ตอนที่ 3 ขอนอนด้วย

ลูคัสพาตัวเองขึ้นมานอนบนเตียงเดียวกับเธอ กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเดมี่ทำให้เขาก้มลงฝังใบหน้าลงไปบนผมยาวสลวย

ของคุณลูกสาวเธอจะรู้บ้างมั้ยว่าเขาจินตนาการไปถึงตอนที่เธอโยกตัวขึ้นลงพร้อมกับสะบัดผมไปมา

…อ่า แข็งจนปวดไปหมด

“อื้อ” อากาศที่หนาวเกินไปทำให้หญิงสาวซุกหน้าเข้ากับแผงอกเขา ขาเรียวยกขึ้นมาก่ายทำเหมือนกับลูคัสเป็นหมอนข้าง

..เวรเอ้ย!

ลูคัสก้มลงมองท่อนเนื้ออวบเสียดสีอยู่กับใจกลางสาวของเดมี่ ความคิดชั่วร้ายแล่นเข้ามาในหัวอีกครั้ง แค่เขาถกกระโปรงเธอขึ้นแล้วเกี่ยวกางเกงในลง เราสองคนก็จะแนบชิดกันมากขึ้น

…ไม่ได้ๆ ถ้ามึงทำแบบนั้นเดมี่ต้องเกลียดมึงแน่ไอ้ลูคัส เขาไม่ควรเดินเข้ามาให้ตัวเองทรมานเลย ชายหนุ่มค่อยๆ เขยิบตัวออกห่าง

“ขอป๊าดูนิดเดียวนะ”

ความเมาบวกกับอารมณ์ส่วนลึกทำให้ลูคัสเอื้อมมือไปดึงกระโปรงเธอขึ้น เขากลืนน้ำลายเมื่อเห็น

เนินอวบแน่นชั้นในตัวบางเฉียบทำให้มองเห็นเป็นรูปร่าง ลูคัสคอแห้งผากรีบงัดท่อนเนื้อขึ้นมาชักรูด

“เดมี่ครับ ลูกสาวป๊า” ลูคัสชักรูดแก่นกาย สายตาจ้องมองไปที่ร่องอวบอิ่มของลูกสาว เส้นเลือดตรงแขนเขาปูดเด่นชัดหน้าท้องชายหนุ่มหดเกร็ง ลูคัสรัวมือเร็วขึ้นเส้นเลือดทุกเส้นเขาตึงเปรี๊ยะจังหวะลมหายใจเริ่มติดขัด…

“อ่าส์” คราบน้ำขาวขุ่นพุ่งกระเซ็นออกมาเลอะไปตามผ้าปู สายตาของเขาเหลือบไปเห็นว่ามันพุ่งไปโดนริมฝีปากอวบอิ่มของเดมี่

“ฉิบหาย” ชายหนุ่มได้แต่ร้องครางในใจกลัวว่าลูกสาวจะตื่นขึ้นมาเห็น จะเอื้อมมือไปเช็ดก็ไม่ได้สองมือเขาเต็มไปด้วยคราบน้ำที่เพิ่งชักเมื่อครู่

“อื้ม..” เดมี่ซึ่งนอนหลับอยู่แลบลิ้นออกมาเลีย ใบหน้าเปื้อนยิ้มยังคงหลับสนิท ลูคัสรีบลุกขึ้นไปจัดการตัวเองในห้องน้ำภาพที่เธอเลียน้ำของเขายังติดตา สุดท้ายเขาก็ทำได้แค่ออกมานั่งกอดเข่าอยู่ปลายเตียง

…อยากเอาเดมี่ ความรู้สึกที่มีต่อเธอนับวันยิ่งรุนแรงขึ้นและคืนนี้ดูเหมือนจะหนักกว่าทุกคืน ลูคัสเดินงุ่นง่านจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว สุดท้ายเขาก็โทรไปหาไอ้กวินทร์เพื่อนสนิทซึ่งควบตำแหน่งเลขา

[ว่าไงยังไม่ตายใช่มั้ยครับนาย]

“มึงบอกเดมี่ทำไมว่ากูเอาผู้หญิงมานอนด้วย ตอนนี้เดมี่แม่งดื้อจัดไม่ยอมกลับ ยึดเตียงกูไปนอนแล้ว มึงก็รู้กูไม่อยากอยู่กับเดมี่สองต่อสอง”

[ทำไมวะ กลัวห้ามใจไม่อยู่จะจับลูก..ว่างั้น]

“ไอ้กวินทร์มึงนะมึง..”

กวินทร์หัวเราะร่วน เมื่อคนที่โทรมาเกิดอาการใบ้แดก สายตาที่มันมองเดมี่แทบจะจับเธอกลืนกินลงท้อง คิดว่าคนอื่นดูไม่ออกหรือไง คงมีแต่เดมี่เท่านั้นที่หลงเชื่อว่ามันคือคุณป๊าผู้แสนดี

[ไอ้ลูคัส ลูกสาวมึงโตพอจะจับทำเมียได้แล้วนะ ถ้ามึงทำทรงพ่อไม่ไหว ก็เล่นบทผัวได้แล้ว กูว่าเดมี่คงเข้าใจแหละ]

“ไม่ได้ขืนกูทำแบบนั้นเดมี่เกลียดกูตายห่า บางทีเด็กนั่นอาจจะไม่ได้คิดอะไรเหมือนกู”

[แต่เดมี่หวงมึงมากนะ]

“ก็กูเป็นพ่อเลี้ยงเค้าไง”

“คุณป๊าาาาา” เสียงหวานใสดังลอดเข้ามา กวินทร์หัวเราะในลำคอเห็นทีคืนนี้ไอ้ลูคัสคงเหนื่อยเลี้ยงเด็กดื้อทั้งคืน

[ลูกมึงร้องแล้วสงสัยจะหิว..เอาอะไรใหญ่ๆ ยาวๆ ป้อนคงอิ่มน่าดู]

…กวินทร์รีบชิงวางสายก่อนจะโดนด่า ไอ้ลูคัสทำเก็บทรงทั้งๆ ที่อยากจับเธอล่อตั้งแต่ถักผมเปีย

เดมี่เดินหัวยุ่งออกมาตามหาเขา พอเห็นคุณป๊าหญิงสาวก็รีบวิ่งเข้าไปกอดเอว

“เดมี่ฝันร้าย..คืนนี้คุณป๊านอนกับเดมี่นะ”

..อ่านอนแบบไหน แบบที่เอากันได้มั้ยวะ

“เธอโตแล้วนะเดมี่ แล้วฉันก็เป็นผู้ชายเธอจะมาชวนฉันนอนด้วยได้ยังไง” ลูคัสดันตัวหญิงสาวซึ่งทำตัวอ่อนตัวเปลี้ยให้ออกห่าง

“ทำไมล่ะ ก็เราเป็นพ่อลูกกันไง วันนี้เดมี่รู้สึกขาดความอบอุ่นนอนด้วยกันนะคะ นะๆ เดมี่สัญญาจะนอนนิ่งๆ ไม่ดิ้นไปมาให้คุณป๊ารำคาญใจ”

เดมี่ยกมือขึ้นทำสัญญาคืนนี้เธอรู้สึกอ่อนไหวจริงๆ จนกระทั่งนึกขึ้นได้ว่าวันนี้เป็นวันครบรอบวันตายของแม่

“เป็นอะไรทำไมหน้าเศร้าๆ” แค่ไม่นอนด้วยต้องตาแเดงขนาดนั้นเลยหรือไง

“วันนี้วันครบรอบวันตายของแม่ เดมี่ต้องมาเจอป๊านอนกับผู้หญิงมันเศร้ามากๆ เลยนะ” พอเดมี่พูดขึ้น ลูคัสก็จำได้ทันที

เอาแล้วไงจู่ๆ เขาก็รู้สึกผิดขึ้นมาวันนี้เขาควรรีบกลับบ้านใช้เวลาทานข้าวเย็นพูดคุยให้เธอหายเศร้า

“ไปอาบน้ำไป ชุดนอนในตู้ยังไม่เคยมีใครใส่ เธอเอามาใส่ได้” ลูคัสโบกมือไล่หญิงสาวที่ยังอยู่ในชุดนักศึกษา

“หมายความว่าคืนนี้คุณป๊าจะนอนกับเดมี่ เย้ดีใจจัง” เดมี่ชูมือขึ้นพร้อมกับเขย่งเท้าจุ๊บปลายคางเขา

ลูคัสยกมือขึ้นกุมหน้าอก อ่า…กูยังไม่ตาย ยัยเด็กแสบชอบนักทำให้เขาใจเต้นแรง

..คืนนี้จะได้นอนมั้ยวะ!

.........

ฝากคอมเม้น+กดหัวใจ เพิ่มเข้าชั้นเป็นกำลังใจให้ไรต์ด้วยนะคะ..ขอบคุณค้า