ล่ามรัก : EP 12 รู้ทัน

                    บทที่ 12 

> พราวมุก 

เธอรีบขับรถตรงไปหาเพลงมีนาที่บ้าน มาเจอคุณเพลิงด้วย ได้ปรับความเข้าใจกันแล้วหลังจากนั้นจึงขับรถกลับคอนโดตัวเอง ทำไมดูชีวิตตัวเองยุ่งเหยิงจัง รายงานก็ยังทำไม่เสร็จ ปรับความเข้าใจกับเพื่อนแล้วกลับมาที่คอนโดนั่งทำรายงานได้กินขนมกับเป๊ปซี่ไปด้วย นึกถึงคุณเพลิงที่เขาจะมาส่ง ทำไมต้องนั่งยิ้มกับหน้าจอเนี่ยพราว 

"คิดอะไรอยู่เนี่ยไม่ได้นะอย่ามัวแต่เล่นเดี๋ยวรายงานไม่เสร็จ" เตือนสติตัวเองส่ายหน้าหน้าเล็กน้อยหันมองหน้าจอคอมต่อ มือซ้ายหยิบขนมใส่ปากด้วย 

เสียงดังติ๊ดจากสัญญาณประตู ประตูถูกเปิดเข้ามาเพราะว่าสัญญาณร้องเตือน ซึ่งไม่มีใครเข้าคอนโดเธอได้นอกจากคุณเพลิงที่มีคีย์การ์ดสำรองอยู่ ไม่รู้เหมือนกันว่าพนักงานที่เคาน์เตอร์ให้มาได้ยังไง คุณพ่อคุณแม่ยังไม่มีคีย์การ์ดของเธอเลย จึงลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงานรีบวิ่งมาที่หน้าประตูกดล็อคที่ลูกบิดประตูทันที ยังไม่ทันจะกลับไปนั่งที่เดิมเลยลูกบิดประตูนั้นถูกปิดจากด้านนอกแต่ล็อคเอาไว้ไง 

"พราวมุก"!! เสียงเคาะประตูดังขึ้นไม่นานเสียงเขาเอ่ยเรียกเราให้เปิดประตู เธอนั่งทำรายงานยังไม่ถึง 3 ชั่วโมงนะ หลังจากที่กลับมาจากบ้านเขา

"ฉันรู้นะว่าเธอได้ยินพราว จะเปิดประตูดีๆไหม" เหนื่อยร่างกายอยากนอนมากๆ ที่สำคัญร่างกายอ่อนเพลียแต่ฝืนตัวเองเพื่อที่จะให้ทำรายงานให้เสร็จ ที่เขามาก็มีอยู่เรื่องเดียวที่เขาต้องการและไม่ยอมหยุดหย่อน มือทั้งสองข้างยกขึ้นในยีหัวตัวเองให้เหมือนเพิ่งตื่น ทำท่าทีสะลึมสะลือเหมือนกับคนป่วย หันหลังกลับไปใช้มือขวาจับเข้าที่ลูกบิดและเปิดประตูให้กับคุณเพลิง 

"คุณเพลิง" ถ้าไม่ใช้วิธีแกล้งป่วยมีหวังพรุ่งนี้ไม่ได้ไปเรียนแน่ต้องฉลาดกว่าเขาสิพราวมุก

"เป็นอะไรทำไมหัวยุ่งเหยิงและสีหน้าถึงซีดแบบนั้นไม่สบายหรอ" เขาพุ่งตัวเข้ามาหาเธอด้วยความเร็วมือขวาของเขานั้นยกขึ้นมาอังหน้าผากโดยที่ใช้หลังมือเพื่อสัมผัสความร้อนจากหน้าผาก ซึ่งเธอนั้นไม่ได้ตัวร้อนเพราะว่าไม่ได้เป็นอะไร 

"ไม่ได้เป็นอะไรค่ะ พราวแค่เหนื่อยเลยเผลอหลับไป" สายตาของคุณเพลิงมองเข้ามาที่นอน กวาดสายตามองรอบๆห้อง ดันตัวเธอเข้ามาและรีบเข้ามาปิดประตูทันที 

"แล้วรายงานเสร็จหรือยัง" โกหกเขายังไงว่าตัวเองนอนทั้งๆที่ยังเปิดหน้าจอทำรายงานไว้อยู่เลย

"ยังไม่เสร็จ ก็เลยเปิดหน้าจอคอมไว้แบบนั้น" 

"หน้าจอคอมไม่ดับหรอเธอบอกนอนพักไปแล้วนี่" เธอนั้นเริ่มทำตัวเลิกลักเพราะว่าเขากำลังจับผิด และเป็นคนหนึ่งที่โกหกไม่ค่อยเก่ง

"ก็ๆเปิดหน้าจอแบบค้างไว้ไงคะ ไม่ได้แบบพักหน้าจอ คุณจะมาจับผิดอะไรพราวเนี้ย" รีบหันหลังให้กับคุณเพลิงเดินกลับมานั่งที่เก้าอี้ทำงาน สีหน้าของเธอถ้ามองกระจกก็คงจะบ่งบอกถึงความโกหกไม่กล้าสดสายตาเขา

"ซื้อน้ำแข็งมาใส่เป๊ปซี่จากที่ไหนหรอพราว" เธอหันมองแก้วเป๊ปซี่กับขนมเมื่อเขาเอ่ยถามถึงน้ำแข็ง ซึ่งเธอก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าถามทำไม

"น้ำแข็งในตู้เย็นค่ะพราวทำเอง คุณถามทำไมคะ"  

"ก็แค่อยากรู้ ว่าน้ำแข็งที่ไหนมันไม่ละลายเลยขนาดนอนหลับไปแล้วนะ มันยังอยู่เป็นก้อนและเต็มก้อนซะด้วยสิ" ตายแล้วพราวมุกเธอโกหกไม่เก่งจริงๆถูกจับได้แล้วไหล่ทั้งสองข้างถูกวางด้วยมือหนาวางลงด้วยความหนัก

"ผัวจ๋า" น่าจะจนมุมจริงๆแหละพราว เธอแถไปไม่ได้แล้ว หันหน้ากลับไปมองคุณเพลิงเงยหน้ามองเขาเล็กน้อย และยิ้มหวานเอ่ยเรียกผัวเพื่อไม่ให้เขานั้นโกรธ

"ไม่ต้องมาผัวจ๋ากูไม่ได้ใจดีขนาด ทำไมกลัวกูมา เ- ็ด หรือไง" ทำไมน้ำเสียงของคุณเพลิงดูเหมือนกำลังน้อยใจ เธอนั้นแคร์ความรู้สึกของเขามากเลยนะ 

"ขอโทษค่ะที่โกหกแต่ที่โกหกไปก็เพราะว่าไม่อยากปฏิเสธ อืม..คือว่าพราวอยากทำรายงานให้เสร็จกลัวว่าไม่มีส่งพรุ่งนี้" 

"ของกินวางอยู่ข้างนอก กูจะกลับและ" คุณเพลิงโกรธเราจริงๆด้วย เขาหันหลังให้เธอทันทีเตรียมที่จะเดินออกจากประตู 

"คุณเพลิงอย่าเพิ่งไปสิคะ คุณโกรธพราวหรอ" แขนทั้งสองข้างเธออ้าออก รีบวิ่งมากอดคุณเพลิงจากทางด้านหลัง เอาใบหน้าซบลงที่แผ่นหลังของเขา เขายืนนิ่งไม่ได้แกะมือของเธอออก แต่ไม่ได้พูดอะไรทำไมเธอถึงแคร์ความรู้สึกของคุณเพลิงขนาดนี้ กลัวว่าเขาจะโกรธกลัวเขาจะได้หนีไปจนต้องกอดเขาไว้ ที่เขามาหาเพราะเขาซื้อของมาให้กิน เขาไม่ได้มาเฉพาะเรื่องนั้น เธอต่างหากที่เข้าใจผิดไปเอง

"ไม่อยากให้กูไม่ใช่หรอ" น้ำเสียงเงียบๆนิ่งๆฟังดูแล้วเยือกเย็นเหมือนกับเขาน้อยใจในการกระทำของเธอ และกำลังจะไป ซึ่งเธอกลัวและยังไม่อยากเสียเขาไปในตอนนี้ ไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้มันคืออะไรจะบอกว่ารักมันก็เร็วเกินไป แต่แคร์ความรู้สึกของเขามาฮักกลัวมากที่จะต้องเสียเขาไป

"ไม่ใช่นะคะ"  

"ไม่ใช่แล้วคืออะไรวะ ที่กำลังโกหกว่าไม่สบายทั้งๆที่กำลังนั่งทำรายงานอยู่ ต้องรีบวิ่งมาล็อคกลอนประตูกลัวว่ากูจะเข้ามา" ทำไมเขาถึงรู้ทุกอย่างในการกระทำเหมือนกับเขาเห็นในสิ่งที่ทำเพราะว่าเขาพูดถูกหมดทุกอย่าง เธอไม่กล้าที่จะมองหน้าไม่กล้าที่จะสบตาเพราะด้วยที่เธอทำแบบที่เขาพูดจริงๆ

"อย่าคิดนะว่าได้เป็นคนโปรดของกู และจะทำอะไรก็ได้ ไม่เคยง้อใครไม่เคยง้อผู้หญิงคนไหนนอกจากเพลงมีนาน้องสาวเท่านั้น" 

"ขอโทษค่ะ" ขอโทษเขาเป็นครั้งที่สอง เพราะรู้สึกผิดจริงๆถ้าเธอไม่ผิดเราจะไม่เอ่ยคำขอโทษให้ใครเลยเราเป็นคนแบบนี้ตั้งแต่เล็กจนโต 

"อยากให้กูไปยกโทษให้ไหมล่ะ" เธอรีบเงยมองหน้าคุณเพลิงพยักหน้างึกๆและยิ้มให้กับเขา

"ถ้าอยากให้ยกโทษให้ วันเสาร์-วันอาทิตย์หน้าต้องไปต่างจังหวัดกับกู" 

"ตกลงค่ะ" เธอตกลงกับคุณเพลิงอย่างง่ายดายขอแค่เขายกโทษให้กับเธอในตอนนี้ แค่นั่งรถไปต่างจังหวัดในวันเสาร์อาทิตย์ถือว่าไปเที่ยวด้วยก็ได้

" นั่งกินเป๊ปซี่กับขนมแบบนี้มันไม่มีประโยชน์เลยนะรู้หรือเปล่าว่าจะปวดท้องเอา กินข้าวบ้างหรือยัง" เธอยิ้มกว้างให้กับคุณเพลิง ถึงแม้ว่าเขาจะดุเก่งด่าเก่งแต่เขาก็เป็นห่วงเก่งด้วยนะ

"ยังไม่ได้กินข้าวเลยค่ะ คุณเพลิงซื้ออะไรมาให้พราวคะกินด้วยกันไหม" 

"ไม่อ่ะอิ่มแล้วกินกับเพลงมีนามาแล้ว" 

"ดูคุณรักเพลงมีนามากเลยนะคะ" เธอมองหน้าของคุณเพลิงจึงเอ่ยพูดขึ้น ซึ่งเธอไม่ได้รู้สึกอะไรนะไม่ได้โกรธหรือว่ารู้สึกไม่ดี รู้สึกดีด้วยซ้ำที่เห็นเพื่อนรักมีพี่ชายที่แสนดีคอยรักคอยหวงคอยทะนุถนอม 

"ใช่ เพลงมีนาเธอคือทุกอย่างเปรียบเสมือนหัวใจดวงสำคัญต่อชีวิต" 

"แล้วถ้าวันหนึ่งเพลงมีนารู้ความจริง เรื่องระหว่างพราวกับคุณ แล้วถ้าเพลงให้คุณกับพราวเลิกกันคุณจะทำไหมคะ" 

"ทำ!!!  

คำตอบที่ชัดเจนพูดออกมาแบบไม่ต้องคิดเสียงชัดโดยที่ไม่ต้องย้ำ ความรู้สึกข

องเรามันดรอปลงมาไม่ได้ฟังคำตอบจากเขา