บทที่ 2

ต่อหน้าตํารวจ ฉันวางสายและดึงฟู่เยว่ชวนเข้าบัญชีดําโดยตรง

ตํารวจมองผมอย่างประหลาดใจว่ า"แน่ใจหรือว่าจะไม่ให้พ่อเด็กมาดู?"

เสียงของฉันแหบแห้งและแตกสลาย

“คุณตํารวจ คุณจะให้ฆาตกรมาดูลูกคุณไหมคะ?”

ตอนที่ฉันอุ้มซีซีเดินโซซัดโซเซขึ้นรถพยาบาล หมอบอกฉันว่าเด็กไม่ได้ตกลงมาตาย

อวัยวะภายในของเธอมีเลือดออกและเจ็บปวดจนตาย ก่อนตายเธออาจจะอยากขอความช่วยเหลือ ใช้มือขุดดินเพื่อเปิดเล็บออก นิ้วทั้งสิบจึงเต็มไปด้วยเลือด

แต่ไม่มีใครมาช่วยเธอ เธอค่อย ๆ ตายไปอย่างสิ้นหวัง

ฉันนั่งอยู่ในห้องเก็บศพทั้งคืน จนกระทั่งพระอาทิตย์ขึ้น หมอแนะนําให้ฉันรีบเอาลูกไปทำพิธีงานศพโดยเร็ว

ฉันไม่อยากให้ซีซีของฉันนอนอยู่ในห้องเก็บศพที่เย็นเยือกนี้

ฉันติดต่อสัปเหร่อเพื่อเอาร่างของเธอไป จากนั้นถือภาพครอบครัวที่เธอวาดไว้กลับบ้าน เตรียมของที่จะฝังไว้ด้วยกัน

พอกลับถึงบ้าน ฉันก็นิ่งงันอยู่ที่เดิม

ของเล่นที่เก็บของไม่ทันบนพื้น ภาพวาดที่เธอวาดบนผนัง หนังสือเรียนของเธอบนโต๊ะ

ฉันดูเหมือนจะเห็นเธอวิ่งมาหาฉันด้วยรอยยิ้มและทําท่าทางกับฉันว่า แม่คะ หนูรักแม่

แต่ซีซี ลูกเคยบอกว่าจะอยู่กับแม่จนแก่

ทําไมลูกถึงไปก่อนล่ะ?

เมื่อฉันนั่งบนโซฟากอดของเล่นและร้องไห้อย่างขมขื่น หลิ่วเวยเวยก็ส่งข้อความถึงฉันพร้อมกับรูปถ่ายที่ตามมา

“ดีใจจัง เขาดูแลเด็กเก่งจริงๆ ฉันรู้อยู่แล้วว่าเขาต้องเป็นพ่อที่ดีแน่ๆ”

รูปถ่ายน่าจะถ่ายที่บ้านของเธอ บนผนังฉากหลังยังมีรูปถ่ายศิลปะเดี่ยวของเธอด้วย

ฟู่เยว่ชวนนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร กอดเถียนเถียนลูกสาวของเธอไว้ในอ้อมแขน กําลังถือช้อนป้อนข้าวให้เธอ

ฉากที่อบอุ่นนี้แทงตาของฉันอย่างรุนแรง

ฉันคลอดซีซีมาห้าปีแล้ว ฟู่เยว่ชวนไม่เคยป้อนอาหารเธอแบบนี้เลย หรือแม้กระทั่งไม่เคยเปลี่ยนผ้าอ้อมให้เธอ เกลี้ยกล่อมให้เธอนอนเลยสักครั้ง

เมื่อก่อนเราก็รักกันมาก ก่อนคลอดซีซี ฟู่เยว่ชวนมักจะจูบท้องของฉัน และเฝ้าฝันถึงอนาคตกับฉันครั้งแล้วครั้งเล่า บอกว่าลูกคือความหวังของเขา

จึงตั้งชื่อว่าซีซี

แต่วันที่ฉันคลอดที่โรงพยาบาล หลิ่วเวยเวยพาลูกของเธอกลับประเทศ ร้องไห้และโทรหาฟู่เยว่ชวน

พอฟู่เยว่ชวนจากไป ก็ไม่ได้กลับบ้านมาเลยในหลายวัน

ต่อมาเขากลับบ้านและรู้ว่าสายเสียงของซีซีผิดปกติและพูดไม่ได้

จึงบอกฉันอย่างรังเกียจทันที "ตอนตรวจครรภ์ไม่มีปัญหา แต่ตอนนี้มีปัญหา ต้องเป็นเพราะคุณกินมั่วซั่วตอนคุณทิ้งแน่ ๆ คุณต้องรับผิดชอบทั้งหมด!"

“ฉันไม่อยากมีลูกที่พิการ เธอส่งเด็กไปที่ชนบทให้พ่อแม่ของเธอเลี้ยงซะ เราจะมีลูกกันอีกคน”

ฉันอุ้มทองซีซีมาตั้งสิบเดือน ฉันจะเต็มใจมอบเธอให้กับคนอื่นได้ยังไง

ฉันคุกเข่าต่อหน้าฟู่เยว่ชวนและขอร้องอย่างขมขื่น แผลที่ผ่าคลอดมีเลือดซึมออกมาไม่หยุด จนเลือดย้อมปลายรองเท้าของเขาเป็นสีแดงฉาน เขาถึงยอมทิ้งซีซีไว้ด้วยความรังเกียจ

“ขอโทษนะพี่เยวี่ยเยวี่ย เมื่อกี้ฉันส่งให้เพื่อนน่ะ ส่งผิดให้พี่”

ข้อความที่หลิ่วเวยเวยส่งมาดึงความคิดของฉันกลับมา

ฉันเห็นเธอรีคอลรูปเมื่อกี้

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันต้องโทรหาฟู่เยว่ชวนทันทีและถามเขาอย่างถ่อมตัวว่าทําไมเขาถึงอยู่กับหลิ่วเวยเวยอีก

แต่ตอนนี้ลูกสาวของฉันจากไปแล้ว หัวใจของฉันก็ถูกฉีกขาดตามไปด้วย

ฉันไม่ได้ตอบข้อความของหลิ่วเวยเวย แต่บล็อกเขาแทน

ไม่นานฟู่เยว่ชวนก็กลับถึงบ้านอย่างรีบร้อน พอเขาเดินเข้าประตูมาก็ตบหน้าฉันทันที

"เธอกล้าไม่รับโทรศัพท์ของฉันและยังบล็อกฉัน? ! ใครให้ความกล้าแก่เธอกัน !”

“เวยเวยแค่ส่งรูปผิดรูปเท่านั้น เธอถึงกับด่าลูกสาวของเขาว่าควรไปตาย เธอก็มีลูกสาวเหมือนกัน ทําไมใจร้ายขนาดนี้ !”