ดูแลคนป่วย

ชายหนุ่มลืมตามองใบหน้าสวยที่มันอยู่ใกล้ๆ ใบหน้าหล่อคมของเขา สายตาหวานเยิ้มก็ปรากฏขึ้น สายตาคมมองตามหญิงสาวที่เคลื่อนตัวขึ้นลงไปมา คาร์รินไม่รู้ตัวเลยว่าหญิงสาวถูกชายหนุ่มแอบมองนานแล้ว หล่อนหันกลับไปมองใบหน้าคมเมื่อรู้สึกตัวว่ามีใครกำลังจ้องมองอยู่ ดวงตาทั้งคู่สบกันอย่างจัง แกรนด์เดร์พยายามส่งสายตาหวานมายังหล่อน หญิงสาวมองลึกลงในดวงตาคู่คมนั้นอยู่นาน ใบหน้าหล่อค่อยๆ เคลื่อนเข้าหาใบหน้าสวยอย่างช้าๆ คาร์รินรีบสลัดความเคลิบเคลิ้มนั้นออกทันที

“เอ่อๆ คาร์รินกลับก่อนนะคะ นี่ก็ออกมานานแล้ว” หญิงสาวรีบพูดเร็วปรือ ก่อนที่ปากหยักจะเคลื่อนเข้ามาใกล้จนเกือบถึงแก้มนวลนั้น

“เอ่อ..ตามสบายนะ ขอบใจมากที่ทำแผลให้” ชายหนุ่มไม่รู้จะพูดอะไร เขาจึงตอบหญิงสาวไปทั้งๆ ที่ในใจต้องการจะให้หล่อนอยู่

ถ้าอย่างนั้นคาร์รินขอตัวนะคะ ขอบคุณนะคะที่ช่วย” หญิงสาวหันไปบอกชายหนุ่มที่นอนมองหล่อนเก็บข้าวเก็บของเพื่อไปที่นี่ แกรนด์เดร์ไม่รู้จะทำยังไงดี

“ถ้าอย่างนั้นก็ดูแลตัวเองดีดีนะ...พี่....โอ้ยยยย!!!!” ชายหนุ่มพูดยังไม่ทันจบประโยค ปากหยักก็ส่งเสียงลั่นด้วยอาการเจ็บปวด

“อุ้ย พี่แกรนด์เดร์ เจ็บมากไหมคะ” ยังไม่ทันที่ร่างบางจะใส่รองเท้า เท้าเรียวก็ต้องชะงักอย่างตกใจ แล้วรีบเข้าไปนั่งประชิดตัว ประคองร่างแกร่งที่กำลังจะชันตัวลุกขึ้นทันทีด้วยความเป็นห่วง

“เอ่อๆ พี่ไม่เป็นอะไรหรอก น้องคาร์รินไปเหอะ” เสียงทุ้มพูดกับร่างบางข้างๆ เขาด้วยน้ำเสียงเรียบ มือหนาก็กุมแผลตัวเองไว้มั่น

“ระวังหน่อยสิคะ อย่าขยับเขยื้อนมาก น้องเป็นห่วง” หญิงสาวพูดกับชายหนุ่มด้วยแววตาแสนจะห่วงใย โดยลืมไปว่าหล่อนบอกว่าห่วงเขาไปแบบเต็มสองหู

แกรนด์เดร์ถึงกับอึ้ง ไม่เชื่อหูตัวเอง หล่อนยังห่วงใยเขาอยู่ ชายหนุ่มแอบอมยิ้ม ความจริงเขาก็ไม่ได้เจ็บมากขนาดนั้นหรอก แต่ที่ร้องเสียงดังก็อยากให้ร่างบางที่กำลังจะเดินออกไปหันกลับมาดูเขาบ้าง ในใจของเขาตอนนี้อยากอยู่ไกล้ๆ แม่เนื้อเนียนนี้เหลือเกิน หากหล่อนกลับไป ก็จะไปเจอไอ้หน้าระรื่นนั้น แล้วเขามาเจ็บแบบนี้จะไปขวางพวกเขาได้อย่างไรกัน

"ไม่ไปไม่ได้เหรอน้องคาร์ริน พี่หยิบจับอะไรไม่ค่อยถนัดเลย ไอ้พวกนั้นมันก็ไม่ได้อย่างใจด้วย” แกรนด์เดร์ส่งเสียงออดอ้อนหญิงสาว โดยมองหล่อนอย่างขอความเห็นใจ

“เอ่อๆ ...ก็ได้คะ คาร์รินขอโทรบอกเพื่อนก่อน” หญิงสาวตอบตกลงชายหนุ่มอย่างลังเล อีกใจหล่อนก็กลัวว่ามันจะไม่เหมาะ อีกใจหล่อนก็เป็นห่วงเขา

แกรนด์เดร์ถึงกับยิ้มแก้มปริที่หญิงสาวตอบตกลงจะค้างที่นี่ หัวใจที่ห่อเหี่ยวตอนแรก สุดแสนจะพองโต แต่เขาต้องทำสีหน้าให้เรียบนิ่งและเป็นปกติให้มากที่สุด

คาร์รินเดินออกมาคุยโทรศัพท์บอกแอนนาว่าหล่อนขอกลับก่อน แต่รายละเอียดนั้นหล่อนไม่ได้บอก เกรงว่าคนฟังจะเป็นห่วง หญิงสาวก้มมองชุดตัวเองก็หนักใจ แล้วหล่อนจะนอนชุดนี้เหรอ แค่ใส่มานี่ก็ดูล่อตาล่อใจเขาแล้ว

“เอ่อ...พี่แกรนด์เดร์มีชุดให้น้องเปลี่ยนไหมคะ” ร่างบางเดินเข้าไปถามชายหนุ่ม โดยไม่รู้เลยว่าคนฟังต้องหันกลับไปมองชุดของหล่อนด้วย แกรนด์เดร์ถึงกับต้องกลืนน้ำลายลงคอ เมื่อเจ้าหล่อนเอาผ้าคลุมไหล่ออก หน้าอกคัพซีที่โดดเด่น มันดันชุดเกาะอกออกมาจนล้นเห็นเนื้อนูนตรงนั้นชัดเจน เอวคอดกิ่วที่แสนกลมกลึงนั้นก็รัดจนรู้สัดส่วน สะโพกผายแสนเย้ายวนตาอีก ทำไมใส่เสื้อผ้ารัดแน่นขนาดนี้นะ มันน่าจับตีก้นนักเชียว

“พี่แกรนด์เดร์คะ” คาร์รินต้องเอ่ยเรียกชายหนุ่มอีกครั้ง เมื่อเขาเอาแต่มองไม่ยอมตอบคำถามหล่อนแต่แรก

“มันอยู่ในนั้นน้องคาร์รินลองหาดูนะ” ชายหนุ่มชี้นิ้วแกร่งไปยังตู้เสื้อผ้าของเขาทันทีที่รู้สึกตัว

แกรนด์เดร์นอนมองทุกอิริยาบถของหล่อนก็อมยิ้ม หล่อนยังเหมือนเดิมตั้งแต่เล็กจนโต ทำอะไรก็ไม่ค่อยระมัดระวังตัวเท่าไรนัก เดินชนนู้นชนนี่ตลอดเลย ชายหนุ่มแอบอมยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว....แววตากลับไหววูบเล็กน้อยเมื่อนึกถึง นี่เขาต้องเสียหล่อนไปจริงๆ เหรอเนี้ย น่ารักน่ากอดขนาดนี้เขาไม่ยอมอีกแล้ว

คาร์รินหยิบเสื้อเชิตของชายหนุ่มที่คิดว่าใหญ่ที่สุดในตู้มาสวมใส่ หล่อนเลือกสีขาวตัวโคล่งนี้มันดีตรงที่ชายเสื้อมันจะยาวหน่อยเลยหัวเข่าขึ้นมานิดเดียวมันไม่น่าจะโป้มาก หญิงสาวเดินออกมาจากห้องน้ำก็พบว่าร่างสูงเดินมานอนยังเตียงกว้างเสียแล้ว ชายหนุ่มนอนทั้งๆ ที่ท่อนบนเปลือยเปล่า ยังดีที่กางเกงยังคงเป็นแสล็กตัวเดิม หลับแล้วหรือนี่หลับง่ายเหมือนเดิมเลย

คาร์รินเดินเข้าไปใกล้ชายหนุ่มแอบชะโงกใบหน้าสวยดูก็พบว่าดวงตาคมปิดสนิท ลมหายใจก็สม่ำเสมอกัน หญิงสาวจึงหยิบผ้าห่มใกล้ๆ นั้นคลุมกายแกร่งอย่างเบามือ หัวใจของหล่อนตอนนี้มันเริ่มอ่อนยวบ เมื่อนึกถึงตอนที่เขาเข้าช่วยหล่อนทั้งๆ ที่ตัวเองทรงตัวแทบไม่อยู่ด้วยซ้ำ เขาคนนี้ช่วยหล่อนตั้งแต่ๆ เล็กจนโตมาตลอด ตอนที่หล่อนจมน้ำก็เหมือนกัน เขาก็เป็นคนลงไปงมหล่อนขึ้นมาจากน้ำ จัดการทุกอย่างให้หล่อนฟื้น หล่อนจึงรอดชีวิตมาได้จนถึงทุกวันนี้ ชีวิตนี้หล่อนกับเขาจะหนีกันพ้นไหมหนอ ร่างบางทรุดตัวคุกเข่าลงกับพื้นใกล้ๆ เขาแล้วมองเขาด้วยสายตาที่บอกไม่ถูก

แกรนด์เดร์ลืมตาตื่นขึ้นมากลางดึก เขารีบมองหาร่างบางทันที สายตาคมสะดุดกับร่างแน่งน้อยที่นอนหลับปุ๋ยอยู่ตรงโซฟานั้น ผ้าห่มผืนน้อยของหล่อนเลื่อนตกลงพื้นไปแล้ว ชายหนุ่มเดินเข้ามายังหล่อนก็ต้องส่ายศีรษะไปมา รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้น.... เหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน นี่คงนอนดิ้นเสียจนมันหล่นลงพื้นซินะ

แกรนด์เดร์ก้มลงไปหยิบผ้าห่มขึ้น ด้วยมือข้างหนึ่งที่มันยังใช้งานได้ เขาบรรจงห่มผ้าให้เจ้าหล่อนอย่างเบามือที่สุด เพราะเกรงว่าเจ้าหล่อนจะตื่น ร่างแกร่งทรุดตัวลงนั่งกับพื้น นิ้วแกร่งค่อยๆ ยกขึ้นปัดปอยผมของหญิงสาวที่มันหล่นมาปกคลุมใบหน้านั้น ขึ้นไปทัดใบหูขาว ใบหน้าเนียนสวยนั้นทำให้ชายหนุ่มต้องก้มลงไปฝังจมูกกับพวงแก้มสวยอย่างเบาๆ

“อือออ...” ปากกระจับยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ทั้งๆ ที่หลับตาพริ้มอยู่อย่างนั้น ทำเอาแกรนด์เดร์ต้องหลุดยิ้มออกมาในความน่ารักของเจ้าหล่อน ชายหนุ่มค่อยๆ ลุกขึ้นยืนมองร่างบางอีกครั้ง นี่เรากลายเป็นอดีตคู่หมั้นกันแล้วใช่ไหม แต่ทุกอย่างเขาจะไม่ยอมให้มันเป็นแบบนี้อีกต่อไป เขากับหล่อนข้ามขั้นไปแล้วด้วยซ้ำ หล่อนเป็นเมียเขาแล้ว เขาไม่ยอมให้ไปเป็นเมียใครอีกเด็ดขาด ไม่ได้หมั้นก็แต่งกันได้ ยังไงซะเขาก็จะทำให้เจ้าหล่อนแต่งงานกับเขาให้ได้เลย

แกรนดฺเดร์กลับไปนอนคิดแล้วคิดอีก เขาจะทำยังไงดีให้หล่อนยอมใจอ่อน เขาจะทำยังไงดีให้หล่อนกลับมาเป็นน้องคาร์รินคนเดิมของเขา ที่ทั้งน่ารักแล้วก็อ่อนโยนกับเขาอย่างเช่นก่อนหน้านี้ หรือเขาคงต้องจริงจังแล้วก็จริงใจมากกว่านี้ แต่ก่อนเขาอาจจะเสือผู้หญิง หล่อนจึงมองเขาไม่ดีไม่มั่นคง ความจริงเขาก็มีใจให้หล่อนมาตลอดตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ผู้หญิงที่ผ่านมาในชีวิตเขาก็แค่สนุกเท่านั้นเอง ตอนนี้เขารู้แล้วว่าคนที่สำคัญที่สุดสำหรับเขาตอนนี้คือร่างบางที่อยู่กับเขานี้ เขาต้องรักษาหล่อนไว้ให้ดีที่สุดก่อนที่มันจะสายไปเสียแ

คาร์รินตื่นแต่เช้าเพื่อทำข้าวต้มให้กับชายหนุ่มทาน หล่อนชอบทำอาหารเหมือนป๋าของหล่อน ตอนเด็กๆ หล่อนจะเข้าครัวเป็นลูกมือป๋าตลอด เพราะวันหยุดป๋าจะเข้าครัวทำอาหารให้พวกเราทาน หญิงสาวสาละวนอยู่ในครัวอยู่สักพัก หล่อนจัดเตรียมทุกอย่างไว้พร้อมแล้ว หล่อนเดินเข้าไปหาร่างสูงที่ยังคงหลับปุ๋ยอยู่บนเตียง นี่เขาตื่นสายขนาดนี้เลยหรือนี่ แล้วแบบนี้จะได้กินยากี่โมง ร่างบางเดินอ้อมไปยังหัวเตียง มือเรียวค่อยๆ แตะไปที่ใบหน้าหล่อเข้มนั้น หล่อแบบนี้สินะสาวๆ ถึงมีมาให้เลือกไม่ขาด คาร์รินนึกในใจเมื่อก้มมองใบหน้าคมใกล้ๆ

หมับ!!! “อุ้ย...ว้ายยยย” หญิงสาวถึงกับร้องเสียงหลงเมื่อแขนเรียวถูกจับไว้หมั้นแล้วถูกกระชากให้ล้มลงบนเตียงกว้างข้างๆ ร่างหนานั้น ดวงตาคมถึงกับเบิกกว้างขึ้นเมื่อ เมื่อร่างบางของหล่อนอยู่ใต้ร่างหนาของเขาตอนนี

“เอ้า..น้องคาร์ริน...พี่..ขอโทษมันลืมตัว” ชายหนุ่มรีบกล่าวขอโทษหญิงสาวอย่างลืมตัว เพราะว่าเขาลืมไปว่าห้องนี้นอกจากเขายังมีเจ้าหล่อนอยู่ด้วย เขาไม่เคยพาสาวมานอนที่นี่ปกติเขาจะนอนคนเดียว พอรู้สึกว่าเหมือนจะมีใครอีกคนอยู่ จึงคิดว่าเป็นคนร้าย

“เอ่อๆ ...คะ...” ร่างบางมองเขานิ่ง ไม่รู้จะพูดคำใดอีก เขาคงลืมตัวจริงๆ เพราะหล่อนถูกกระชากจนเต็มแรง จนร่างปลิวล้มลงมาอย่างไม่เป็นท่าแบบนี้

แกรนด์เดร์มองใบหน้าสวยแล้วก็ต้องอมยิ้ม ใบหน้าเจ้าหล่อนตอนนี้เหวอจนหมดสวยไปเลย เจ้าหล่อนคงตกใจสินะที่เขาทำรุนแรงกับหล่อนแบบนี้ ด้วยความที่เขาใช้แขนยันที่นอนกว้างไว้มั่น เขาจึงรู้สึกเจ็บแผลจี๊ดๆ ..... “โอ๊ะ.....” แกรนด์เดร์ร้องออกมาด้วยความเจ็บ ดวงตาคมมองบาดแผลตัวเองทันที

“เป็นยังไงบ้างคะ.....อุ๊...อุ้ย.....” ด้วยความที่หญิงสาวเป็นห่วงหล่อนจึงรีบกระดกศีรษะมนขึ้นเพื่อจะดูอาการของชายหนุ่ม จมูกโด่งเล็กจิ้มลิ้มจึงชนเข้ากับแก้มสากอย่างจัง จึงเป็นเหมือนว่าหล่อนหอมแก้มเขา ใบหน้าสวยรีบก้มงุดหน้าลงทันทีด้วยความอาย ทำเอาคนถูกหอมถึงกับอมยิ้มกับตัวเอง แล้วทำเหมือนไม่รู้ไม่ชี้

“พี่เจ็บแผลนิดหน่อย ลืมตัวไปว่าแขนไม่ดีอยู่” ชายหนุ่มพูดหลังจากที่เลิกค่อมร่างบาง แล้วเปลี่ยนมานั่งข้างๆ มือหนาแตะลงกับบาดแผลเบาๆ

“ระวังหน่อยสิคะ มาคะ มาทำแผล แล้วก็ทานข้าวจะได้ทานยาแก้อักเสบนะคะ” คาร์รินรีบต่อว่าชายหนุ่มทันที ที่เขาเอาแต่ทำอะไรไม่ระวังตัวเอง เดี๋ยวแผลอักเสบขึ้นมามันจะแย่ไปกันใหญ่

ร่างบางเดินนำชายหนุ่มไปนั่งลงตรงโต๊ะรับประทานอาหาร หล่อนจัดแจงทำแผลให้ชายหนุ่ม แล้วก็นำข้าวต้มที่ยังร้อนและหอมกรุ่นนั้นมาเสิร์ฟให้ชายหนุ่ม แกรนด์เดร์มองตามอาหารที่หล่อนเอามาให้ มันช่างดูน่าทานจัง

“ทานข้าวนะคะ จะได้ทานยา” คาร์รินบอกชายหนุ่ม แล้วไปนั่งยังเก้าอี้ฝั่งข้างๆ เขา

“เอ่อ..ขอบคุณครับ....โอ้ยยย” สิ้นเสียงพูดคือเสียงร้องของชายหนุ่ม เขาพยายามตักอาหารด้วยแขนที่ถนัด แต่เจ้ากรรมมันก็เจ็บเสียจนร้องออกมาอย่างลืมตัว

"อุ้ยย...ลืมไปคะ มาคะ เดี๋ยวน้องป้อนให้” คาร์รินรีบเข้าไปดูชายหนุ่ม แล้วดึงถ้วยข้าวต้มเอามาถือไว้ แล้วจัดแจงตักขึ้นมาเป่า แล้วป้อนชายหนุ่มเองทันที

แกรนด์เดร์ถึงกับอึ้งกับเจ้าหล่อนที่ยอมป้อนเขาขนาดนี้ ชายหนุ่มทานอาหารมื้อนี้ด้วยความอิ่มเอมใจ เขารู้สึกสุขใจที่สุดที่หล่อนปฏิบัติกับเขาดีเสียจนบอกไม่ถูก สายตาคมลอบชำเรืองมองใบหน้าสวยของหล่อนแล้วก็ยิ้ม คาร์รินก็ป้อนข้าวต้มชายหนุ่มไปหน้าแดงไป หล่อนรู้ว่าเขาแอบมองหล่อน ๆ สายตาเยิ้มที่มองมานั้นมันทำให้หัวใจของหล่อนหวั่นไหว แต่หล่อนต้องบอกตัวเองอยู่เสมอว่าอย่าใจอ่อน หล่อนต้องเปิดโอกาสให้คนอื่นดูบ้าง แต่ไม่รู้ว่าทำไมตอนนี้หัวใจหล่อนก็สุขใจเช่นกันที่อยู่ใกล้เขา ที่คอยดูแลเขาแล้วแบบนี้หล่อนจะตัดใจจากเขาได้ไหมเนี๊ย....>>>>>>