ตอนที่ 2 ป๊าอยากมีเมีย

ลูคัสยืนทำใจครู่ใหญ่สุดท้ายก็เดินเข้าไปในห้อง ลูกสาววัยยี่สิบของเขากำลังนอนกอดอกอยู่บนเตียงสีหน้าเอาเรื่อง คิดว่ากูกลัวว่างั้น นี่พ่อนะโว้ยยัยเดมี่!

“เธอมาทำไม”

“เดมี่ก็มาจัดการคุณป๊าไง ไหนบอกว่าจะเลิกเอาผู้หญิงมานอนด้วย นี่ยังไม่ถึงเดือนเลยนะทำอีกแล้ว” เดมี่ส่งสายตาเคืองๆ ให้เขา

“ฉันบอกแบบนั้นเหรอ”

“ใช่ไง ทำไมถึงชอบเอาผู้หญิงพวกนั้นมานอนด้วยคราวนี้เดมี่งอนจริงๆ นะ มาง้อเลย” เดมี่ตบมือลงข้างเตียง แก้มป่องๆ น่าฟัดทำให้ลูคัสเดินลงไปนั่งบนเตียงเดียวกับเธอ

“สัญญาแล้วไงว่าจะไม่เอาใครมาแทนแม่ของเดมี่”

“เดมี่เธอก็รู้ว่าฉันกับแม่ของเธอแต่งงานกันเพราะอะไร” พอลูคัสพูดเรื่องนี้ขึ้นมาเดมี่ก็ยกมือขึ้นปิดหู จะมาย้ำทำไมว่าเขาไม่ได้มีใจให้แม่ ที่ต้องแต่งงานก็เพราะอยากช่วยเหลือพวกเธอ..

“รู้แล้ว คุณป๊าไม่ต้องมาย้ำแต่เดมี่รักแล้วก็เคารพคุณป๊าเป็นพ่อจริงๆ”

…เคารพเป็นพ่อถามกูสักคำหรือยังว่าอยากได้ลูกสาวมั้ย ตอบเลยว่าไม่ไอ้ที่อยากได้น่ะเมียโว้ย!

“ฉันไม่ได้อยากมีเธอเป็นลูก”

“คุณป๊า พูดแบบนี้อีกแล้วนะเดมี่เสียใจอ่ะ” ยัยตัวแสบทำปากยื่น เขาพูดกรอกหูเธออยู่บ่อยๆ จนเดมี่เลิกเสียใจไปแล้ว ไม่อยากได้เธอเป็นลูกก็ช่างปะไร ถึงยังไงเขาก็ต้องรักษาคำพูดที่ให้ไว้กับแพรพลอยแม่ของเธอว่าจะดูแลเธอไปตลอดชีวิต ถ้าคิดจะมีเมียล่ะก็เธอจะอาละวาดให้อยู่ไม่สุขกันเลย

“ไม่อยากคุยกับเด็กเอาแต่ใจ กลับไปได้แล้ว”

“ไม่เดมี่ไม่กลับ พอเดมี่กลับไปคุณป๊าก็เรียกผู้หญิงคนนั้นมานอนด้วย เดมี่จะอยู่ขวางแบบนี้แหละ” เดมี่ทิ้งตัวนอนบนเตียง ลูคัสมองหญิงสาวกลิ้งตัวไปมาด้วยความเหนื่อยใจ กูยิ่งคิดไม่ซื่อ ก็ยังมานอนยั่วกันจับทำเมียซะดีมั้ง!

“ตามใจ” เจ้าของห้องเป็นฝ่ายเดินออกมาด้านนอก เดมี่ผงกหัวขึ้นมองตามแผ่นหลังของเขา แค่คิดว่าคุณป๊าเห็นผู้หญิงคนอื่นสำคัญกว่าเธอก็รู้สึกหายใจไม่ออก สายตาของเขาต้องมีไว้ให้เธอคนเดียว

…พวกเราเป็นพ่อลูกกันนี่ เป็นครอบครัวเดียวกันจะเห็นคนอื่นสำคัญกว่าเธอได้ไงล่ะ

เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง ลูคัสยังคงนั่งกระดกเหล้าอยู่ด้านนอกส่วนหญิงสาวด้านในก็คงหลับไปแล้ว ห้าปีแล้วที่เดมี่กลายมาเป็นลูกเลี้ยงของเขา ย้อนกลับไปเมื่อตอนเดมี่อายุสิบหก สองแม่ลูกพากันหนีตายมาขอให้เขาช่วย แพรพลอยแม่ของเธอเป็นรุ่นพี่ที่ลูคัสให้ความสนิทสนมกันมานาน

หลังจากเธอแต่งงานไปกับนักธุรกิจชาวต่างชาติเขาก็ไม่ได้ข่าวคราวของอีกฝ่าย รู้เพียงสามีของแพรพลอยรวยมากและค่อนข้างมีอิทธิพลเวลาผ่านไปเป็นสิบๆ ปี แพรพลอยก็หอบลูกสาวเข้ามาขอความช่วยเหลือ

ทีแรกลูคัสไม่อยากยื่นมือเข้าไปช่วยแต่เพราะดวงตากลมโตของเด็กหญิงอายุสิบหกทำให้เขาต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยว

พ่อของเดมี่ทำธรุกิจผิดกฏหมาย โดยไม่เคยบอกให้ภรรยารู้มาก่อนแพรพลอยมารู้ก็ตอนที่ถูกลอบยิง สองแม่ลูกตกเป็นเป้าการไล่ล่าของกลุ่มคนที่เกลียดสามีเธอ สุดท้ายแพรพลอยก็ขอเลิกกับสามีก่อนจะบินหนีกลับมาแน่นอนว่าพ่อเดมี่ไม่ยอม แพรพลอยจึงขอให้เขาตบตาด้วยการแสดงว่าเป็นคนรักใหม่ของเธอ จากนั้นไม่ถึงเดือนลูคัสก็แต่งงานกับแพรพลอย เห็นแบบนั้นพ่อเดมี่จึงล่าถอยไป

สองแม่ลูกอาศัยอยู่ที่บ้านของเขา

ลูคัสก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมต้องยื่นมือเข้าไปยุ่งเรื่องพวกนี้ เขาตอบตัวเองไม่ได้ รู้เพียงอยากเห็นเดมี่อยู่ในสายตา..

…แพรพลอยเองก็เหมือนจะมองออก เธอฝากฝังเดมี่ไว้ก่อนจะจากโลกนี้ไปด้วยโลกประจำตัวเมื่อสองปีก่อน สามปีนี้เขาจึงกลายเป็นพ่อเลี้ยงเดี่ยวฮอร์โมนพลุ่งพล่าน

ลูคัสได้แต่หักห้ามใจตัวเอง สายตาของเดมี่เต็มไปด้วยความรักแบบเทิดทูน มองเขาเป็นเกราะคุ้มกันภัย แล้วจะให้เขาทำตัวเป็นผู้ชายมักมากจับเธอทำเมียได้ยังไงเดมี่ต้องเสียใจมากแน่ๆ ถ้ารู้ความคิดอันอกุศลของเขา

มึงจะทำลายความเชื่อใจของลูกไม่ได้ไอ้ลูคัส มึงเงี่ยนก็แค่ไปปลดปล่อยกับผู้หญิงคนอื่น ท่องไว้นั่นลูกสาวมึง!

..ลูคัสสูดหายใจลึกพยายามข่มบางอย่างให้อ่อนลงแต่มันกลับดีดผางชี้เด่ไปทางประตู หัวเรดาร์ส่ายหาเป้าหมายทันที

ร่างบางบนเตียงนอนหลับตาพริ้ม ลมหายใจสม่ำเสมอทำให้ลูคัสเผลอยิ้มออกมาขี้เซาจริงๆ ยัยตัวเล็กของป๊า ต่อหน้าเธอเขามักจะแสดงท่าทีห่างเหิน ทำให้เดมี่รู้ว่าเขาไม่เคยรับเธอเป็นลูก

มีแค่เธอที่เป็นฝ่ายเรียกเขาว่าป๊าอย่างนั้นอย่างนี้ ซึ่งลูคัสไม่ชอบเลยที่เธอเรียกแบบนี้ ป๊าของเดมี่คือพ่อ ส่วนป๊าของเขาคือผัว พอได้ยินเธอเรียกด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ สมองเขาก็จินตนาการว่าตัวเองกำลังมีอีหนูคนสวยทรงโตคอยบีบนวดเอาใจ ป๊าคะ ป๊าขา นั่นแหละได้ยินแล้วค.มันลุก!

“เดมี่..” ลูคัสลอบกลืนน้ำลายรู้สึกร้อนเมื่อเห็นเรือนร่างอรชรเต็มไม้เต็มมือของลูกเลี้ยง เธอนอนคาชุดนักศึกษา

กระโปรงทรงเอร่นขึ้นจนเห็นปลีน่องขาว ลูคัสขยับตัวไปยืนปลายเท้าเธอ ใจเขาเต็นแรงเมื่อมองลอดเข้าไปจนเห็นกางเกงชั้นในสีดำสนิท

“อื้อ” เดมี่พลิกตัวเอาขาไปก่ายหมอนข้าง จากที่เห็นวับๆ แวมตอนนี้ลูคัสเห็นก้นอวบเธอลอยเด่นเต็มสองตา

..แบบนี้จะให้พ่อทำยังไงครับลูก!

.........