ตอนพิเศษ 3 (ความสุขของครอบครัว)

วันนี้ทุกคนที่บ้านแกรนเดร์สัน กำลังวุ่นวายอยู่กับการต้อนรับสมาชิกใหม่ของบ้าน ภรรยาและบุตรคนแรกของแกรนด์เดร์กำลังกลับมาจากโรงพยาบาล ชายหนุ่มออกโรงสั่งคนที่บ้านจัดห้องหับเพื่อต้อนรับบุตรสาวและภรรยาของเขาด้วยตนเอง เสียงแตรรถบ่งบอกว่าตอนนี้ทุกคนกำลังมาถึงแล้ว ชายหนุ่มรีบวิ่งลงไปดูด้วยความตื่นเต้น

"มาแล้วคะคุณแกรนด์เดร์ คุณคาร์รินกับคุณหนูน้อยมาแล้วคะ" เสียงคนรับใช้ขึ้นมาบอกเขา ด้วยสีหน้าแววตาที่ตื่นเต้นไม่แพ้เจ้านาย

"มาแล้วเหรอ ไปๆ รีบลงไปเร็ว " ชายหนุ่มเอ่ยชวนเด็กรับใช้ก่อนที่เขาจะเดินแกมวิ่งไปหาลูกเมียเขาที่หน้าบ้านทันที

เมื่อมาถึงรถหรูของบ้านเขาได้จอดเทียบบันไดบ้าน คนใช้ต่างยืนเข้าแถวรอกันอย่างเป็นระเบียบ พ่อตาแม่ยายของเขาลงรถจากคันถัดไป ส่วนแด็ดกับมาดามของเขาก็ลงตามมากันติดๆ ประตูรถเปิดอัตโนมัติ ภาพหญิงสาวอุ้มเด็กทารกเพศหญิงแก้มแดงอย่างกับลูกตำลึงสุกเดินออกมาจากรถ ทุกคนต่างฮือฮาในความน่ารักน่าชังของเจ้านายน้อยในบ้าน

แกรนด์เดร์ยิ้มหน้าบานแฉ่งที่เขาได้ลูกสาวสมใจ เขาเห็นแวบแรกตั้งแต่ที่อยู่โรงพยาบาลก็รู้แล้วว่าลูกสาวเขานะเหมือนใคร พ่ออย่างไงลูกสาวก็อย่างนั้น เขายังไม่ได้ตั้งชื่อให้ลูกสาวเลย ไม่รู้ว่าจะให้ชื่ออะไรดี ลูกสาวของเขาน่ารักเหลือเกิน

"ไปไอ้เสือยืนยิ้มอยู่นั่นแหละ พาหลานเข้าบ้านเร็วเข้า" เสียงอาลัล พ่อของเขาเอ่ยขึ้น หลังจากที่แกรนด์เดร์ไม่มีทีท่าว่าจะขยับ

คาร์รินยืนมองสามีตัวเองแล้วก็ต้องอมยิ้ม พี่แกรนด์เดร์ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลย ดูสิ อะไรจะหน้าบานเอาปานนั้น หญิงสาวมองสามีตัวเองด้วยแววตาที่ไหวระริก หล่อนมีลูกกับเขา ผู้ชายที่เคยทำให้หล่อนเสียใจก่อนหน้านี้ แล้วดูตอนนี้สิ เขาทำหน้าที่สามีที่ดี และพ่อที่ดี แบบไม่ขาดตกบกพร่องเลยก็ว่าได้ หญิงสาวมองรอบๆ ห้องของบุตรสาวที่แกรนด์เดร์เป็นคนจัดแจงให้

"แล้วนี่จะให้ลูกชื่ออะไรหละพ่อแกรนด์เดร์ " เควิ่นเดินมาถามลูกเขยเขาด้วยความอยากรู้

"เอ่อ ผมว่าจะให้ชื่อน้อง แกลลินท์ ดีไหมครับ " เขาหันไปตอบพ่อตาของเขาด้วยรอยยิ้มที่มันกว้างมากขึ้น

"ชื่อแกลลินท์ หรือคะ " คาร์รินหันไปถามสามีตัวเองอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

"ใช่ครับ น่ารักไหม มันเป็นชื่อของเรารวมกันสองคนนะที่รัก " เขาเอ่ยขึ้น พร้อมมาสวมกอดภรรยาที่อุ้มบุตรสาวของเขาอยู่ด้วย คาร์รินมองหน้าบุตรสาวในอ้อมอกแล้วยิ้ม

"หนูชื่อแกลลินท์ นะคะลูก" คาร์รินก้มลงไปพูดกับทารกน้อยที่หลับตาพริ้มอยู่นี้ แล้วหันไปยิ้มกับสามีตัวเอง

ทุกคนในที่นี้ ล้วนแต่มีใบหน้าที่มีความสุข อาลัลมองครอบครัวของเขา ตระกูลของเขาที่มีทายาทเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคนแล้ว ต่อไปในอนาคต มันก็จะมีเพิ่มขึ้นอีกเรื่อยๆ โดยคนรุ่นเก่าอย่างพวกเขาก็กำลังจะหมดไฟไปในอีกไม่ช้า แต่คนรุ่นใหม่อย่างเช่นรุ่นลูกรุ่นหลาน มันกำลังเฟื่องฟูขึ้นเรื่อยๆ ต่อไปคงเป็นหน้าที่ของคนรุ่นลูกรุ่นหลาน ที่จะต้องสืบทอดกิจการงานที่พวกเขาเคยสร้างไว้ ตระกูลแกรนด์เดร์สัน และตระกูลคาร์ซิโอ ต้องรุ่งเรืองไปอีกไกลเป็นแน่ อาลัลคิดดังนั้นก็ยืนมองทุกคนอย่างมีความสุข

หลังจากที่ทุกคนกลับไปแล้ว แกรนด์เดร์ ได้แต่นั่งมองบุตรสาวของตัวเองอย่างภูมิใจ เขาดีใจที่มีวันนี้ เขาดีใจที่เขามีครอบครัวที่อบอุ่น มีลูกที่น่ารักไว้เติมเต็มคำว่าครอบครัว เขามีภรรยาที่ดีและก็น่ารัก บนโลกนี้ เขามีแค่นี้เขาก็มีความสุขแล้ว ชายหนุ่มลูบหัวบุตรสาวของเขาเบาๆ ในตาของเขาระยิบระยับไปหมด

"ยังไม่ไปนอนอีกหรือคะพี่แกรนด์เดร์ " คาร์รินเดินเข้ามาในห้องก็เห็นว่าสามีของหล่อนยังคงนั่งอยู่ที่เดิม

" ยังครับที่รัก อยากนั่งมองลูกแบบนี้นานๆ "

" แหมพี่คะ พักผ่อนบ้างก็ได้ นี่ก็ดึกแล้วนะคะ เพราะนับจากนี้ต่อไปเวลานอนของเราจะเริ่มมีค่ามากขึ้น"

"ทำไมหละครับที่รัก"

"ก็เจ้าตัวเล็กของเรานะซิคะ จะกวนเราทุกสองชั่วโมงเลยแหละ"

"จริงเหรอครับที่รัก"

"จริงสิคะ ไม่เชื่อเราเริ่มจับเวลาเลย"

!! แว้ อุ แว้ ++++ ยังไม่ทันขาดคำเสียงเด็กร้องก็ดังขึ้นต่อหน้าต่อตาเขาแล้ว แกรนด์เดร์อมยิ้มกับภรรยาทำท่าตกใจ เป็นจริงอย่างที่บอกจริงด้วย จากนั้นทั้งสองพ่อแม่ก็วิ่งวุ่นกันสองคนในห้องนั้น ภาพของทั้งสองมันจะดูวุ่นวายหน่อย แต่มันก็เป็นความวุ่นวายที่แฝงไปด้วยความสุข ทั้งสองดูแลลูกไปก็ยิ้มไป ไม่บอกก็รู้ว่าความสุขที่ทุกคนมีนั้นมันมาจากไหน จากเจ้าตัวน้อยที่กำลังร้องอุแว้ๆ อยู่ หรือจะเป็นทั้งสองสามีภรรยาที่พากันวุ่นวายอยู่อย่างนั้น แต่มันไม่ได้มาจากอย่างใดอย่างหนึ่ง ทุกอย่างมันประกอบกันเป็นความสุขในแบบฉบับสุดๆ นั่นเอง

สามปีต่อมา

เสียงวุ่นวายดังอยู่ภายในห้องของลูกสาว ชายร่างสูงใหญ่ กำลังเคร่งเครียดอยู่กับการจับปูน้อยใส่กระด้ง ใบหน้าคมเข้มของผู้เป็นพ่อขมวดเข้าหากันแน่น เสื้อตัวนี้มันใส่ยังไง เขาบ่นพึมพำกับตัวเอง น้ำใสๆ ไหลหยดลงปลายจมูกด้วยความเหนื่อย

"อยู่นิ่งๆ ซิครับลูกแกลลินท์ คุณพ่อใส่ไม่ได้เลย" แกรนด์เดร์พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พรางมือหนาก็ปาดเหงื่อของตัวเองพราง ในใจนึกถึงตัวเองตอนเด็กๆ เราเป็นแบบนี้หรือเปล่านะ หรือว่าน้องคาร์ริน ทำไม แกลลินท์ถึงได้ซนขนาดนี้

"อะไรคะที่รัก แต่งตัวให้ลูกยังไม่เสร็จอีกเหรอคะ " เสียงหวานดังมาจากประตู เขาเงยหน้าขึ้นไปยิ้มเจื่อนๆ ให้กับภรรยา

"ก็ดูลูกเราซิครับ อยู่เฉยซะที่ไหน นั่นไง วิ่งไปนู้นอีกแล้ว" แกรนด์เดร์บอกคาร์ริน โดยชี้ให้หล่อนดูเจ้าปูน้อยของเขาที่วิ่งซนไม่หยุด ไม่ยอมให้เขาใส่เสื้อให้เลย

"แกลลินท์ลูก มาหาคุณแม่เร็วคะ หากช้าคุณแม่ไม่พาไปด้วยนะคะ " คาร์รินเล่นบทโหดโดยแกล้งขู่ปูน้อยของหล่อน มันได้ผล เจ้าปูน้อยหยุดวิ่ง แล้วกลับมาหาเจ้าหล่อนในทันที

"โหยแกลลินท์ ทำไมคุณพ่อเรียกแล้วหนูไม่หยุดหละคะ" แกรนด์เดร์ตัดพ้อบุตรสาวทำเอาเจ้าปูน้อยต้องเดินมานั่งตักผู้เป็นพ่อเป็นเชิงเอาใจ แกรนด์เดร์ยิ้มอย่างใจดี จากนั้นก็หอมแก้มเจ้าหล่อนเล่น ฟอด!!!!

"ก็พี่แกรนด์เดร์เล่นตามใจนางนะซิคะ นางเลยไม่ค่อยกลัว " คาร์รินต่อว่าสามีตัวเอง ที่เอาแต่ตามใจลูกสาวจนเคยตัว แล้วอย่างนี้ ช้าอย่างนี้ มาคัสกับอแมนด้าก็รอแย่เลย หญิงสาวคิดดังนั้นก็ส่ายหัวไปมาอย่างเอือมๆ หลังจากที่จับแกลลินท์ใส่ชุดสวยเสร็จแล้วทั้งหมดก็พากันไปยังห้องอาหารโรงแรมที่นัดกันไว้ก่อนหน้านี้

"สวัสดีครับคุณแกรนด์เดร์ สวัสดีครับคุณคาร์ริน " เสียงเข้มของมาคัสเอ่ยทักทายผู้เป็นเจ้านาย เขามองดูทั้งคู่แล้วก็สุขใจแทนไปด้วย คิ้วหนาขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย แล้วคุณหนูแกลลินท์หละ ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะเอ่ยถาม เสียงฝีเท้าเด็กก็วิ่งตามหลังมาพร้อมกับใบหน้ายิ้มแย้ม สดใสร่าเริงของนาง

"เอ้าสวัสดีครับคุณหนูแกลลินท์"

"สวัสดีคะคุณอามาคัส แล้วคุณอาอแมนด้าหละคะ " เสียงใสแสนจะเจื้อยแจ้วของเด็กวัยสามขวบเอ่ยถาม

"ไปเข้าห้องน้ำนะครับ นั่นไงมาแล้ว " มาคัสชี้ให้เด็กผู้หญิงฝรั่งแก้มป่องดู

"คุณอาอแมนด้า อู้ฮูคุณอาทานอะไรเข้าไปคะ พุงใหญ่จัง"

"ฮ่าๆ ๆ ๆ ๆ " เสียงหัวเราะดังลั่นพร้อมกัน เมื่อแกลลินท์เอ่ยถามอแมนด้า ซึ่งตอนนี้หล่อนเริ่มจะอุ้ยอ้ายแล้ว

"คุณอาอแมนด้าไม่ได้กินอะไรลูก คุณอากำลังมีน้องตัวน้อยอยู่ในนั้น" คาร์รินก้มลงไปบอกบุตรสาวที่ทำตาแป๋วอย่างตั้งใจฟัง

"น้องหรือคะ"

"ใช่คะ น้องที่ตัวเล็กๆ นอนอยู่ในนั้น " คาร์รินพยายามอธิบายให้บุตรสาวฟัง แต่หล่อนก็ไม่รู้ว่าจะเข้าใจมากน้อยแค่ไหน แกลลินท์เพิ่งจะสามขวบกว่าเอง

"คะน้อง ถ้าอย่างนั้นแกลลินท์ไปเอาขนมให้น้องนะคะ" เด็กหญิงเอ่ยขออนุณาตผู้เป็นแม่เพื่อไปหาซื้อขนมตามประสาเด็ก จากนั้นก็จูงมือพี่เลี้ยงไปโดยเร็ว

"นี่คุณอแมนด้าท้องกี่เดือนแล้วครับ " แกรนด์เดร์เอ่ยถามด้วยความอยากรู้

"ได้เจ็ดเดือนแล้วคะ"

"ยินดีด้วยนะคะคุณอแมนด้าแล้วก็มาคัส แล้วจะอยู่ที่นี่นานหรือเปล่าจ๊ะ " คาร์รินเอ่ยถามหญิงสาวเพื่อที่จะให้หล่อนและมาคัสไปนอนค้างที่บ้านหล่อน

"ก็ประมาณอาทิตย์หนึ่งนะครับ "มาคัสตอบแทนภรรยาที่ตอนนี้จะลุกนั่งหรือขยับตัวแสนลำบาก

"ถ้าอย่างนั้นเย็นนี้ไปนอนบ้านฉันเลย ห้องหับมีเยอะแยะ"

"ขอบคุณครับคุณแกรนด์เดร์ " มาคัสเอ่ยขอบคุณพรางมือหนาก็คอยประคองร่างภรรยาอยู่ไม่ห่าง

หลังจากที่ทั้งหมดรับประทานอาหารเย็นกันเรียบร้อยแล้ว ทุกคนก็พูดคุยถึงสารทุกข์สุกดิบตามประสาคนที่ไม่ค่อยได้เจอกัน เป็นปีมาคัสถึงจะกลับมาที่นี่ เขาได้รับมอบหมายให้บริหารงานโรงแรมที่บราซิลนั้น และทุกวันนี้กิจการที่นั่นก็เฟื่องฟูมาก แกรนด์เดร์ยังจะแบ่งหุ้นให้มาคัสสักสามสิบเปอร์เซ็นเป็นค่าตอบแทนพร้อมกับค่าจ้าง เพราะตอนนี้ทั้งคู่กำลังมีเจ้าตัวน้อยแล้วก็ถือว่าเป็นสามาชิกใหม่ของแกรนด์เดร์สันกรุ๊ปก็ว่าได้

แกรนด์เดร์และคาร์ริน มาคัสและอแมนด้า ทุกคนต่างมีใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใส นัยน์ตาทุกคู่ตรงนี้มีแต่ความสุขปรากฏอยู่ในนั้น ตราบนี้ต่อไปก็คงมีแต่ความสุข ความรัก ความอบอุ่นของคำว่าครอบครัว ทั้งหมดในที่นี้เคยผ่านปัญหาและอุปสรรค์มากมายมากันหมดแล้ว บางคนในที่นี้เกิดทำผิดมาครั้งหนึ่งแล้ว แต่การกลับตัวกลับใจของเขาก็ทำให้ทุกอย่างมันก็กลับมาดีได้ และลงตัวได้ในที่สุด

**ดังนั้น**....****ทุกคนบนโลกใบนี้ก็เช่นกัน หากมีปัญหาและอุปสรรค์ก็จงอย่าท้อ จงฝ่าฟันมันมาให้จงได้ และหากคนใดเคยหลงผิดมาก่อน ก็จงกลับตัวกลับใจเสียใหม่ โอกาสมีไว้ให้กับคุณเสมอ.......****ความสุขของคนเรานั้นมันสามารถสร้างขึ้นได้ด้วยตัวของเราเองคะ..........

จบบริบูรณ์