Short
ลูกสาวตายไป สามีฉันกลับโพสต์รูปครอบครัวกับรักแรก

ลูกสาวตายไป สามีฉันกลับโพสต์รูปครอบครัวกับรักแรก

By:  หมั่นโถวน้อยCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
9Chapters
3.8Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ฉันขอร้องฟู่เยว่ชวน 99 ครั้ง ในที่สุดเขาก็ตกลงที่จะพาลูกสาวไปตั้งแคมป์บนภูเขาในวันเกิดเธอเมื่อฉันพบลูกสาวของฉันที่เชิงเขาในตอนกลางคืนของวันรุ่งขึ้น เธอตายแล้วในมือ เธอยังคงถือภาพครอบครัวไว้อย่างแน่น ฉันคุกเข่าต่อหน้าศพของลูกสาวอย่างใจสลาย แต่ฟู่เยว่ชวนกลับอัปเดตไอจีของเขา พร้อมแคปชั่นว่า คุณกับลูก ล้วนเป็นสมบัติของผม ในรูปถ่าย เขาและเพื่อนวัยเด็กของเขาจูงเด็กหญิงคนหนึ่ง กําลังมองพระอาทิตย์ตกที่ไกล ๆ ที่มุมล่างซ้ายของรูปถ่ายเผยให้เห็นมือเล็ก ๆ นั่นคือมือของลูกสาวของฉัน รูปภาพที่โหดร้ายนี้ถ่ายโดยลูกสาวของฉัน ……

View More

Chapter 1

บทที่ 1

Silver’s POV

“You look so hot!!” My best friend, Rebecca, squealed as I walked out onto the platform in my wedding dress. We were the only ones in the shop, so I didn’t have to worry about sharing the space.

My dirty blonde hair fell past my shoulders. On top of my head was a small veil with a sparkling gem. I felt as if I had just walked out of a fairytale book.

I wasn’t wearing any makeup; I was happy that my naturally tan skin beamed. This pre-wedding glow I had heard about was real.

“It’s too bad that Gavins isn’t here to see it,” I said thoughtfully.

“No, that’s a good thing,” Rebecca said, raising her brows at me.

“Why?” I asked.

“It’s bad luck for the groom to see the bride in her wedding dress, Duh!” Rebecca said.

I spun, watching my dress twirl. I felt absolutely beautiful.

The fabric was form-fitting at my waist, then puffed out and fell elegantly past my ankles. It hugged me in all the right places.

To top it off, my oil painting was displayed in full color on the ivory fabric. I had worked tirelessly on the design for months. It was an honor to display one of my paintings this way.

Oil painting was my safe haven, and I had an exceptional talent for it. The piece I had worked on for my wedding dress was filled with my favorite neutral colors. All of which swirled into a beautiful pattern.

“You are truly a great artist,” Rebecca said. “It was so lucky that you could be a part of the design process.”

I nodded.

My artwork was so important to me. Getting to wear it felt like a dream.

“It’s perfect,” I said. “Now, just one more day to wait.”

“Actually, you barely have twenty-four hours at this point!” Rebecca pointed out.

It was true. This time tomorrow, I, Silver Stormwind, will already be married to my amazing fiancé, Gavin Crown.

It seemed surreal that the day was basically already here.

These past few months of planning had been a whirlwind.

I had no idea how much I spent at a wedding. Luckily my best friend was at my side the entire time. All the late nights planning to make tomorrow perfect had been worth it. This marriage would be the start of my new beginning.

My entire life, I had longed for a family of my own. Now, my dream was about to come true. I had failed to shift into my werewolf on my 18th birthday and because of that, I was a disgrace to not only my father, the Alpha of our pack, but to my entire family. It was a failure that I would have to live with for the rest of my life.

I was the youngest daughter in my family. However, rather than caring for me, my family had hidden me away. They hoped that word of my wolf-less personal would not spread.

Gavin had felt like my blessing. He was my chance at a happily ever after.

I gave one final spin in the full gown before saying, “Let’s bring this beauty home.”

***

We arrived home around noon. The front door was already unlocked, so we let ourselves in. Rebecca and I buzzed with excitement.

“Should I show him the dress?” I asked Rebecca.

“Of course not! It has to be a surprise!” She reminded me.

The wedding dress was neatly wrapped in a porcelain white box. I set it down on the hall table, where I knew it would be safe. It would be hard not to sneak another glance at it before tomorrow.

“Alright, I guess I can wait until the wedding,” I sighed reluctantly.

I looked up at the wall where a picture of Gavin and I hung. We were embracing one another with big grins. The photo had been taken just after Gavin proposed. What a wonderful day it had been!

“We’re home,” I called out.

Rebecca and I giddily walked down the short hallway. The carpet felt good beneath my bare feet after a day spent walking in the city.

When we entered the living room, I expected to find Gavin. However, what caught my eye was a disaster!

I had left the house in pristine condition. However, now there was a mess of clothing strewn everywhere.

“What happened?” I mumbled to myself. “These aren’t even my clothes.”

Rebecca struggled to untangle a pair of underwear tangled in her heel. Her face was just as confused as mine.

Worse yet, I could hear faint moans from behind my bedroom door. My heart felt as if it was going to explode in my chest.

I was starting to piece together what was happening, but I didn’t want to believe that it could be true.

“Oooh, Gavin!” A strange woman’s voice said from behind the door, followed by a breathy giggle. “Yes, just like that! You always know what I like!”

“What the fuck,” Rebecca hissed loudly, her face red with fury.

The moans came to a sudden halt, there were a few thumps and grunts. A moment later, a flustered Gavin ran out of our bedroom. His mistress quickly dressed behind him.

That was our bedroom! And he had another woman naked in the bed that we shared. Telling from what she was saying, this wasn’t the first time either.

His mistress looked at us, thunderstruck. Upon seeing us, she escaped through the front door.

“Weren’t you trying on wedding dresses?” Gavin asked, running his fingers through his thick dark hair.

This split my heart even more. I began to cry. So, this is what he’d been doing instead of joining us at the shop.

“Tomorrow is supposed to be our wedding, and you cheated on me! You told me you would give up on finding your fated mate to be with me,” I accused him. I was unable to stop the tears from pouring out of my eyes and I hated myself for it. But I was so hurt and so angry, they couldn’t be helped.

I had seen the way other women looked at Gavin. I knew he was attractive and that he had many options when it came to who he wanted to be with. However, he chose me. And he made me a promise that I expected him to keep!

Gavin irritably said, “Look, if you weren’t the Alpha’s daughter, I wouldn’t have agreed to marry you. You’re wolfless. Which makes you weak and pathetic.”

“Oh, hell no,” Rebecca said through her teeth.

She stepped forward and aimed to punch him. However, I stopped her before she could.

As much as I would love to watch her punch him, I refused to stoop to his level. Rebecca reluctantly retreated. However, her harsh gaze never left his.

“We’re done!” I said, my vision blurred with tears.

I removed the engagement ring from my finger, and I threw it at him.

“You don’t honestly think you can just cancel the wedding like that, do you?” Gavin asked, mockingly. “Your father would never allow that. Everything is already prepared. There’s no reason for you to call off the wedding.”

A vicious growl came from Rebecca.

“How dare you justify your infidelity!” She roared.

“I’m not justifying anything,” Gavin argued. “It’s just the way things are going to be.”

“Says who??” Rebecca retorted.

Gavin looked at me dismissively.

“Marrying you was already a generous act,” he said. “A wolfless can’t expect me to remain faithful forever. I might meet my fated mate someday.”

“Go find your fated mate, then,” I said, my tone dry. “I could surely find a better marriage partner.”

Gavin scoffed.

“My uncle is the Alpha of the Crown pack. There is nobody better.”

Rebecca and I already knew this.

“He is an absolute rationalist who prioritizes his interests above all else,” Gavin added.

Rebecca furiously said, “I think you’re right. Why not just let her marry our uncle then?”

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
9 Chapters
บทที่ 1
“น่าจะพลัดตกลงมาจากที่สูง...”ตํารวจพูดกับฉันแบบตัวต่อตัว แต่ฉันไม่ได้ยินอะไรเลยในสายตาของฉันมีแต่ลูกสาวของฉัน ลูกสาวตัวน้อยของฉันเธออายุเพียง 5 ขวบ น่ารักเหมือนนางฟ้า แต่ดวงตากลมโตที่เปล่งประกายอยู่เสมอของเธอปิดสนิทในขณะนี้และจะไม่มีวันลืมตาได้อีกแล้วฉันคุกเข่าลงตรงหน้าเธออย่างช้า ๆ และจับมือเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยบาดแผลของเธอขึ้นมา นาฬิกาโทรศัพท์ที่สวมให้เธอหายไปแล้ว"ซีซี ลูกลืมตามองแม่หน่อยได้ไหม? แม่ซื้อตุ๊กตาตัวโปรดมาให้ลูกแล้ว ลูกบอกว่าวันหลังจะกอดมันนอนด้วยกันไม่ใช่เหรอ?“แล้วลูกแอบหลับคนเดียวได้ยังไง”แต่ไม่ว่าฉันจะเรียกเธอยังไง เธอก็ไม่ตอบสนองฉันเปิดฝ่ามือของเธอ และพบภาพครอบครัวที่เธอวาดให้กับครอบครัวของเราสามคน ฉันอดไม่ได้ที่จะร้องไห้อย่างขมขื่นตอนนี้เป็นเวลาตี 3 เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน ฉันพบศพของเธอที่เชิงเขาที่เธอกําลังตั้งแคมป์กับ ฟู่เยว่ชวน พ่อของเธอและเมื่อเธอออกไปข้างนอกในบ่ายวันก่อน เธอยังคงกระโดดโลดเต้นอยู่ตอนนั้นฉันเป็นคนอุ้มเธอขึ้นเบาะหลังของฟู่เยว่ชวนด้วยตัวเอง“ซีซี ตอนกลางคืนจะไปนอนกับพ่อในเต๊นท์บนภูเขาแล้ว มีความสุขไหม?”เธอพยักหน้าอย่างแรงและทํา
Read more
บทที่ 2
ต่อหน้าตํารวจ ฉันวางสายและดึงฟู่เยว่ชวนเข้าบัญชีดําโดยตรงตํารวจมองผมอย่างประหลาดใจว่ า"แน่ใจหรือว่าจะไม่ให้พ่อเด็กมาดู?"เสียงของฉันแหบแห้งและแตกสลาย“คุณตํารวจ คุณจะให้ฆาตกรมาดูลูกคุณไหมคะ?”ตอนที่ฉันอุ้มซีซีเดินโซซัดโซเซขึ้นรถพยาบาล หมอบอกฉันว่าเด็กไม่ได้ตกลงมาตายอวัยวะภายในของเธอมีเลือดออกและเจ็บปวดจนตาย ก่อนตายเธออาจจะอยากขอความช่วยเหลือ ใช้มือขุดดินเพื่อเปิดเล็บออก นิ้วทั้งสิบจึงเต็มไปด้วยเลือดแต่ไม่มีใครมาช่วยเธอ เธอค่อย ๆ ตายไปอย่างสิ้นหวังฉันนั่งอยู่ในห้องเก็บศพทั้งคืน จนกระทั่งพระอาทิตย์ขึ้น หมอแนะนําให้ฉันรีบเอาลูกไปทำพิธีงานศพโดยเร็วฉันไม่อยากให้ซีซีของฉันนอนอยู่ในห้องเก็บศพที่เย็นเยือกนี้ฉันติดต่อสัปเหร่อเพื่อเอาร่างของเธอไป จากนั้นถือภาพครอบครัวที่เธอวาดไว้กลับบ้าน เตรียมของที่จะฝังไว้ด้วยกันพอกลับถึงบ้าน ฉันก็นิ่งงันอยู่ที่เดิมของเล่นที่เก็บของไม่ทันบนพื้น ภาพวาดที่เธอวาดบนผนัง หนังสือเรียนของเธอบนโต๊ะฉันดูเหมือนจะเห็นเธอวิ่งมาหาฉันด้วยรอยยิ้มและทําท่าทางกับฉันว่า แม่คะ หนูรักแม่แต่ซีซี ลูกเคยบอกว่าจะอยู่กับแม่จนแก่ทําไมลูกถึงไปก่อนล่ะ?เมื่อฉันน
Read more
บทที่ 3
หลิ่วเวยเวยยืนอยู่ข้างหลังฟู่เยว่ชวน มองฉันอย่างน่าสงสาร“พี่เยว่เยว่ วันนี้พี่ชวนกลับมา ลูกสาวของฉันอยากเจอเขา ฉันเลยชวนเขาไปกินข้าวที่บ้าน พี่โกรธฉันก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แต่พี่แช่งให้ลูกสาวของฉันไปตายได้ยังไงกัน”นางพูดพลางหลั่งน้ำตาไปด้วย ทําให้สีหน้าของฟู่เยว่ชวนร้องไห้จนปวดใจแทบตาย“เวยเวย คุณอย่าร้องไห้เลย ทำอะไรไว้ กรรมจะต้องตอบสนองตัวเขาเอง”ฟู่เยว่ชวนปลอบเธอใบหน้าของฉันเจ็บจนชา หัวใจของฉันแตกสลายดั่งผงธุลีลูกสาวของเธอยังไม่ตาย แถมยังถูกฟู่เยว่ชวนอุ้มไปกินข้าวด้วยแต่ลูกสาวของฉันตายไปแล้วจริง ๆการแต่งงานกับฟู่เยว่ชวนเป็นกรรมตามสนองของฉัน“เจี่ยนเยว่ คนที่ใบ้คือลูกสาวของเธอต่างหาก ไม่ใช่เธอ! อย่ามาทําตัวน่าสงสาร แค่เห็นก็รู้สึกสะอิดสะเอียนแล้ว !”ฟู่เยว่ชวนตะคอกใส่ฉันหัวใจของฉันถูกแทงอีกครั้งเขาสามารถว่าฉันได้ แต่เขาจะว่าซีซีไม่ได้เด็ดขาดฉันยกมือขึ้นตบกลับไปอย่างแรงเพียะฟู่เยว่ชวนอึ้งไป หันหน้ามาจ้องจะกินคน “เธอกล้าตบฉันหรือ? !”“คุณตบฉันได้ แต่ฉันตบคุณไม่ได้เนี่ยนะ?”ฉันยิ้มเยาะฟู่เยว่ชวนอึ้งไปครู่หนึ่ง สายตาที่มองมาที่ฉันมีความสงสัยอยู่บ้าง“เจี่ยนเยว
Read more
บทที่ 4
“ใบมรณบัตร คุณอ่านหนังสือไม่ออกเหรอ?”ฉันแย่งเอกสารกลับมา รู้สึกว่าลายนิ้วมือของฟู่เยว่ชวนที่ทิ้งไว้บนนั้นทําให้ฉันสะอิดสะเอียนฟู่เยว่ชวนจ้องฉันเขม็งด้วยสายตาแปลก ๆ“เจี่ยนเยว่ เธอบ้าไปแล้วเหรอ ซีซีเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของเธอ เธอกล้าปลอมแปลงเอกสารแบบนี้เพื่อหลอกฉันเหรอ !”น้ำตาของฉันแห้งแล้ว ร้องไห้ออกมาไม่ได้อีกแล้ว“ใช่ ซีซีเป็นลูกสาวของฉันคนเดียว ไม่เกี่ยวกับคุณ”ฉันเพิ่งยกเท้าขึ้น ทันใดนั้นหลิ่วเวยเวยก็พุ่งเข้ามาแย่งเอกสารในมือของฉันไปเธออ่านเอกสารอย่างละเอียดด้วยสีหน้าแปลก ๆ ไม่เว้นแม้แต่สาเหตุการตาย ในที่สุดเธอก็รู้สึกโล่งใจ“พี่เยว่เยว่ พี่ทําเรื่องแบบนี้ได้ยังไง ซีซีก็เป็นลูกสาวของพี่ชวนเหมือนกันนะ แม้ว่าพี่จะสาปแช่งลูกสาวของฉัน แต่ฉันก็ยังหวังว่าลูกสาวของพี่ชวนจะปลอดภัย”เธอเอาใบมรณะบัตรยัดใส่มือฉัน แล้วมองฉันด้วยความลําพองใจ“ฉันรู้ว่าพี่กําลังหึงอยู่ แต่พี่อย่าก่อเรื่องอีกได้ไหม”“ไสหัวไป!”ฉันผลักเธอออกอย่างแรงและรีบวิ่งออกจากบ้านที่ที่มีพวกเขาอยู่ ฉันมีแต่รู้สึกอยากอ้วกฉันเพิ่งขึ้นรถ ฟู่เยว่ชวนก็ขวางประตูรถไว้"เจี่ยนเยว่ “เธออย่าก่อเรื่องเลย ซีซีอยู่ที่ไหนกันแ
Read more
บทที่ 5
ในสถานที่จัดงานศพช่างตกแต่งใบหน้าได้เปลี่ยนกระโปรงเล็กตัวใหม่ให้ซีซี เป็นกระโปรงสโนว์ไวท์ตัวหนึ่งเธอรักเรื่องราวของสโนว์ไวท์มาก เธอบอกฉันว่าสโนว์ไวท์มีเพื่อนที่ดีเจ็ดคนและเธอก็อิจฉามากเธอพูดไม่ได้ตั้งแต่เด็ก เด็กคนอื่น ๆ จึงไม่ชอบเล่นกับเธอ แม้แต่ผู้ปกครองของเด็ก ๆ เหล่านั้น ยังพูดว่าการเป็นใบ้ของซีซี เป็นโรคติดต่อได้ ห้ามเด็ก ๆ เล่นกับเธอเธอจึงอยู่คนเดียวมาโดยตลอดและตอนนี้ ฉันก็ต้องอยู่คนเดียวเหมือนกันแสงแดดแรกในตอนเช้าส่องลงบนใบหน้าเล็ก ๆ ที่ซีดเซียวของเธอ ฉันคอยเฝ้าดูเธอจนถึงสุสานที่นี่เป็นที่ราบ ไม่มีภูเขาสูง ไม่มีหน้าผา และไม่มีสุนัขป่าด้วยตอนฝัง ฉันเอาตุ๊กตาตัวนั้นวางไว้ในอ้อมอกของเธอ แล้วสุดท้ายก็พูดกับเธอว่า"ลูกรัก ชาติหน้าลูกเกิดเป็นสัตว์เล็ก ๆ ที่มีปีกดีไหม? เอบแบบชนิดที่ว่าบินได้จะได้ไม่หกล้ม”พอฉันพูดจบ ผีเสื้อสีขาวทั้งตัวตัวหนึ่งก็หยุดลงที่ตําแหน่งหัวใจของฉันดูเหมือนว่าซีซีกลับมาแล้วมันกระพือปีกเหมือนกําลังพูด“แม่ดูสิ หนูมีปีกแล้ว”“แม่คะ อย่าปวดใจแทนหนู อย่าร้องไห้เลย”ฉันทนไม่ไหวอีกต่อไป ร้องไห้ออกมาทันใดนั้น เสียงของฟู่เยว่ชวนก็ดังมาจากด้านห
Read more
บทที่ 6
“ผมขอโทษ”เขาคุกเข่าลงบนพื้นและโขกหัวให้ฉัน“พ่อขอโทษ”เขาหันกลับมาอีกครั้งและโขกหัวกับซีซี“ขอโทษนะ”เขาพึมพํากับตัวเองด้วยเสียงร้องไห้“ผมสมควรตาย คนที่สมควรตายคือผม”“ใช่ ทําไมคนที่ตายไม่ใช่คุณล่ะ?”ฉันคิดว่าฉันจะไม่ร้องไห้เพื่อเขาอีกแล้ว แต่กลับน้ำตาไหลเพื่อเขาอีกครั้งตอนที่ฉันรู้จักฟู่เยว่ชวน ฉันอายุแค่ 20 ปี เป็นช่วงวัยที่ดี แต่ฉันไม่อยากได้อะไร แค่อยากมีลูกให้เขาเขาเคยบอกฉันนับครั้งไม่ถ้วน“เยว่เยว่ ถ้าคุณคลอดลูกสาวให้ผมสักคนคงดีไม่น้อย จะได้สวยและน่ารักเหมือนคุณ”“คุณกับลูกสามารถใส่ชุดแม่ลูก ใส่กระโปรงแบบเจ้าหญิง แล้วผมจะเป็นอัศวินคอยคุ้มกันพวกคุณสองคนเอง”เขาเป็นนักต้มตุ๋นชั้นนําของโลกหลอกฉันจนหัวหมุนฉันจ่ายราคาที่เจ็บปวดสําหรับตัวเองที่เชื่อเรื่องไร้สาระของนักต้มตุ๋น"ฟู่เยว่ชวน เซ็นใบหย่าหรือยัง? วันนี้ฉันว่าง ไปทําเอกสารที่สำนักงานเขตโดยตรงเถอะ”ฉันจัดดินบนพื้นให้เรียบร้อย สุดท้ายก็จูบซีซี แล้วหันหลังเดินจากไปฟู่เยว่ชวนเดินโซซัดโซเซตามเงาร่างของฉันทัน“เยว่เยว่ ผมจะไม่หย่า.”ฉันหยุดเดิน เขาก็หยุดเดินด้วยเขาอยู่ในตําแหน่งที่ไม่ใกล้ไม่ไกล ตาแดงก่ำแต
Read more
บทที่ 7
เดินออกจากสถานีตํารวจ ในหัวฉันยังนึกถึงคําพูดที่ตํารวจเพิ่งพูดกับฉันนั่นเป็นภูเขาป่าแห่งหนึ่ง ไม่มีกล้องวงจรปิด วันนั้นคนที่ไปตั้งแคมป์ไม่ได้มีแค่ซีซีกับฟู่เยว่ชวนไม่กี่คน ยังมีคนอื่นด้วย“คุณวางใจได้ เราจะหาฆาตกรตัวจริงโดยเร็วที่สุดและคืนความยุติธรรมให้ลูกสาวของคุณ”ตํารวจเห็นฉันเสียลูกสาวไปอย่างน่าสงสาร จึงเอานาฬิกาเรือนนั้นที่ควรจะเป็นหลักฐานคืนให้ฉันเพื่อเป็นที่ระลึกแสงแดดส่องเหนือศีรษะ แต่ฉันกลับไม่รู้ตัวเลย เดินอยู่บนถนนเหมือนซากศพเดินได้ฉันหวนนึกถึงคําพูดและการกระทําทั้งหมดของฟู่เยว่ชวนในสองวันนี้จะเป็นฟู่เยว่ชวนหรือเปล่า!เป็นไปได้ไหมที่เขาฆ่าลูกสาวของตัวเองเพื่ออยู่กับหลิ่วเวยเวยแม่ลูกคู่นั้น? !ฉันแค่รู้สึกว่าทั้งตัวจมลงไปในน้ำเย็น หนาวจนฉันสั่นฉันกลับถึงบ้าน ตั้งใจจะไปถามเขาให้รู้เรื่องแต่ฉันเพิ่งมาถึงบ้าน ก็ได้กลิ่นหอมของอาหารโชยมาไม่รอให้ฉันเปิดประตู ฟู่เยว่ชวนก็เปิดประตูออกก่อนตาของเขายังคงแดงอยู่ มุมปากของเขาฝืนยิ้มออกมา“เยว่เยว่ ผมได้ยินเสียงฝีเท้า รู้ว่าคุณกลับมาแล้ว”ฉันอึ้งไปสักพัก รู้สึกกระอักกระอ่วนนิดหน่อยเมื่อก่อนนี่เป็นบทพูดของฉันทั้งหมด
Read more
บทที่ 8
“ไม่นะ”ฟู่เยว่ชวนตกใจ เขายกมือสองฉันงขึ้นแล้วถอยหลังไป ไม่กล้าเข้าใกล้ฉันอีกแม้แต่ครึ่งก้าวฉันจ้องมองเขาอย่างดุร้าย จนกระทั่งเขาถอยกลับไปในระยะที่ปลอดภัย“ฉันไม่ได้มารื้อฟื้นกับคุณ ฉันมีเรื่องจะถามคุณ”คําพูดที่ไม่จําเป็น ฉันขี้เกียจพูดแม้แต่คําเดียวฟู่เยว่ชวนมองฉันอย่างประหม่า“คุณวางมันลงก่อน อย่าทําร้ายตัวเอง”ฉันจะไม่ทําร้ายตัวเองฆาตกรที่ฆ่าซีซียังหาไม่เจอ ฉันจะมีชีวิตอยู่อย่างดีฉันวางเศษแก้วลง แต่ยังคงกําแน่นอยู่ในฝ่ามือ เผื่อว่าฟู่เยว่ชวนจะทําอะไรเกินขอบเขตอีก“ฟู่เยว่ชวน คุณฆ่าซีซีใช่ไหม?”พอฉันถามเสร็จ ทั้งห้องรับแขกก็เงียบกริบจนได้ยินเสียงเข็มตกรูม่านตาของฟู่เยว่ชวนค่อยๆขยายใหญ่ขึ้น หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง"คุณสงสัยผมเหรอ? !”เขาชี้ไปที่ตัวเอง“ในสายตาของคุณ ผมเป็นสัตว์เดรัจฉานแบบนี้เหรอ? ! คณคิดว่าผมจะฆ่าลูกสาวตัวเองด้วยมือตัวเองอย่างนั้นเหรอเนี่ย !”ปฏิกิริยาของเขารุนแรงมาก ทําให้ฉันแยกไม่ออกว่าจริงหรือเท็จวันนี้สถานีตํารวจโทรมาหาฉัน บอกว่าเจอนาฬิกาโทรศัพท์ของซีซีที่ยอดเขาฉันหยิบนาฬิกาออกมาและวางไว้บนโต๊ะ“คุณน่าจะรู้ว่า เวลาซีซีออกไปฉันงน
Read more
บทที่ 9
หัวใจของฉันเริ่มเต้นอย่างบ้าคลั่งและเกือบจะกระโดดออกจากหน้าอกของฉัน"แล้วทําไมเธอไม่พาซีซีไปเรียกแท็กซี่ที่เชิงเขาด้วยล่ะ? ถ้าเธอพาลูกไปที่เชิงเขา อาจมีคนเห็นพวกเขา บางทีลูกอาจจะไม่... ไม่ตายก็เป็นไปได้”ขอบตาของฉันแดงแล้วฟู่เยว่ชวนหลับตาลง “เพราะซีซีบอกว่า ผีเสื้อบนภูเขานั้นสวยงามมาก ลูกอยากดูอีกสักพัก”ฉันนึกถึงผีเสื้อสีขาวตัวนั้นที่สุสานอีกแล้วในตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้เสียงของหลิ่วเวยเวยดูเป็นกังวลเล็กน้อย“พี่ชวน พี่บล็อคฉันแล้ว ฉันติดต่อพี่ไม่ได้ พี่เปิดประตูได้หรือเปล่า ฉันพาเถียนเถียนมาเยี่ยมพี่แล้ว”“จากนี้ไป พี่สามารถถือเถียนเถียนเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของพี่ได้แล้วนะ พี่ชอบเถียนเถียนมากไม่ใช่เหรอ?”ฉันยิ้มเยาะใบหน้าของฟู่เยว่ชวนเต็มไปด้วยความอับอาย“เปิดประตูสิ”ฉันสั่งฟู่เยว่ชวนเปิดประตูตามที่ฉันปรารถนาหลิ่วเวยเวยกระโจนเข้าหาเขาทันที แต่ถูกเขาขวางไว้อย่างรังเกียจ“เธอทําอะไรน่ะ?”หลิ่วเวยเวยมองเขาอย่างน่าสงสาร “พี่ชวน ฉันรู้ว่าพี่เสียใจมาก แต่...”หลิวเว่ยเว่ยเห็นฉันอยู่ในห้องนั่งเล่นและไม่ได้พูดต่อฉันมองแธออย่างสุขุมเยือกเย็น“ต่
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status