Short
ลูกสาวตายไป สามีฉันกลับโพสต์รูปครอบครัวกับรักแรก

ลูกสาวตายไป สามีฉันกลับโพสต์รูปครอบครัวกับรักแรก

Oleh:  หมั่นโถวน้อยTamat
Bahasa: Thai
goodnovel4goodnovel
9Bab
4.2KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ฉันขอร้องฟู่เยว่ชวน 99 ครั้ง ในที่สุดเขาก็ตกลงที่จะพาลูกสาวไปตั้งแคมป์บนภูเขาในวันเกิดเธอเมื่อฉันพบลูกสาวของฉันที่เชิงเขาในตอนกลางคืนของวันรุ่งขึ้น เธอตายแล้วในมือ เธอยังคงถือภาพครอบครัวไว้อย่างแน่น ฉันคุกเข่าต่อหน้าศพของลูกสาวอย่างใจสลาย แต่ฟู่เยว่ชวนกลับอัปเดตไอจีของเขา พร้อมแคปชั่นว่า คุณกับลูก ล้วนเป็นสมบัติของผม ในรูปถ่าย เขาและเพื่อนวัยเด็กของเขาจูงเด็กหญิงคนหนึ่ง กําลังมองพระอาทิตย์ตกที่ไกล ๆ ที่มุมล่างซ้ายของรูปถ่ายเผยให้เห็นมือเล็ก ๆ นั่นคือมือของลูกสาวของฉัน รูปภาพที่โหดร้ายนี้ถ่ายโดยลูกสาวของฉัน ……

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1

Chapter 1

ZARA'S POV

"Whoosh!!"

The sudden sound of cold water rushing all over my body. My mouth involuntarily gaped open to regulate my hyperventilation as I opened my eyes to see my whole body and bed covered in water.

In a bid to understand what just happened, I searched around for an explanation, only to see Miriam, my stepmother with an empty bucket dripping water, her hands on her waist and her eyes full of hateful mischief.

"M... Mum-"

"If it wasn't that you were wet right now and I don't want to stain my palm with the dirt on your skin, I would've given you a dirty slap. How many times have I warned you never to call me your mother anymore? Do I look like a dead witch to you?!", She threw harsh words at my face, but I was trying not to shiver as the early morning attacked my skin.

"I... I'm sorry, Miss Miriam", I muttered as I avoided her face.

"Were you born into this world to be some sleeping beauty? Do you want to sleep your life away? Don't you have chores that you're supposed to do?!", She questioned in anger.

I raised my head a little to take a glance at the rusty wall clock hanging at the corner of my room.

"B... But, Miss Miriam, it's still 6 in the evening. Plus, I did every chore that was assigned to me before laying my head-"

"And so? Are you going to tell me when you'll wake up and do the chores? In my own palace, after feeding you?!!"

To avoid saying anything that would lead to trouble, I apologized, got up and left my room for the kitchen.

I remember washing all the plates before going to bed last night, so I didn't know how they got dirty. Maybe my older sister had her friends over again, but I couldn't make any arguments.

I got to the kitchen and saw a heap load of ceramic plates soiled with oil and sauces. They didn't look like they were used for anything, but I couldn't dare complain that Mariam intentionally stained the plates just so she could yell at me for something.

I was already used to it.

I silently washed all the plates, even though it took me forever because I was fighting sleep.

I kept ignoring all the grumbling protests in my tummy because I hadn't eaten since yesterday afternoon, because I knew what would become of me if I complained.

I was finally on the last plate when I felt a presence behind me. I turned back to see Miriam at the door.

"Right from birth, you always worked like a sloth. Sometimes I wonder what your use is in life", she condemned me, her eyes sizing me with irritation like I was some community piece of trash. "When you're done, I need you to go over to the border to get wolf peppers for me. Your father's expecting guests, and I need to cook for them."

"All the way to the border?" My body weakened at the mere thought of the distance. "Why can't we just buy from the farmers around? Plus, I'm hungry. I haven't eaten anything since yesterday, but I've done all the chores in this house. Is it not fair that I have something to eat before I continue-"

Before I could complete my appeal, I saw her hands go high in the air before meeting my face for a resounding slap that dazed me.

"Are you mad?! Who the hell do you think you are to tell me when to give you my food?! Are you now challenging me?!!"

"What's going on here?"

We both turned to see my father, Alpha Donovan, standing at the kitchen entrance. Immediately we sighted him, all of Miriam's rage melted into tears of pain and hurt

"My king, your cursed daughter has done it again", she ran to him and stood behind him like she needed protection from me. "I just told Zara to help me get some wolf peppers when she's done so I can make dinner, and she cursed me, telling me that I was nothing but a second wife to you, and that I should know my place", she cried bitterly.

My eyes widened in shock at the creativity and spontaneity of her white lie.

"Mariam!! How could you-"

Another hard slap - from my father, this time - sent me to the ground and sent sparks of pain coursing through my entire head.

"You must be dumb to think that you can insult my wife like that!", He yelled at me, his eyes carrying rage.

But more than the pain I felt in my head, my heart was heavy with agony as I got up from the ground

. "Your daughter was wronged by someone, and without even giving her a chance to explain, you hit her? What have I done wrong to you? Why do you hate me so much? Why would you believe her over me?!", I tried to let out my pain, but I only ended up shedding tears.

"Because she's not a murderer."

The words he said and the hate in his eyes when he said it made me feel like a vermin.

"Obey your stepmother now before I give you another slap!!", He ordered, and I had no other choice than to drag myself out of the palace, beginning the journey of tens of kilometers on foot and an empty stomach.

This was what my life was. Miserable and pitiful.

Everyone called me a murderer because of something I had no control over. My late mother went through a lot while she was pregnant with me, and on the night she bore me, she died out from excruciating pain.

My only sister hated me too.

From then on, I had a tag on me before I even knew my left from right. The whole RedMoon pack named me a killer, because I was the reason my mother died. Everywhere I went, I was treated like a criminal, despite the fact that I was the Alpha's princess.

If only my mother was alive to see what was going on with her child...

I was so deep in my thoughts that I didn't see a car coming from a sharp bend. I raised my head up, and I screamed in fear when I saw it coming at me.

I was shocked at how fast everything was happening that I didn't know when my legs gave in and I crashed to the ground. The car screeched to a halt immediately, and I was so surprised that I was still alive.

That surprise was short-lived however.

"You motherfucker!! Why would you opt to drive if you don't have any experience?! Do you want to kill me?!!", I yelled in rage.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
9 Bab
บทที่ 1
“น่าจะพลัดตกลงมาจากที่สูง...”ตํารวจพูดกับฉันแบบตัวต่อตัว แต่ฉันไม่ได้ยินอะไรเลยในสายตาของฉันมีแต่ลูกสาวของฉัน ลูกสาวตัวน้อยของฉันเธออายุเพียง 5 ขวบ น่ารักเหมือนนางฟ้า แต่ดวงตากลมโตที่เปล่งประกายอยู่เสมอของเธอปิดสนิทในขณะนี้และจะไม่มีวันลืมตาได้อีกแล้วฉันคุกเข่าลงตรงหน้าเธออย่างช้า ๆ และจับมือเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยบาดแผลของเธอขึ้นมา นาฬิกาโทรศัพท์ที่สวมให้เธอหายไปแล้ว"ซีซี ลูกลืมตามองแม่หน่อยได้ไหม? แม่ซื้อตุ๊กตาตัวโปรดมาให้ลูกแล้ว ลูกบอกว่าวันหลังจะกอดมันนอนด้วยกันไม่ใช่เหรอ?“แล้วลูกแอบหลับคนเดียวได้ยังไง”แต่ไม่ว่าฉันจะเรียกเธอยังไง เธอก็ไม่ตอบสนองฉันเปิดฝ่ามือของเธอ และพบภาพครอบครัวที่เธอวาดให้กับครอบครัวของเราสามคน ฉันอดไม่ได้ที่จะร้องไห้อย่างขมขื่นตอนนี้เป็นเวลาตี 3 เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน ฉันพบศพของเธอที่เชิงเขาที่เธอกําลังตั้งแคมป์กับ ฟู่เยว่ชวน พ่อของเธอและเมื่อเธอออกไปข้างนอกในบ่ายวันก่อน เธอยังคงกระโดดโลดเต้นอยู่ตอนนั้นฉันเป็นคนอุ้มเธอขึ้นเบาะหลังของฟู่เยว่ชวนด้วยตัวเอง“ซีซี ตอนกลางคืนจะไปนอนกับพ่อในเต๊นท์บนภูเขาแล้ว มีความสุขไหม?”เธอพยักหน้าอย่างแรงและทํา
Baca selengkapnya
บทที่ 2
ต่อหน้าตํารวจ ฉันวางสายและดึงฟู่เยว่ชวนเข้าบัญชีดําโดยตรงตํารวจมองผมอย่างประหลาดใจว่ า"แน่ใจหรือว่าจะไม่ให้พ่อเด็กมาดู?"เสียงของฉันแหบแห้งและแตกสลาย“คุณตํารวจ คุณจะให้ฆาตกรมาดูลูกคุณไหมคะ?”ตอนที่ฉันอุ้มซีซีเดินโซซัดโซเซขึ้นรถพยาบาล หมอบอกฉันว่าเด็กไม่ได้ตกลงมาตายอวัยวะภายในของเธอมีเลือดออกและเจ็บปวดจนตาย ก่อนตายเธออาจจะอยากขอความช่วยเหลือ ใช้มือขุดดินเพื่อเปิดเล็บออก นิ้วทั้งสิบจึงเต็มไปด้วยเลือดแต่ไม่มีใครมาช่วยเธอ เธอค่อย ๆ ตายไปอย่างสิ้นหวังฉันนั่งอยู่ในห้องเก็บศพทั้งคืน จนกระทั่งพระอาทิตย์ขึ้น หมอแนะนําให้ฉันรีบเอาลูกไปทำพิธีงานศพโดยเร็วฉันไม่อยากให้ซีซีของฉันนอนอยู่ในห้องเก็บศพที่เย็นเยือกนี้ฉันติดต่อสัปเหร่อเพื่อเอาร่างของเธอไป จากนั้นถือภาพครอบครัวที่เธอวาดไว้กลับบ้าน เตรียมของที่จะฝังไว้ด้วยกันพอกลับถึงบ้าน ฉันก็นิ่งงันอยู่ที่เดิมของเล่นที่เก็บของไม่ทันบนพื้น ภาพวาดที่เธอวาดบนผนัง หนังสือเรียนของเธอบนโต๊ะฉันดูเหมือนจะเห็นเธอวิ่งมาหาฉันด้วยรอยยิ้มและทําท่าทางกับฉันว่า แม่คะ หนูรักแม่แต่ซีซี ลูกเคยบอกว่าจะอยู่กับแม่จนแก่ทําไมลูกถึงไปก่อนล่ะ?เมื่อฉันน
Baca selengkapnya
บทที่ 3
หลิ่วเวยเวยยืนอยู่ข้างหลังฟู่เยว่ชวน มองฉันอย่างน่าสงสาร“พี่เยว่เยว่ วันนี้พี่ชวนกลับมา ลูกสาวของฉันอยากเจอเขา ฉันเลยชวนเขาไปกินข้าวที่บ้าน พี่โกรธฉันก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แต่พี่แช่งให้ลูกสาวของฉันไปตายได้ยังไงกัน”นางพูดพลางหลั่งน้ำตาไปด้วย ทําให้สีหน้าของฟู่เยว่ชวนร้องไห้จนปวดใจแทบตาย“เวยเวย คุณอย่าร้องไห้เลย ทำอะไรไว้ กรรมจะต้องตอบสนองตัวเขาเอง”ฟู่เยว่ชวนปลอบเธอใบหน้าของฉันเจ็บจนชา หัวใจของฉันแตกสลายดั่งผงธุลีลูกสาวของเธอยังไม่ตาย แถมยังถูกฟู่เยว่ชวนอุ้มไปกินข้าวด้วยแต่ลูกสาวของฉันตายไปแล้วจริง ๆการแต่งงานกับฟู่เยว่ชวนเป็นกรรมตามสนองของฉัน“เจี่ยนเยว่ คนที่ใบ้คือลูกสาวของเธอต่างหาก ไม่ใช่เธอ! อย่ามาทําตัวน่าสงสาร แค่เห็นก็รู้สึกสะอิดสะเอียนแล้ว !”ฟู่เยว่ชวนตะคอกใส่ฉันหัวใจของฉันถูกแทงอีกครั้งเขาสามารถว่าฉันได้ แต่เขาจะว่าซีซีไม่ได้เด็ดขาดฉันยกมือขึ้นตบกลับไปอย่างแรงเพียะฟู่เยว่ชวนอึ้งไป หันหน้ามาจ้องจะกินคน “เธอกล้าตบฉันหรือ? !”“คุณตบฉันได้ แต่ฉันตบคุณไม่ได้เนี่ยนะ?”ฉันยิ้มเยาะฟู่เยว่ชวนอึ้งไปครู่หนึ่ง สายตาที่มองมาที่ฉันมีความสงสัยอยู่บ้าง“เจี่ยนเยว
Baca selengkapnya
บทที่ 4
“ใบมรณบัตร คุณอ่านหนังสือไม่ออกเหรอ?”ฉันแย่งเอกสารกลับมา รู้สึกว่าลายนิ้วมือของฟู่เยว่ชวนที่ทิ้งไว้บนนั้นทําให้ฉันสะอิดสะเอียนฟู่เยว่ชวนจ้องฉันเขม็งด้วยสายตาแปลก ๆ“เจี่ยนเยว่ เธอบ้าไปแล้วเหรอ ซีซีเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของเธอ เธอกล้าปลอมแปลงเอกสารแบบนี้เพื่อหลอกฉันเหรอ !”น้ำตาของฉันแห้งแล้ว ร้องไห้ออกมาไม่ได้อีกแล้ว“ใช่ ซีซีเป็นลูกสาวของฉันคนเดียว ไม่เกี่ยวกับคุณ”ฉันเพิ่งยกเท้าขึ้น ทันใดนั้นหลิ่วเวยเวยก็พุ่งเข้ามาแย่งเอกสารในมือของฉันไปเธออ่านเอกสารอย่างละเอียดด้วยสีหน้าแปลก ๆ ไม่เว้นแม้แต่สาเหตุการตาย ในที่สุดเธอก็รู้สึกโล่งใจ“พี่เยว่เยว่ พี่ทําเรื่องแบบนี้ได้ยังไง ซีซีก็เป็นลูกสาวของพี่ชวนเหมือนกันนะ แม้ว่าพี่จะสาปแช่งลูกสาวของฉัน แต่ฉันก็ยังหวังว่าลูกสาวของพี่ชวนจะปลอดภัย”เธอเอาใบมรณะบัตรยัดใส่มือฉัน แล้วมองฉันด้วยความลําพองใจ“ฉันรู้ว่าพี่กําลังหึงอยู่ แต่พี่อย่าก่อเรื่องอีกได้ไหม”“ไสหัวไป!”ฉันผลักเธอออกอย่างแรงและรีบวิ่งออกจากบ้านที่ที่มีพวกเขาอยู่ ฉันมีแต่รู้สึกอยากอ้วกฉันเพิ่งขึ้นรถ ฟู่เยว่ชวนก็ขวางประตูรถไว้"เจี่ยนเยว่ “เธออย่าก่อเรื่องเลย ซีซีอยู่ที่ไหนกันแ
Baca selengkapnya
บทที่ 5
ในสถานที่จัดงานศพช่างตกแต่งใบหน้าได้เปลี่ยนกระโปรงเล็กตัวใหม่ให้ซีซี เป็นกระโปรงสโนว์ไวท์ตัวหนึ่งเธอรักเรื่องราวของสโนว์ไวท์มาก เธอบอกฉันว่าสโนว์ไวท์มีเพื่อนที่ดีเจ็ดคนและเธอก็อิจฉามากเธอพูดไม่ได้ตั้งแต่เด็ก เด็กคนอื่น ๆ จึงไม่ชอบเล่นกับเธอ แม้แต่ผู้ปกครองของเด็ก ๆ เหล่านั้น ยังพูดว่าการเป็นใบ้ของซีซี เป็นโรคติดต่อได้ ห้ามเด็ก ๆ เล่นกับเธอเธอจึงอยู่คนเดียวมาโดยตลอดและตอนนี้ ฉันก็ต้องอยู่คนเดียวเหมือนกันแสงแดดแรกในตอนเช้าส่องลงบนใบหน้าเล็ก ๆ ที่ซีดเซียวของเธอ ฉันคอยเฝ้าดูเธอจนถึงสุสานที่นี่เป็นที่ราบ ไม่มีภูเขาสูง ไม่มีหน้าผา และไม่มีสุนัขป่าด้วยตอนฝัง ฉันเอาตุ๊กตาตัวนั้นวางไว้ในอ้อมอกของเธอ แล้วสุดท้ายก็พูดกับเธอว่า"ลูกรัก ชาติหน้าลูกเกิดเป็นสัตว์เล็ก ๆ ที่มีปีกดีไหม? เอบแบบชนิดที่ว่าบินได้จะได้ไม่หกล้ม”พอฉันพูดจบ ผีเสื้อสีขาวทั้งตัวตัวหนึ่งก็หยุดลงที่ตําแหน่งหัวใจของฉันดูเหมือนว่าซีซีกลับมาแล้วมันกระพือปีกเหมือนกําลังพูด“แม่ดูสิ หนูมีปีกแล้ว”“แม่คะ อย่าปวดใจแทนหนู อย่าร้องไห้เลย”ฉันทนไม่ไหวอีกต่อไป ร้องไห้ออกมาทันใดนั้น เสียงของฟู่เยว่ชวนก็ดังมาจากด้านห
Baca selengkapnya
บทที่ 6
“ผมขอโทษ”เขาคุกเข่าลงบนพื้นและโขกหัวให้ฉัน“พ่อขอโทษ”เขาหันกลับมาอีกครั้งและโขกหัวกับซีซี“ขอโทษนะ”เขาพึมพํากับตัวเองด้วยเสียงร้องไห้“ผมสมควรตาย คนที่สมควรตายคือผม”“ใช่ ทําไมคนที่ตายไม่ใช่คุณล่ะ?”ฉันคิดว่าฉันจะไม่ร้องไห้เพื่อเขาอีกแล้ว แต่กลับน้ำตาไหลเพื่อเขาอีกครั้งตอนที่ฉันรู้จักฟู่เยว่ชวน ฉันอายุแค่ 20 ปี เป็นช่วงวัยที่ดี แต่ฉันไม่อยากได้อะไร แค่อยากมีลูกให้เขาเขาเคยบอกฉันนับครั้งไม่ถ้วน“เยว่เยว่ ถ้าคุณคลอดลูกสาวให้ผมสักคนคงดีไม่น้อย จะได้สวยและน่ารักเหมือนคุณ”“คุณกับลูกสามารถใส่ชุดแม่ลูก ใส่กระโปรงแบบเจ้าหญิง แล้วผมจะเป็นอัศวินคอยคุ้มกันพวกคุณสองคนเอง”เขาเป็นนักต้มตุ๋นชั้นนําของโลกหลอกฉันจนหัวหมุนฉันจ่ายราคาที่เจ็บปวดสําหรับตัวเองที่เชื่อเรื่องไร้สาระของนักต้มตุ๋น"ฟู่เยว่ชวน เซ็นใบหย่าหรือยัง? วันนี้ฉันว่าง ไปทําเอกสารที่สำนักงานเขตโดยตรงเถอะ”ฉันจัดดินบนพื้นให้เรียบร้อย สุดท้ายก็จูบซีซี แล้วหันหลังเดินจากไปฟู่เยว่ชวนเดินโซซัดโซเซตามเงาร่างของฉันทัน“เยว่เยว่ ผมจะไม่หย่า.”ฉันหยุดเดิน เขาก็หยุดเดินด้วยเขาอยู่ในตําแหน่งที่ไม่ใกล้ไม่ไกล ตาแดงก่ำแต
Baca selengkapnya
บทที่ 7
เดินออกจากสถานีตํารวจ ในหัวฉันยังนึกถึงคําพูดที่ตํารวจเพิ่งพูดกับฉันนั่นเป็นภูเขาป่าแห่งหนึ่ง ไม่มีกล้องวงจรปิด วันนั้นคนที่ไปตั้งแคมป์ไม่ได้มีแค่ซีซีกับฟู่เยว่ชวนไม่กี่คน ยังมีคนอื่นด้วย“คุณวางใจได้ เราจะหาฆาตกรตัวจริงโดยเร็วที่สุดและคืนความยุติธรรมให้ลูกสาวของคุณ”ตํารวจเห็นฉันเสียลูกสาวไปอย่างน่าสงสาร จึงเอานาฬิกาเรือนนั้นที่ควรจะเป็นหลักฐานคืนให้ฉันเพื่อเป็นที่ระลึกแสงแดดส่องเหนือศีรษะ แต่ฉันกลับไม่รู้ตัวเลย เดินอยู่บนถนนเหมือนซากศพเดินได้ฉันหวนนึกถึงคําพูดและการกระทําทั้งหมดของฟู่เยว่ชวนในสองวันนี้จะเป็นฟู่เยว่ชวนหรือเปล่า!เป็นไปได้ไหมที่เขาฆ่าลูกสาวของตัวเองเพื่ออยู่กับหลิ่วเวยเวยแม่ลูกคู่นั้น? !ฉันแค่รู้สึกว่าทั้งตัวจมลงไปในน้ำเย็น หนาวจนฉันสั่นฉันกลับถึงบ้าน ตั้งใจจะไปถามเขาให้รู้เรื่องแต่ฉันเพิ่งมาถึงบ้าน ก็ได้กลิ่นหอมของอาหารโชยมาไม่รอให้ฉันเปิดประตู ฟู่เยว่ชวนก็เปิดประตูออกก่อนตาของเขายังคงแดงอยู่ มุมปากของเขาฝืนยิ้มออกมา“เยว่เยว่ ผมได้ยินเสียงฝีเท้า รู้ว่าคุณกลับมาแล้ว”ฉันอึ้งไปสักพัก รู้สึกกระอักกระอ่วนนิดหน่อยเมื่อก่อนนี่เป็นบทพูดของฉันทั้งหมด
Baca selengkapnya
บทที่ 8
“ไม่นะ”ฟู่เยว่ชวนตกใจ เขายกมือสองฉันงขึ้นแล้วถอยหลังไป ไม่กล้าเข้าใกล้ฉันอีกแม้แต่ครึ่งก้าวฉันจ้องมองเขาอย่างดุร้าย จนกระทั่งเขาถอยกลับไปในระยะที่ปลอดภัย“ฉันไม่ได้มารื้อฟื้นกับคุณ ฉันมีเรื่องจะถามคุณ”คําพูดที่ไม่จําเป็น ฉันขี้เกียจพูดแม้แต่คําเดียวฟู่เยว่ชวนมองฉันอย่างประหม่า“คุณวางมันลงก่อน อย่าทําร้ายตัวเอง”ฉันจะไม่ทําร้ายตัวเองฆาตกรที่ฆ่าซีซียังหาไม่เจอ ฉันจะมีชีวิตอยู่อย่างดีฉันวางเศษแก้วลง แต่ยังคงกําแน่นอยู่ในฝ่ามือ เผื่อว่าฟู่เยว่ชวนจะทําอะไรเกินขอบเขตอีก“ฟู่เยว่ชวน คุณฆ่าซีซีใช่ไหม?”พอฉันถามเสร็จ ทั้งห้องรับแขกก็เงียบกริบจนได้ยินเสียงเข็มตกรูม่านตาของฟู่เยว่ชวนค่อยๆขยายใหญ่ขึ้น หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง"คุณสงสัยผมเหรอ? !”เขาชี้ไปที่ตัวเอง“ในสายตาของคุณ ผมเป็นสัตว์เดรัจฉานแบบนี้เหรอ? ! คณคิดว่าผมจะฆ่าลูกสาวตัวเองด้วยมือตัวเองอย่างนั้นเหรอเนี่ย !”ปฏิกิริยาของเขารุนแรงมาก ทําให้ฉันแยกไม่ออกว่าจริงหรือเท็จวันนี้สถานีตํารวจโทรมาหาฉัน บอกว่าเจอนาฬิกาโทรศัพท์ของซีซีที่ยอดเขาฉันหยิบนาฬิกาออกมาและวางไว้บนโต๊ะ“คุณน่าจะรู้ว่า เวลาซีซีออกไปฉันงน
Baca selengkapnya
บทที่ 9
หัวใจของฉันเริ่มเต้นอย่างบ้าคลั่งและเกือบจะกระโดดออกจากหน้าอกของฉัน"แล้วทําไมเธอไม่พาซีซีไปเรียกแท็กซี่ที่เชิงเขาด้วยล่ะ? ถ้าเธอพาลูกไปที่เชิงเขา อาจมีคนเห็นพวกเขา บางทีลูกอาจจะไม่... ไม่ตายก็เป็นไปได้”ขอบตาของฉันแดงแล้วฟู่เยว่ชวนหลับตาลง “เพราะซีซีบอกว่า ผีเสื้อบนภูเขานั้นสวยงามมาก ลูกอยากดูอีกสักพัก”ฉันนึกถึงผีเสื้อสีขาวตัวนั้นที่สุสานอีกแล้วในตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้เสียงของหลิ่วเวยเวยดูเป็นกังวลเล็กน้อย“พี่ชวน พี่บล็อคฉันแล้ว ฉันติดต่อพี่ไม่ได้ พี่เปิดประตูได้หรือเปล่า ฉันพาเถียนเถียนมาเยี่ยมพี่แล้ว”“จากนี้ไป พี่สามารถถือเถียนเถียนเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของพี่ได้แล้วนะ พี่ชอบเถียนเถียนมากไม่ใช่เหรอ?”ฉันยิ้มเยาะใบหน้าของฟู่เยว่ชวนเต็มไปด้วยความอับอาย“เปิดประตูสิ”ฉันสั่งฟู่เยว่ชวนเปิดประตูตามที่ฉันปรารถนาหลิ่วเวยเวยกระโจนเข้าหาเขาทันที แต่ถูกเขาขวางไว้อย่างรังเกียจ“เธอทําอะไรน่ะ?”หลิ่วเวยเวยมองเขาอย่างน่าสงสาร “พี่ชวน ฉันรู้ว่าพี่เสียใจมาก แต่...”หลิวเว่ยเว่ยเห็นฉันอยู่ในห้องนั่งเล่นและไม่ได้พูดต่อฉันมองแธออย่างสุขุมเยือกเย็น“ต่
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status