พี่ชาย

ฉันตื่นมาในช่วงเช้ามองรอบ ๆ ห้องนอนสไตล์โมเดิร์นสีเทาสลับสีขาว ดูเรียบหรูบอกนิสัยเจ้าของห้องได้เป็นอย่างดี สายตาคู่สวยมองไปชายรูปร่างสูง ผมดกดำ ผิวขาวเนียนละเอียดเหมือนผิวผู้หญิงนอนค่ำหน้ามีผ้าห่มคลุมช่วงเอว ฉันเผลอมองคนใจดีด้วยความเสน่หากับตอนกลางคืนว่าดูดีแล้วตอนกลางวันดูดีกว่าหลายเท่า

"อืม เซ็กซี่เป็นบ้า"ฉันเผลอพึมพำออกมาเบา ๆ นี่มันเทพบุตรชัด ๆ เอาวะครั้งแรกกับคนหล่อขนาดนี้ถือเสียว่าสิ่งที่เสียไปไม่คิดที่จะเสียดายเลยดีกว่าให้ไอ้ผู้ชายหน้าปลวกนิสัยเลวคนนั่นเป็นไหน ๆ ก่อนที่ฉันจะมองไปยังหัวเตียงที่มีนาฬิกาตั้งอยู่บ่งบอกว่าตอนนี้เป็นเวลากี่โมงแล้ว

ที่เข็มสั้นชี้เลข 6 เข็มยาวชี้เลข 10 บ่งบอกถึงเวลาตายแล้วใกล้จะ 6 โมงเช้าแล้วเหรอบ้านก็ไม่ได้กลับและยังต้องขึ้นเครื่องตอนบ่ายอีกไม่ได้การแล้ว ฉันจะโดนอะไรบ้างเนี่ยพี่ออกัสเอาฉันตายเลย

สองเท้าวาดลงจากเตียงกว้างเมื่อฝ่าเท้าเเตะพื้นดีแล้วฉันลุกขึ้นยืน ก่อนขาฉันขาอ่อนยวบลงไปนั่งกองกับพื้น

"โอ้ยเจ็บจัง หน้าตาก็ดีแต่ทำไมกินดุแบบนี้"

มือข้างหนึ่งกุมท้องน้อยไว้ ส่วนอีกข้างท้าวลงที่เตียงก่อนจะค่อย ๆ พยุงตัวยืนขึ้นจนมั่นคงสองตาคู่สวยมองหาเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่ตามพื้นห้องก่อนจะหยิบชิ้นส่วนทุกชิ้นมากอดกุมไว้ในมือ พร้อมกันค่อย ๆ พาร่างบางที่อ่อนแรงเข้ามายังห้องน้ำ แต่ขณะสายน้ำจากฝักบัวที่ไหลลงมากระทบผิวเนียนละเอียดกับรู้สึกถึงความเจ็บแสบบริเวณเนินอกทั้งสองข้างใบหน้าเรียวก้มลงมองไปตามความผิวที่รู้สึกเจ็บช่วงเนินอกดวงตากลมโตเบิกขึ้นกว้างทันทีเมื่อเห็นรอยแดงช้ำหลายจุดบนเนื้อผิว

"บ้าเอ๋ย"ฉันพึมพำกับตัวเอง นี่เขาเป็นคนใจดีจริงไหมทำไมถึงทิ้งรอยอะไรเยอะแยะขนาดนี้ ดีนะที่ยังมีเสื้อคลุมถ้าไม่อย่างงั้นคิดไม่ออกเลยว่าจะเดินออกจากห้องด้วยสภาพที่น่าอับอายขนาดไหนคิด ๆ แล้วก็สงสารตัวเองที่ต้องมาเจอเหตุการณ์อะไรแบบนี้

ฉันรีบอาบน้ำและแต่งตัวก่อนที่พาตัวเองออกจากคอนโดหรูของคนใจดีที่ตอนนี้นอนหลับสนิทไมรู้เรื่องอยู่บนเตียง

คอนโดออกัส

มือเรียวสวยค่อย ๆ แง้มประตูหน้าห้องอย่างแผ่วเบาและปิดด้วยเสียงเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้

แก๊บ!

เพื่อที่จะพาตัวเองไปยังห้องนอนแต่ระยะทางก่อนที่จะถึงห้องนอนของฉันต้องผ่านโซนรับแขกที่มีโซฟาเบรดสีเทาตั้งอยู่ เท้าเรียวสวยค่อย ๆ เดินย่องด้วยความเบาราวกับนุ่ม ด้วยความกลัวว่าพี่ชายจะเห็นการมาในเวลาเช้าตรู่แบบนี้ อีกทั้งในใจยังภาวนาให้พี่ชายนั้นยังไม่กลับคอนโดหรือยังไม่ตื่นนอนก็ได้ แต่ทุกอย่างก็ดับสลายเมื่อฉันได้ยินเสียงทุ้มเข้มลอยมาเข้าโสตประสาทชั้นหู

"ไปไหนมาทำไมกลับมาตอนนี้"ฉันมองไปตามเสียงนั้นช้า ๆ ก่อนจะส่งยิ้มหวานพร้อมกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ มือข้างหนึ่งกำคอเสื้อไว้แน่นเพื่อปกปิดร่องรอยสิ่งที่ฉันทำพลาดพลั้งเมื่อคืนขณะที่พี่ออกัสจ้องมองฉันด้วยใบหน้าเรียบตรึงบ่งบอกว่าเจ้าของน้ำเสียงเข้มในอยู่ในอารมณ์ไหน

"ก็ไปที่ยวกับปานดาวกับนิสาไงน้องบอกพี่แล้วไม่ใช่เหรอ"เสียงหวานเอ่ยขึ้นแบบมีพิรุธพร้อมกับก้มหน้าหลบสายตาคมที่นั่งจ้องหน้าฉันเหมือนต้องการให้ฉันเปิดเผยความจริง

"ใช่เราบอกพี่แล้ว แต่ทำไมเราถึงกลับมาตอนนี้หรือจะให้พี่บอกพ่อกับแม่ว่าเราไปเที่ยวจนถึงเช้าแล้วค่อยกลับ"สายตาคมไล่มองสำรวจฉันอย่างพิจารณาก่อนจะส่งเสียงดุมาให้ฉันในเชิงตำหนิ กับการทำตัวเหลวไหลไม่ยอมกลับบ้านกับช่องแล้วไงเมื่อก่อนก็ไม่เคยทำจะทำสักครั้งจะเป็นไรไปคนเราเปลี่ยนแปลงกันได้ฉันอยากจะตะโกนบอกพี่ชายให้รู้ไปเลยจะได้ไม่ต้องมาคอยมาจับผิดฉันเหมือนตอนนี้แต่ไม่เอาดีกว่าสงบปากสงบคำไว้ดีแล้วถ้าพ่อกับแม่รู้นะคิดไม่ออกเลยว่าทั้งสองจะให้มาเที่ยวที่ประเทศไทยอีกไหม

"พี่จะโทษน้องไม่ได้นะ น้องโทรหาพี่ออกัสแล้วแต่ทำไมพี่ออกัสไม่รับสายล่ะหรือแอบกกสาวที่ไหนอยู่จึงไม่สนใจน้องสาว เนี่ยดูสิเลยต้องอยู่จนดึกเพื่อนตัวดีกลัวว่าจะเป็นอันตรายเลยพาไปนอนที่ห้องด้วยเนี่ยเห็นไหมว่าเป็นความผิดใคร ยังจะมาว่ากันอีก"คำแก้ตัวยาวยืดที่พ่นออกจากฉันอย่างไม่ลดล่ะที่พูดมามีความจริงอยู่บ้างอาจจะพูดออกมาไม่หมดแต่จะว่าใครผิดก็พี่ชายตัวดีเนี่ยแหละผิดที่ไม่ยอมรับสายเรา

"อันไปนอนกับใครเอาดี ๆ พี่ให้โอกาสเราบอกพี่อีกครั้ง"เสียงเข้มเอ่ยถามฉันอีกรอบด้วยท่าทีหยังเชิงขณะที่ฉันหลบสายตาไม่กล้าสบตาพี่ชายหันเหมองไปทางอื่นเพื่อเลี่ยงที่จะให้พี่ชายจับพิรุธได้

ด้านออกัส

คนปากแข็งก็ปากแข็งอยู่วันย่ำค่ำ เพราะเมื่อคืนผมโทรหาน้องสาวอยู่หลายสายแต่กับโทรหาน้องไม่ติด ด้วยความร้อนใจเลยต้องรีบขับรถมาหาน้องที่ผับที่ยัยอันทิ้งพิกัดเอาไว้ในข้อความแต่เมื่อมาถึงกับไม่มีวีแววของน้องสาว

จะเห็นมีเพียงเพื่อนของอันนิกาที่เดินออกจากผับพอดี ผมจึงได้โอกาสรีบสาวเท้าไปหาเพื่อนทั้งสองแต่กับได้คำตอบว่าน้องสาวน่าจะกลับคอนโดแล้วผมจึงรีบร้อนขับรถกลับคอนโดของตัวเอง แต่กับไร้วี่แววน้องสาว ผมนั่งรอน้องสาวอยู่ที่โซฟาด้วยความร้อนใจตั้งแต่เมื่อคืนยันถึงเช้าของอีกวันถ้าตอนเช้ายัยอันยังไม่กลับมาผมต้องไปแจ้งความคนหายแน่ ๆ

"นอนกับปานดาวนะสิถามได้"เสียงหวานเอ่ยขึ้นยืนกระต่ายขาเดียว ฉันจะกล้าบอกได้อย่างไรว่าเมื่อคืนไปทำอะไรมา

"เมื่อคืนพี่ไปผับที่เราไปเที่ยว"ฉันหลบสายตาพี่ออกัสด้วยใจเต้นแรงเหมือนมันจะทะลุออกจากอก

ตึก ตึก ตึก!

"พี่เจอใครรู้ไหม"พี่ออกัสบอก พรางมองใบหน้าฉันแบบไม่กระพริบตาเหมือนพี่เขาจะสังเกตุอาการอึดอัดของฉันขณะที่ฉันทำได้แค่เพียงหลบสายตามองพื้นห้องเพื่อไม่ให้พี่ออกัสจับสังเกตุได้

"เจอใครน้องจะไปรู้ด้วยเหรอ"เสียงหวานตอบด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ คงไม่เจอเพื่อนตัวดีทั้งสองหรอกมั่งถ้าเจอจบคะ ทุกอย่างจบกันสิ่งที่โกหกเอาไว้เยอะจบกันวันนี้แหละ

"พี่เห็นปานดาวกับนิสากำลังเดินออกจากผับพอดี พี่เลยเข้าไปถามหาเราแล้วรู้ไหมว่าเพื่อนเราตอบว่าอย่างไง"พี่ออกัสตะคอกเสียงดังจนฉันทำอะไรไม่ถูกจึงยอมสารภาพความจริงออกมา

"พี่ออกัสอันขอโทษคือเมื่อคืน..."ฉันเอ่ยขึ้นด้วยเสียงสั่นเครืออยู่ ๆ น้ำตาก็รื้นขึ้นมา

"มีอะไรไหนลองเล่าให้พี่ฟังสิ"พี่ออกัสเอ่ยด้วยน้ำเสียงเบาขึ้นเมื่อเห็นน้ำตาฉันที่กำลังค่อย ๆ ไหลออกจากดวงตา

"พี่ต้องสัญญาก่อนว่าถ้าน้องเล่าให้ฟังแล้วพี่จะไม่บอกพ่อกับแม่"ฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือก่อนจะยกมือปราดน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้มทั้งสองข้าง

"พี่สัญญา"เสียงทุ้มของพี่ชายสัญญาเป็นมั่นเป็นเหมาะก่อนที่ฉันค่อย ๆ เรียบเรียงเรื่องเหตุการณ์และเล่าเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบ

.......................................

เมื่อพี่ชายอย่าออกัสที่รักอันนิกามากเมื่อได้ยินทุกถ้อยคำที่น้องสาวเล่าหัวใจด้วยแกร่งรู้สึกเจ็บปวดที่น้องต้องโดนวางยา แต่ยังดีที่มีคนใจดีเข้ามาช่วยน้องสาวเขา แต่ไอ้คนใจดีมันดีจริงไหมนะที่มาปูยี่ปูย่ำน้องสาวแสนบริสุทธิของเขาจนไม่เหลือชิ้นดี

"มันเป็นใครบอกพี่มาไอ้คนใจดีของน้อง"เสียงเข้มเอ่ยขึ้นในเวลาต่อมาอยากจะลากคอไอ้คนใจดีมาชกให้หายแค้นเหลือเกินแทนที่จะพาน้องสาวเขาไปหาหมอแต่กับเลือกใช้วิธีการช่วยเหลือแบบผิด ๆ อย่างนี้เขาเรียกว่าใจดีจริงไหมหรือใจดีผสมร้ายกันนะ

"พี่ออกัสอันขอล่ะของให้เรื่องทุกอย่างจบแค่วันนี้ได้ไหม เพราะอย่างไงอันก็ต้องกลับสวีเดนแล้วและไม่รู้ว่าจะได้มาไทยอีกเมื่อไหร่ พี่ปล่อยผ่านเถอะอย่างให้เรื่องบานปลายเลย"

"ทำไมเราต้องปกป้องมันด้วยฮะยัยอัน"เสียงทุ้มเข้มตะคอกออกมาเสียงดังจนฉันถึงกับสะดุ้งจนตัวโยกกับน้ำเสียงอันน่ากลัวของพี่ชาย

"ที่จริงส่วนหนึ่งมันก็เป็นความผิดของพี่ด้วยนะที่น้องต้องมาเจอเหตุการณ์แบบนี้ ถ้าพี่รับสายน้องเรื่องทุกอย่างอาจจะไม่เป็นแบบนี้ก็ได้"ฉันพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเบาพร้อมกับก้มมองพื้นห้องไม่กล้าสบตาพี่ชายก่อนน้ำตาหยดใสจะร่วงหล่นมาที่พื้น

"ยัยอันนี่แกว่าเป็นความผิดของพี่เหรอ"เสียงทุ้มตะคอกขึ้นจนเสียงดังกับข้ออ้างที่น้องสาวโยนความผิดมาให้ตัวเอง

"หรือพี่คิดว่ามันไม่จริงพี่ลองคิดดี ๆ นะว่าใครผิดถึงทำให้อันเจอกับเหตุการณ์นี้"

พูดจบฉันก็ไม่อยากจะฟังอะไรอยู่แล้วฉันรีบวิ่งเข้าไปห้องนอนล๊อกประตูและร้องไห้อยู่คนเดียวภายในห้อง