ตอนที่ 14 หวั่นไหว

                               ตอนที่ 14

                       หวั่นไหว

ต้องยอมรับว่า เคน จีระภาส เป็นผู้ชายที่มีเสน่ห์อย่างล้นเหลือ เหมาะสมกับตำแหน่งซุปเปอร์สตาร์คนดังที่มีแฟนคลับอย่างเหนียวแน่น และมีผู้หญิงมากมายล้วนอยากจะอยู่ใกล้ชิดและสัมผัสกับเขา

เคนไม่เพียงมีรูปร่างหน้าตาหล่อเหลาราวพระเจ้าสร้าง มีบุคลิคที่อบอุ่นน่าชิดไกล้เหมือนแสงอาทิตย์ยามเช้า และยังมีกลิ่นกายหอมสะอาด ซึ่งเป็นสิ่งที่มุกดาจำได้ดี ต่อให้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน

เคนก็ยังคงใช้น้ำหอมกลิ่นเดิม

Acqua di กลิ่นสะอาด เหมือนดั่งแสงอาทิตย์ยามต้องผิวน้ำทะเลยามเช้า

เป็นกลิ่นที่เธอชอบ เขารู้และไม่เคยคิดจะเปลี่ยนกลิ่นนี้เลย

ทุกครั้งที่เธอได้อยู่ใกล้และได้กลิ่นนี้ มุกดา ก็หักห้ามใจตัวเองไม่ได้ สัมผัสของเขาแสนรัญจวนเกินกว่าจะต้านทาน

"ว่าไง? ตัวมุกสั่นมากเลยนะ แน่ใจเหรอว่ามุกไม่ได้คิดอะไรกับเราจริงๆ?"

ริมฝีปากหยักสวยกดบริเวณผิวอ่อนข้างลำคอ สัมผัสความนุ่มหยุ่นราวน้ำนมอย่างโหยหา ขณะที่มือหนาสอดเข้ายังชายเสื้อด้านล่าง ไล้ลูบโลมผิวเนื้อเนียนละเอียดช้าๆ

ความวาบหวามแผ่ซ่านไปทั่วร่างของเธอ

"เคน! หยุดเถอะ อย่าทำแบบนี้เลย"

"ทำไมล่ะ? ในเมื่อมุกเองก็ชอบมัน"

เคน กระซิบเสียงแหบพร่า ลิ้นสากร้อนแลบออกมาเลียใบหูขาว อ้อยอิ่งอยู่บริเวณนั้นคล้ายต้องการกลั่นแกล้งเธอ

ลมหายใจของมุกดาหอบกระเส่า

ไม่ว่ากี่เดือนกี่ปี เธอก็ยังฝังใจอยู่แต่กับเขา แต่ไม่ว่ายังไงเธอก็จะไม่มีวันให้เขารู้เด็ดขาดว่าเธอรู้สึกเช่นนั้น

แม้ตอนนี้ใจเธอจะต่อต้านเพียงใด ทว่าร่างกายของเธอไม่ได้เป็นเช่นนั้น มุกดาขยุ้มแขนเสื้อของเขาไว้แน่น เมื่อริมฝีปากเย็นกดจูบซอกคอตรงจุดอ่อนไหวที่คุ้นเคย

แต่ก่อนที่ทุกอย่างจะเตลิดไปมากกว่านั้น

เสียงสมาร์ทโฟนของเธอที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้น

มุกดา เหลือบมองสายเรียกเข้าเป็น พี่บิ๊ก เธอจึงรีบบอกเขาด้วยน้ำเสียงสั่นระริก

"เคน! ปล่อยเราเถอะ! เราไม่อยากทำผิดกับพี่บิ๊ก!!"

“.....”

เคน หยุดทุกอย่างทันที เขาดันร่างเธอออกจากตักและผละห่างจากเธอ

ดวงตาคู่สีนิลขึ้นดำมืดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เขาเหลือบมองสมาร์ทโฟนที่ส่องแสงกระพริบตามสายเรียกเข้า ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

ปัง!!!

ประตูถูกปิดลง มุกดาถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบมือถือมากดรับสาย

"มุกค่ะ! พี่บิ๊กเป็นยังไงบ้างคะ?"

(สบายดีเห็นมุกหายไปนานเลย พี่เป็นห่วงข้าวปุ้นน่ะ เห็นว่าตอนนี้เข้าวงการไปรับงานแสดงแล้วเหรอ? พี่ยังคอยดูอยู่นะ แล้วมันจะมีผลกระทบกับเรื่องเรียนของข้าวปุ้นไหมล่ะนั่น?)

พี่บิ๊กที่เป็นเหมือนพี่ชายคนหนึ่งของเธอ เป็นคนพี่คอยช่วยเหลือเธอมาตลอดตั้งแต่เด็ก เหมือนคนในครอบครัวคนหนึ่ง และเป็นคนที่เธอไว้ใจมากที่สุด

"ไม่มีผลหรอกค่ะพี่บิ๊ก เวลาถ่ายทำของข้าวปุ้นจะเป็นช่วงเสาร์อาทิตย์ค่ะ แต่ของมุกถ้าเป็นช่วงวันธรรมดาที่ไม่มีคนอยู่ จะมีป้าหม่อนช่วยดูแลข้าวปุ้นให้ค่ะ พี่บิ๊กไม่ต้องห่วงหลานขนาดนั้นหรอกค่ะ"

(ไม่ห่วงได้ยังไงหลานพี่ทั้งคน ไว้พี่ไปธุระที่กรุงเทพฯจะแวะไปหานะ ตอนนี้ที่สวนยุ่งมากเลยลิ้นจี่กำลังออกลูกต้องดูดีๆ เดี๋ยวเก็บเกี่ยวได้ไม่คุ้มทุน ยังไงจะเก็บลูกสวยๆ ไปฝากนะ หวานๆ อร่อยๆ)

"ขอบคุณพี่บิ๊กมากค่ะ แล้วพี่ต้อยเป็นยังไงบ้างคะ?"

พี่ต้อยคือภรรยาคู่ชีวิตของพี่บิ๊ก  คนที่มุกดานับถือเหมือนเป็นพี่สาวคนหนึ่ง

(ก็เหมือนเดิม ทำงานอบต. เสาร์อาทิตย์ถึงได้มาช่วยพี่ทำสวน ยังไงส่งรูปข้าวปุ้นมาให้ดูบ้างนะ คิดถึงหลานกันมากเลย รายนั้นคิดถึงหลานจนแทบจะร้องให้อยู่แล้วตอนนี้)

"ได้ค่ะ เดี๋ยวมุกจะส่งไป"

มุกดาคุยกับพี่บิ๊กต่ออีกสักพัก ก่อนจะวางสายเพื่อมาดูลูกชายที่ส่งเสียงอู้อี้อยู่บนเตียง

"แม่ค้าบ ข้าวปุ้นหิวน้ำ"

เด็กชายส่งเสียงงอแง ขณะปรือตาขึ้นมองผู้เป็นแม่ มุกดารีบเอาน้ำไปจ่อปากลูกชายและประคองร่างเล็กขึ้นอย่างระมัดระวัง

"ค่อยๆ ลุกขึ้นดื่มนะครับ อย่าเพิ่งขยับเท้ามาก"

"แม่ครับ ทำไมข้าวปุ้นไม่มีพ่อเหมือนคนอื่นเหรอครับ? จริงหรือเปล่าครับ? ที่แม่บอกว่าพ่อของข้าวปุ้นไปเป็นดาวอยู่บนฟ้าแล้ว ตอนนี้พ่อของข้าวปุ้นเป็นดาวใช่ไหมครับ ...ดาวที่กำลังส่องแสงเป็นประกายอยู่บนฟ้า"

ผู้เป็นแม่ชะงักเล็กน้อย กับถ้อยคำของลูกชายที่ช่างจดจำในทุกรายละเอียด ในทุกคำพูดของเธอได้เป็นอย่างดี

วงแขนของหญิงสาวโอบกำชับร่างเล็กให้เข้ามาซุกกับอก พร้อมเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"ใช่ครับ ตอนนี้พ่อของหนูกำลังเป็นดาวที่ส่องแสงเป็นประกายระยิบระยับสวยงามอยู่บนฟากฟ้า แต่หนูก็มีแม่ที่รักหนูอย่างมากมายอยู่แล้วนี่ครับ แม่รักข้าวปุ้นมากนะ"

"แล้วตอนนี้พ่อจะมองเห็นข้าวปุ้นไหมครับ?"

“........”

หญิงสาวชะงักไปครู่หนึ่ง

"เห็นแน่นอนครับ! และตอนนี้หนูอยู่ในสายตาของพ่อตลอด ข้าวปุ้นอยู่ภายไต้แสงของพ่ออย่างแน่นอน"

เด็กชายยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะเอ่ยออกมาขณะซบหน้ากับอกผู้เป็นแม่ "ข้าวปุ้นรักแม่นะครับ"

"แม่ก็รักหนูครับคนเก่ง"

.

.

เคน เดินออกมาด้วยสีหน้าบึ้งตึง ถ้อยคำเมื่อสักครู่ของมุกดาเหมือนจี้จุดเข้าไปในหัวใจของเขา ความทรงจำและความรู้สึกเก่าๆ หวนกลับมาอีกครั้ง เธอคงไม่รู้ตัวหรอกว่าได้กระทำสิ่งที่สร้างความเจ็บปวดให้กับเขา อีกครั้ง และอีกครั้ง

ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

มือหนากำแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดโปนตรงแขนอย่างชัดเจน

ตอนนี้เหมือนเขากำลังแอบรักเมียชาวบ้านยังไงอย่างนั้น!!

ทั้งที่เขาเป็นคนแรกของเธอ

และเธอก็เป็นของเขามาก่อน

"เคน อยู่นี่เอง! ฝันเดินตามหาตั้งนาน"

ร่างบางของ พาฝัน นางเอกดังในชุดเดรสรัดรูปเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะจับแขนเขาไว้จนอกอิ่มเบียดเข้าหาต้นแขนของเขา

เคน ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด

"มีอะไรกับผมหรือฝัน? นี่มันดึกแล้วทำไมคุณยังไม่เข้าห้องพักอีกครับ"

"เคน"

หล่อนเอ่ยเสียงหวานอย่างยั่วยวน ด้วยมั่นใจในเสน่ห์ของตัวเอง ที่ผ่านมาทั้งผู้กำกับและพระเอกดังหลายๆ คน ล้วนพ่ายแพ้ต่อมารยาของหล่อนมาแทบทั้งสิ้น

แม้จะรู้ว่าเคนพยายามจะบ่ายเบี่ยงหล่อนมาตลอด แต่ผู้ชายยังไงก็คือผู้ชาย ถึงเขาจะเคยแสดงซีรีส์วายมาบ้างก็ตาม แต่หล่อนก็มั่นใจว่าเคนต้องชอบผู้หญิงอย่างแน่นอน

"เคนไปส่งฝันที่ห้องหน่อยสิคะ เมื่อกี้ฝันดื่มเยอะไปหน่อยเลยค่อนข้างจะเวียนหัวน่ะ พี่แพรรี่ก็เดินไปไหนไม่รู้ ตอนนี้ฝันอยากจะนอนพักมากเลยค่ะ"

หล่อนเอียงหน้าซบกับต้นแขนของเขา และมั่นใจอย่างแน่นอนว่าตอนนี้ต้องมีปาปารัสซี่ในกองถ่ายอยู่แถวนี้

เคนนิ่วหน้าเล็กน้อย ดวงตาคมเข้มขุ่นมัว เขาไม่ใช่คนที่ใจเย็นเท่าใดนัก แต่เมื่ออยู่ในกองถ่ายของพี่กอบกุล เคนค่อนข้างจะระมัดระวังท่าทีของตัวเองพอสมควร

อีกอย่างเขาอยากให้พาฝันรีบกลับไปนอนซะที เพราะเริ่มจะรำคาญเต็มทน

"ก็ได้ครับ! เดี๋ยวผมเดินไปส่ง"

พาฝัน อมยิ้มออกมาอย่างพอใจ ขณะกอดแขนพระเอกหนุ่มไว้แน่น เพื่อไปที่ห้องพักของเธอ และตั้งใจไว้ว่ายังไงคืนนี้หล่อนกับเขาต้องไปจบที่เตียงอย่างแน่นอน

แต่ความคิดของหล่อนก็ต้องสะดุดอยู่เพียงแค่นั้นเมื่อเดินมาถึงห้อง แล้วเคนไม่ได้เดินตามเข้ามา

เขาบอกเธอด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"เรียบร้อยนะครับ ผมไปละ"

"เคน! เดี๋ยวซิ!"

หล่อนคว้าแขนของพระเอกหนุ่มไว้อย่างรวดเร็ว

นี่เขาซื่อ!! หรือโง่กันแน่!!

หรือเกรงภาพพจน์จะเสีย!!

ทั้งที่เธออ่อยและทอดสะพานให้ขนาดนี้ ถ้าเป็นคนอื่นป่านนี้คงจะเสร็จสมอารมณ์หมายไปแล้ว

"ครับ?"

"เคน? อะไรกันคะ? ทั้งที่ฝันแสดงออกชัดเจนขนาดนี้? คุณดูไม่ออกเลยหรือยังไงว่าฝันชอบคุณมาก"

หล่อนเอ่ยไปตรงๆ อย่างเหลืออด นี่คงเป็นครั้งแรกของนางเอกดังอย่างเธอที่ให้ท่าผู้ชายแล้วโดนเมินเฉยแบบนี้

คิ้วหนาของ เคน เลิกสูงขึ้น

"คุณก็รู้ว่านี่ว่าเรากำลังอยู่ในที่พักของกองถ่าย คุณไม่ห่วงภาพพจน์ตัวเองเลยเหรอ?"

ดวงตาสีเข้มมองเธออย่างว่างเปล่า

"ในกองถ่ายแล้วไงคะ? ถ้าเป็นที่อื่นที่ไม่มีคนในกองอยู่ด้วย เคนจะยอมนอนกับฝันรึยังไง?"

"......"

เคนไม่ตอบ ทั้งที่เขามีคำตอบในใจอยู่แล้ว

นั่นทำให้พาฝันร้อนรนยิ่งกว่าเดิม

"ฝันถามจริงๆ เถอะคะ คุณไม่คิดอยากจะนอนกับฝันบ้างเลยเหรอไง?"

หล่อนถามเสียงเข้มด้วยความฉุนเฉียวเมื่อรู้สึกเหมือนโดนหักหน้าอย่างแรง

ทั้งที่หล่อนเป็นระดับนางเอกดัง

และเปิดประตูอ้ารับเขา+ขนาดนี้

เคนถอนหายใจออกมาจ้องใบหน้าสวยหวานตรงหน้านิ่ง ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบตามความรู้สึกของตัวเอง

"ไม่ครับ!! ...ผมไม่เคยคิดอยากจะนอนกับคุณ"

                    ****************