ไม่เคยแพ้ใคร

"พวกแกอยู่ไหน ฉันถึงห้างแล้ว"

อลิซกรอกเสียงเข้าไปในสายในระหว่างที่กำลังเดินเข้ามาภายในห้างดังใจกลางเมือง เธอนัดเจอกับเพื่อนสนิทที่นี่แต่ก็ไม่รู้ว่าทุกคนมาถึงกันหรือยังเลยต้องโทรเช็กสักหน่อย

"โอเค เดี๋ยวเข้าไป"

มือเรียวกดวางสายเพื่อนสนิทอย่างมะนาว เพื่อนสาวเพียงคนเดียวของเธอ เพื่อนในกลุ่มเธอมีทั้งหมดสี่คน คือชายสองหญิงสอง เพื่อนเธอเป็นลูกหลานตระกูลมาเฟียกันทั้งนั้นมีก็แต่มะนาวที่เป็นลูกหลานนักการเมืองใหญ่ส่วนสองหนุ่มเป็นทายาทมาเฟีย

รองเท้าส้นสูงขนาดห้านิ้วเดินกรีดกรายเข้ามาภายในห้างดัง กวาดสายตามองหากลุ่มเพื่อนที่บอกว่านั่งรอเธอยังโซนนั่งเล่นกลางห้างชั้นล่าง ก่อนสายตาสวยจะปะทะเข้ากับสองคนที่กำลังแกล้งแหย่กันเล่นซึ่งก็คือมะนาวกับออสติน เพื่อนรักเพื่อนแค้นกันมาตั้งแต่เด็ก ทะเลาะกันได้ทุกวัน

"โอ๊ย! ยัยมะนาวเน่าเดี๋ยวนี้เล่นตีหัวเลยเหรอวะ"

"เออ ถ้าแกยังไม่หยุดล้อฉันอีกฉันจะทำมากกว่าตีหัวแกอีก"

"หัวกูนี่มีค่ามากเลยน่ะเว้ยมึงเล่นตีแบบนี้เลยเหรอวะ"

"มีค่ายังไงห๊ะ? ค่าหมายหัวเหรอ สักกี่ล้านดีล่ะ สิบหรือยี่สิบดี"

"มึงนี่มัน..."

"กัดอะไรกันแต่เช้าเนี่ย ที่บ้านไม่มีเพื่อนคุยหรือไงเจอกันทีมีเรื่องให้กัดกันตลอด"

มะนาวที่กำลังยืนเท้าเอวทะเลาะกับออสตินหันขวับกลับมายังเจ้าของเสียงที่เดินเข้ามาหา ร่างบางฉีกยิ้มกว้างจนตาหยีด้วยความดีใจวิ่งเข้ามากอดแขนเพื่อนแลบลิ้นตาปลิ้นให้กับมาเฟียหนุ่มที่ยกนิ้วขึ้นชี้หน้ารัวๆ อย่างไม่เกรงกลัว พร้อมกับฟ้องเพื่อนสาวไปด้วย

"ก็นายนี่น่ะสิฉันอุตส่าห์เอารุ่นพี่ที่เข้ามาจีบให้พวกมันดูเพื่ออวดว่าฉันก็มีคนสนใจเหมือนกัน แต่มันกลับบอกว่าพี่มันแค่หลอก ไม่พอนะยังหัวเราะหาว่าฉันโง่เชื่อพี่เขาง่ายอีกฉันเลยโดดตบหัวมันเลยทีหนึ่ง"

"กูพูดจริง ไม่เชื่อถามไอ้คูเปอร์ก็ได้ว่าไอ้นี่มันเจ้าชู้แค่ไหน ถ้ามึงไม่อยากโดนเจาะไข่แดงเล่นก็อย่าคุยกับมัน"

"อย่าโยนมาให้กู กูไม่รู้เรื่องพวกนี้ดีเหมือนมึง" คูเปอร์ที่นั่งไขว่ห้างทนฟังเพื่อนทะเลาะกันมาได้สักพักรีบออกตัวก่อนทันทีเมื่อเพื่อนโยนมาให้เขารับไปด้วย มันเห็นเขาสนใจเรื่องพวกนี้ด้วยเหรอวะ วันๆ ก็สนใจแต่ของในห้องแล็บไม่ได้สนใจยุ่งเรื่องชาวบ้านเหมือนมัน

"สัส! เออ ตามใจแต่ถ้ามึงโดนหลอกเจาะไข่แดงฟรีเมื่อไหร่อย่าร้องไห้มาหากูก็แล้วกัน" ออสตินตะคอกด่าเพื่อนไม่เบามากนัก ก่อนจะหันมาพูดใส่หน้ามะนาวแล้วหมุนตัวทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ม้านั่งข้างๆ คูเปอร์

อลิซได้แต่ส่ายหน้าด้วยความระอาเช่นเดียวกับมะนาวที่ไหวไหล่ไม่สนใจ เพราะเธอก็ไม่ได้จริงจังอะไรแค่คุยเล่นๆ อีกอย่างแก้เหงาเท่านั้นไม่เห็นต้องคิดอะไรจริงจังมากเลย

"มึงเรียกพวกกูออกมาทำไม" ออสตินหันถามอลิซ ปรายตายังคนข้างๆ เธอเพียงนิดด้วยความไม่สบอารมณ์เล็กน้อย ก่อนจะดึงสายตายังคนที่เอ่ยถามอีกครั้ง

"เดินเล่น อยู่บ้านเบื่อๆ"

"เดินเล่น? มึงพูดเล่นใช่ป่ะ หน้าอย่างพวกกูเนี่ยนะมึงจะชวนมาเดินเล่น"

"ทำไม หน้าอย่างพวกแกเดินเล่นไม่ได้เหรอ ฟ้าจะผ่าหรือไง หรือตึกจะถล่ม อีกอย่างฉันยังไม่ได้จัดการเรื่องที่พวกแกสองคนพาฉันกลับบ้านตากับยายฉันเลยนะ เลือกเอาว่าจะเดินเล่นเป็นเพื่อนฉันแบบหล่อๆ หรือจะให้ฉันเด็ดหัวพวกแก"

"เฮอะ! คิดว่ากลัวหรือไงวะ ไปล่ะกูมีนัดกับพี่เชอรี่เดี๋ยวสายให้ไอ้คูเปอร์เดินเล่นเป็นเพื่อนมึงไปแล้วกัน" ว่าแล้วก็ดันตัวลุกขึ้นเดินจากไปโบกมือลาไม่สนเสียงแว้ดตามหลัง ปิดหูปิดตาแล้วเดินหน้าต่อ

ดวงตากลมโตเหลือบลงมองยังร่างสูงของคูเปอร์ที่ยังคงนั่งไขว่ห้างไม่สนใจอะไร หน้าหล่อๆ ของมันจะนิ่งไปไหนเนี่ย เหมือนพวกผีดิบของจีนที่ไร้อารมณ์มีเพียงแค่ดวงตาสองข้างที่ขยับเคลื่อนไหวได้เท่านั้นเองเลย อลิซยกมือขึ้นกอดอกจ้องเพื่อนเพื่อเอาคำตอบ

"พ่อกูให้เข้าไปดูของที่แล็บไปล่ะ"

"เดี๋ยวสิคูเปอร์! นี่สรุปฉันจะมีพวกแกเป็นเพื่อนทำไงเนี่ย นอกจากชวนเข้าผับกับกินเหล้าก็ไม่ทำอะไรด้วยเลย" เสียงแหลมบ่นให้ตามหลัง สองมือเหวี่ยงลงข้างลำกายย่นคิ้วไม่จริงจัง ก็รู้ว่าเพื่อนสองคนคงไม่มาเดินห้างกับเธอหรอก พวกมันหวงชีวิตตัวเองจะตายไปไม่มาเดินท่ามกลางคนมากมายแบบนี้แน่

ออสตินกับคูเปอร์จะใช้ชีวิตเหมือนมาเฟียในหนังมาเฟียนั่นแหละ มีลูกน้องใส่ชุดดำล้อมหน้าล้อมหลังเต็มไปหมดกลัวจะถูกลอบฆ่า แต่สำหรับเธอ เธอไม่ชอบแบบนั้นถึงรู้ว่าพ่อตัวเองแอบส่งคนติดตามเธอทุกฝีก้าวตั้งแต่เด็กแต่ถ้าไม่เห็นไม่รู้ไม่เป็นไรแต่หากว่าเห็นเธอจะไล่ทันที ไม่มีคำว่าเกรงใจเพราะถือว่าละเมิดความเป็นส่วนตัวของตัวเอง เธอไม่ชอบ

"เอาไง เดินกันสองคนไหม"

"เอาดิ เบื่อๆ อยู่เลย อีกอย่างฉันเป็นเพื่อนแกจะปล่อยให้เด็กน้อยน่าสงสารแบบแกเดินอยู่กลางห้างคนเดียวได้ยังไง ฉันไม่เหมือนพวกมันที่ทิ้งเพื่อนไว้กลางทางคนเดียวแบบนี้ได้"

"หึหึ งั้นไปกัน วันนี้ฉันเลี้ยงแกเองอยากได้อะไรบอกมาเดี๋ยวเปย์ให้"

"พูดแบบนี้แสดงว่าไปได้อะไรมาอีกล่ะสิ"

"ฮึ!" มุมปากสวยเคลือบลิปสติกสีแดงเชอร์รี่กระตุกยกยิ้มเล็กน้อยชูแบล็คการ์ดไม่จำกัดวงเงินในมือขึ้นให้เพื่อนดู หรี่ตามองบัตรในมืออย่างจริตเล็กน้อยก่อนจะเลื่อนสายตากลับขึ้นยังใบหน้าเพื่อน

"แบล็คการ์ด?"

"ใช่ ไม่จำกัดวงเงิน ตอนแรกว่าเกรงใจจะไม่ใช้แต่ตอนนี้เปลี่ยนใจแล้วจะเอาให้เจ๊งไปเลย"

"อย่าบอกนะว่าเป็นของแด๊ดแกอ่ะ"

"..."

อลิซใช้การเงียบเป็นคำตอบแทน สอดบัตรกลับเข้าในกระเป๋าสตางค์แบรนด์หรูตามเดิมไหวไหล่เล็กน้อยไม่สนใจ เธออาจจะเคยคิดเกรงใจเพราะเห็นท่านทุกข์จากการสูญเสียแม่เธอไปแต่ตอนนี้น่ะเหรอ หึ! เอาให้ตายกันไปข้างไม่เธอก็พ่อเธอที่ต้องยอมถอย แต่โดยนิสัยส่วนตัวแล้วเธอเป็นคนไม่เคยยอมอะไรง่ายๆ และไม่เคยแพ้ใครด้วย