ล่ามรักเมียลับมาเฟีย

ล่ามรักเมียลับมาเฟีย

last updateTerakhir Diperbarui : 2024-11-11
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
61Bab
5.7KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

"ขึ้นมานอนได้แล้วพราว มันจะสว่างยังมัวแต่ยืดยาดอาบน้ำเป็นชั่วโมงอยู่นั่นแหละ" สายตาเจ้าเล่ห์จ้องมองยังไปเตียงไข่มุกเธอใส่เพียงผ้าขนหนูนุ่งกระโจมอก เดินออกมาจากห้องน้ำ ชุดที่ใส่ไปในงานวันเกิดของเพลงมีนานั้นถูกฉีกขาดด้วยน้ำมือของพี่ชายเพื่อนสนิทตัวเอง พราวมุกถอนหายใจจ้องมองหน้าคนปากร้ายที่นอนบนเตียง "ถอนหายใจแบบนี้อยากออกไปจากคอนโดในสภาพนี้หรือเปล่า หรืออยากโดนเอาอีก" "อะไรพราวก็ผิดไปหมดเลยนะคะ ขนาดคุณข่มขืนพราว พราวยังกลายเป็นคนผิด หาว่าอ่อยคุณ ทั้งๆที่ไม่ได้อ่อยอะไรคุณเลย" อะไรก็ผิดไปหมดจริงๆ เธอเป็นคนอ่อยเขาอยากได้เขา เธอไม่เคยได้อ่อยเขาเลย แต่ถามว่ามองไหมมองเพราะคุณเพลิงเขาหล่อมีเสน่ห์ยิ่งมองไกล้ๆยิ่งแล้วเลยไม่อยากละสายตาเหมือนมีมนต์สะกตดึงดูดไว้ ไม่รู้เขาเอาความหล่อมาจากไหนมากขนาดนี้ "ไม่จริงหรอกที่เธอไม่อยากได้กู รู้ว่าคิดยังไงพราว และกูไม่ได้ข่มขืนนะอย่าเข้าใจผิด การข่มขืนคือฝ่ายผู้หญิงต้องไม่ยอม แต่นี่เธออ้าขาให้กับฉันเอาง่ายๆ" เธอรู้สึกจุกในคำพูดของคุณเพลิง เขาว่าเธอง่ายไม่ได้และขัดขืนเหมือนโดนข่มขืนจริงๆแต่เธอนั้นไม่ได้ยอมตั้งแต่แรก

Lihat lebih banyak

Bab 1

ล่ามรัก : EP 1 ให้ไปส่งแต่พาไปเย...

It was my first weekend in New York, after a rather boring week since all I did was go to the office, walk back home, cook dinner, and sleep. Hit repeat.

I landed here last Saturday, all the way from my home country that is so different from this big city.

Born in Jakarta, grew up in Jakarta, attended uni at Jakarta, worked at Jakarta; my entire life is stamped with Jakarta all over it that stepping foot here is like a slap to my face.

My parents are the kind of people who prefer their kids to blend in with the surrounding community so despite the abundant amount of money they have, they sent my siblings and I to a government school instead of those private ones.

I'd like to think myself as a lucky person considering the amount of procrastination and lazy-ass attitude I've been practicing since forever that somehow, along the way, I always, always managed to get away with everything.

Lucky because I was granted a full scholarship for my bachelor degree at a local university. To be honest, I don't think I'm a smarty pants. This is purely luck.

Lucky because I got an internship at the company others have been aiming. I low-key didn't hope much for anything bombastic. If I get a good placement, sure. If I don't, well, at least I got a placement. Right.

Lucky because I got a job offer at that same company three months after I completed my studies. I don't know what they see in me but hey, if they want me, sure. I'm too lazy to send resumes to multiple companies anyway.

So there, I had everything easy since day one.

Until New York.

I am so used to the pace I had at Jakarta, to chill and procrastinate until there's no more time left to procrastinate further that I had to force myself to finish the assignments but coming here, oh God, I feel like quitting this instant.

Here in Big Apple, everything seems to be fast-forwarded to ten times because everyone, literally every single person I've met here wants things to be fast, fast, fast. Efficient, efficient, efficient. Perfect, perfect, perfect.

It's not just perfect but it's perfect, perfect, perfect.

Well, you get the gist. I'm not gonna repeat every word thrice, bless my fingers because the temperature is so low even the leather gloves I'm wearing right now don't really help. I'm freezing. Frosting. Urgh, again the struggle with the use of correct words. Have I told you how much I hate it here?

One, I need to speak English ALL the time. I'm good with writing but I suck at communicating in this language. I miss my Jakarta so bad, where I can explain stuff at the office either with my broken English or just using the Indonesian language since everybody speaks it.

Two, the weather. We only have one season there; it's hot all year round. Well it does rain sometimes but it's nothing like here. Don't get me wrong, I've been on vacations. I've been overseas. But to live here as in ‘work’ here for a loooong duration of time, it sorts of overwhelms me.

Three, the company. No, not the company I'm working at, though that will come later in the next point but yeah, I mean the people around me.

I only know three people here and the rest are all strangers. And those three? Well, I don't exactly know him or her like we're friends or something. It's more like, ’hey I've seen his/her name before in an email!’ So basically, we're not even acquaintances.

Four, the company. Yes yes, the office. I've mentioned this before, about the different work culture. Perfect, perfect, perfect, remember?

Instead of work-life balance, people seem to focus on the results here. No wonder only high-achiever employees were sent to this New York office. To which come to my last point-

Five, why me. Why. Like seriously, whyyy?

Wait. I do know why. I was just being dramatic, asking God why though I know the management chose me because I'm the only person available for this assignment since everybody else is busy with other international projects.

It's supposed to be this senior Geomodeller who has worked thirteen years in the company but she has to take one year of unpaid leave because of her baby. So here I am, being inexperienced and all, though I shouldn't say that since I've worked for six years now but yeah, whyyy. Why meee.

I whine a lot considering this is just an introduction. Well, better get used to it. Because I do rant, whine, complain, insert other synonyms here because I'm all that.

"Hi." A good looking woman with charismatic voice, dressed in a white winter coat stops me from my walk to the subway station. It's Saturday afternoon but she's dressed as if she's on her way home from work.

Well like I said, New Yorkers are all high achievers. Of course they work on Saturdays too. How would she be able to afford this fancy outfit if she works like me, clocking eight hours then off I go.

Even during that eight hours I'd spend two playing my phone, another two gossiping with co-workers, and finally the last four to actually working. On top of the one hour lunch break, that sometimes extends to another ten to fourty minutes.

But I don't think that lazy-worker behaviour will be happening here since I don't have any friends to be my partner in crime. Maybe, just maybe, I'll finally work during all that eight hours like I'm supposed to.

"Err hi." I'm not sure if I want to talk to this stranger. Mama did warn me not to talk to people who look suspicious.

It's a big city and I'm new here so that calls for bad things to happen. But hey, she looked expensive, so what could go wrong? It's not like she's gonna kidnap me and cut my organs to be sold at the black market, Ma.

"I don't have much time but this is my card," she holds out a small rectangular piece of paper towards me, white just like her coat, shoes and bag, "If you're interested to be an actress, do call me."

My eyes widen upon hearing what she said, "An actress?"

I've decided at this particular moment that this black Michael Kors winter coat I bought last year during my vacation at London is worth every penny for making this magic that gives an illusion of me as a promising actress.

And please, do remind me to tell Mama and Dian that this in-a-whim-purchase is seeing it's rate of return; a compliment from this elegant lady.

It's not exactly a compliment but potato-potato, because actresses in Indonesia are always associated with beauty.

"Call me," she smiles genuinely then walks to the sidewalk, entering a black car that matches her expensive appearance.

I stare at the card I'm still holding as the car has been gone for a couple of minutes now. There's this one big word at the top in capital letters spelling CUPCAKE.

And below it, right in the middle of the card, there is one word which I believe is her surname since it's just a simple ‘Collins’, with a phone number and an email address written under it.

So this Miss Collins scouts people to be actresses? Hence the luxurious car and clothes with charisma sprinkled all over her?

Uhh. This feels too good to be true.

But as I said, I've always been lucky. I've been complaining about my work and within days, I got an offer to switch career? To be an actress?

Is this for real or just a scam? Am I really that lucky?

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
61 Bab
ล่ามรัก : EP 1 ให้ไปส่งแต่พาไปเย...
บทที่ 1"ซี๊ดส์~พะพอแล้วค่ะพราวระบบหมดแล้วคุณเพลิง" ร่างกายของคนตัวเล็กนอนหงายราบไปกับเตียง ยกชันขาขึ้นถ่างอ้าขาออกกว้าง มือเรียวบางทั้งสองขึ้นผลักเข้าที่หน้าท้องหนาของคนตัวโตเบาๆ เขานั้นแทรกกลายอยู่ระหว่างขาเธอที่ถ่างออกให้กระทำ"ปากร้องบอกพอๆแต่ขาอ้า ห- ให้แทงไม่หุบเลยนะ" สายตาเจ้าเล่ห์จ้องมองเรือนร่างอวบอึ๋มกำลังบิดเบือนด้วยความเสียวซ่าน ใบหน้าสวยซ่อนความเซ็กซี่เธอนอนส่ายหน้าไปมาอยู่ด้านล่างของเขา ยิ่งสร้างความต้องการและอารมณ์ เ -ี่ยนให้จนหยุดการกระทำต่อเธอไม่ได้ มือหนาทั้งสองกุมขยำเนินนมสองข้างชูตั้งดั่งเขาใหญ่ ทั้งขาวอวบใหญ่ สวยเหมือนเสริมหน้าอกมา หัว น- นั้นออกสีชมพูอ่อนยิ่งชวนให้ดูดคลึง น่าขยำเมื่อถูกแรงกระแทกของเอ็นร้อนที่เข้าช่องสวาท ร่างกายของเธอขยับเด้นสวนตามจังหวะ"อะอื้มเสียวจังวะ" ต่อให้เป็นเครื่องปรับอากาศราคาหลายแสน ปรับอุณหภูมิองศาให้เย็นถึง16 องศาจนในห้องเย็นฉ่ำ ก็สู้หยาดเหงื่อที่มาจากบทสวาทของเขาทั้งสองคนไม่ได้เลย " ร่องรูของเธอนี่มันดูดดีจริงๆ" ช่องสวาทบีบรัดแก่นกายแน่น ยิ่งเขากระแทกแรงขึ้นยิ่งทำให้เสียวจนสั่นสะท้านทั่วเรือนร่างยิ่งมีกำลังที่
Baca selengkapnya
ล่ามรัก : EP 2 มีไว้เอา
บทที่ 2 "ขึ้นมานอนได้แล้วพราว มันจะสว่างยังมัวแต่ยืดยาดอาบน้ำเป็นชั่วโมงอยู่นั่นแหละ" สายตาเจ้าเล่ห์จ้องมองยังไปเตียงไข่มุกเธอใส่เพียงผ้าขนหนูนุ่งกระโจมอก เดินออกมาจากห้องน้ำ ชุดที่ใส่ไปในงานวันเกิดของเพลงมีนานั้นถูกฉีกขาดด้วยน้ำมือของพี่ชายเพื่อนสนิทตัวเอง พราวมุกถอนหายใจจ้องมองหน้าคนปากร้ายที่นอนบนเตียง "ถอนหายใจแบบนี้อยากออกไปจากคอนโดในสภาพนี้หรือเปล่า หรืออยากโดนเอาอีก" "อะไรพราวก็ผิดไปหมดเลยนะคะ ขนาดคุณข่มขืนพราว พราวยังกลายเป็นคนผิดหาว่าอ่อยคุณ ทั้งๆที่ไม่ได้อ่อยอะไรคุณเลย" อะไรก็ผิดไปหมดจริงๆ เธอเป็นคนอ่อยเขาอยากได้เขา เธอไม่เคยได้อ่อยเขาเลย แต่ถามว่ามองไหมมองเพราะคุณเพลิงเขาหล่อมีเสน่ห์ยิ่งมองไกล้ๆยิ่งแล้วเลยไม่อยากละสายตาเหมือนมีมนต์สะกตดึงดูดไว้ ไม่รู้เขาเอาความหล่อมาจากไหนมากขนาดนี้ "ไม่จริงหรอกที่เธอไม่อยากได้กู รู้ว่าคิดยังไงพราว และกูไม่ได้ข่มขืนนะอย่าเข้าใจผิด การข่มขืนคือฝ่ายผู้หญิงต้องไม่ยอม แต่นี่เธออ้าขาให้กับฉันเอาง่ายๆ" เธอรู้สึกจุกในคำพูดของคุณเพลิง เขาว่าเธอง่ายไม่ได้และขัดขืนเหมือนโดนข่มขืนจริงๆแต่เธอนั้นไม่ได้ยอมตั้งแต่แรก "มานี่ กล
Baca selengkapnya
ล่ามรัก : EP 3 แสดงตัวว่าเขาคือแฟน
บทที่ 3 ณ.ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง คุณเพลิงพาพราวมุกเธอมาซื้อมือถือราคาแพงใหม่ล่าสุดของยี่ห้อดังราคาครึ่งแสนกว่า ถึงแม้ว่าจะเดินมาด้วยกัน แต่คุณเพลิงนั้นไม่เดินใกล้พราวมุกเลย เขากลัวว่าคนอื่นจะสงสัยและกลายเป็นข่าว เธอนั้นไม่ได้อยากได้โทรศัพท์มือถือใหม่ เพราะว่าบ้านเธอนั้นก็รวยสามารถซื้อได้ไม่รู้กี่ล้านเครื่อง แต่ยอมเขาเพราะตัวเองเริ่มรู้สึกมีใจให้กับผู้ชายคนนี้ถึงแม้ว่าจะถูกทำร้ายแต่ในใจก็สมยอม "มองอะไร" เขาเดินนำหน้าไปประมาณสิบก้าว ไม่ได้เดินคู่กันเหมือนคนที่มาด้วยกัน เหมือนว่าตัวเองเปรียบดั่งคนรับใช้มากกว่า ที่เดินตามถือของให้เจ้านาย เธอนั้นหยุดเดินเพราะว่าหันไปทางด้านซ้ายในร้านอาหารมองเห็นคุณพ่อคุณแม่ตัวเองนั่งทานอาหารอยู่ในร้านนั้น"พยักหน้าให้กับใครพราวมุก" ทันใดนั้นคุณแม่หันมาเห็นเธอยืนอยู่ด้านนอกพอดี เขารีบยกมือกวักเรียกให้เข้าไปด้านใน พราวเธอจึงพยักหน้าให้กับคุณแม่ ตอบรับท่านส่วนคุณเพลิงนั้นมองหน้าเธอเหมือนกับไม่พอใจ"พราวมุกมากับใครหรอลูก" แม่ของเธอนั้นเดินออกมาจากร้านอาหารเร็วจนถึงตัวเธอเพียงแค่แปปเดียว "สวัสดีค่ะคุณแม่ คุณแม่กับคุณพ่อมาทานข้าวที่นี
Baca selengkapnya
ล่ามรัก : EP 4 ผิดเอง
บทที่ 4 ไม่รู้เธอนั้นเผลอหลับไปตอนไหน สะดุ้งตื่นเพราะเสียงมือถือดัง ลืมตาขึ้นมาเหมือนพล่ามัวไปหมดมือขวาลูบคลำกระเป๋า สัมผัสหน้าจอรับสาย "อื้อ""พราวมุกยังไม่ตื่นอีกหรอ เมื่อคืนเธอเมาหรือป่าว แล้วเฮียไปส่งเธอถึงคอนโดไหม" เสียงเพลงมีนาเพื่อนสนิทโทรเข้ามาหาเธอ"ถึง" ถึงคอนโดของพี่ชายเธอต่างหาก เธออยากเอ่ยบอกเพื่อนไปแบบนั้นแต่ไม่ได้เพราะกลัวเพื่อนจะรู้"เมื่อคืนนี้เพลงเผลอดื่มไวน์ไปหนึ่งแก้วขอโทษนะที่เพลงไม่ได้ไปส่งเลย ว่าแต่เย็นนี้ว่างหรือเปล่าพราว เดี๋ยวเพลงจะไปรับมาทานข้าวที่บ้านเพื่อเป็นการไถ่โทษนะนะ""ไม่เป็นไร พราวไม่โกรธและวันนี้มีนัดกับคุณพ่อด้วยคือท่านให้พราวกลับบ้าน" ถึงแม้ว่าทั้งสองคนจะเป็นเพื่อนสนิทกัน แต่ไม่ได้ไปบ้านของกันและกันเลยนะ และเมื่อคืนนี้ไปงานวันเกิด ก็เป็นครั้งแรกของพราวมุกที่ไปบ้านของเพลงมีนา เพลงเคยเจอคุณพ่อคุณแม่พราวอยู่บ้าง ส่วนมากเราทั้งสองคนจะไปมาหากันที่คอนโดมากกว่า "โอเค อย่างนั้นไว้วันหลังก็ได้ ว่าแต่พี่ชายของเราทำอะไรพราวหรือเปล่า" พราวมุกเบิกตากว้างขึ้นมา รีบดีดตัวเองลุกขึ้นนั่ง หรือว่าเขาจะบอกความจริงกับเพลงเรื่องเมื่อคืนนี้ เพลงถึง
Baca selengkapnya
ล่ามรัก : EP 5 ไม่คิดอะไรแต่ตามหา
บทที่ 5 "เฮียคะ" ผมนั่งอยู่ริมขอบสระบ้านตัวเองจิบไวน์ในมือที่ถือไว้ จิบเบาๆในยามเย็น หันหลังไปตามเสียงเรียก และนั่นไม่ใช่เสียงใครน้องสาวของผมเอง ไหนบอกว่าจะกลับคอนโด ผมหันกลับไปมองเพลงมีนาแล้วลุกขึ้น วางแก้วไวน์ลงที่โต๊ะ"ไหนบอกว่าจะกลับคอนโด" "ตั้งใจว่าจะกลับคอนโดค่ะเฮียและเพลงจะไปหาพราวที่คอนโดพราวด้วย จะไปรับพราวมุกมาทานข้าวที่บ้านกับเราค่ะ แต่พราวมุกปฏิเสธตั้งแต่เมื่อวาน เมื่อคืนกับวันนี้พราวไม่รับสายเลยค่ะ แปลกจังที่พราวมุกไม่รับสายของเพลง" เมื่อวานนี้เขาพาพราวไปซื้อโทรศัพท์มือถือที่ห้างและก็บังเอิญไปเจอคุณพ่อคุณแม่ของเธอ เขารู้จักท่านพอสมควรเพราะพ่อแม่เธอเป็นนักธุรกิจเกี่ยวกับเพชรพลอยส่งนอก ฐานะทางบ้านของเธอรวยอันดับต้นๆของประเทศไทยเหมือนกัน เขาไม่รู้ว่าทำไมพ่อของพราวมุกดูเหมือนไม่ชอบเขาทั้งๆที่เคยเจอกัน ยังไม่จำเป็นจะต้องสืบหาประวัติของพ่อหรอกเขาคิดว่าไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเธออยู่แล้ว เรื่องคืนนั้นเขาไม่ได้คิดอะไรกับเธอเลย"เฮียเป็นอะไรหรือเปล่าคะ" เขายิ้มให้กับเพลงและส่ายหน้าให้กับน้องสาวเบาๆ เผลอคิดอะไรเรื่อยเปื่อย จนลืมตอบคำถามน้องสาวตัวเองที่ยืนสงสัยอยู่ตร
Baca selengkapnya
ล่ามรัก : EP 6 ตามหาหรือตามเอา
บทที่ 6 หลังจากตื่นนอนที่บ้านคือนานข้ามวันจริงๆนะ กลับมาคอนโดเพราะค้างทำรายงานไว้อีกหนึ่งเล่ม และต้องเสร็จก้อนไปเรียนพรุ่งนี้ เลยรีบมาคอนโดเข้าห้องเก็บโต๊ะคอมทำความสะอาดเล็กน้อย อาบน้ำเสร็จแต่งตัวเสร็จเตรียมจะนั่งทำรายงาน เสียงออดอ้อนดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง เธอรีบลุกเดินออกมาดูหน้าประตู คิดว่าเป็นเพลงมีนา แต่เมื่อมองรูกระจกผ่านประตูแล้ว คนที่เคาะประตูคือคุณเพลิงอยู่หน้าห้อง ตอนแรกจะรีบเปิดประตูเพราะความดีใจที่เขามาหาถึงนี่ แต่พอนึกขึ้นได้จึงถอยหลังเดินกลับเข้าห้องนอน กลับมานั่งอยู่โต๊ะคอมเปิดโน๊ตบุ๊คแล้วนะเตรียมจะลงมือพิมพ์งาน แต่ลุกขึ้นหยิบมือถือออกมาดูก่อน เธอปิดเสียงไว้ตั้งแต่เมื่อคืนวาน จนนี่จะมืดอีกแล้วไม่เคยดูเลย"เพลงมีนา" ตกใจที่เห็นเพลงโทรเข้ามาเกือบร้อยสาย หรือเพลงมีนาเป็นอะไรป่าวนะ รีบวิ่งมาหน้าประตูจะไปเปิดประตูให้คุณเพลิง แต่ไม่ทันถึงหน้าประตู ประตูห้องนั้นเปิดเข้ามาด้วยความแรง ทำไมเขาเข้าห้องมาได้เขาเอาคีย์การ์ดมาจากไหน"คุณเพลิงเข้ามาที่นี่ได้อย่างไง"ไม่มีอะไรที่ฉันทำไม่ได้ และก็ไม่มีอะไรที่ฉันอยากได้และฉันไม่ได้ หายไปไหนมาพราวมุก" ไม่ถามอย่าง
Baca selengkapnya
ล่ามรัก : EP 7 คลุกคลั่ง
บทที่ 7 "อ๊ะ! เอิ๊ม" มือเขานั้นกระทำแรงขึ้นเรื่อยๆชักเข้าและช่องสวาทของเธอ ไปถึงตรงจุดเสียวที่เสียวถึงมาก ขยี้เน้นย้ำเหมือนกับรู้ว่าเธอกำลังเกร็ง"อร๊ายอื้อส์" ทั้งมือและเท้าจิกเกร็ง ถึงแม้ว่าข้อมือจะถูกจับมัดรวมกันไว้ ก้นเธอลอยขึ้นกระตุก 2-3 ครั้ง ปลดปล่อยออกมาแต่มือของเขานั้นยังไม่หยุดการกระทำ ยิ่งเห็นว่าเกร็งและปลดปล่อยออกเขายิ่งทำรัวๆถี่ๆ ทำซ้ำแล้วซ้ำอีก ซึ่งแทบจะทนไม่ไหวใจแทบขาดในตอนนี้ "พะพออื้อมะไม่ไหว" ไม่รู้ว่าพักหลังมานี้เป็นอะไรทำอะไรเหนื่อยง่ายมาก รู้สึกหายใจไม่ค่อยสะดวกอาจจะเป็นเพราะว่าอ้วนขึ้น "เธอต้องตกลงกับฉันก่อน" มือของเขายังคงไม่หยุดแกล้ง กระทำต่อไปเรื่อยๆจ้องมองหน้าเธอเอ่ยพูดถึงข้อตกลง"อร๊ายขะคุณเพลิงใจจะขาด" "ดีเรื่องทุกอย่างมันจะได้ง่ายขึ้น ตอบมาสิว่าเธอจะเป็นคนของฉันคนเดียว ไม่ว่าฉันต้องการเจอเธอเวลาไหน หรือว่าให้เธอไปไหนด้วยเธอต้องไปกับฉัน และฉันโทรหาเธอต้องรับสายทุกครั้ง" ข้อตกลงหรือว่าการบังคับกันแน่ ฉันรีบพยักหน้าให้เขาอย่างว่าง่าย ไม่มีเวลาที่จะมาคิดข้อตกลงของเขาเลยเพราะเสียวจนใจจะขาด "เฮือก" เมื่อนิ้วมือของเขาถอดออกจากช่องสวาท ทุกอย
Baca selengkapnya
ล่ามรัก : EP 8 ยั่วอารมณ์
บทที่ 8 "จะพูดจบได้หรือยังจะเลิกถามได้หรือยัง -ยว แข็งจนมันจะระเบิดแล้ว" เขาลุกขึ้นยืนอยู่บนเตียง มือนั้นดึงแขนของเธอให้ลุกนั่ง แต่ยังไม่ยอมแกะเชือกริบบิ้นออกจากข้อมือให้เงยหน้ามองคนตัวสูงยืนอยู่ตรงหน้า เขาทำหน้าที่ปลดกางเกงของตนเองนั้นออกจนหมด ขยับตัวเข้ามาหาเธอแท่งเอ็นร้อนปูดขึ้นเต็มไปด้วยเส้นเลือดรอบๆแท่งที่ใหญ่ยาวชูชันใหญ่ยาวพุ่งตรงมาที่หน้า เห็นแล้วกลืนน้ำลายลงคออยากสัมผัสอยากลิ้มลองและน่าตื่นเต้น "อม" มือขวากุมเข้ามาหัวเธอ และดึงเอนให้เข้าหาแท่งเอ็นร้อนเขาทันที จนใบหน้าสัมผัสโดนปลายเอ็นใหญ่ที่มีน้ำใสๆเยิ้มอยู่ปลายแท่งบนรูของหัวสีชมพูนั้นได้เห็นชัด "ปล่อยมือพราวก่อนสิคะ" "ไม่เพราะฉันชอบ มันตื่นเต้นดีเวลามองมาเธอถูกมัดมือในตอนที่เอา -วย กระแทก แล้วหน้าของเธอนั้นเหมือนทนไม่ไหวมือผลักออกไม่ได้ไง" มือซ้ายเขาจับเข้าที่แท่งแก่นกายตรงกลางลำของตัวเองมืออีกข้างหัวเธอให้เอนขยับเข้าไปใกล้ๆเอ็นร้อนเขานั้น ดองตาจ้องมองมาที่หน้าก่อนจะเอาแท่งเอ็นใหญ่ถูๆที่ริมฝีปากเธอเบาๆ"ซี๊ดส์~โอ้ยเสียวว่ะอ้าปากออก" เธอทำตามคำสั่งของเขาอย่างว่าง่ายรีบอ้าปากออกกว้าง หัวแก่นกายนั้นจ่อเข
Baca selengkapnya
ล่ามรัก : EP 9 อมเก่ง
บทที่ 9 ลิ้นหยาบยังคงสัมผัสอยู่ในจุดเสียวนั้นเขาใช้ลิ้นเร่งจังหวะขึ้นขนับลิ้นรัวตรงจุด ยิ่งสร้างความเสียวและอยากปลดปล่อยจนกระทั่งทนไม่ไหว มือขวาเธอจิกเข้าที่ผมของเขาช่วงหน้าผากเกร็งกระตุกท่อนล่าง 2-3 ครั้งปลดปล่อยความรู้สึกดีจนกลายเป็น น้ำขาวขุ่นหลั่งออกมาจนเปียกเยิ้ม เขยังจับขาของเธอไว้ไม่ให้ลุกหนี ทำความสะอาดด้วยลิ้นเก็บกวาดน้ำหลั่งเยิ้มที่รูสวาทจนเกลี่ยง"อื้ม" ขาทั้งสองข้างเราสั่นแทบจะออกจากตัวของเขาไม่ได้ นอนลงที่เตียงถูกจับให้นอนตะแคงไปทางด้านขวามือ ด้านข้างเตียง ส่งนเขานั้นรีบลงไปยืนอยู่ที่พื้นมือขวาจับเข้าที่แท่งเอ็นรูดของตัวเอง ชักเข้าและออก แท่งเอ็นใยบูดนั้นชูชันชี้หน้า มือซ้าเขาลูบเขี่ยด้วยนิ้วชี้เข้ามาปลายครางของเธอเบาๆ หัวแม่มือของเขานั้นเขี่ยเข้ามาที่ริมฝีปากลูบไล้สัมผัสช้าๆให้กับเธอได้อ้าปากรอรับ ปากครอบอมหัวแม่มือให้กับเขาเหลือบตาใบหน้าเขาเล็กน้อย เห็นใบหน้าหล่อเคลิ้มฟินหลับตาพริ้ม นั้นมันดูมีเสน่ห์และเท่สุดๆ "ปากเมียกูนี่มันน่าเอาสุดๆหื้ม" มือขวาที่กุมจับแท่งเอ็นร้อนอยู่นั้นขยับเข้ามาที่ปากเธอ ในขณะที่เรานั้นนอนตะแคงอยู่ที่เตียงกระดกหัวขึ้นเ
Baca selengkapnya
ล่ามรัก : EP 10 โกรธ
บทที่ 10 "คุณเพลิงคะ พอก่อนนะพราวยังทำรายงานไม่เสร็จ พรุ่งนี้จะต้องไปส่งอาจารย์" พยายามเอามือผลักหน้าอกคุณเพลิงไว้ มองหน้าเขาด้วยสายที่อ้อนวอน "รายงานก็จ้างคนอื่นทำไปสิเงินกูเยอะแยะเดี๋ยวกูจ่ายเอง" ยังมึนและพยายามมุ่นทำต่อ มือสองข้างกอดกุมไปทางด้านหลังและเลื่อนลงขยำเข้าแก้มก้นเธอทั้งซ้ายและขวาไม่ยอมล่ะออกห่างจากตัว"แต่เป็นรายงานที่พราวทำร่วมกับเพลงมีนานะ" เขาหยุดการกระทำทันที เมื่อเอ่ยขึ้นถึงน้องสาวเขา จ้องมองหน้าเรานิ่งๆเหมือนควรคิดอะไรสักอย่างเพลงมีนาเป็นคนสำคัญต่อพี่ชายเขามากจริงๆ"แล้วจะเสร็จเมื่อไหร่ ทำนานไหม" "นานค่ะ คุณออกไปก่อนนะพราวขออาบน้ำก่อน" เขาไม่ได้ตอบอะไร มือปล่อยออกจากตัวของเธอ และหันหลังให้กับเธอเดินออกจากห้องน้ำไป ถ้าไม่เอ่ยถึงน้องสาวของเขานั้นเขาคงไม่หยุดให้ทำรายงานอย่างแน่นอน แต่จริงๆแล้วก็เป็นรายงานของเธอคนเดียวนั่นแหละ แค่ใช้เป็นข้ออ้างเฉยๆ กลัวว่าจะทำรายงานไม่เสร็จ พออาบน้ำชำระร่างกายเสร็จ นุ่งเพียงผ้าหนูผืนเดียวที่หยิบเข้าไปในห้องน้ำด้วย คิดว่าเขายังอยู่ในห้องหันมองซ้ายและขวาไม่มีเขาอยู่เสื้อผ้าเขาหายไปด้วย จึงเดินออกมามองลงที่เตียงยับเต็มไปด้วยคราบน้ำกราม
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status