Short
ลูกสาวตายไป สามีฉันกลับโพสต์รูปครอบครัวกับรักแรก

ลูกสาวตายไป สามีฉันกลับโพสต์รูปครอบครัวกับรักแรก

โดย:  หมั่นโถวน้อยจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel4goodnovel
9บท
4.0Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

ฉันขอร้องฟู่เยว่ชวน 99 ครั้ง ในที่สุดเขาก็ตกลงที่จะพาลูกสาวไปตั้งแคมป์บนภูเขาในวันเกิดเธอเมื่อฉันพบลูกสาวของฉันที่เชิงเขาในตอนกลางคืนของวันรุ่งขึ้น เธอตายแล้วในมือ เธอยังคงถือภาพครอบครัวไว้อย่างแน่น ฉันคุกเข่าต่อหน้าศพของลูกสาวอย่างใจสลาย แต่ฟู่เยว่ชวนกลับอัปเดตไอจีของเขา พร้อมแคปชั่นว่า คุณกับลูก ล้วนเป็นสมบัติของผม ในรูปถ่าย เขาและเพื่อนวัยเด็กของเขาจูงเด็กหญิงคนหนึ่ง กําลังมองพระอาทิตย์ตกที่ไกล ๆ ที่มุมล่างซ้ายของรูปถ่ายเผยให้เห็นมือเล็ก ๆ นั่นคือมือของลูกสาวของฉัน รูปภาพที่โหดร้ายนี้ถ่ายโดยลูกสาวของฉัน ……

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1

강제헌과 결혼한 이후, 조이람은 한 번도 이혼을 생각해 본 적이 없었다.

이람은 제헌을 미치도록 사랑했다.

그를 위해서라면 죽을 수도 있다고 생각했을 만큼.

그런데 제헌의 첫사랑이 돌아왔다.

그때, 이람은 병원에 있었다.

의사의 목소리는 무표정하고 차가웠다.

“이번 수술로 손상이 좀 커서 앞으로 임신 가능성은 크게 떨어질 겁니다. 마음의 준비를 하셔야 할 겁니다.”

‘뭐라고...?’

이람의 머릿속이 ‘윙’ 하고 울렸다.

이 아이를 위해 그녀는 3년을 준비해왔고, 겨우 임신 2개월 차였다.

그러나.

오늘 오후, 잠깐 나간 길.

이람은 갑자기 튀어나온 차 한 대에 놀라 넘어진 게 문제였다.

의사가 다시 말을 걸었다.

“조이람 씨, 괜찮으세요?”

“네. 알겠습니다. 감사합니다.”

이람은 남들 앞에서 무너지는 모습을 보이는 걸 끔찍하게 싫어했다. 눈을 꼭 감았다 다시 떴다.

그리고 왈칵 치솟는 눈물을 억지로 꾹 눌러 담은 뒤, 자리에서 일어났다.

뒤편에 서 있던 간호사들의 속닥거리는 목소리가 들렸다.

“상황이 이렇게 나쁜데 남편은 왜 안 와?”

“아유, 말도 마. 아까 거의 쓰러지다시피 하면서 남편한테 전화하더라고. 울면서 제발 와달라고... 근데 결국 안 왔대.”

“헐... 부부 관계에 문제가 있다는 게 너무 티 나네. 저러고도 이혼 안 하고 있다니 진짜 용하다.”

“...”

이람은 이미 병원 복도를 벗어났기 때문에 간호사들의 뒷말은 들리지도 않았다.

하지만 사실, 제헌은 병원에 오는 걸 거절했을 뿐만 아니라, 전화를 받은 그 순간에도 이렇게 말했다.

[아직 태어나지도 않은 애 잃은 게 그렇게 큰일이야? 왜 그렇게 오버해? 지금 바쁘니까, 더는 귀찮게 하지 마.]

그 뒤로 이람은 몇 번 더 통화를 시도했지만, 제헌은 한 번도 받지 않았다.

사실 이런 식의 냉대는 어제오늘 일이 아니었다.

지난 3년 동안, 제헌은 이람에게 언제나 이런 식이었다.

차갑고 무심하고, 남보다 못한 거리감.

솔직히, 이람은 제헌의 냉대에 어느 정도 익숙해졌다.

3년 전, 이람은 우연히 강수철 회장의 생명을 구했다.

강 회장은 이람을 무척 마음에 들어 했고, 제헌과의 결혼을 밀어붙였다.

그 덕분에 이람은 강씨 가문의 며느리가 될 수 있었지만, 애초에 제헌은 이 결혼을 원하지 않았다.

그러니까, 오늘 이렇게 간절히 연락한 것도... ‘혹시라도 아이를 위해서 마음이 조금은 움직이지 않을까?’ 하는 기대 때문이었다.

‘내가 또 바보같이 헛된 기대를 품었네.’

이람은 깊은숨을 들이쉬며 마음을 다잡았다. 집으로 돌아가 쉬려고 폰을 꺼내 들었을 때, 알림 하나가 떴다.

고지후에서 온 메시지였다.

지후는 제헌과 가장 가깝게 지내는 친한 동생이었다.

그가 보낸 건 영상 하나였다.

이람은 아무 생각 없이 영상을 눌렀다.

영상 시작, 프레임 가득 붉은 장미가 등장했다.

적어도 천 송이는 되어 보였다. 너무 많아서 화면에 다 담기지도 않았다.

카메라가 천천히 왼쪽으로 움직였다.

그리고... 제헌이 나타났다.

이 남자의 옆에는, 한 여자가 서 있었다.

바로 하유리였다.

이람의 눈동자가 순간 흔들리더니, 손끝에 힘이 바짝 들어갔다.

그리고 영상 속에서는 시끌벅적한 목소리들이 터져 나왔다.

“유리 누나, 제헌이 형이 오늘 유리 누나 귀국하는 거 알고 며칠 전부터 환영회 준비했대요! 진짜 정성 100점 만점에 100점!”

“유리야, 이쯤 됐으면 포옹 한 번쯤 해줘야 하는 거 아냐? 제헌이 형한테 고맙다고!”

“포옹은 무슨! 그냥 키스해! 옛날에 했던 거잖아? 그때 찍은 3분짜리 키스 영상, 나 아직도 안 지웠다!”

“...”

유리는 어이없다는 듯 고개를 살짝 저었다.

“여러분, 그만해요! 지금은... 내 입장이 좀 애매해서요...”

그 말이 끝나기도 전에, 제헌이 먼저 유리의 어깨를 끌어안았다.

“돌아와 줘서 고마워.”

남자의 목소리도, 동작도, 말도 안 되게 다정하고 자연스러웠다.

그 장면에 주변 사람들이 탄성을 질렀다.

“유리 누나, 그것 봐요! 제헌이 형 하나도 안 달라졌잖아요!”

“키스해! 키스해!”

“...”

그리고 바로 그 순간, 영상이 뚝 끊겼고, 그저 알림창엔 메시지 하나가 덩그러니 남아 있었다.

[형수님, 죄송해요. 잘못 보냈어요.]

영상은 곧 삭제되었고, 지후는 아무 설명 없이 사라졌다. 아마도 이람이 아직 보기 전이라고 생각했을 것이다.

하지만 이람은 이미 오래전부터 화면을 응시하고 있었다.

채팅창을 하염없이 바라보다가, 그녀는 조용히 입꼬리를 올렸다.

‘이게... 그 사람이 말한 중요한 일이었구나.’

자그마치 3년이었다.

이람은 제헌의 마음을 얻기 위해 매일 최선을 다했다.

하지만 그 따뜻함은 돌아오지 않았다.

그 대신 돌아온 건... 제헌이 끝끝내 잊지 못했던 첫사랑.

‘그 사람 마음은, 애초에 내 자리가 아니었어.’

이람은 그 순간 문득 깨달았다.

‘이 욕심 많은 꿈에서... 이제 그만 깨야지.’

...

집으로 돌아온 이람은 조용히 여행용 가방을 꺼냈다.

생활도, 일도 모두 단순했던 삶이었다.

자신을 위해 뭔가를 산 적은 별로 없어서 꼭 필요한 옷가지와 서류 몇 장이 전부였다.

26인치 캐리어 하나로 충분했다.

그래서 30분도 안 되어 그녀의 짐 정리는 끝났다.

그다음은, 기다림.

이람은 제헌이 돌아오는 시간까지 기다리기로 했다.

...

새벽 2시가 되어서야, 현관문이 열렸다.

제헌이 거실을 지나며 조이람과 눈이 마주쳤다.

익숙한 장면이었다.

술자리가 있는 날이면 언제나 이람은 말 없이 그를 기다렸다.

“수술했다면서. 왜 안 자고 있어?”

목소리는 차가웠고, 그 어떤 걱정도 담겨 있지 않았다.

“당신 기다리고 있었어요.”

이람은 입을 열자마자 시선을 고정했다.

제헌의 입술.

부드럽게 굽은 그 선이, 오늘따라 유난히 낯설었다.

하지만 남자의 입꼬리는 갈라져 있었고, 셔츠 목덜미엔 붉은 립스틱 자국이 번져 있었다.

심지어 목덜미 아래로는, 더 선명한 흔적이 남아 있었다.

‘정말로 키스까지 했구나.’

‘아니, 아마 그 이상도 했겠지.’

이람의 가슴이 세게 쑤셨다.

두 사람이 결혼한 지 어언 3년.

제헌이 이람에게 손을 댄 건 손에 꼽을 정도로 적었다. 그나마도 대부분은 강씨 가문 어른들의 압박에 못 이겨 마지못해 같이 한 침대에서 잤다.

그는 단 한 번도 먼저 이람에게 키스를 해준 적 없었고, 항상 무표정한 얼굴로, 아무런 전희도 없이 시작됐다.

그 과정 내내 이람은 고통스럽기만 했으며, 끝나고 나면 그녀는 조용히 안아달라고 속삭였다.

하지만 돌아오는 건 언제나 등을 돌려 욕실로 들어가는 차가운 남자의 뒷모습뿐이었다.

그랬던 제헌이 유리에게는 ...달랐다.

결국 제헌의 시선은 이람 옆에 놓인 캐리어를 발견했다.

그리고 무표정하게 말했다.

“지후가 보낸 영상, 다 봤나 보네.”

“응. 다 봤어요.”

가까이 다가온 제헌에게서 술 냄새가 짙게 풍겼다.

게다가 그 사이사이, 불쾌할 정도로 짙은 향수 냄새가 섞여 있었다.

“우리 이혼...”

이람이 말을 다 끝내기도 전에, 제헌이 먼저 내뱉었다.

목소리는 담담하기 이를 데 없었다.

“이미 다 알았으니까, 이혼하자. 처음부터 당신도 알았잖아. 유리가 해외에 나가 있지 않았으면, 나도 당신이랑 결혼할 일 없었다는 거.”

이 정도 말까지 나왔는데, 이람도 더 이상 남편을 붙잡을 이유는 없었다.

“좋아요.”

“오늘은 너무 늦었으니까 그냥 자고, 내일 서류 하는 게 어때?”

“괜찮아요. 이혼 서류는 이미 다 준비해서 사인해 뒀어요.”

이람은 고개를 살짝 돌리며, 차분히 거실 테이블을 가리켰다.

“거기 있어요.”

...

신혼 첫날밤, 제헌은 이혼 서류를 이람에게 건넸다.

그리고 오늘, 이람은 드디어 그 서류에 사인했다.

이번엔 제헌이 놀랄 차례였다.

제헌은 미간을 찌푸리며, 이람이 진심인지 의심스러운 눈빛을 보냈다.

“당신... 술 마시고 올 거 알았어요. 해장국 끓여놨어요. 주방에 있어요.”

잠시 망설이다가, 이람이 입을 열었다.

이것도 습관이었다.

제헌이 자신을 사랑해주길 바라는 마음에, 이람은 남편의 식습관과 생활을 꼼꼼히 챙겼다.

요리에 소질이라고는 없던 이람이 능숙한 요리 솜씨를 갖추기까지 꽤 긴 시간이 걸렸다.

장을 보고, 재료를 손질하고, 요리를 완성하기까지 몇 시간씩 걸렸고, 이람의 손과 팔에는 칼에 베이고 불에 덴 자국들이 고스란히 남아 있었다.

하지만 제헌은 까다로웠고, 아무리 맛있게 만들어도 ‘맛있다’는 말 한마디 하지 않았다.

비록 표정은 분명히 만족하는 것 같았지만.

제헌은 알고 있었다. 자신이 단 ‘맛있다’라는 한마디만 해도, 이람은 며칠이고 기뻐할 거란 걸.

그래서 그는 이람에게 작은 기쁨마저 주고 싶지 않았다.

“지금 나갈게요.”

3년의 부부 생활, 이별을 앞두고 이람은 더 할 말이 없었다.

제헌은 찌푸린 얼굴로 말했다.

“오늘 밤은... 그냥 여기 있어.”

“아니요.”

이람은 조용히 캐리어를 끌고 돌아섰다.

말을 안 듣는 이람이, 제헌의 눈에 점점 불편해졌다.

얼굴에 서늘한 기색이 감돌았다.

문이 닫혔다.

그때 지후에게서 전화가 왔다.

[형, 집엔 잘 도착했죠? 형수님한테 물어봤어요? 영상 본 것 같아요?]

[미안해요, 형. 진짜 일부러 그런 건 아니었어요. 근데 뭐, 봤다 해도 괜찮잖아요? 어차피 형이랑 형수님은 맨날 싸우고 화해하고...]

제헌이 좀 이상한 기분으로 대답했다.

“너희 형수, 나랑 이혼한대.”

[네? 이혼이요?]

지후는 놀란 기색이 역력했다.

[그 영상 때문이에요? 설마요. 형수님이 형이랑 이혼할 리가 없죠. 진짜 이혼하면요, 나 진짜... 생방으로 똥 먹을게요!]

“내가 하자고 했어.”

제헌이 결국 진실을 밝혔다.

순간, 지후는 말이 없었다.

제헌이 먼저 이혼을 꺼냈다면, 아무 일도 아닌 셈이었다.

이람은 질긴 접착제처럼 절대 떨어지지 않는 사람이었기 때문이다.

[지난번에도 형 이혼 얘기한 지 한 달도 안 됐잖아요. 또요? 와, 진짜 형수님 또 돌아오시겠네요.]

지후는 웃으며 말했다.

[전에 우리 반나절 안에 돌아온다고 내기했잖아요. 그때 내가 이겼어요. 이번엔 하루 걸게요. 또 이기면 이번에도 형이 밥 사는 거죠?]

제헌은 굳게 닫힌 현관문을 흘끗 보았다.

그때, 바깥에서 자동차 시동 소리가 들려왔다.

오늘 이람은 꽤 단호했다.

하지만 제헌의 차가운 눈매는 조금도 흔들리지 않았다. 오히려 담담하게 중얼거렸다.

“내일 아침이면 돌아올 거야. 굳이 밤을 새워 기다릴 필요 없지.”
แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
9
บทที่ 1
“น่าจะพลัดตกลงมาจากที่สูง...”ตํารวจพูดกับฉันแบบตัวต่อตัว แต่ฉันไม่ได้ยินอะไรเลยในสายตาของฉันมีแต่ลูกสาวของฉัน ลูกสาวตัวน้อยของฉันเธออายุเพียง 5 ขวบ น่ารักเหมือนนางฟ้า แต่ดวงตากลมโตที่เปล่งประกายอยู่เสมอของเธอปิดสนิทในขณะนี้และจะไม่มีวันลืมตาได้อีกแล้วฉันคุกเข่าลงตรงหน้าเธออย่างช้า ๆ และจับมือเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยบาดแผลของเธอขึ้นมา นาฬิกาโทรศัพท์ที่สวมให้เธอหายไปแล้ว"ซีซี ลูกลืมตามองแม่หน่อยได้ไหม? แม่ซื้อตุ๊กตาตัวโปรดมาให้ลูกแล้ว ลูกบอกว่าวันหลังจะกอดมันนอนด้วยกันไม่ใช่เหรอ?“แล้วลูกแอบหลับคนเดียวได้ยังไง”แต่ไม่ว่าฉันจะเรียกเธอยังไง เธอก็ไม่ตอบสนองฉันเปิดฝ่ามือของเธอ และพบภาพครอบครัวที่เธอวาดให้กับครอบครัวของเราสามคน ฉันอดไม่ได้ที่จะร้องไห้อย่างขมขื่นตอนนี้เป็นเวลาตี 3 เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน ฉันพบศพของเธอที่เชิงเขาที่เธอกําลังตั้งแคมป์กับ ฟู่เยว่ชวน พ่อของเธอและเมื่อเธอออกไปข้างนอกในบ่ายวันก่อน เธอยังคงกระโดดโลดเต้นอยู่ตอนนั้นฉันเป็นคนอุ้มเธอขึ้นเบาะหลังของฟู่เยว่ชวนด้วยตัวเอง“ซีซี ตอนกลางคืนจะไปนอนกับพ่อในเต๊นท์บนภูเขาแล้ว มีความสุขไหม?”เธอพยักหน้าอย่างแรงและทํา
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2
ต่อหน้าตํารวจ ฉันวางสายและดึงฟู่เยว่ชวนเข้าบัญชีดําโดยตรงตํารวจมองผมอย่างประหลาดใจว่ า"แน่ใจหรือว่าจะไม่ให้พ่อเด็กมาดู?"เสียงของฉันแหบแห้งและแตกสลาย“คุณตํารวจ คุณจะให้ฆาตกรมาดูลูกคุณไหมคะ?”ตอนที่ฉันอุ้มซีซีเดินโซซัดโซเซขึ้นรถพยาบาล หมอบอกฉันว่าเด็กไม่ได้ตกลงมาตายอวัยวะภายในของเธอมีเลือดออกและเจ็บปวดจนตาย ก่อนตายเธออาจจะอยากขอความช่วยเหลือ ใช้มือขุดดินเพื่อเปิดเล็บออก นิ้วทั้งสิบจึงเต็มไปด้วยเลือดแต่ไม่มีใครมาช่วยเธอ เธอค่อย ๆ ตายไปอย่างสิ้นหวังฉันนั่งอยู่ในห้องเก็บศพทั้งคืน จนกระทั่งพระอาทิตย์ขึ้น หมอแนะนําให้ฉันรีบเอาลูกไปทำพิธีงานศพโดยเร็วฉันไม่อยากให้ซีซีของฉันนอนอยู่ในห้องเก็บศพที่เย็นเยือกนี้ฉันติดต่อสัปเหร่อเพื่อเอาร่างของเธอไป จากนั้นถือภาพครอบครัวที่เธอวาดไว้กลับบ้าน เตรียมของที่จะฝังไว้ด้วยกันพอกลับถึงบ้าน ฉันก็นิ่งงันอยู่ที่เดิมของเล่นที่เก็บของไม่ทันบนพื้น ภาพวาดที่เธอวาดบนผนัง หนังสือเรียนของเธอบนโต๊ะฉันดูเหมือนจะเห็นเธอวิ่งมาหาฉันด้วยรอยยิ้มและทําท่าทางกับฉันว่า แม่คะ หนูรักแม่แต่ซีซี ลูกเคยบอกว่าจะอยู่กับแม่จนแก่ทําไมลูกถึงไปก่อนล่ะ?เมื่อฉันน
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3
หลิ่วเวยเวยยืนอยู่ข้างหลังฟู่เยว่ชวน มองฉันอย่างน่าสงสาร“พี่เยว่เยว่ วันนี้พี่ชวนกลับมา ลูกสาวของฉันอยากเจอเขา ฉันเลยชวนเขาไปกินข้าวที่บ้าน พี่โกรธฉันก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แต่พี่แช่งให้ลูกสาวของฉันไปตายได้ยังไงกัน”นางพูดพลางหลั่งน้ำตาไปด้วย ทําให้สีหน้าของฟู่เยว่ชวนร้องไห้จนปวดใจแทบตาย“เวยเวย คุณอย่าร้องไห้เลย ทำอะไรไว้ กรรมจะต้องตอบสนองตัวเขาเอง”ฟู่เยว่ชวนปลอบเธอใบหน้าของฉันเจ็บจนชา หัวใจของฉันแตกสลายดั่งผงธุลีลูกสาวของเธอยังไม่ตาย แถมยังถูกฟู่เยว่ชวนอุ้มไปกินข้าวด้วยแต่ลูกสาวของฉันตายไปแล้วจริง ๆการแต่งงานกับฟู่เยว่ชวนเป็นกรรมตามสนองของฉัน“เจี่ยนเยว่ คนที่ใบ้คือลูกสาวของเธอต่างหาก ไม่ใช่เธอ! อย่ามาทําตัวน่าสงสาร แค่เห็นก็รู้สึกสะอิดสะเอียนแล้ว !”ฟู่เยว่ชวนตะคอกใส่ฉันหัวใจของฉันถูกแทงอีกครั้งเขาสามารถว่าฉันได้ แต่เขาจะว่าซีซีไม่ได้เด็ดขาดฉันยกมือขึ้นตบกลับไปอย่างแรงเพียะฟู่เยว่ชวนอึ้งไป หันหน้ามาจ้องจะกินคน “เธอกล้าตบฉันหรือ? !”“คุณตบฉันได้ แต่ฉันตบคุณไม่ได้เนี่ยนะ?”ฉันยิ้มเยาะฟู่เยว่ชวนอึ้งไปครู่หนึ่ง สายตาที่มองมาที่ฉันมีความสงสัยอยู่บ้าง“เจี่ยนเยว
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4
“ใบมรณบัตร คุณอ่านหนังสือไม่ออกเหรอ?”ฉันแย่งเอกสารกลับมา รู้สึกว่าลายนิ้วมือของฟู่เยว่ชวนที่ทิ้งไว้บนนั้นทําให้ฉันสะอิดสะเอียนฟู่เยว่ชวนจ้องฉันเขม็งด้วยสายตาแปลก ๆ“เจี่ยนเยว่ เธอบ้าไปแล้วเหรอ ซีซีเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของเธอ เธอกล้าปลอมแปลงเอกสารแบบนี้เพื่อหลอกฉันเหรอ !”น้ำตาของฉันแห้งแล้ว ร้องไห้ออกมาไม่ได้อีกแล้ว“ใช่ ซีซีเป็นลูกสาวของฉันคนเดียว ไม่เกี่ยวกับคุณ”ฉันเพิ่งยกเท้าขึ้น ทันใดนั้นหลิ่วเวยเวยก็พุ่งเข้ามาแย่งเอกสารในมือของฉันไปเธออ่านเอกสารอย่างละเอียดด้วยสีหน้าแปลก ๆ ไม่เว้นแม้แต่สาเหตุการตาย ในที่สุดเธอก็รู้สึกโล่งใจ“พี่เยว่เยว่ พี่ทําเรื่องแบบนี้ได้ยังไง ซีซีก็เป็นลูกสาวของพี่ชวนเหมือนกันนะ แม้ว่าพี่จะสาปแช่งลูกสาวของฉัน แต่ฉันก็ยังหวังว่าลูกสาวของพี่ชวนจะปลอดภัย”เธอเอาใบมรณะบัตรยัดใส่มือฉัน แล้วมองฉันด้วยความลําพองใจ“ฉันรู้ว่าพี่กําลังหึงอยู่ แต่พี่อย่าก่อเรื่องอีกได้ไหม”“ไสหัวไป!”ฉันผลักเธอออกอย่างแรงและรีบวิ่งออกจากบ้านที่ที่มีพวกเขาอยู่ ฉันมีแต่รู้สึกอยากอ้วกฉันเพิ่งขึ้นรถ ฟู่เยว่ชวนก็ขวางประตูรถไว้"เจี่ยนเยว่ “เธออย่าก่อเรื่องเลย ซีซีอยู่ที่ไหนกันแ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5
ในสถานที่จัดงานศพช่างตกแต่งใบหน้าได้เปลี่ยนกระโปรงเล็กตัวใหม่ให้ซีซี เป็นกระโปรงสโนว์ไวท์ตัวหนึ่งเธอรักเรื่องราวของสโนว์ไวท์มาก เธอบอกฉันว่าสโนว์ไวท์มีเพื่อนที่ดีเจ็ดคนและเธอก็อิจฉามากเธอพูดไม่ได้ตั้งแต่เด็ก เด็กคนอื่น ๆ จึงไม่ชอบเล่นกับเธอ แม้แต่ผู้ปกครองของเด็ก ๆ เหล่านั้น ยังพูดว่าการเป็นใบ้ของซีซี เป็นโรคติดต่อได้ ห้ามเด็ก ๆ เล่นกับเธอเธอจึงอยู่คนเดียวมาโดยตลอดและตอนนี้ ฉันก็ต้องอยู่คนเดียวเหมือนกันแสงแดดแรกในตอนเช้าส่องลงบนใบหน้าเล็ก ๆ ที่ซีดเซียวของเธอ ฉันคอยเฝ้าดูเธอจนถึงสุสานที่นี่เป็นที่ราบ ไม่มีภูเขาสูง ไม่มีหน้าผา และไม่มีสุนัขป่าด้วยตอนฝัง ฉันเอาตุ๊กตาตัวนั้นวางไว้ในอ้อมอกของเธอ แล้วสุดท้ายก็พูดกับเธอว่า"ลูกรัก ชาติหน้าลูกเกิดเป็นสัตว์เล็ก ๆ ที่มีปีกดีไหม? เอบแบบชนิดที่ว่าบินได้จะได้ไม่หกล้ม”พอฉันพูดจบ ผีเสื้อสีขาวทั้งตัวตัวหนึ่งก็หยุดลงที่ตําแหน่งหัวใจของฉันดูเหมือนว่าซีซีกลับมาแล้วมันกระพือปีกเหมือนกําลังพูด“แม่ดูสิ หนูมีปีกแล้ว”“แม่คะ อย่าปวดใจแทนหนู อย่าร้องไห้เลย”ฉันทนไม่ไหวอีกต่อไป ร้องไห้ออกมาทันใดนั้น เสียงของฟู่เยว่ชวนก็ดังมาจากด้านห
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6
“ผมขอโทษ”เขาคุกเข่าลงบนพื้นและโขกหัวให้ฉัน“พ่อขอโทษ”เขาหันกลับมาอีกครั้งและโขกหัวกับซีซี“ขอโทษนะ”เขาพึมพํากับตัวเองด้วยเสียงร้องไห้“ผมสมควรตาย คนที่สมควรตายคือผม”“ใช่ ทําไมคนที่ตายไม่ใช่คุณล่ะ?”ฉันคิดว่าฉันจะไม่ร้องไห้เพื่อเขาอีกแล้ว แต่กลับน้ำตาไหลเพื่อเขาอีกครั้งตอนที่ฉันรู้จักฟู่เยว่ชวน ฉันอายุแค่ 20 ปี เป็นช่วงวัยที่ดี แต่ฉันไม่อยากได้อะไร แค่อยากมีลูกให้เขาเขาเคยบอกฉันนับครั้งไม่ถ้วน“เยว่เยว่ ถ้าคุณคลอดลูกสาวให้ผมสักคนคงดีไม่น้อย จะได้สวยและน่ารักเหมือนคุณ”“คุณกับลูกสามารถใส่ชุดแม่ลูก ใส่กระโปรงแบบเจ้าหญิง แล้วผมจะเป็นอัศวินคอยคุ้มกันพวกคุณสองคนเอง”เขาเป็นนักต้มตุ๋นชั้นนําของโลกหลอกฉันจนหัวหมุนฉันจ่ายราคาที่เจ็บปวดสําหรับตัวเองที่เชื่อเรื่องไร้สาระของนักต้มตุ๋น"ฟู่เยว่ชวน เซ็นใบหย่าหรือยัง? วันนี้ฉันว่าง ไปทําเอกสารที่สำนักงานเขตโดยตรงเถอะ”ฉันจัดดินบนพื้นให้เรียบร้อย สุดท้ายก็จูบซีซี แล้วหันหลังเดินจากไปฟู่เยว่ชวนเดินโซซัดโซเซตามเงาร่างของฉันทัน“เยว่เยว่ ผมจะไม่หย่า.”ฉันหยุดเดิน เขาก็หยุดเดินด้วยเขาอยู่ในตําแหน่งที่ไม่ใกล้ไม่ไกล ตาแดงก่ำแต
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7
เดินออกจากสถานีตํารวจ ในหัวฉันยังนึกถึงคําพูดที่ตํารวจเพิ่งพูดกับฉันนั่นเป็นภูเขาป่าแห่งหนึ่ง ไม่มีกล้องวงจรปิด วันนั้นคนที่ไปตั้งแคมป์ไม่ได้มีแค่ซีซีกับฟู่เยว่ชวนไม่กี่คน ยังมีคนอื่นด้วย“คุณวางใจได้ เราจะหาฆาตกรตัวจริงโดยเร็วที่สุดและคืนความยุติธรรมให้ลูกสาวของคุณ”ตํารวจเห็นฉันเสียลูกสาวไปอย่างน่าสงสาร จึงเอานาฬิกาเรือนนั้นที่ควรจะเป็นหลักฐานคืนให้ฉันเพื่อเป็นที่ระลึกแสงแดดส่องเหนือศีรษะ แต่ฉันกลับไม่รู้ตัวเลย เดินอยู่บนถนนเหมือนซากศพเดินได้ฉันหวนนึกถึงคําพูดและการกระทําทั้งหมดของฟู่เยว่ชวนในสองวันนี้จะเป็นฟู่เยว่ชวนหรือเปล่า!เป็นไปได้ไหมที่เขาฆ่าลูกสาวของตัวเองเพื่ออยู่กับหลิ่วเวยเวยแม่ลูกคู่นั้น? !ฉันแค่รู้สึกว่าทั้งตัวจมลงไปในน้ำเย็น หนาวจนฉันสั่นฉันกลับถึงบ้าน ตั้งใจจะไปถามเขาให้รู้เรื่องแต่ฉันเพิ่งมาถึงบ้าน ก็ได้กลิ่นหอมของอาหารโชยมาไม่รอให้ฉันเปิดประตู ฟู่เยว่ชวนก็เปิดประตูออกก่อนตาของเขายังคงแดงอยู่ มุมปากของเขาฝืนยิ้มออกมา“เยว่เยว่ ผมได้ยินเสียงฝีเท้า รู้ว่าคุณกลับมาแล้ว”ฉันอึ้งไปสักพัก รู้สึกกระอักกระอ่วนนิดหน่อยเมื่อก่อนนี่เป็นบทพูดของฉันทั้งหมด
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8
“ไม่นะ”ฟู่เยว่ชวนตกใจ เขายกมือสองฉันงขึ้นแล้วถอยหลังไป ไม่กล้าเข้าใกล้ฉันอีกแม้แต่ครึ่งก้าวฉันจ้องมองเขาอย่างดุร้าย จนกระทั่งเขาถอยกลับไปในระยะที่ปลอดภัย“ฉันไม่ได้มารื้อฟื้นกับคุณ ฉันมีเรื่องจะถามคุณ”คําพูดที่ไม่จําเป็น ฉันขี้เกียจพูดแม้แต่คําเดียวฟู่เยว่ชวนมองฉันอย่างประหม่า“คุณวางมันลงก่อน อย่าทําร้ายตัวเอง”ฉันจะไม่ทําร้ายตัวเองฆาตกรที่ฆ่าซีซียังหาไม่เจอ ฉันจะมีชีวิตอยู่อย่างดีฉันวางเศษแก้วลง แต่ยังคงกําแน่นอยู่ในฝ่ามือ เผื่อว่าฟู่เยว่ชวนจะทําอะไรเกินขอบเขตอีก“ฟู่เยว่ชวน คุณฆ่าซีซีใช่ไหม?”พอฉันถามเสร็จ ทั้งห้องรับแขกก็เงียบกริบจนได้ยินเสียงเข็มตกรูม่านตาของฟู่เยว่ชวนค่อยๆขยายใหญ่ขึ้น หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง"คุณสงสัยผมเหรอ? !”เขาชี้ไปที่ตัวเอง“ในสายตาของคุณ ผมเป็นสัตว์เดรัจฉานแบบนี้เหรอ? ! คณคิดว่าผมจะฆ่าลูกสาวตัวเองด้วยมือตัวเองอย่างนั้นเหรอเนี่ย !”ปฏิกิริยาของเขารุนแรงมาก ทําให้ฉันแยกไม่ออกว่าจริงหรือเท็จวันนี้สถานีตํารวจโทรมาหาฉัน บอกว่าเจอนาฬิกาโทรศัพท์ของซีซีที่ยอดเขาฉันหยิบนาฬิกาออกมาและวางไว้บนโต๊ะ“คุณน่าจะรู้ว่า เวลาซีซีออกไปฉันงน
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 9
หัวใจของฉันเริ่มเต้นอย่างบ้าคลั่งและเกือบจะกระโดดออกจากหน้าอกของฉัน"แล้วทําไมเธอไม่พาซีซีไปเรียกแท็กซี่ที่เชิงเขาด้วยล่ะ? ถ้าเธอพาลูกไปที่เชิงเขา อาจมีคนเห็นพวกเขา บางทีลูกอาจจะไม่... ไม่ตายก็เป็นไปได้”ขอบตาของฉันแดงแล้วฟู่เยว่ชวนหลับตาลง “เพราะซีซีบอกว่า ผีเสื้อบนภูเขานั้นสวยงามมาก ลูกอยากดูอีกสักพัก”ฉันนึกถึงผีเสื้อสีขาวตัวนั้นที่สุสานอีกแล้วในตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้เสียงของหลิ่วเวยเวยดูเป็นกังวลเล็กน้อย“พี่ชวน พี่บล็อคฉันแล้ว ฉันติดต่อพี่ไม่ได้ พี่เปิดประตูได้หรือเปล่า ฉันพาเถียนเถียนมาเยี่ยมพี่แล้ว”“จากนี้ไป พี่สามารถถือเถียนเถียนเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของพี่ได้แล้วนะ พี่ชอบเถียนเถียนมากไม่ใช่เหรอ?”ฉันยิ้มเยาะใบหน้าของฟู่เยว่ชวนเต็มไปด้วยความอับอาย“เปิดประตูสิ”ฉันสั่งฟู่เยว่ชวนเปิดประตูตามที่ฉันปรารถนาหลิ่วเวยเวยกระโจนเข้าหาเขาทันที แต่ถูกเขาขวางไว้อย่างรังเกียจ“เธอทําอะไรน่ะ?”หลิ่วเวยเวยมองเขาอย่างน่าสงสาร “พี่ชวน ฉันรู้ว่าพี่เสียใจมาก แต่...”หลิวเว่ยเว่ยเห็นฉันอยู่ในห้องนั่งเล่นและไม่ได้พูดต่อฉันมองแธออย่างสุขุมเยือกเย็น“ต่
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status