สุขที่ไม่อาจเอ่ย

ฉันแต่งงานกับสามี ฮั่วเจ๋อซวี่ มาแปดปี

ตลอดเวลานั้น เขาพาผู้หญิงกลับบ้านทั้งหมดเก้าสิบเก้าคน

ฉันมองดูเด็กสาวคนที่หนึ่งร้อยตรงหน้า

เธอจ้องมองฉันอย่างท้าทาย แล้วหันไปถามเขาว่า

“คุณฮั่วคะ นี่คือภรรยาที่ไม่ได้เรื่องของคุณเหรอคะ?”

ฮั่วเจ๋อซวี่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ตอบอย่างเกียจคร้านว่า ใช่

เด็กสาวคนนั้นเดินเข้ามาตบหน้าฉันเบา ๆ พร้อมหัวเราะแล้วพูดว่า

“คืนนี้ตั้งใจฟังให้ดีนะ ว่าผู้หญิงที่เก่งเขาเป็นยังไง!”

คืนนั้น ฉันถูกบังคับให้นั่งฟังเสียงครวญครางที่ห้องนั่งเล่นตลอดทั้งคืน

เช้าวันรุ่งขึ้น ฮั่วเจ๋อซวี่สั่งให้ฉันทำอาหารเช้าเหมือนเช่นเคย

แต่ฉันปฏิเสธ

ดูเหมือนเขาจะลืมไปว่า ฉันกับเขาแต่งงานกันด้วยข้อตกลง

และวันนี้คือวันที่สามก่อนที่ข้อตกลงจะสิ้นสุดลง

ฮั่วเจ๋อซวี่ดูประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำปฏิเสธของฉัน

ตลอดแปดปีที่ผ่านมา นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันปฏิเสธความต้องการของเขา

นั่นทำให้ฮั่วเจ๋อซวี่มองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างจับผิด

“สวีมู่หยู่ เมื่อคืนโดนกระตุ้นมากไปหน่อย? จนเพี้ยนไปแล้วเหรอ?”

ฉันไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่จ้องมองเขาเงียบ ๆ

ครู่ต่อมา ฮั่วเจ๋อซวี่ก็เริ่มรู้สึกอึดอัดเพราะสายตาของฉัน

เขาพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า

“ไม่ทำก็ไม่ต้องทำ จ้องฉันแบบนี้มันน่ารำคาญรู้ไหม!”

พูดจบ เขาก็โบกมือเรียกพ่อบ้านให้เตรียมอาหารเช้า

ขณะนั้นเอง เด็กสาวที่เขาพามาเมื่อวานก็เดินเข้ามาหาฉันพร้อมหัวเราะคิกคัก

“พี่สาว เมื่อคืนฟังเป็นไงบ้างคะ? เร้าใจดีไหม?”

เธอยังอยากจะพูดอะไรอีก แต่กลับถูกฮั่วเจ๋อซวี่คว้าตัวดึงกลับไป

“อย่าพูดมาก ไปล้างหน้าแปรงฟันแล้วมาทานอาหารเช้า”

เด็กสาวคนนั้นเลิกคิ้วใส่ฉันอย่างเย้ยหยัน ความรู้สึกสะใจในดวงตาของเธอแทบจะล้นทะลักออกมา

บนโต๊ะอาหาร ฮั่วเจ๋อซวี่กับเด็กสาวทานอาหารเช้าด้วยกันอย่างหวานชื่น

ฉันไม่เงยหน้าขึ้นมาเลย ในใจกำลังคิดว่าจะใช้ชีวิตในวันข้างหน้าอย่างไร

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน จู่ ๆ แขนของฉันก็ถูกตบเบา ๆ

เมื่อฉันเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นฮั่วเจ๋อซวี่กำลังยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยใบหน้าที่บึ้งตึง

“มีอะไรรึเปล่าคะ?”

ฉันมองเขาอย่างสงสัย

ฮั่วเจ๋อซวี่มองมาที่ฉันด้วยสีหน้าที่บอกไม่ถูก

“เธอกำลังคิดอะไรอยู่ ทำไมถึงได้เหม่อขนาดนั้น?”

ฉันนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบตามความจริงว่า

“ฉันกำลังคิดว่าต่อไปจะทำอะไรดีค่ะ”

ฮั่วเจ๋อซวี่ได้ยินดังนั้นก็เปล่งเสียงจิ๊ปาก

“เธอจะทำอะไรได้? นอกจากทำความสะอาดทำอาหารแล้ว เธอทำอะไรเป็นอีก?”

ตอนที่เขาพูดคำดูถูกออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ ฉันเองก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรมากนัก

ดูเหมือนจะชินกับการพูดจาแบบนี้ของเขาแล้ว

แต่งงานกันมาแปดปี ฉันแทบจะละทิ้งเวลาส่วนตัวทั้งหมดเพื่อดูแลฮั่วเจ๋อซวี่ และหมุนอยู่รอบตัวเขาทุกวัน

ฉันเกือบจะลืมไปแล้วว่าตัวเองเคยมีความฝันมากมายเพียงใด

เมื่อแปดปีก่อน แม่ของฉันป่วยหนักและต้องการเงินก้อนหนึ่งอย่างเร่งด่วน

ในตอนที่ฉันหมดสิ้นหนทาง ฮั่วเจ๋อซวี่ก็ปรากฏตัวขึ้น

เขาบอกว่าเขาสามารถให้เงินฉันยี่สิบห้าล้านบาทได้

แต่มีเงื่อนไขว่าฉันต้องแต่งงานกับเขาตามข้อตกลง

เพื่อช่วยเขารับมือกับคนในตระกูลฮั่ว

เพื่อแม่ ฉันจึงตอบตกลง

ตลอดแปดปีที่ผ่านมา ฉันเห็นเขาพาผู้หญิงกลับบ้านไม่ซ้ำหน้า

ครั้งหนึ่งตอนที่ฮั่วเจ๋อซวี่เมามาก เขามองฉันอย่างจริงจังเป็นพิเศษพลางพูดว่า

“สวีมู่หยู่ เราอยู่คนละโลกกัน เธอห้ามคิดอะไรกับฉันเด็ดขาด”

ฉันคิดมาตลอดว่าฮั่วเจ๋อซวี่ไม่รู้วิธีที่จะรักใครสักคน

แต่ฉันเพิ่งมารู้เมื่อปีที่แล้วว่าเขามีรักแรกที่เสียชีวิตด้วยอาการป่วย

และเด็กสาวที่ฮั่วเจ๋อซวี่พามาเมื่อวานมีส่วนคล้ายกับรักแรกที่เสียชีวิตของเขาอย่างมาก

ดังนั้นการที่ฮั่วเจ๋อซวี่พาเด็กสาวคนนี้มานั่งทานอาหารเช้าด้วยกันในวันนี้ ฉันจึงไม่ประหลาดใจเลย

กระทั่งเริ่มคิดวางแผนว่าเมื่อไหร่จะเป็นเวลาที่เหมาะสมที่สุดที่จะจากไป

ฮั่วเจ๋อซวี่เห็นฉันเงียบไป จึงเรียกชื่อฉันอย่างไม่สบอารมณ์

ฉันถึงได้สติกลับมา

“ฉันอยากออกไปหางานทำค่ะ” ฉันมองเขาอย่างใจเย็น