บทที่ 8

ตอนที่ 7

อย่าให้เจอหน้า

“นี่พี่ยังไม่รู้จักชื่อเราเลย…ชื่ออะไรเหรอ”

เจมส์เอ่ยถามขึ้น พลางยกแก้วเหล้าขึ้นจรดริมฝีปาก

“ข้าวหอมค่ะ”

“พี่ชื่อเจมส์นะ”

ชายหนุ่มวางแก้วลงช้า ๆ รอยยิ้มบางยังคงคลออยู่ที่มุมปาก

“ค่ะ…พี่รู้จักกับพี่เจย์ด้วยเหรอ”

คำถามนั้นทำให้มือที่ถือแก้วของเขาชะงักลงเล็กน้อย สีหน้าคลายยิ้มกลับมาเรียบเฉยในพริบตา

“เปล่า”

ชายหนุ่มตอบสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย จนคนตัวเล็กอดแปลกใจไม่ได้กับท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

“เอ่อ…”

“ยัยหอมโว้ย!”

ข้าวหอมยังไม่ทันจะเอ่ยอะไรต่อ เสียงตะโกนของยัยเจ๊ก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลังอย่างกะทันหัน ทำให้บทสนทนาต้องชะงักลงกลางคัน

“มาอยู่นี่เอง…ฉันตามหาแกอยู่ชั้นล่างตั้งนาน”

หญิงวัยกลางคนพูดพลางหอบเล็กน้อย คล้ายเพิ่งรีบเดินขึ้นมา ก่อนที่สายตาจะสะดุดเข้ากับร่างสูงที่นั่งอยู่ตรงหน้า

“อ้าว คุณเจมส์ มาที่นี่ด้วยเหรอ เจ๊ไม่รู้เลย ถ้ารู้จะได้ต้อนรับให้ดีกว่านี้”

น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาเป็นกันเองอย่างคุ้นเคย เพราะเจ๊ก็สนิทกับเจมส์ไม่ต่างกับเจย์เสียเท่าไหร่

“แค่นี้ก็ดีมากแล้ว”

ชายหนุ่มตอบเสียงเรียบ ทว่าสายตาที่มองไปยังข้าวหอมกลับอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

“แล้วเจ๊มีอะไรกับฉันเหรอ”

ข้าวหอมเอ่ยถามขึ้นมาบ้าง พลางมองอีกฝ่ายด้วยแววตาสงสัยเล็กน้อย

“เออเกือบลืมไปเลย คุณเจย์เรียกแกไปหาที่ห้องเดี๋ยวนี่เลย”

“แต่ฉันติดลูกค้าอยู่นะ”

ข้าวหอมเอ่ยขึ้นพลางเหลือบมองไปทางเจมส์เล็กน้อย ยัยเจ๊จึงหันไปมองตามทันที สีหน้าชะงักไปนิด เมื่อเจอกับสายตาน่าเกรงขามของอีกฝ่าย ซึ่งไม่ต่างจากเจย์เลยแม้แต่น้อย

“แต่ถ้าแกไม่ไป…ฉันก็ซวยน่ะสิ”

“แล้วถ้าเธอไป…คิดว่าตัวเองจะไม่ซวยเหรอ”

เจมส์เอ่ยแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ สีหน้าคมเข้มจนบรรยากาศรอบตัวตึงเครียดขึ้นทันที

“เอ่อ…คุณเจมส์ อย่าขู่เจ๊แบบนี้สิคะ เจ๊ตกใจหมด”

หญิงวัยกลางคนฝืนหัวเราะแห้ง ๆ พลางรีบเอ่ยกลบเกลื่อน

“เอาแบบนี้มั้ย เดี๋ยวเจ๊หาเด็กเด็ด ๆ มาให้”

“ไม่จำเป็น ฉันอยากได้คนนี้”

ร่างสูงเอ่ยชัดถ้อยชัดคำ พร้อมกับหันสายตาไปทางข้าวหอม

“เอ่อ…”

“เถอะน่าเจ๊ เจ๊ก็โทรไปบอกคุณเจย์นะ ว่าวันนี้ฉันไม่ว่าง ติดลูกค้าอยู่”

ข้าวหอมเอ่ยขึ้นอย่างไม่คิดมากนัก ก่อนจะหันกลับไปชงเหล้าต่อ ราวกับเรื่องเมื่อครู่ไม่ได้สำคัญอะไร

หญิงวัยกลางคนมีท่าทีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่พอหันไปสบกับสายตาของเจมส์ เธอก็จำต้องถอยออกมาอย่างไม่เต็มใจ

ตัดมาที่เจย์

ร่างสูงของเจย์เอนกายพิงพนักโซฟา สีหน้าหงุดหงิดอย่างปิดไม่มิด แก้วเหล้าหลายใบวางกระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะอย่างไม่เป็นระเบียบ

นี่ก็ใกล้จะ 20 นาทีแล้ว ทำไมยัยเข้าหอมยังไม่โผล่หน้ามาสักที

กริ๊งงงงง

ไม่นานนัก เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น มือหนาคว้าขึ้นมารับแทบจะทันที

“ฮัลโหลคะ น้องเจย์ เจ๊เองนะ”

เสียงปลายสายยังคงออดอ้อนออเซาะเช่นเคย

“ว่าไง”

เขาตอบกลับเพียงกลับสั้น ๆ น้ำเสียงเรียบจนแทบไม่บอกอารมณ์

“คือ…น้องข้าวหอมไปไม่ได้แล้วนะคะ พอดีติดลูกค้าอยู่”

ปลายสายเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ

“ลูกค้าก็ไม่ใช่ใครที่ไหน…น้องเจมส์ น้องชายของน้องเจย์นั่นแหละค่ะ”

“ไอ้เจมส์งั้นเหรอ”

เจย์พึมพำในลำคอ เสียงหัวเราะหลุดออกมาอย่างไม่ขบขันนัก

“ระหว่างฉันกับมัน…เจ๊กลัวใครมากกว่ากัน”

คำถามนั้นทำให้ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง

“โธ่ น้องเจย์ อย่าถามแบบนี้สิคะ เจ๊ลำบากใจนะ ทั้งน้องเจย์ทั้งน้องเจมส์ก็ขู่เจ๊กันทั้งนั้น…อีกอย่างน้องข้าวหอมเขาก็ยืนยันเองว่าจะดูแลน้องเจมส์คืนนี้ เจ๊จะไปขัดยังไงล่ะคะ”

ปลายสายยังคงพูดต่อ แต่เจย์กลับนิ่งเงียบ ไม่ตอบอะไรอีกก่อนจะกดตัดสายลงทันที

ปึก!

โทรศัพท์ราคาแพงถูกโยนลงบนโต๊ะอย่างแรงโดยไม่ใยดี เสียงกระแทกดังสะท้อนตามแรงอารมณ์ที่กำลังปะทุ

ร่างสูงเอนกลับลงกับโซฟา สีหน้าตึงเครียดจนกรามขึ้นสันชัดความหงุดหงิดค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความคับแค้นที่ก่อตัวแน่นอยู่ในอก

มือหนาคว้าแก้วเหล้าขึ้นมาแน่น เส้นเอ็นปูดขึ้นชัด ก่อนจะกระดกมันลงคอในรวดเดียวอย่างแรง

“ข้าวหอม…เธอได้เห็นดีกับฉันแน่”

@มหาลัย

ร่างสูงของเจย์เดินลัดเลาะไปตามริมฟุตบาท มือทั้งสองล้วงกระเป๋ากางเกงอย่างสบาย ๆ

ชายหนุ่มสวมเสื้อช็อปวิศวะสีกรมกับกางเกงยีนส์พอดีตัว ขับให้รูปร่างดูเท่และสุขุม รองเท้าผ้าใบราคาแพงยิ่งเสริมลุคให้ดูโดดเด่นจนสาว ๆ ที่เดินผ่านต่างอดไม่ได้ที่จะเหลียวมอง

แต่ในขณะที่กำลังก้าวเดินอยู่นั้น อารมณ์ของเขากลับพลันขุ่นขึ้นอย่างฉับพลัน เมื่อสายตาเหลือบไปสะดุดเข้ากับร่างของเจมส์ที่กำลังเดินสวนเข้ามา

เจย์พยายามเดินผ่านไปโดยไม่ใส่ใจ ไหล่ของทั้งสองเฉียดกันเพียงนิดเดียวก่อนจะก้าวสวนผ่าน

“เดี๋ยว!”

ทว่าฝีเท้าของเจย์ก็ต้องชะงักลง เมื่อเสียงของเจมส์ดังขึ้นจากด้านหลัง

คนตัวสูงหันกลับไปมอง มือหนายังคงล้วงอยู่ในกระเป๋ากางเกงก่อนจะก้าวเข้าไปหาอีกฝ่ายช้า ๆ ท่าทีเรียบเฉยราวกับไม่รู้สึกเกรงกลัวแม้แต่นิดเดียว

“มีอะไร”

เจย์เอ่ยสั้น ๆ น้ำเสียงเรียบเย็น ตัดบทอย่างไม่คิดจะต่อความท่าทีเฉยชานั้นชัดเจนว่าเขาไม่ได้อยากเสียเวลาคุยด้วยแม้แต่นิดเดียว

“เปล่าแค่อยากทักทาย… เมื่อคืนมึงคงโมโหมากสิท่า”

“กูจะโมโหเรื่องอะไร”

“ก็กูเห็นว่ามึงเรียกเด็กตัวเองไปหาแต่เขาไม่ไปไง เพราะว่าเขาเลือกกู”

“อ๋อ…งั้นก็แปลว่ามึงยอมรับแล้วสินะ ว่าเธอเป็นเด็กกู”

เจย์ยกยิ้มมุมปากอย่างเหยียด ๆ ก่อนจะเอ่ยต่อ

“นิสัยมึงนี่ไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ…ชอบกินต่อกูอยู่เรื่อย”

น้ำเสียงเรียบเย็นแต่แฝงความเย้ยหยันอย่างชัดเจน

คำพูดนั้นกระแทกเข้าใส่อีกฝ่ายเต็ม ๆ จนสีหน้าของเจมส์ตึงขึ้นทันที ความโมโหปะทุขึ้นมาอย่างฉับพลัน

จากนั้นร่างสูงของเจย์ก็ยกมือขึ้นตบไหล่เจมส์เบา ๆ ราวกับเป็นการย้ำเตือน

“กินของเหลือต่อจากพี่…คงฟินน่าดูสินะ น้องชาย”

พูดจบชายหนุ่มก็หัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปอย่างไม่แยแส

ทิ้งความเงียบหนักอึ้งไว้เบื้องหลัง เจมส์ไม่ได้ตอบอะไร มีเพียงมือที่กำแน่นขึ้น เส้นเอ็นปูดชัด ความโมโหพุ่งขึ้นจนแทบควบคุมไม่อยู่

ช่วงบ่าย

ตึก…ตึก…ตึก…

เสียงลูกบาสกระทบพื้นสนามปูนดังสม่ำเสมอ ท่ามกลางอากาศร้อนอบอ้าวของมหาวิทยาลัย

ร่างสูงของเจมส์กำลังเลี้ยงลูกบาสไปมาอย่างไร้จุดหมาย สีหน้าเรียบเฉยแต่แฝงความเบื่อหน่ายอย่างเห็นได้ชัด

ก่อนที่สายตาคมของเขาจะเหลือบไปสะดุดเข้ากับร่างเล็กของข้าวหอม ที่กำลังเดินเข้ามาในสนามบาส พร้อมกับเพื่อนสาวคนสนิท

เจย์ชะงักเพียงเสี้ยววินาที ก่อนมุมปากจะยกยิ้มขึ้นช้า ๆ แววตาคมจับจ้องไปยังร่างเล็กของข้าวหอมอย่างมีนัย ก่อนจะเหวี่ยงลูกบาสในมือออกไปทางเธออย่างตั้งใจ

ลูกบาสพุ่งผ่านอากาศไปตรงหน้าอย่างแม่นยำ ราวกับจงใจเรียกความสนใจจากอีกฝ่าย

“ข้าวหอม! ลูกบาส”

ใบตองเอ่ยเตือนทันที เมื่อเห็นลูกบาสกลิ้งเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเพื่อนสนิท

ข้าวหอมชะงักฝีเท้า มองลูกบอลที่อยู่แทบปลายเท้าด้วยความงุนงงเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ ก้มลงเก็บขึ้นมาไว้ในมืออย่างระวัง

ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าก็เข้ามาใกล้

“บาสฉันเอง”

ข้าวหอมเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงนั้น ก่อนจะชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเป็นเจย์ ใบหน้าหล่อคมของอีกฝ่ายยังคงเรียบเฉย ไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ

“อ๋อ…”

ข้าวหอมพึมพำเบา ๆ คล้ายเพิ่งเข้าใจ ก่อนจะค่อย ๆ ยื่นลูก บาสคืนให้คนตัวสูง

ชายหนุ่มรับลูกบาสกลับมาไว้ในมือ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเอ่ยอีกครั้ง

“ว่างปะ…ขอคุยด้วยหน่อยดิ”

“คุยเรื่องอะไรเหรอ”

“จะถามทำไม แค่ตอบมาว่าว่างหรือไม่ว่าง”

“ว่าง…คุยตรงนี้ก็ได้”

เจย์เลิกคิ้วขึ้นสูง เหลือบสายตาไปทางใบตอง เพื่อนของข้าวหอมที่ยืนอยู่ไม่ไกล

ข้าวหอมชะงักเล็กน้อย หันไปมองเพื่อนสลับกับเจย์อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยกับใบตองเบา ๆ

“ใบตอง เดี๋ยวฉันมานะ”

ใบตองพยักหน้ารัว ๆ แม้สีหน้าจะยังเต็มไปด้วยความสงสัย

ทำไมยัยข้าวหอมถึงรู้จักกับพี่เจย์ ตัวท็อปของคณะวิศวะได้

“มีอะไรก็รีบพูดมา”

เมื่อเดินมาอีกฝั่งของสนาม ข้าวหอมก็หยุดฝีเท้าลงพลางเอ่ยขึ้น

เจย์หันมามอง ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้ จนระยะของทั้งคู่แทบจะประชันกันตรงหน้า

“เมื่อคืนทำไมไม่มาหาฉัน”

“อ้าว…เจ๊ไม่ได้บอกหรอว่าฉันติดลูกค้าคนอื่น”

“ไอ้เจมส์งั้นสิ”

หญิงสาวพยักหน้าระรัว

“ใช่ คุณรู้จักกันอยู่ไม่ใช่เหรอ”

เจย์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกแขนกอดอก สีหน้าเรียบลงแต่แฝงความไม่พอใจ

“ทีหลังอย่าไปยุ่งกับมัน”

“ทำไมล่ะ…เขาก็เป็นลูกค้าฉันเหมือนกัน แถมเมื่อคืนยังให้ทิปมาหนักด้วย”

“พูดแบบนี้…แสดงว่าชอบมันสิ”

เจย์เอ่ยเสียงเรียบ ดวงตาคมจับจ้องไม่วาง

“ใช่ที่ไหน ฉันไม่ชอบลูกค้าตัวเองหรอก”

“ไม่ชอบงั้นเหรอ?”

“ก็ใช่สิ”

เจย์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงนิ่ง

“งั้นคืนนี้ก็มาหาฉันด้วย”

ข้าวหอมชะงักเล็กน้อย ก่อนตอบตามตรง

“ถ้าฉันไม่ติดลูกค้าคนอื่น ฉันก็จะไป”

“เมื่อก่อนเรียกก็มาเลย เดี๋ยวนี้ต้องรอดูนั่นดูนี่…หรือว่ารอไอ้เจมส์มันไปหา”

“เปล่า…ฉันไปหาคุณแล้ว ฉันกลัวว่าจะเสียตัวอีกไง”

“อยู่กับไอ้เจมส์แล้วไม่เสียตัวเหรอ”

“ใช่ ไม่ใช่แค่พี่เจมส์นะ คนอื่นฉันก็ไม่เคยเสียตัวด้วย นอกจากคุณนั่นแหละ…ไม่เป็นสุภาพบุรุษเอาเสียจริง”

เจย์หัวเราะในลำคออีกครั้ง ก่อนจะเอียงหน้าเล็กน้อย

“เมื่อกี้เธอว่าอะไรนะ…พี่เจมส์งั้นเหรอ”

“ใช่ ทำไมหรอ”

“ทำไมต้องเรียกมันว่าพี่”

“ก็เขาเป็นรุ่นพี่”

“แล้วทำไมไม่เรียกฉันบ้าง”

“เล้วอยากให้เรียกมั้ยล่ะ”

“อยากสิ”

เจย์ตอบทันที สายตาคมยังไม่ละจากคนตัวเล็กตรงหน้า

“แต่ขอเป็นคำที่ไม่ซ้ำกับใครก็แล้วกัน”

ข้าวหอมขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะถามซ้ำ

“แล้วจะให้เรียกว่าอะไร”

ร่างสูงก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด ระยะห่างแทบไม่เหลือ ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำ ชัดทุกคำ

“ก็อย่างเช่นผัวไง…ผัวคะ…ผัวขา…”

“จะบ้าหรือไง”

หญิงสาวชะงักงานไปชั่วขณะ ขาเรียวถอยออกเล็กน้อย

เจย์หัวเราะในลำคอเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง ยืดตัวขึ้นอย่างไม่สะทกสะท้าน

“ไม่ได้เหรอ”

ข้าวหอมกระตุกยิ้มมุมปากแทนคำตอบ

“ได้สิ…แล้วคุณกล้าเรียกฉันว่าเมียต่อหน้าคนอื่นไหมล่ะ ถ้ากล้า ฉันก็จะเรียกคุณผัวเหมือนกัน ไหนลองเรียกซิ เมียคะ…เมียขา…”

คิ้วบางยกขึ้นอย่างท้าทายก่อนจะพูดต่อ

“มีอะไรอีกป่ะ ถ้าไม่มี ฉันขอตัว เพื่อนรออยู่”

“คืนนี้ไปหาฉันด้วย ไม่งั้นฉันบุกไปหาเธอที่ห้องแน่”

เมื่อฟังคำพูดของคนตัวสูงจบ ร่างเล็กก็หมุนตัวเดินออกไปทันที ไม่ได้เอ่ยตอบอะไรกลับมาแม้แต่คำเดียว

เจย์มองตามหลังเธอไป ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบา ๆ

“เมียคะเมียขางั้นเหรอ…ยัยบ๊องเอ๊ย”

#เดี๋ยวตอนหลัง ๆ มาจัดให้แซ่บ ๆ นะแม่ 🥵