จุดแตกหัก

เฟอร์กะพริบรี่คันหรูเลี้ยวเข้ามาจอดเทียบท่าหน้าคลับหรูแห่งหนึ่งในค่ำคืนที่ครึ้มฝน มีแสงสว่างวาบจากกลุ่มเมฆสีดำเป็นพยานว่าอีกไม่กี่อึดใจข้างหน้าฝนใหญ่กำลังจะมาเยือน อลิซแหงนหน้ามองป้ายชื่อคลับที่ตกแต่งด้วยแสงไฟหลากสีแล้วเม้มปากเข้าหากันแน่

เธอตามคนที่ผิดนัดกับเธอมาโดยถามจากลูกน้องของเขา ตอนแรกไม่มีใครกล้าบอกเธอแต่เพราะเธอยกสารพัดคำขู่ออกมาบวกกับใช้เล่ห์เหลี่ยมเธอถึงได้คำตอบมาว่าเขาอยู่ที่นี่

เฮอะ! นี่น่ะเหรอที่บอกว่ามีงาน งานของเขาคือการเที่ยวคลับดื่มกินกับผู้หญิงเนี่ยเหรอ

ร่างบางในชุดเดรสสั้นเกาะอกเดินเข้ามาในคลับโดยผ่านการ์ดด้านหน้าสองคนได้อย่างง่ายดาย ไม่มีใครไม่รู้จักเธอถึงจะโดนขวางมากแค่ไหนแต่เธอก็สามารถเข้ามาได้และตอนนี้เธอก็กำลังยืนอยู่ท่ามกลางแสงสีและเสียงเพลงดังกระหึ่มจากดีเจด้านบนเวที ดวงตากลมกวาดสายตามองฝ่าผู้คนแออัดเพื่อมองหาคนที่ตามหา

เหลือบมองขึ้นไปบนชั้นสองแล้วก็สะดุดตาเข้ากับร่างสูงของลูกน้องคนสนิทของคนที่กำลังตามหาอยู่สองเท้าเล็กจึงรีบเดินขึ้นไปยังชั้นสองทันที เธอจับท่อนแขนแข็งแรงของคนที่หมายตาเอาไว้ทำให้เขาหันกลับมาหาแล้วเขาก็ต้องชะงักไปเพราะเห็นว่าคนที่กำลังจับแขนตัวเองอยู่คือใคร

"พี่นักรบอยู่ไหน"

"คุณอลิซเข้ามาได้ไงครับ"

"ถามก็ตอบสิคะไม่ใช่มาถามกลับ"

"...."

"พี่นักรบอยู่ไหน..."

ยังไม่ทันที่คำถามจะหลุดออกมาจากปากสวยจนหมดสายตาเธอก็เหลือบโฟกัสกับโต๊ะที่มีคนที่ตามหานั่งอยู่ เขากำลังจ้องมาที่เธอด้วยใบหน้าเรียบนิ่งไม่แสดงอารมณ์ แต่ที่ทำให้เธอยอมไม่ได้คือผู้หญิงที่นั่งข้างเขาต่างหาก

อลิซสะบัดมือออกจากท่อนแขนแกร่งของเพชรกล้ารีบเดินตรงมายังโต๊ะที่ร่างสูงกำลังนั่งอยู่ด้วยความรวดเร็ว เธอกระชากแขนของผู้หญิงที่นั่งข้างเขาออกจนร่างหล่อนร่วงล้มลงไปบนพื้น หลุบตามองเพียงนิดแล้วดึงสายตากลับเชิดหน้าขึ้น

"นี่เหรอคะงานของพี่"

"กลับบ้านไป"

"ผิดนัดกับอลิซเพราะจะมานั่งนัวผู้หญิงคนอื่นแบบนี้เหรอคะ"

"ฉันบอกให้กลับบ้าน"

โทนเสียงเย็นยะเยือกแผ่กระจายรังสีน่ากลัวแต่มันไม่ใช่สำหรับอลิซ ตอนนี้โทสะกำลังอยู่เหนือทั้งมวล ถึงเขาจะไม่ชอบเธอแต่เขาก็ควรจะให้เกียรติเธอบ้าง ในฐานะลูกนายจ้างก็ดี 

"จะกลับก็กลับพร้อมกันค่ะ อลิซไม่ยอมให้พี่อยู่กับอีตัวพวกนี้แน่"

"เธอล้ำเส้นฉันเกินไปแล้วนะอลิซ"

"อลิซชอบพี่อลิซมีสิทธิ์หึงหวงพี่และพี่ต้องเป็นของอลิซคนเดียว"

"..."

นักรบจ้องใบหน้าสวยของเด็กสาวนิ่งๆ พยายามระงับอารมณ์โทสะของตัวเองที่เธอกล้ามาแสดงท่าทีแบบนี้กับเขาต่อหน้าลูกค้ารายใหญ่ที่กำลังนั่งร่วมโต๊ะอยู่ด้วย เขาไม่ได้ชอบเธอ ที่ดูแลเธอเพราะพ่อเธอเป็นคนขอให้มาช่วยดูแลในช่วงหนึ่งเท่านั้น แต่เหมือนจะเป็นช่วงเวลาหนึ่งที่ทำให้เขาคิดผิดมากที่สุด

"ฉันไม่ใช่ของเธอ และไม่มีวันเป็น"

"พี่เป็นของอลิซ"

"... ผมขอโทษนะครับ แต่วันนี้ผมคงต้องขอตัวก่อนแล้วผมจะเลี้ยงต้อนรับการร่วมงานกันครั้งหน้านะครับ" เบือนสายตาออกจากเด็กสาว ปรับอารมณ์ลงเล็กน้อยหันพูดด้วยความสุภาพกับลูกค้ารายใหญ่ ก่อนจะหยัดกายขึ้นเต็มความสูงเดินเข้ามากระชากข้อมือเล็กแน่นกระชากออกมาจากคลับ

ร่างบางถูกเหวี่ยงเข้าหาเฟอร์รารี่คันสวยอย่างไม่เบาแรงท่ามกลางเสียงลมพัดโบกรุนแรงและเสียงฟ้าร้องกึกก้องเหนือหัว อลิซกัดปากตัวเองแน่นไม่เพียงแค่เพราะแรงบีบข้อมือแทบหักเท่านั้นแรงเหวี่ยงของเขาก็ทำให้เธอเจ็บเหมือนกัน ใบหน้าสวยแหงนขึ้นมองคนตัวสูงด้วยขอบตาร้อนผ่าว หัวใจเต้นแรงผิดจังหวะด้วยความเจ็บปวดที่เขาไม่คิดถนอมเธอเลยสักนิด

"อลิซเจ็บนะ"

"เธอล้ำเส้นฉันอลิซ "

"อลิซหึงอลิซหวงพี่แล้วอลิซผิดเหรอ พี่กำลังนั่งอยู่กับผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่อลิซอ่ะ"

"เลิกเพ้อสักทีเพราะไม่ว่ายังไงฉันก็ไม่มีวันชอบเธอ ฉันแค่ทำตามหน้าที่ของตัวเองเท่านั้นและครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอจะได้เห็นหน้าฉัน ฉันจะไม่มาทำหน้าที่นี้อีก"

"พี่นักรบไม่เอานะคะอลิซไม่ยอมพี่เป็นของอลิซ อลิซไม่ยอมให้พี่ไปไหนพี่ต้องอยู่กับอลิซ"

อลิซรีบเด้งตัวกลับขึ้นมากอดเอวสอบเอาไว้แน่นเมื่อเห็นว่าเขากำลังจะเดินจากไป เธอถูกมือหนาบีบข้อมือแน่นเพื่อให้คลายออกแต่ความเจ็บนั้นก็ไม่สามารถทำให้เธอยอมแพ้ได้ เขาไม่เคยทำแบบนี้กับเธอถึงจะไม่ชอบเธอก็ตาม ถึงเธอจะบอกชอบเขาอยู่บ่อยๆ หรือทำอะไรที่ถึงเนื้อถึงตัวอยู่บ่อยครั้งแล้วครั้งนี้เป็นอะไร ทำไมมันถึงได้เป็นแบบนี้

มือเล็กถูกมือหนาแกะออกจากเอวสอบเหวี่ยงกลับด้วยเรี่ยวแรงที่ไม่เบามากนักจนเธอล้มลงไปบนพื้น แล้วเขาก็เดินจากไปท่ามกลางเสียงฟ้าร้องก่อนที่เม็ดฝนจะร่วงลงมามีเพียงลูกน้องของเขาที่ยังคงยืนอยู่ไม่ไกลจากเธอ อลิซนั่งร้องไห้ท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำลงมาอย่างหนัก และหลังจากวันนั้นเธอก็ไม่เจอเขาอีกเลยแม้แต่ลูกน้องเขาก็ไม่เห็นเดินป้วนเปี้ยนรอบตัวอีกโดยที่มีลูกน้องพ่อเธอกลับมาทำหน้าที่แทนอีกครั้ง

"ขออนุญาตเสิร์ฟอาหารนะคะ"

เสียงพนักงานดึงสติของอลิซที่กำลังหลุดลอยกลับไปในอดีตจุดแตกหักและจุดที่ทำให้เขาห่างออกไปกลับมาอีกครั้ง ดวงตากลมเหลือบขึ้นมองเจ้าของใบหน้าคมคายเพียงนิดแล้วรีบก้มลงยังอาหารมากมายตรงหน้า อยู่ๆ ก็รู้สึกจุกขึ้นมาถึงลำคอจนไม่อยากอาหารอีกทั้งที่ก่อนหน้านี้หิวจนแทบจะกินได้ทั้งร้านอยู่แล้ว

เปลือกตาบางพยายามกะพริบไล่หยาดน้ำในเบ้าตาออก ไม่อยากแสดงความอ่อนแอด้วยการร้องไห้ออกมาอีก เธอไม่เคยร้องไห้กับชีวิตตัวเองมาก่อนนอกจากวันที่แม่จากไปและวันที่คนตรงหน้าเดินห่างไป

น่าสมเพช!

ห้วงความคิดหนึ่งในความรู้สึกลึกๆ กำลังก่นด่าเธอที่ร้องไห้จะเป็นจะตายให้กับเขา แต่ในช่วงเวลานั้นเป็นใครก็ไม่สามารถห้ามความรู้สึกตัวเองได้หรอก คนที่คิดมาตลอดว่าเขาก็เอ็นดูตัวเองแต่ในวันที่ต้องตัดเขากลับตัดเธอออกได้อย่างเลือดเย็น ไม่เว้นแม้แต่คนที่เธอคิดว่ารักเธอมากที่สุดก็ยังทำร้ายเธอได้