ตอนที่ 5 แม่ให้คนมาส่งบ้าน

"พี่เต้คะ พี่ต้องรีบกลับไหมเข้าไปพักด้านในบ้านหนูก่อนก็ได้นะคะ"

"อ๋อพี่ต้องรีบกลับแล้วครับ ไว้วันหลังเดี๋ยวพี่อยู่ด้วยนะ"

"ค่ะ"

ดูสิ! นี่คือพี่เต้ ถ้าสมมุตินี่เป็นลุงคนนั้นป่านี้ฉันคงได้นอนเอากับพี่เต้บนห้องนอนแล้วละตอนนี้ แต่นี่แค่ชวนฉันออกไปข้างนอกด้วยแค่จูบและดูดปากกันแค่นั้นก็เขินฉันจะตายละ

วันต่อมา

"คุณลุงจริงด้วย"

"ครับ ผมเองครับ"

"คิดถึงจังเลยค่ะ ไม่ได้เอากับลุงตั้งหลายวันแล้ว"

"ใช่เหรอครับ ผมก็นึกว่าคุณพราวจะเอากับทุกคนที่มาส่งข้าวให้"

อิลุงนี่เริ่มพูดไม่เข้าหูฉันละ จากที่ฉันยิ้มๆ กลายเป็นว่าปากฉันที่ยกยิ้มอยู่มันลงมาเองโดยอัตโนมัติ

ฉันรอเขาทุกวันแต่เขามาพูดอย่างกับว่าฉันเอากับใครไปทั่ว มันก็เกือบจริงแต่ล่าสุดช่วงวันที่ผ่านมาฉันยังไม่เอากับใครเลยนะ เขามาพูดแบบนี้ฉันก็ไม่โอเคเท่าไหร่ อุตส่าห์รอ

"ใครจะทำแบบนั้นคะ หนูไม่ใช่คนที่จะเอากับใครไปทั่วนะคะ"

แม้ฉันหมดอารมณ์อยากได้แล้วเพราะคำพูดเมื่อกี้ของเขา ฉันก็ขอแสร้งทำเป็นว่าคุยให้มันจบๆไปหน่อยแล้วกัน

"ใช่เหรอครับ แล้ววันนี้อยากจะเอากับผมอีกไหมครับ ผมทำให้ได้นะครับ"

"เหมือนว่าวันนี้หนูต้องทำงานบ้านนะสิคะ และอีกอย่างก็นัดเพื่อนสมัยเรียนมัธยมมาก็เลยอาจจะยังก่อนค่ะวันนี้"

"อ๋อ...โอเคครับ"

บอกได้เลยไม่มีอารมณ์จะเอากับคนที่พูดจากับฉันแบบนั้น ถ้าอยากจะเอากับฉันห้ามพูดจากับฉันในเชิงแบบนั้น

ฉันพูดส่งเขากับไปได้แล้ว ส่วนที่บอกว่านัดเพื่อนไว้ไม่มีหรอก พูดไปงั้นๆ

ตอนนี้ฉันเริ่มตั้งเป้าหมายหลังแล้วคือพี่เต้ แต่บอกเลยว่าถ้าจะได้พี่เขามันอาจจะยากนิดนึง แต่ก็ไม่เกินความสามารถฉันแน่ๆ

ถ้าพี่เต้ส่งข้าว 3 แสดงว่าตาลุงนี่ก็ต้องได้มาส่งแค่ 2 วัน แบบนี้ค่อยโอเคหน่อย

ถ้าถามว่าสมมติลุงเขามาง้อจะคืนดีด้วยไหม อันนี้ขอให้ความรู้สึก ณ ตอนนั้นได้ตัดสินใจเอง ส่วนความรู้สึกตอนนี้คือฉันตัดเขาแล้ว ไม่เอาแล้วโว้ยยยย!

ช่วงหัวค่ำของวัน

"ลูกจ๋าลูก"

"ค่ะแม่"

"พรุ่งนี้ไปเปิดบัญชีกับแม่นะ"

"ไปเปิดบัญชีเหรอคะ แต่หนูเปิดแล้วนะคะ"

"หมายถึงแม่จะเปิดให้อีกบัญชี เผื่อใช้ในยามฉุกเฉิน

"อ๋อโอเคค่ะ"

เช้าวันศุกร์ที่แสนสดใส วันนี้มีนัดกับแม่ออกไปธนาคาร

"ป่ะลูก"

"ค่ะ แต่แม่ก็พาหนูไปเช้าเกิน"

"แม่ไม่อยากรอคิวนาน"

แม่ขับรถดีเหมือนกันกับพ่อในช่วงแรกๆแต่ตอนนี้แม่ฉันอย่างซิ่ง

ฟิ้ววว~

"แม่...ใจเย็นนะคะ" ฉันพูดพลางจับสายเข็มขัดนิรภัยที่คาดไว้อยู่

"แค่นี้เองลูก เบาๆนะ"

แหม! นี่เบาแล้วเหรอ เบากี่โมง

พอมาถึงธนาคารนั่งรอคิวก่อนถึงคิวทำอะไรเสร็จหมดก็เกือบเที่ยงพอดี

"แม่หนูอยากกินของหวานกับชาเขียวที่คาเฟ่ แม่พาแวะหน่อยนะ"

"ได้ลูกแต่แวะซื้อนะ ถ้านั่งกินที่ร้านอาจจะไม่ได้"

"ทำไมละคะ"

"ที่โรงงานโทรตามแม่นะสิ มีคนเข้ามาบอกอยากคุยเรื่องงานกับแม่"

"อ๋อ ได้ค่ะ"

"แต่หนูก็น่าจะต้องไปที่โรงงานกับแม่ก่อนนะ เพราะจากตรงนี้ใกล้โรงงานกว่าบ้านเรา แล้วเดี๋ยวแม่ใช้ลูกน้องที่ทำงานแม่มาส่งลูกที่บ้าน"

"ค่ะแม่"

แม่พาฉันแวะซื้อของกินที่คาเฟ่ก่อนจะตรงไปยังโรงงาน ที่ฝั่งออฟฟิศของโรงงาน

"แม่บอกคนงานมารับลูกไปส่งบ้านแล้ว เข้าไปด้านในออฟฟิศกับแม่ก่อนมา ด้านนอกมันร้อน ลูกน้องแม่มาถึงเดี๋ยวค่อยออกไป"

"ได้ค่ะ"

ฉันก็ตามแม่เข้าไปด้านในออฟฟิศ นั่งรออยู่โชนฟังรับแขก ที่มีลูกค้านั่งอยู่ประปราย

ไม่นานก็มีรถขับมาจอดที่หน้าออฟฟิศ แล้วเปิดประตูโผล่แค่หัวเข้ามาเรียกชื่อฉัน

"คุณพราวครับ"

"คะ"

"เดี๋ยวผมไปส่งที่บ้านครับ เจ๊เขาสั่งมา"

"อ๋อค่ะ" ฉันลุกเดินออกจากออฟฟิศไปขึ้นรถที่เหมือนกันเดะๆกับคันที่ฉันเคยนั่งกับพี่คนชื่อเต้

ส่วนคนนี้ไม่ใช่พี่เต้ คนนี้เด็กมากๆ เหมือนอายุรุ่นราวคราวเดียวกับฉัน

ฟิ้ววว~

น่าจะใช่จริงๆ อายุยังน้อยดูจากการกับคนแล้ว ความไวไม่ต้องพูดถึงเพราะไวกว่าแม่ฉันอีก

ลมหายใจเข้า ลมหายใจออก...

ถึงไฟแดงแล้ว เห้ออออ! กูเกือบตาย

"ขอโทษทีครับ ผมลืมตัวไปเลยว่าไม่ได้มาคนเดียว"

"ไม่เป็นไรค่ะ"

"คุณพราวมีอะไรติดมือมาด้วยเยอะแยะครับเนี่ย"

"ของหวานค่ะ"

"อ๋อ คาเฟ่นี้"

"เคยไปคาเฟ่นี้ด้วยเหรอคะ"

"เคยไปครับ"

หน้าคมผิวเข้มและมีรอยสักที่แขนข้างนึง เหมือนไม่ใช่คนเที่ยวคาเฟ่แต่เที่ยววะ

"แล้ว...ขอถามได้ไหมคะว่าพี่อายุเท่าไหร่"

"พี่อะไรกันครับ ถ้าพี่รู้อายุผมแล้วเลิกเรียกพี่ด้วยนะ ผมพึ่งจะ 17 ปีเอง"

17 ไอ้เชี่ย! ที่ทำงานพ่อแม่ฉันมีคนอายุน้อยด้วยเหรอ

"ทำไมทำงานไวจัง อายุเท่านี้จริงๆคือต้องเรียนอยู่หรือเปล่า"

"เรียน! ผมไม่เรียนครับ ผมเรียนจบม.3 ก็ออกตามพ่อมาทำงานที่นี่เลย" เขาพูดพลางขับรถไปต่อเมื่อไฟเขียวขึ้นแล้ว

"แล้ววุฒิม.3 นี่ได้เงินเยอะไหม"

"9,000 บ. ครับ ไม่รวมกับที่ผมทำโอที บ้างครั้งก็ทำกะดึกด้วย ถ้ารวมๆก็ถึงหมื่นกว่าๆสำหรับผมเยอะนะ"

"นี่ก็ว่าเยอะนะ วุฒิม.3 ได้ขนาดนี้คือเยอะแล้ว แล้วทำเยอะขนาดนั้นไม่นอนบ้างเหรอ"

"ผมไม่ค่อยชอบนอนเท่าไหร่ นอนไม่ค่อยหลับ"

"ขนาดเอ็งทำงานหนักทั้งเช้าค่ำยังหลับยากอีกเหรอ"

"ใช่ครับ"

"โห!"

"แต่ก็ไม่ใช่ว่าผมจะรับกะดึกด้วยทุกครั้งครับ แค่บางครั้ง ไม่มีใครเขาทำทั้งเช้าค่ำได้ทุกวันหรอกครับ"

"ก็เข้าใจแต่มันก็ต้องพักผ่อนให้เพียงพอกันทุกวันหน่อยไหม ร่างกายจะได้ไม่แย่ลง"

"พี่พูดเหมือนพี่กำลังเห็นว่าผมดูแย่"

"เปล่าๆ พี่ก็แค่พูดรวมๆ คนทั่วไปก็มักจะทำงานหนักจนลืมดูแลตัวเอง นอนน้อยบ้างล่ะจนทำงานไม่ได้เต็มที่"

"สำหรับไม่เป็นไรครับ ผมชิวๆ แค่ได้ชักว่าวทุกเช้าและก่อนนอนก็ถือเป็นการพักผ่อนของผมแล้ว"

"ห๊ะ! แบบนั้นมันจะเป็นการได้พักผ่อนยังไง"

"ก็ได้ปลดปล่อยไงครับ ร่างกายผมก็จะมีแรงทำอย่างอื่นแล้วไม่ต้องนอนเยอะก็ได้ทำแบบนี้ก็ช่วยให้มีแรงฮึดสู้ได้เหมือน"

ก็อย่างว่าแหละ ฉันกำลังคุยกับคนที่เด็กกว่าฉันอยู่มันก็เลยจะไม่ค่อยได้สาระเท่าไหร่ เฮ้ยแต่ว่ามันก็ไม่ได้เด็กกว่าฉันมาก ฉันเองกำลังจะ 20 ปีในอีกไม่กี่เดือนนี้

"ถึงแล้วครับ"

นี่คนทำงานกับพ่อแม่ของฉันคือรู้บ้านพ่อแม่ฉันทุกคนเลยเหรอ คือมาแบบไม่ดูแมพเลยด้วยซ้ำไอ้เด็กคนนี้