ตอนที่7 คำไหน คำนั้น

อาเฟยวิ่งกระหืดกระหอบมาที่ตำหนักใหญ่ในสภาพร้องไห้กระซิกๆ เลือดอาบ หน้าตาเลอะเทอะ จนบ่าวรับใช้ของตำหนักใหญ่เห็นแล้วตกใจ ไม่ยอมให้เข้า

     “ข้าจะขอพบท่านอ๋อง…คุณชายแย่แล้ว…คุณชายแย่แล้วขอรับท่านอ๋อง” อาเฟยส่งเสียงตะโกนดังที่สุดเท่าที่จะดังได้

     บ่าวรับใช้คนหนึ่งเข้าฉุดลากอาเฟยจะให้ออกไปให้พ้นหน้าประตูตำหนักใหญ่ แต่อาเฟยแข็งขืนและร่ำร้องถ้อยคำเก่าซ้ำๆ

     บ่าวรับใช้ผู้นั้นเลยตวาดว่า ”ถ้าไม่หยุดส่งเสียงก่อกวน ข้าจะตีเจ้าให้ตาย”

     “มีอะไรกัน?” เสียงหลิวกงกงดังแทรกขึ้น แล้วเจ้าของเสียงก็เดินอย่างรวดเร็วเข้ามาใกล้ “เอะอะโวยวายอยู่หน้าตำหนักใหญ่ ไม่อยากมีชีวิตแล้วหรืออย่างไร?”

     “กงกง…กงกง…คุณชายๆ” อาเฟยพูดไปหอบไป

     “คุณชายตีเจ้าจนกลายเป็นสภาพนี้หรือ?”

     “ไม่ใช่…” อาเฟยส่ายหน้า แต่ไม่ทันกล่าวต่อ

     หลิวกงกงก็เอ่ยขัดขึ้น “หรือคุณชายไม่สบายอีก?”

     “ไม่ใช่…” อาเฟยส่ายหน้าอีก

     “ไอ้นั่นก็ไม่ใช่ ไอ้นี่ก็ไม่ใช่…เจ้าจะเล่นตลกอะไร?”

     อาเฟยตั้งสติตะเบ็งเสียงว่า “คุณชายถูกคนของพระชายาจับตัวไป!”

     “หา!” หลิวกงกงอุทานหน้าตื่น “ขะ ข้าจะรีบไปรายงานท่านอ๋อง” แล้วเร่งรีบเดินเข้าไปข้างในตำหนัก

     พอไปถึงห้องหนังสือ…หลิวกงกงก็ถูกหวังกงกงขวางเอาไว้พลางกระซิบ

     “มีเรื่องสำคัญมากหรือไม่?”

     “จะว่าสำคัญมากก็สำคัญมาก จะว่าสำคัญไม่มากก็ไม่มาก” หลิวกงกงตอบเสียงเบา

     “ถ้ามิได้สำคัญมากจริงๆ อย่าเพิ่งรบกวนท่านอ๋องจะดีกว่า” หวังกงกงกล่าวเสียงไม่ดังไปกว่ากระซิบ

     ทำให้หลิวกงกงลำบากใจ…พระชายามิใช่เพิ่งทำเช่นนี้เป็นครั้งแรก ตลอดห้าปีที่ผ่านมา นางจะจงเกลียดจงชังทุกคนที่ไท่ชินอ๋องเรียกมาปรนนิบัติบนเตียง อี๋เหนียงคนใดที่ได้มารับใช้ไท่ชินอ๋อง ล้วนถูกนางเรียกตัวไปสั่งสอน แต่ท่านอ๋องก็มิได้ใส่ใจ

     ครู่ใหญ่ต่อมา…ไท่ชินอ๋องก็เงยหน้าจากกองหนังสือราชการตรงหน้า

     “หลิวยี่”

     “ขอรับ” หลิวกงกงน้อมกายรับคำ

     “คืนนี้ไปรับชิงชิงมา” ไท่ชินอ๋องสั่งพลางยกยิ้มมุมปาก “นอนกอดเด็กคนนี้ ข้าหลับสบายจริงๆ”

     “เอ้อ…คือ…” หลิวกงกงตัดสินใจไม่ถูกว่าควรบอกดีหรือไม่บอกดี

     “มีอะไรก็รีบพูดมา อย่ามัวอ้ำอึ้ง” ไท่ชินอ๋องสั่งเสียงเข้ม

     “เวลานี้คุณชายถูกคนของพระชายาจับตัวไปขอรับ”

     สีหน้าของไท่ชินอ๋องเย็นชาฉับพลัน

     “ทำไมเจ้าไม่รีบบอกข้า”

     แล้วผลุนผลันรีบตรงไปยังตำหนักพระชายาฟางหมิงซินอย่างรวดเร็ว โดยมีองครักษ์ซ้าย องครักษ์ขวา หวังกงกง และหลิวกงกงตามไปติดๆ

     ที่ตำหนักพระชายาฟางหมิงซิน…

     หลี่ชิงถูกชายฉกรรจ์ร่างใหญ่แข็งแรงสองคนจับแขนกดกับพื้น และชายฉกรรจ์อีกสองคนใช้ไม้พลองโบยตีจนสลบ

     “เรียนพระชายา ผู้แซ่หลี่หมดสติไปแล้วขอรับ” ชายฉกรรจ์ที่ทำหน้าที่โบยตีรายงานพระชายาฟางหมิงซินที่นั่งบนเก้าอี้หรูดูการโบยอย่างสะใจอยู่

     “เอาน้ำเย็นผสมเกลือสาดให้ฟื้น แล้วโบยต่อจนกว่าจะตาย”

     “ขอรับ”

ซ่าาาา…น้ำเย็นจัดสาดลงบนศีรษะและบนเนื้อตัวที่เต็มไปด้วยบาดแผลของหลี่ชิง ทำให้เด็กหนุ่มค่อยๆ ฟื้นคืนสติ

     “โบยต่อไป” เสียงพระชายาฟางหมิงซินที่ฟังคล้ายเสียงมัจจุราชในความรู้สึกของเด็กหนุ่มดังขึ้น

หลี่ชิงหลับตา…ความเจ็บปวดและแสบแผลสุดทานทนทำให้เขาอยากจะสิ้นใจตายไปเสียให้พ้นๆ

     แต่แล้วในความสิ้นหวัง…เสียงคุ้นหูก็ดังขึ้น

     “หยุด!”

พร้อมกับเสียงตวาด…ร่างกำยำแข็งแกร่งของไท่ชินอ๋องก็กระโจนเข้ามากระแทกชายฉกรรจ์ที่ทำร้ายหลี่ชิงทั้งสี่กระเด็นออกไป…แล้วยอบกายลงตรวจดูลมหายใจของร่างบอบบางบนพื้น พอรู้ว่าอีกฝ่ายยังเหลือลมหายใจอยู่ ก็มีสีหน้าดีขึ้นนิดหนึ่ง

     พระชายาฟางหมิงซินรีบลุกจากเก้าอี้ เข้ามายอบกายด้วยกิริยาอ่อนช้อย ไม่ทันยืดกายขึ้น ก็ถูกฝ่ามือใหญ่ตบผัวะ จนหน้าสะบัด ร่างอ้อนแอ้นถลาไปฟุบกับพื้นด้านข้าง

     นางยังงุนงง ไม่เชื่อว่าเป็นเรื่องจริง…ก็นางเคยจัดการกับอนุชายานางอื่นๆ แต่ไท่ชินอ๋องก็ไม่ได้สนใจ

     แม้ครั้งนี้…นางจะทำรุนแรงกว่าทุกครั้ง แต่ใครใช้ให้มันได้ค้างคืนในตำหนักใหญ่เล่า ขนาดนางเอง…ไท่ชินอ๋องเคยมาหาแค่สองสามครั้งเมื่อแรกสมรส ก็ยังไม่เคยค้างคืนกับนางเลย ทำเหมือนรีบๆ ทำให้เสร็จๆ ไป

     ที่ยิ่งแค้นคือ…รอยเม้มจูบที่ต้นคอของมัน ทำให้อดคิดไม่ได้ว่า จะมีรอยเช่นนี้อีกมากมายแค่ไหนในใต้ร่มผ้าของมัน

     ในเมื่อมันมีความสุขนัก ก็ตีมันให้ตายเสียเลย!

     “ฟางหมิงซิน” ไท่ชินอ๋องขบกราม “ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะเหี้ยมโหดถึงขนาดนี้!”

     “ท่านอ๋อง” พระชายาฟางหมิงซินรีบพยุงตัวเองขึ้นนั่งคุกเข่าบนพื้นตรงหน้าไท่ชินอ๋อง แก้ตัวว่า “ในตอนแรก…ข้าน้อยแค่เชิญหลี่…ชิง มาพบปะสนทนาถามทุกข์สุขเท่านั้น แต่เขาพูดจาเหยียดหยามท่านอ๋องว่า ท่านอ๋องเหมือน…เอ้อ…”

     “เหมือนอะไร?”

     “ควายตัวหนึ่ง…เขาจะจูงไปซ้ายก็ซ้าย ไปขวาก็ขวา…ข้าน้อยทนไม่ได้ จึงให้ลงทัณฑ์เขาเจ้าค่ะ”

     “เขาจะพูดเช่นนี้จริงหรือไม่ รอให้เขาหายจากบาดเจ็บ ข้าจะถามเขาเอง แต่ถ้าเขาตาย เจ้าก็ต้องชดใช้ด้วยชีวิต”

      “ทะ ท่านอ๋อง” พระชายาส่งเสียงร้องเรียกอีกฝ่ายอย่างตกใจอย่างมาก…เพราะนางรู้จักนิสัยใจคอของไท่ชินอ๋องดี...คำไหนคำนั้น!!!