจริงเชียว เขาจะจองเวรจองกรรมหล่อนอีกทำไม ตอนนี้หล่อนไม่มีอารมณ์จะสู้รบกับใครอีกแล้ว หล่อนเบื่อ

"หึ เอาหละๆ มาพูดกันดีๆ " มาคัสใช้น้ำเย็นเข้าลูบ เขาไม่อยากต่อปากต่อคำกับเจ้าหล่อน เพราะว่าตอนนี้เขามีเวลาไม่มาก

"พูดเรื่องอะไรก็ว่ามา ฉันไม่อยากจะอยู่กับนายมากนักหรอก"

"คือว่าวันนี้พวกเราจะไปจากที่นี่แล้ว"

"แล้ว..........." อแมนด้ายักไหล่ถามเขาโดยไม่ยี่ระและใส่ใจในสิ่งที่เขาพูดมากนัก

"แล้วฉันก็ต้องตามเจ้านายฉันกลับ"

"แล้ว............."

"ก็ แล้วเอาเบอร์เธอมา" มาคัสพูดกับหล่อนด้วยน้ำเสียงแข็งๆ

"ไม่ ทำไมฉันต้องให้นายด้วย"

"ก็ไม่ให้แล้วฉันจะติดต่อเธอได้อย่างไร"

"ฉันไม่อยากติดต่อนาย แล้วก็ใครๆ ทั้งนั้น อย่ามายุ่งกับฉันอีก" อแมนด้าพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น หล่อนเบนสายตาออกจากใบหน้าคมของชายหนุ่มที่อยู่ใกล้หล่อนแต่เอื้อม

"เธออย่ามาเรื่องมาก อยากให้คลิปที่ฉันอัดไว้นี่มันแพร่กระจายหรือไง" มาคัสยกเรื่องคลิปที่เขาเคยขู่หญิงสาวไว้ ซึ่งความจริงทุกอย่างถูกแต่งขึ้นมา เขาอ้างว่าหากหล่อนไปยุ่งกับคุณแกรนด์เดร์อีก เขาจะส่งลงโลกโชเซียลทันที

"นี่ไอ้บ้ามาคัส นายอย่ามาขู่ฉันได้ไหม" หญิงสาวเต้นเร่าๆ อย่างหงุดหงิด ในใจกังวลสารพัด

"ฉันไม่ได้ขู่ ที่ผ่านมาเธอเห็นฉันแค่ขู่รึ" เขายักคิ้วถามหล่อนอย่างเป็นต่อ

"นี่ๆ อย่ามาพูดมาก เอามือถือนายมา" อแมนด้าจำต้องยอมให้เบอร์เขา หล่อนรู้ว่าคนอย่างเขาไม่เคยขู่ เพราะว่าตลอดเวลาที่อยู่กับเขานั้น เขาพูดจริงทำจริงทุกอย่าง หญิงสาวเดินหลบเขาออกมาจากตรงนั้น โดยอาศัยช่วงที่เขาหยิบมือถือยื่นให้กับหล่อน มาคัสมองหล่อนแล้วอมยิ้ม อย่างคนมีชัย ผู้หญิงอะไรทั้งดื้อทั้งผยศ สมควรแล้วที่คนอย่างเธอจะต้องคู่กับคนอย่างฉันอแมนด้า

"มองอะไรของนาย" อแมนด้าเงยหน้าขึ้นจากจอมือถือก็พบว่ามาคัสมองหล่อนอยู่ก่อนแล้ว ในใจของหล่อนรู้สึกแปลกๆ อย่างบอกไม่ถูก

"ก็มองเธอนั่นแหละ ถ้าเธอว่าง่ายๆ แบบนี้ก็น่ารักดี" เขาเอ่ยชมเจ้าหล่อนต่อหน้าต่อตา

"นี่อย่ามาพูดจาสั่วๆ กับฉัน ฉันไม่เป็นปลื้มด้วยหรอก" อแมนด้าพูดกับชายหนุ่มพรางหลบตาเขาอย่างรวดเร็ว

"หึ.... เธอนี่น่าจะโรคจิตนะเนี่ยะ ชอบแบบเถื่อนๆ หรือไง คนพูดจาดีๆ ด้วยไม่ชอบ"

"ชอบ ถ้าคนๆ นั้นไม่ใช่นาย" อแมนด้ายังพูดจากวนประสาทชายหนุ่ม ทำเอามาคัสหน้าตึงมาเลยทีเดียว

"นี่เอาไป" อแมนด้าเอ่ยพรางยื่นมือถือของเขาให้ มาคัสมองมือถือของเขาในมือหล่อน จากนั้นก็ลอบชำเรืองใบหน้าสวยของเจ้าหล่อนสลับกัน เขารู้ว่าหล่อนไม่กล้ามองหน้าเขานักหรอก เขารับมันมาถือไว้ หมับ!!! มือหนาของเขาก็คว้าหมับที่ข้อมือเรียวของเจ้าหล่อนทันที

"นี่ไอ้บ้ามาคัสปล่อยมือฉันนะ" อแมนด้าแวดเสียงใส่ชายหนุ่มดังลั่น

"ไม่ปล่อย" เขายังลอยหน้าลอยตาพูดกับเจ้าหล่อน ทำเอาหญิงสาวหมั่นใส่เขาเต็มกำลัง

"นี่ปล่อยนะไอ้บ้า อย่ามาแตะต้องตัวฉัน...... นี่ฉันบอกให้ปล่อยไง" หญิงสาวตะโกนใส่หน้าชายหนุ่ม พรางมือบางก็แกะข้อมือหนาที่เหนียวยังกับปลอกเหล็กนั้นพัลวัน

"นี่ไอ้บะ....ว้ายยย" ยังไม่ทันที่อแมนด้าจะต่อว่าเขาอีก ร่างบางของหล่อนก็ถูกดึงเข้าหาร่างหนาของเขานั้นอย่างรวดเร็ว ดวงตากลมของหล่อนเบิกกว้างมากขึ้น เมื่อร่างบางของหล่อนตกอยู่ในอ้อมกอดของเขาเสียแล้ว ร่างหล่อนยังคงขัดขืนดิ้นรนไปมา

"นี่ไอ้มาคัสบ้า ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะมากอดฉันทำไมเนี่ย" อแมนด้ายังคงออกแรงดีดดิ้นเพื่อให้พ้นจากพันธนาการของชายหนุ่ม

"นี่อย่าดิ้นให้มากอแมนด้า ไม่อย่างนั้นผมจะจูบคุณ" เขาก้มลงไปพูดกับเจ้าหล่อนจนเกือบชิดพวงแก้มนวลนั้น คราวนี้ได้ผล เจ้าหล่อนหยุดทุกการกระทำของหล่อนแทบจะทันที มาคัสมองหญิงสาวในอ้อมกอดแล้วนึกยิ้มในใจ เขารู้สึกดีที่หล่อนอยู่นิ่งๆ แบบนี้ อแมนด้าเองก็เช่นกันหล่อนรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก ทั้งสองคนยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น อแมนด้าเองซบหัวลงกับอกกว้างนั้นอย่างลืมตัว พวกเขาจะรู้หรือไม่ว่ากำแพงหัวใจของทั้งสองคนนี้ได้พังทลายลงหมดแล้ว.....>>>>>>

โปรดติดตามต่อน๊าเกือบจบแล้วจ้า