ตอนที่ 9 เช็คเรทติ้ง

ใบหน้าสวยแดงซ่านจนรู้สึกร้อนผ่าว ร่างกายอ่อนระทวยเพราะจูบซาบซ่านจากโฮสต์หนุ่ม ก่อนจะดึงสติตัวเอง เธอเป็นเสือ จะทำเป็นไร้ประสบการณ์ไม่ได้ ไม่งั้นเหยื่อจะได้ใจ

“อยากได้ อยากโดน อยากโอนยอดใหญ่” มือเรียวกรีดกรายไปตามแผงอกที่เผยให้เห็นจากเสื้อเชิ้ตที่ถูกปลดกระดุม 3 เม็ด ยังคงท้าทายตามเสียงเรียกร้องของหัวใจ อยาก One Night Stand แต่ถ้าติดใจก็ค่อยว่ากันอีกที

“อย่ามาทำเปรี้ยว แค่จะเยี่ยว ยังตีบตัน” คำพูดยียวนสบประมาทเปล่งออกมาจากปากโฮสต์หนุ่มอีกครั้ง

“อ๊าย เด็กบ้า นั่นปากเหรอ” มารินกรีดร้อง ไม่เคยเจอผู้ชายปากร้ายเข้าขั้นปากหมา และยียวนแบบนี้มาก่อน แล้วก็ถูกริมฝีปากร้ายกาจนั้นเล่นงานแบบไม่ทันตั้งตัวอีกครั้งเช่นกัน

“รู้แล้วนะ” ไนล์แค่อยากบอกให้คนที่ทำทรงเจนจัดรู้ และเขาก็อยากรู้ เธอจะรู้บ้างไหมว่าเสียงหัวใจเต้นโครมครามไร้จังหวะจากอกข้างซ้ายของเธอมันดังชัดมาก

“สรุปทำไม่เป็น ก็แค่บอก” มารินสบประมาทโฮสต์หนุ่มกลับไปบ้าง

“เคยได้ยินป่ะ เก็บสะโพกไว้โยกกับคนที่ใช่”

“แล้วถ้าไม่เจอคนที่ใช่?”

“ก็เก็บไว้ฉี่ ให้หญิงเสียดายเล่นสิครับ” ไนล์ยักคิ้ว ทำหน้ากวนประสาทใส่มาริน

“กวน...ตะ...”

“อ่ะๆ ไม่พูดไม่เพราะสิครับคนสวย” มารินถูกโฮสต์หนุ่มครอบครองกลีบปากนุ่มอีกครั้ง

‘เด็กนี่จูบเก่งเป็นบ้า’ มารินได้แต่คิดในใจ ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับจูบเร่าร้อนของโฮสต์หนุ่ม ยอมให้จับ จูบ ลูบคลำ แต่ไม่ยอมปีนเตียงกับเธอ ไม่ว่าจะอ่อยหรือทุ่มเงินเท่าไร ก็ไม่อาจเปลี่ยนใจเขาได้

มารินตื่นขึ้นมาด้วยอาการแฮงก์ ไม่รู้ว่าเมาเหล้าหรือเมาจูบโฮสต์สุดร้ายกันแน่

“หม่องใดๆ เฮ็ดหม่องใด เฮ็ดๆ หม่องใด๋” โมนาร้องเป็นเพลงด้วยใบหน้ายียวนเพื่อน

“เฮ็ดเฮิดที่ไหนล่ะ ได้แต่คิด แต่เขาไม่เฮ็ด”

“สวย อึ๋ม ขนาดนี้เขาบ่เฮ็ด หรือเขาจะแบบว่า สูง ขาว หล่อ เอ็กซ์...เซ็กซ์!! เสื่อม!!”

“ต่อท้ายควรจะเซ็กซ์จัด ป่ะ!?”

“ก็เขาบ่เฮ็ด บ่จัดเด้อสาว”

“เบิ้ดคำสิเว้า!!” สองสาวเพื่อนซี้พูดพร้อมกันก่อนจะหัวเราะออกมา

คณะวิศวกรรมศาสตร์

ณ ลานจอดรถ ภาควิชาวิศวะเครื่องกล หนุ่มๆ นักศึกษาต่างส่งเสียงผิวปากเมื่อเห็นสาวสวยนุ่งสั้นสุดเซ็กซี่ ขาวผ่องออร่าโดนใจทั้ง 2 คน ทั้งคู่ยืนพิงรถหรูอย่างรอคอย

หลังจากทำเรื่องฝึกงานเสร็จ ไนล์ก็ปลีกตัวจากเพื่อนๆ มาก่อน เพื่อไปโรงพยาบาล ลงจากตึกก็ต้องมองตามสายตาเหล่านักศึกษาชาย เมื่อเห็นต้นเหตุก็ออกอาการไม่พอใจ เร่งฝีเท้าเดินอาดๆ เข้าไปทันที

“มาสถานศึกษา ดูแต่งตัวเข้า ทั้งสั้น ทั้งผ่าสูง จนจะเห็นไส้ติ่งแล้ว คิดว่าเหมาะสมแล้วหรือไงมาริน” เสียงนั้นขุ่นเคืองและแฝงไปด้วยความหวงแหน

“สวยแซ่บแบบนี้...ก็แค่อยากเช็คเรทติ้ง แต่จากที่เห็นเรทติ้งดีทีเดียว ถ้าแก้ทั้งบนทั้งล่างเรทติ้งจะพุ่งกระฉูดไหมนะ” มารินมองการแต่งตัวของตนเองกับชุดแหวกอกสุดสั้น ก่อนจะสบสายตาไนล์ จงใจยั่วอารมณ์

“เฮอะ!! เช็คช่วงล่างก่อนเหอะ ว่าตีบตันไปแล้วหรือยัง ทำเป็นมาซ่า” จากที่ได้จูบ ทำให้ไนล์มั่นใจว่ามารินอ่อนประสบการณ์ แค่ทำทรงเจนจัดก็เท่านั้น

“อ๊าย น่ะ นะ นั่นปากหรือกล้วยเน่าฮะ!” มารินกรีดร้อง ให้ตายเถอะ ไม่เคยเจอผู้ชายปากร้ายเท่านี้มาก่อนจริงๆ ผู้ชายแต่ละคนที่เข้ามาขายขนมจีบเธอก็ล้วนพูดจาหวานหู ยกยอเธอเสียเลิศเลอ พร้อมประเคนทุกอย่างขอเพียงแค่เธอเอ่ยปาก แต่กลับไม่มีใครโดนใจเธอสักคน

“เห็นอะไรก็เป็นสิ่งนั้นไปหมด จำศีลนานจนหื่นจัดนะเราเนี่ย” ไนล์ส่ายหัว ทำท่ากวนๆ แล้วเดินหนี ปล่อยให้อีกฝ่ายกระทืบเท้าเร่าๆ ด้วยความโมโห

“นี่ก็เจอมวยถูกคู่อีหลีเด้” โมนาขบขัน อย่างมารินต้องเจอผู้ชายแบบนี้ถึงจะสูสี

“โมนา หยุดขำเดี๋ยวนี้เลยนะ” โมโหไอ้เด็กบ้าไม่พอ ยังต้องมาโมโหเพื่อนอีก

“เอ้า ผู้ชายหนีจะพาลเพื่อนไม่ได้นะสาว” โมนายังไม่หยุดหัวเราะ ไม่หวั่นตาเขียวปั้ดที่มองมา

“พี่มารินมาทำไร” วิคเตอร์เดินลงมาพร้อมต้นไม้กับไฟท์เตอร์

“มารับน้องชายไง”

“คงเชื่อหรอก ไอ้ไนล์มันกลับไปแล้ว” วิคเตอร์รู้ทันพี่สาว จากที่ฟังฟ้ากับฝนเล่า พี่มารินดูจะพอใจไนล์มาก

“รู้” มารินบอกน้องชายเสียงห้วน อารมณ์คุกรุ่นยังไม่จางหาย

“เจอมันแล้ว?”

“เจอแล้ว กวนประสาทเสร็จก็ชิ่งหนีไปเลย”

“ไนล์มันรีบไปหาพ่อที่โรงพยาบาล”

“พ่อป่วย?”

“อือ”

“อย่าบอกนะว่าที่ไปเป็นโฮสต์เพราะหาเงินรักษาพ่อ นี่มันละครคุณธรรมชัดๆ”

“แต่เรียนที่นี่ ครอบครัวต้องมีฐานะพอควรเลยนะ แค่พ่อป่วย ไม่น่ากระทบขนาดต้องไปเป็นโฮสต์” โมนาตั้งข้อสงสัย มหาวิทยาลัยนี้ขึ้นชื่อเรื่องค่าหน่วยกิตสุดแพง แต่ระบบการเรียนการสอนก็ดีเยี่ยม เทียบชั้นมหาวิทยาลัยชื่อดังของโลกได้เลย

“เรื่องมันยาว อยากรู้ก็เลี้ยงข้าวดิ” ในสายตาวิคเตอร์ สีหน้าของพี่สาวตอนนี้เหมือนลูกแมวช่างสงสัยไม่มีผิด

“ใครอยากรู้” มารินทำเป็นไม่อยากรู้เรื่องของไนล์

“ในเมื่อพี่มารินไม่อยากรู้ วิคไปกับไอ้ต้นไม้ ไอ้ไฟท์เตอร์ก็ได้ ป่ะพวกมึง เดี๋ยวของขวัญ วาริน เพลิน จะรอนาน รอนานเดี๋ยวจะโมโหหิวกันอีก” หนุ่มวิศวะเครื่องกลสุดฮอตทั้งสามมีนัดกับสาวบริหารปี 2 อย่างของขวัญกับวาริน และสาววิทย์ปี 1 อย่างเพลิน ซึ่งทั้ง 3 สาว ไปรอที่ห้างสรรพสินค้าแล้ว

“เลี้ยงก็ได้ เห็นว่าของขวัญ วาริน แล้วก็เพลินมาด้วยหรอกนะเลยจะเป็นเจ้ามือให้”

“สงสัยต้องถามไอ้ไนล์หน่อยละว่าปากพี่วารินแข็งไหม” แน่นอนว่าวิคเตอร์รู้ว่าพี่สาวถูกเพื่อนจูบจนปากแทบเปื่อย

“หัวจุ่มสี”

“หัววิคจุ่มสี ตาพี่มารินก็จุ่มสีเหมือนกันแหละ แต่เมื่อคืนได้จุ่มโฮสต์มันก็จะดีต่อใจจนติดใจอ่ะเนอะ”

“ใครติดใจ อย่างพี่เนี่ยนะจะติดใจเพื่อนปากหมาของวิคเตอร์”

“ขับรถตามนะ” วิคเตอร์กระตุกยิ้ม ไหวไหล่ให้กับความปากไม่ตรงกับใจของพี่สาว ถ้าไม่ติดใจโฮสต์ตัวท็อปของ Elysia คงไม่มาถึงนี่

มารินรับรู้เรื่องราวของไนล์จากน้องๆ และรู้ถึงความฮอตที่เคยคว้าการประมูลไปได้สูงสุดถึง 5,000 ดื่มในวันเปิดตัว แต่คนอย่างมาริน ถ้าอยากได้ก็ต้องได้ ถ้าลองได้ถูกใจ ก็พร้อมทุ่มสุดตัว แล้วเธอก็เป็นคนที่หวงของมากๆ ด้วย

โรงพยาบาล

มารินในชุดเสื้อครอบสายเดี่ยวสีขาว กางเกงขาสั้นสีชมพู และคลุมทับด้วยเสื้อคลุมสีชมพูเพื่อความเรียบร้อย ยืนอยู่หน้าห้องพักฟื้นผู้ป่วย หลังจากไนล์ออกไป รอจนมั่นใจว่าอีกฝ่ายจะไม่ย้อนกลับมา

“สวัสดีค่ะ” มารินยกมือไหว้ทักทายพร้อมรอยยิ้ม

“หนูมาผิดห้องหรือเปล่า หรือว่ามาเสนอขายประกัน” สรณ์ถามหญิงสาวเจ้าของใบหน้าสวย และสะดุดกับดวงตาของเธอ ที่บางครั้งก็เป็นสีฟ้า และบางครั้งก็เป็นสีเขียว ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะคอนแทคเลนส์ หรือสีดวงตาจริงๆ กันแน่

“มารินเหมือนคนขายประกันมากเลยเหรอคะ” มารินอึ้งเหวอที่ถูกแม่ของไนล์มองเป็นคนขายประกัน

“ไม่ใช่อย่างนั้น ก่อนหน้านี้มีคนรู้จักบอกจะให้ตัวแทนประกันเข้ามาน่ะ น้าปฏิเสธไปแล้ว แต่เขาก็บอกขอเข้ามาคุยก่อน น้าก็เลยคิดว่าหนูเป็นตัวแทนขายประกัน”

“อ๋อ มารินเป็นเพื่อนรุ่นพี่ของไนล์น่ะค่ะ รู้ข่าวคุณพ่อไนล์ป่วยก็เลยเอาผลไม้มาเยี่ยม มารินวางไว้ตรงนี้นะคะ” มารินได้แต่คิดว่าคนคนนั้นคิดได้ยังไงที่จะมาเสนอขายประกันให้กับคนที่กำลังป่วย ก่อนจะเดินนำกระเช้าผลไม้ไปวางบนโต๊ะใกล้ๆ

“ขอบใจหนูมากนะ ไนล์เพิ่งออกไปสักพักนี้เอง ให้น้าโทรตามไหม น่าจะยังไปไม่ไกล”

“ไม่เป็นไรค่ะ มารินตั้งใจมาเยี่ยมแค่แป๊บเดียว คุณน้าผู้ชายต้องการการพักผ่อน มารินไม่อยากรบกวนนานน่ะค่ะ อีกอย่างก็ต้องไปทำธุระต่อด้วยค่ะ”

“ขอบใจหนูมารินอีกครั้งนะลูกที่มีน้ำใจมาเยี่ยม ไนล์โชคดีที่มีแต่เพื่อนน่ารักๆ ตั้งแต่คุณพ่อป่วยก็แวะเวียนมาเยี่ยมกันประจำ แล้วยังช่วยเรื่องงานอีก ถ้าไม่เป็นเพราะความไว้ใจคนผิด ไนล์ก็ไม่ต้องเหนื่อยแบบนี้ น้าขอโทษด้วยนะที่พูดเรื่องเครียดๆ ให้หนูมารินฟัง”

“ไม่เป็นไรเลยค่ะ มารินก็พอรู้เรื่องของไนล์มาบ้าง คุณน้ามีอะไรให้มารินช่วยหรือขาดเหลืออะไรบอกได้เลยนะคะ”

“น้าไม่รบกวนหนูมารินหรอก ที่เพื่อนๆ ของไนล์ช่วย เท่านี้ก็มากพอแล้ว”

“ถ้างั้นมารินขอตัวกลับก่อนนะคะ คุณน้าจะได้พักผ่อนด้วย”

“เรียกคุณแม่เหมือนที่เพื่อนๆ ของไนล์เรียกก็ได้นะ”

“ค่ะคุณแม่” มารินยิ้มกว้างที่แม่ของไนล์ให้เรียกคุณแม่ ก่อนจะถามตัวเองว่าทำไมต้องดีใจขนาดนี้ด้วย แต่ก็ยังหาคำตอบไม่ได้