Short
ลูกสาวตายไป สามีฉันกลับโพสต์รูปครอบครัวกับรักแรก

ลูกสาวตายไป สามีฉันกลับโพสต์รูปครอบครัวกับรักแรก

By:  หมั่นโถวน้อยCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
9Chapters
3.8Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ฉันขอร้องฟู่เยว่ชวน 99 ครั้ง ในที่สุดเขาก็ตกลงที่จะพาลูกสาวไปตั้งแคมป์บนภูเขาในวันเกิดเธอเมื่อฉันพบลูกสาวของฉันที่เชิงเขาในตอนกลางคืนของวันรุ่งขึ้น เธอตายแล้วในมือ เธอยังคงถือภาพครอบครัวไว้อย่างแน่น ฉันคุกเข่าต่อหน้าศพของลูกสาวอย่างใจสลาย แต่ฟู่เยว่ชวนกลับอัปเดตไอจีของเขา พร้อมแคปชั่นว่า คุณกับลูก ล้วนเป็นสมบัติของผม ในรูปถ่าย เขาและเพื่อนวัยเด็กของเขาจูงเด็กหญิงคนหนึ่ง กําลังมองพระอาทิตย์ตกที่ไกล ๆ ที่มุมล่างซ้ายของรูปถ่ายเผยให้เห็นมือเล็ก ๆ นั่นคือมือของลูกสาวของฉัน รูปภาพที่โหดร้ายนี้ถ่ายโดยลูกสาวของฉัน ……

View More

Chapter 1

บทที่ 1

Daddy promised that he would be here.

I fought the tears as I searched for Mommy around the yard. She said that she was going to call him when I asked her.

What if he forgot again? What if he had a meeting that was more important than my birthday party?

Giving up on my search outside, I entered the house.

The kitchen was empty. Nobody was in the living room and Mommy wasn’t in the bathroom.

There was only one room Mommy went to whenever she wanted to make a call, but I wasn’t allowed inside the room.

I bit my lip as I hesitated in the hallway.

My friends were laughing and running around outside and I wanted to join in on the fun, but it didn’t feel like fun without Daddy here.

With my mind made up, I hurried down the hall, towards Daddy’s office. The door stood open halfway and I could hear Mommy talking inside.

Entering the room, I paused and glanced around until I spotted her. She stood at the window that faced the backyard with her phone pressed to her ear.

Mommy looked pretty in the dress she wore. I wanted one just like that.

“You promised that you’re going to be here, Rafael. What am I supposed to tell her? Can’t you just make one exception for your daughter?” Mommy gasped. “Are you serious right now? No, you—” Mommy turned and froze when she saw me. “I don’t care. Make sure you’re here when we cut the cake.”

“Does he have an important meeting?” I asked her as soon as she ended the call.

“Yes,” she sighed, “but he promised to be here before we cut your cake.”

I stared down at the floor. I knew it was a lie. Daddy was going to be late. He was always late these days.

“Vanya… it’s rude to listen in on other people’s conversations,” she scolded me. “It’s your birthday, so I’m going to let this go, but if this happens again…”

Daddy always made sure that she gave me a punishment if I was naughty. It was never something bad and sometimes Mommy made it fun.

“Let’s go back to the party.” Mommy held out her hand as she smiled down at me. “It’s your party and you need to be there in order to celebrate it.”

***

Daddy wasn’t on time.

He showed up hours after the party ended and I had gone to bed. I stayed up in hope that he would come to say goodnight to me like he had done a hundred times when I was younger.

But he never came, so I got out of bed and crept down the hall towards their bedroom. The door was closed firmly like it was every night, but I could still hear them arguing.

“It’s about the fact that you promised her—”

“If I knew that having a kid was going to be like this, I would have made you get rid of it!” Daddy yelled. “I told you we are not ready for a fucking kid, but you pushed and pushed just like you’re doing now.”

Tears filled my eyes as I moved away from the door.

He doesn’t want me.

The door to the bedroom suddenly opened, making me gasp. I spun around and ran back to my bedroom. Diving back in bed, I pulled the covers over my head and squeezed my eyes closed.

Daddy doesn’t want me.What if Mommy doesn’t want me either?

I waited for Mommy to check in on me before I got out of bed and searched for my school bag. If they didn’t want me, then it would be better for me to leave. I didn’t want to stay and listen to them arguing. I didn’t want to stay and make Mommy hate me like Daddy hated me.

Not all of my clothes fit inside my school bag.

But I managed to get enough inside. Zipping the bag closed, I swung it over my shoulder and pulled my flashlight out of the drawer next to my bed.

I sighed in relief when it worked. For a moment, I was worried that I would have to walk in the dark.

Wiping the tears from my cheeks, I snuck out of my bedroom and then out of the house. Daddy forgot to set the alarm when he got home, but there were guards outside by the front gate.

I snuck around the side of the house and ran into the forest that was part of our backyard.

It was scary.

Are there really monsters living in the forest like Daddy used to tell me?

I gasped when I spotted eyes staring at me from between the trees. But when I pointed my flashlight in that direction, all I saw was trees.

Maybe this isn’t such a good idea. I don’t want the monsters to eat me.

But I couldn’t find the way back to my house. I tried and tried, but there was no end to the forest.

A sound from behind me made me freeze. I held my breath as I slowly turned around.

It was big.

Big, black and bleeding.

And growling at me with sharp teeth on display.

It looked like one of the big cats I had seen from my bedroom window. Mommy called it a panther.

I took a step back and tripped over something. The flashlight slipped from my hand and rolled away. It was suddenly dark. Black like the big cat.

“I can’t see,” I cried as I scrambled to my knees and started feeling around for my flashlight.

My hands brushed dirt and leaves and twigs. A whimper fell from my lips when I found my flashlight. I flicked it on and screamed when I saw the panther’s face inches from mine.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
9 Chapters
บทที่ 1
“น่าจะพลัดตกลงมาจากที่สูง...”ตํารวจพูดกับฉันแบบตัวต่อตัว แต่ฉันไม่ได้ยินอะไรเลยในสายตาของฉันมีแต่ลูกสาวของฉัน ลูกสาวตัวน้อยของฉันเธออายุเพียง 5 ขวบ น่ารักเหมือนนางฟ้า แต่ดวงตากลมโตที่เปล่งประกายอยู่เสมอของเธอปิดสนิทในขณะนี้และจะไม่มีวันลืมตาได้อีกแล้วฉันคุกเข่าลงตรงหน้าเธออย่างช้า ๆ และจับมือเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยบาดแผลของเธอขึ้นมา นาฬิกาโทรศัพท์ที่สวมให้เธอหายไปแล้ว"ซีซี ลูกลืมตามองแม่หน่อยได้ไหม? แม่ซื้อตุ๊กตาตัวโปรดมาให้ลูกแล้ว ลูกบอกว่าวันหลังจะกอดมันนอนด้วยกันไม่ใช่เหรอ?“แล้วลูกแอบหลับคนเดียวได้ยังไง”แต่ไม่ว่าฉันจะเรียกเธอยังไง เธอก็ไม่ตอบสนองฉันเปิดฝ่ามือของเธอ และพบภาพครอบครัวที่เธอวาดให้กับครอบครัวของเราสามคน ฉันอดไม่ได้ที่จะร้องไห้อย่างขมขื่นตอนนี้เป็นเวลาตี 3 เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน ฉันพบศพของเธอที่เชิงเขาที่เธอกําลังตั้งแคมป์กับ ฟู่เยว่ชวน พ่อของเธอและเมื่อเธอออกไปข้างนอกในบ่ายวันก่อน เธอยังคงกระโดดโลดเต้นอยู่ตอนนั้นฉันเป็นคนอุ้มเธอขึ้นเบาะหลังของฟู่เยว่ชวนด้วยตัวเอง“ซีซี ตอนกลางคืนจะไปนอนกับพ่อในเต๊นท์บนภูเขาแล้ว มีความสุขไหม?”เธอพยักหน้าอย่างแรงและทํา
Read more
บทที่ 2
ต่อหน้าตํารวจ ฉันวางสายและดึงฟู่เยว่ชวนเข้าบัญชีดําโดยตรงตํารวจมองผมอย่างประหลาดใจว่ า"แน่ใจหรือว่าจะไม่ให้พ่อเด็กมาดู?"เสียงของฉันแหบแห้งและแตกสลาย“คุณตํารวจ คุณจะให้ฆาตกรมาดูลูกคุณไหมคะ?”ตอนที่ฉันอุ้มซีซีเดินโซซัดโซเซขึ้นรถพยาบาล หมอบอกฉันว่าเด็กไม่ได้ตกลงมาตายอวัยวะภายในของเธอมีเลือดออกและเจ็บปวดจนตาย ก่อนตายเธออาจจะอยากขอความช่วยเหลือ ใช้มือขุดดินเพื่อเปิดเล็บออก นิ้วทั้งสิบจึงเต็มไปด้วยเลือดแต่ไม่มีใครมาช่วยเธอ เธอค่อย ๆ ตายไปอย่างสิ้นหวังฉันนั่งอยู่ในห้องเก็บศพทั้งคืน จนกระทั่งพระอาทิตย์ขึ้น หมอแนะนําให้ฉันรีบเอาลูกไปทำพิธีงานศพโดยเร็วฉันไม่อยากให้ซีซีของฉันนอนอยู่ในห้องเก็บศพที่เย็นเยือกนี้ฉันติดต่อสัปเหร่อเพื่อเอาร่างของเธอไป จากนั้นถือภาพครอบครัวที่เธอวาดไว้กลับบ้าน เตรียมของที่จะฝังไว้ด้วยกันพอกลับถึงบ้าน ฉันก็นิ่งงันอยู่ที่เดิมของเล่นที่เก็บของไม่ทันบนพื้น ภาพวาดที่เธอวาดบนผนัง หนังสือเรียนของเธอบนโต๊ะฉันดูเหมือนจะเห็นเธอวิ่งมาหาฉันด้วยรอยยิ้มและทําท่าทางกับฉันว่า แม่คะ หนูรักแม่แต่ซีซี ลูกเคยบอกว่าจะอยู่กับแม่จนแก่ทําไมลูกถึงไปก่อนล่ะ?เมื่อฉันน
Read more
บทที่ 3
หลิ่วเวยเวยยืนอยู่ข้างหลังฟู่เยว่ชวน มองฉันอย่างน่าสงสาร“พี่เยว่เยว่ วันนี้พี่ชวนกลับมา ลูกสาวของฉันอยากเจอเขา ฉันเลยชวนเขาไปกินข้าวที่บ้าน พี่โกรธฉันก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แต่พี่แช่งให้ลูกสาวของฉันไปตายได้ยังไงกัน”นางพูดพลางหลั่งน้ำตาไปด้วย ทําให้สีหน้าของฟู่เยว่ชวนร้องไห้จนปวดใจแทบตาย“เวยเวย คุณอย่าร้องไห้เลย ทำอะไรไว้ กรรมจะต้องตอบสนองตัวเขาเอง”ฟู่เยว่ชวนปลอบเธอใบหน้าของฉันเจ็บจนชา หัวใจของฉันแตกสลายดั่งผงธุลีลูกสาวของเธอยังไม่ตาย แถมยังถูกฟู่เยว่ชวนอุ้มไปกินข้าวด้วยแต่ลูกสาวของฉันตายไปแล้วจริง ๆการแต่งงานกับฟู่เยว่ชวนเป็นกรรมตามสนองของฉัน“เจี่ยนเยว่ คนที่ใบ้คือลูกสาวของเธอต่างหาก ไม่ใช่เธอ! อย่ามาทําตัวน่าสงสาร แค่เห็นก็รู้สึกสะอิดสะเอียนแล้ว !”ฟู่เยว่ชวนตะคอกใส่ฉันหัวใจของฉันถูกแทงอีกครั้งเขาสามารถว่าฉันได้ แต่เขาจะว่าซีซีไม่ได้เด็ดขาดฉันยกมือขึ้นตบกลับไปอย่างแรงเพียะฟู่เยว่ชวนอึ้งไป หันหน้ามาจ้องจะกินคน “เธอกล้าตบฉันหรือ? !”“คุณตบฉันได้ แต่ฉันตบคุณไม่ได้เนี่ยนะ?”ฉันยิ้มเยาะฟู่เยว่ชวนอึ้งไปครู่หนึ่ง สายตาที่มองมาที่ฉันมีความสงสัยอยู่บ้าง“เจี่ยนเยว
Read more
บทที่ 4
“ใบมรณบัตร คุณอ่านหนังสือไม่ออกเหรอ?”ฉันแย่งเอกสารกลับมา รู้สึกว่าลายนิ้วมือของฟู่เยว่ชวนที่ทิ้งไว้บนนั้นทําให้ฉันสะอิดสะเอียนฟู่เยว่ชวนจ้องฉันเขม็งด้วยสายตาแปลก ๆ“เจี่ยนเยว่ เธอบ้าไปแล้วเหรอ ซีซีเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของเธอ เธอกล้าปลอมแปลงเอกสารแบบนี้เพื่อหลอกฉันเหรอ !”น้ำตาของฉันแห้งแล้ว ร้องไห้ออกมาไม่ได้อีกแล้ว“ใช่ ซีซีเป็นลูกสาวของฉันคนเดียว ไม่เกี่ยวกับคุณ”ฉันเพิ่งยกเท้าขึ้น ทันใดนั้นหลิ่วเวยเวยก็พุ่งเข้ามาแย่งเอกสารในมือของฉันไปเธออ่านเอกสารอย่างละเอียดด้วยสีหน้าแปลก ๆ ไม่เว้นแม้แต่สาเหตุการตาย ในที่สุดเธอก็รู้สึกโล่งใจ“พี่เยว่เยว่ พี่ทําเรื่องแบบนี้ได้ยังไง ซีซีก็เป็นลูกสาวของพี่ชวนเหมือนกันนะ แม้ว่าพี่จะสาปแช่งลูกสาวของฉัน แต่ฉันก็ยังหวังว่าลูกสาวของพี่ชวนจะปลอดภัย”เธอเอาใบมรณะบัตรยัดใส่มือฉัน แล้วมองฉันด้วยความลําพองใจ“ฉันรู้ว่าพี่กําลังหึงอยู่ แต่พี่อย่าก่อเรื่องอีกได้ไหม”“ไสหัวไป!”ฉันผลักเธอออกอย่างแรงและรีบวิ่งออกจากบ้านที่ที่มีพวกเขาอยู่ ฉันมีแต่รู้สึกอยากอ้วกฉันเพิ่งขึ้นรถ ฟู่เยว่ชวนก็ขวางประตูรถไว้"เจี่ยนเยว่ “เธออย่าก่อเรื่องเลย ซีซีอยู่ที่ไหนกันแ
Read more
บทที่ 5
ในสถานที่จัดงานศพช่างตกแต่งใบหน้าได้เปลี่ยนกระโปรงเล็กตัวใหม่ให้ซีซี เป็นกระโปรงสโนว์ไวท์ตัวหนึ่งเธอรักเรื่องราวของสโนว์ไวท์มาก เธอบอกฉันว่าสโนว์ไวท์มีเพื่อนที่ดีเจ็ดคนและเธอก็อิจฉามากเธอพูดไม่ได้ตั้งแต่เด็ก เด็กคนอื่น ๆ จึงไม่ชอบเล่นกับเธอ แม้แต่ผู้ปกครองของเด็ก ๆ เหล่านั้น ยังพูดว่าการเป็นใบ้ของซีซี เป็นโรคติดต่อได้ ห้ามเด็ก ๆ เล่นกับเธอเธอจึงอยู่คนเดียวมาโดยตลอดและตอนนี้ ฉันก็ต้องอยู่คนเดียวเหมือนกันแสงแดดแรกในตอนเช้าส่องลงบนใบหน้าเล็ก ๆ ที่ซีดเซียวของเธอ ฉันคอยเฝ้าดูเธอจนถึงสุสานที่นี่เป็นที่ราบ ไม่มีภูเขาสูง ไม่มีหน้าผา และไม่มีสุนัขป่าด้วยตอนฝัง ฉันเอาตุ๊กตาตัวนั้นวางไว้ในอ้อมอกของเธอ แล้วสุดท้ายก็พูดกับเธอว่า"ลูกรัก ชาติหน้าลูกเกิดเป็นสัตว์เล็ก ๆ ที่มีปีกดีไหม? เอบแบบชนิดที่ว่าบินได้จะได้ไม่หกล้ม”พอฉันพูดจบ ผีเสื้อสีขาวทั้งตัวตัวหนึ่งก็หยุดลงที่ตําแหน่งหัวใจของฉันดูเหมือนว่าซีซีกลับมาแล้วมันกระพือปีกเหมือนกําลังพูด“แม่ดูสิ หนูมีปีกแล้ว”“แม่คะ อย่าปวดใจแทนหนู อย่าร้องไห้เลย”ฉันทนไม่ไหวอีกต่อไป ร้องไห้ออกมาทันใดนั้น เสียงของฟู่เยว่ชวนก็ดังมาจากด้านห
Read more
บทที่ 6
“ผมขอโทษ”เขาคุกเข่าลงบนพื้นและโขกหัวให้ฉัน“พ่อขอโทษ”เขาหันกลับมาอีกครั้งและโขกหัวกับซีซี“ขอโทษนะ”เขาพึมพํากับตัวเองด้วยเสียงร้องไห้“ผมสมควรตาย คนที่สมควรตายคือผม”“ใช่ ทําไมคนที่ตายไม่ใช่คุณล่ะ?”ฉันคิดว่าฉันจะไม่ร้องไห้เพื่อเขาอีกแล้ว แต่กลับน้ำตาไหลเพื่อเขาอีกครั้งตอนที่ฉันรู้จักฟู่เยว่ชวน ฉันอายุแค่ 20 ปี เป็นช่วงวัยที่ดี แต่ฉันไม่อยากได้อะไร แค่อยากมีลูกให้เขาเขาเคยบอกฉันนับครั้งไม่ถ้วน“เยว่เยว่ ถ้าคุณคลอดลูกสาวให้ผมสักคนคงดีไม่น้อย จะได้สวยและน่ารักเหมือนคุณ”“คุณกับลูกสามารถใส่ชุดแม่ลูก ใส่กระโปรงแบบเจ้าหญิง แล้วผมจะเป็นอัศวินคอยคุ้มกันพวกคุณสองคนเอง”เขาเป็นนักต้มตุ๋นชั้นนําของโลกหลอกฉันจนหัวหมุนฉันจ่ายราคาที่เจ็บปวดสําหรับตัวเองที่เชื่อเรื่องไร้สาระของนักต้มตุ๋น"ฟู่เยว่ชวน เซ็นใบหย่าหรือยัง? วันนี้ฉันว่าง ไปทําเอกสารที่สำนักงานเขตโดยตรงเถอะ”ฉันจัดดินบนพื้นให้เรียบร้อย สุดท้ายก็จูบซีซี แล้วหันหลังเดินจากไปฟู่เยว่ชวนเดินโซซัดโซเซตามเงาร่างของฉันทัน“เยว่เยว่ ผมจะไม่หย่า.”ฉันหยุดเดิน เขาก็หยุดเดินด้วยเขาอยู่ในตําแหน่งที่ไม่ใกล้ไม่ไกล ตาแดงก่ำแต
Read more
บทที่ 7
เดินออกจากสถานีตํารวจ ในหัวฉันยังนึกถึงคําพูดที่ตํารวจเพิ่งพูดกับฉันนั่นเป็นภูเขาป่าแห่งหนึ่ง ไม่มีกล้องวงจรปิด วันนั้นคนที่ไปตั้งแคมป์ไม่ได้มีแค่ซีซีกับฟู่เยว่ชวนไม่กี่คน ยังมีคนอื่นด้วย“คุณวางใจได้ เราจะหาฆาตกรตัวจริงโดยเร็วที่สุดและคืนความยุติธรรมให้ลูกสาวของคุณ”ตํารวจเห็นฉันเสียลูกสาวไปอย่างน่าสงสาร จึงเอานาฬิกาเรือนนั้นที่ควรจะเป็นหลักฐานคืนให้ฉันเพื่อเป็นที่ระลึกแสงแดดส่องเหนือศีรษะ แต่ฉันกลับไม่รู้ตัวเลย เดินอยู่บนถนนเหมือนซากศพเดินได้ฉันหวนนึกถึงคําพูดและการกระทําทั้งหมดของฟู่เยว่ชวนในสองวันนี้จะเป็นฟู่เยว่ชวนหรือเปล่า!เป็นไปได้ไหมที่เขาฆ่าลูกสาวของตัวเองเพื่ออยู่กับหลิ่วเวยเวยแม่ลูกคู่นั้น? !ฉันแค่รู้สึกว่าทั้งตัวจมลงไปในน้ำเย็น หนาวจนฉันสั่นฉันกลับถึงบ้าน ตั้งใจจะไปถามเขาให้รู้เรื่องแต่ฉันเพิ่งมาถึงบ้าน ก็ได้กลิ่นหอมของอาหารโชยมาไม่รอให้ฉันเปิดประตู ฟู่เยว่ชวนก็เปิดประตูออกก่อนตาของเขายังคงแดงอยู่ มุมปากของเขาฝืนยิ้มออกมา“เยว่เยว่ ผมได้ยินเสียงฝีเท้า รู้ว่าคุณกลับมาแล้ว”ฉันอึ้งไปสักพัก รู้สึกกระอักกระอ่วนนิดหน่อยเมื่อก่อนนี่เป็นบทพูดของฉันทั้งหมด
Read more
บทที่ 8
“ไม่นะ”ฟู่เยว่ชวนตกใจ เขายกมือสองฉันงขึ้นแล้วถอยหลังไป ไม่กล้าเข้าใกล้ฉันอีกแม้แต่ครึ่งก้าวฉันจ้องมองเขาอย่างดุร้าย จนกระทั่งเขาถอยกลับไปในระยะที่ปลอดภัย“ฉันไม่ได้มารื้อฟื้นกับคุณ ฉันมีเรื่องจะถามคุณ”คําพูดที่ไม่จําเป็น ฉันขี้เกียจพูดแม้แต่คําเดียวฟู่เยว่ชวนมองฉันอย่างประหม่า“คุณวางมันลงก่อน อย่าทําร้ายตัวเอง”ฉันจะไม่ทําร้ายตัวเองฆาตกรที่ฆ่าซีซียังหาไม่เจอ ฉันจะมีชีวิตอยู่อย่างดีฉันวางเศษแก้วลง แต่ยังคงกําแน่นอยู่ในฝ่ามือ เผื่อว่าฟู่เยว่ชวนจะทําอะไรเกินขอบเขตอีก“ฟู่เยว่ชวน คุณฆ่าซีซีใช่ไหม?”พอฉันถามเสร็จ ทั้งห้องรับแขกก็เงียบกริบจนได้ยินเสียงเข็มตกรูม่านตาของฟู่เยว่ชวนค่อยๆขยายใหญ่ขึ้น หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง"คุณสงสัยผมเหรอ? !”เขาชี้ไปที่ตัวเอง“ในสายตาของคุณ ผมเป็นสัตว์เดรัจฉานแบบนี้เหรอ? ! คณคิดว่าผมจะฆ่าลูกสาวตัวเองด้วยมือตัวเองอย่างนั้นเหรอเนี่ย !”ปฏิกิริยาของเขารุนแรงมาก ทําให้ฉันแยกไม่ออกว่าจริงหรือเท็จวันนี้สถานีตํารวจโทรมาหาฉัน บอกว่าเจอนาฬิกาโทรศัพท์ของซีซีที่ยอดเขาฉันหยิบนาฬิกาออกมาและวางไว้บนโต๊ะ“คุณน่าจะรู้ว่า เวลาซีซีออกไปฉันงน
Read more
บทที่ 9
หัวใจของฉันเริ่มเต้นอย่างบ้าคลั่งและเกือบจะกระโดดออกจากหน้าอกของฉัน"แล้วทําไมเธอไม่พาซีซีไปเรียกแท็กซี่ที่เชิงเขาด้วยล่ะ? ถ้าเธอพาลูกไปที่เชิงเขา อาจมีคนเห็นพวกเขา บางทีลูกอาจจะไม่... ไม่ตายก็เป็นไปได้”ขอบตาของฉันแดงแล้วฟู่เยว่ชวนหลับตาลง “เพราะซีซีบอกว่า ผีเสื้อบนภูเขานั้นสวยงามมาก ลูกอยากดูอีกสักพัก”ฉันนึกถึงผีเสื้อสีขาวตัวนั้นที่สุสานอีกแล้วในตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้เสียงของหลิ่วเวยเวยดูเป็นกังวลเล็กน้อย“พี่ชวน พี่บล็อคฉันแล้ว ฉันติดต่อพี่ไม่ได้ พี่เปิดประตูได้หรือเปล่า ฉันพาเถียนเถียนมาเยี่ยมพี่แล้ว”“จากนี้ไป พี่สามารถถือเถียนเถียนเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของพี่ได้แล้วนะ พี่ชอบเถียนเถียนมากไม่ใช่เหรอ?”ฉันยิ้มเยาะใบหน้าของฟู่เยว่ชวนเต็มไปด้วยความอับอาย“เปิดประตูสิ”ฉันสั่งฟู่เยว่ชวนเปิดประตูตามที่ฉันปรารถนาหลิ่วเวยเวยกระโจนเข้าหาเขาทันที แต่ถูกเขาขวางไว้อย่างรังเกียจ“เธอทําอะไรน่ะ?”หลิ่วเวยเวยมองเขาอย่างน่าสงสาร “พี่ชวน ฉันรู้ว่าพี่เสียใจมาก แต่...”หลิวเว่ยเว่ยเห็นฉันอยู่ในห้องนั่งเล่นและไม่ได้พูดต่อฉันมองแธออย่างสุขุมเยือกเย็น“ต่
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status