6 เขาคือใคร... บุตรแห่งทะเลทราย

6 เขาคือใคร... บุตรแห่งทะเลทราย

สามวันก่อนวันอภิเษกสมรส ณ ทะเลทรายรอมาลซาฮารา

ซัลมาน บิน อิบรอฮิม อัล ฆอนีม จ้องอุ้งมือตนเองขณะเสียงลมเย็นเยียบพัดผ่าน ผสานเพลงกล่อมเด็กล่องลอยเหนือพื้นทราย ค่ำคืนก่อนเดือนรอมฏอน 

เปลวไฟกองฟืนสะท้อนวาบในดวงตา คล้ายสะท้อนความหลังที่เขาพยายามลืม เสียงอันไพเราะของมารดายังชัดเจน

โอ้ ราตรี โอ้ ราตรี… กล่อมลูกน้อยของข้าให้สงบ

นอนเถิด ลูกน้อยของข้า ในอ้อมกอดของทะเลทรายกว้างใหญ่

พระจันทร์บนท้องฟ้า ส่องแสงให้เราเดินทาง

และดวงดาวเฝ้าดูเรา ในความสงบของคืนที่งดงาม

นอนเถิด ลูกน้อยของข้า และฝันถึงความหวัง

ทะเลทรายจะปกป้องเจ้า และข้าอยู่ที่นี่เคียงข้างเจ้า

โอ้ ราตรี โอ้ ราตรี… กล่อมลูกน้อยของข้าให้สงบ

นอนเถิด ลูกน้อยของข้า ในอ้อมกอดของทะเลทรายกว้างใหญ่

ซ่า...

เม็ดทรายนับล้านแผ่ไอเย็นจากน้ำค้างแรงกล้า เขาปล่อยให้มันลื่นไหลร่วงลงสู่ผืนดินที่เคยอยู่ ทะเลทรายรอมาลซาฮารา ที่ซึ่งอุณหภูมิลดต่ำรวดเร็วเพียงตะวันลับคุ้งฟ้า

นัยน์ตาเหยี่ยวอำพันจดจ้องเม็ดกรวดไหลลงราวผ้าไหมนักระบำ อุ้งมือกร้านกำเม็ดทรายแน่น คล้ายดวงใจแกร่งกร้าวถูกบีบรัดจนอากาศหดหาย

วี้ดดดดดด...

ดวงหน้าคมสันแหงนขึ้นยามเหยี่ยวราตรีแผดร้อง คางเคราครึ้มเงยมุมสูงตั้งบ่า ทอดสายตาโพ้นขอบฟ้าผ่านความระยับของดาวนับล้านกำลังทอแสงบนแผ่นฟ้า

ซัลมานคลายอุ้งมือเหยียดกาย ตั้งลำแขนรอกรงเล็บนักล่าทะเลทราย ตาเหลืองทองรีพุ่งทะลุราตรีจับจ้องเจ้านายร่างสูงใหญ่ ปีกน้ำตาลอมทองกระพือไหว ส่งอุ้งเล็บวางบนท่อนแขนอย่างละมุนละม่อมราวกำลังโอบกอดคนรัก

วี้ดดดดดด...

เสียงนกขานรับเมื่อเขาแกะม้วนกระดาษออกมาจากข้อเท้า การสื่อสารโบราณ แต่เลี่ยงเรดาร์จับสัญญาณได้เป็นอย่างดี ชีคมูซาจะไม่มีวันรู้

เขาป้อนของโปรดให้เจ้าซาลิมแล้วยกแขนสะบัด ปล่อยให้มันบินอย่างมีอิสระ

“ข่าวว่ายังไงบ้าง”

เสียงทุ้มต่ำของชายสูงใหญ่อีกคนข้างกองไฟ ราชิดรอคอยพลางมองมายังเขา

“อีกสามวัน”

“ฮึ” เปลวไฟพลิ้วไหวยามราชิดแค่นเสียง “น่าประหลาดใจที่ท่านชีคยอมทำตามความต้องการของคู่หมั้น วันเข้าหออาจต้องเลื่อนด้วยความเร่งรีบวิวาห์ในช่วงเข้ารอมฏอน”

ราชิดหยิบฟืนขึ้นมากำไว้แน่น เขาและซัลมานเติบโตขึ้นมาด้วยกัน เป็นทั้งพี่ น้อง และเพื่อนสนิท เขารู้ว่างานนี้กำลังทำให้ซัลมานลำบากใจ

ชีคมูซาเป็นทั้งมกุฎราชกุมาน เป็นทั้งพี่ชาย สายเลือดสีน้ำเงินแห่งราชวงศ์ฆอนีม

เขารู้ว่าสิ่งนี้กำลังตีวนอยู่ในตัวของเพื่อนสนิท แต่หนทางที่จะช่วยให้เผ่ารอดจากเงื้อมมือชีคมูซาที่กระหายสัมปทานน้ำมันแห่งนี้ มันมีตัวเลือกน้อยเกินไป

ซัลมานย่อกายลงเพ่งมองกองไฟที่ลุกโชนคล้ายหัวใจของเขาที่บีบรัดและลุกไหม้ โยนกระดาษใบน้อยเข้ากองเพลิง

“สัมปทานน้ำมันคือสิ่งที่ชีคต้องการ และเราก็เช่นกัน เจ้าสาวต้องเป็นของเรา”

“เรากำลังทำผิดฮาร่าม เธอปฏิญาณตนแล้ว”

“ถ้าปล่อยให้เธอเข้าพิธีแต่งงาน นั่นต่างหากคือสิ่งที่ผิดฮาร่าม เธอเป็นของฉันแล้ว อย่าลืม...”

ทุกคำพูดหนักแน่น ภาพสามเดือนก่อนผุดพรายพาให้เรือนกายเขากระหึ่ม

ภาพดวงหน้าหวานคม นัยน์ตาน้ำตาลลึกลับ เจ้าสาวคืนเดียวที่เขาไม่มีวันลืม และสิ่งใดที่เป็นของเขาย่อมไม่มีใครจะแย่งชิงไปได้

เสียงกองไฟและลมทะเลทรายกลายเป็นเสียงเดียวในเวลานี้ เขามองดาวนับล้านหมุนเวียนตามฤดูกาล ตัวเขาเองเติบโตขึ้นมาจากโลกสองใบ

ใบหนึ่ง... ลูกชายของชีคอิบรอฮีม อัล ฆอนีม ผู้ครองนครรุ่งเรืองศิวิไลซ์ล้นฟ้า

โลกอีกใบ... หลานชายของ ชีคมุฮัมมัค อัล ฟาริส ผู้นำเผ่าบานีริยาฮ์ ชาวเบดูอินแห่งรอมาลอัลซาฮารา

“ฉันรู้จักลมทุกสาย กลิ่นทรายทุกเม็ด ทะเลทรายแห่งนี้คือบ้าน”

นัยน์ตาพรายทองสะท้อนเปลวไฟเจิดจ้ากลางลานเผ่าเบดูอิน ซัลมานไม่อาจเอื้อนเอ่ยสิ่งใด ทะเลทรายอันเงียบสงัดไม่เคยทำให้อึดอัดเท่ากับเสียงที่เงียบงันในจิตใจ เปล่งเสียงเบาแต่แน่นหนัก

“เราต้องการสัมปทานน้ำมัน เพื่อต่อลมหายใจ ข้อต่อรองทางการเมืองกับชีคมากบารมี เผ่านีริยาฮ์จะถูกขับไล่ให้ออกจากพื้นที่หากเขาได้ถือครองสัมปทานนี้”

และฉันต้องการเจ้าสาวแห่งชีค...

ประโยคต่อท้ายที่เขาไม่ได้เอ่ยออกมา ยกเว้นหัวใจที่ยังโหยหาจนเจ็บร้าว ไม่น่าเชื่อว่าความสัมพันธ์คืนเดียวจะนำมาซึ่งความผูกพัน

ความบริสุทธิ์ที่เธอมอบให้กับชายแปลกหน้าเมื่อหลายเดือนก่อน

ขอบฟ้า...

อ่อนหวาน งดงาม และกล้าหาญ

เพียงเห็นหน้าเธออีกครั้งเมื่อหลายวันก่อนในพระราชวัง พาให้ข้างในกรีดเสียงจนเกือบตะโกน

เธอเป็นของฉัน ไม่ใช่ของพี่ชาย

ใบหน้าเธอตกตะลึงก่อนจะแสร้งทำเป็นไม่รู้จัก ทว่าทุกการทิ้งสะโพก เขาสัมผัสได้ถึงความหน่วงร้าวในกายเธอเช่นกัน

“เธอรู้ไหมว่านายคือใคร” คำถามราชิดทำลายความเงียบ

“ไม่ ฉันไม่ได้บอก”

เสียงลมอู้ยังพัดเหนือเนินทราย ซัลมานขบคิดถึงแผนการ ริมฝีปากหนาคล้ำขยับขึ้นเป็นรอยหยันเหนือเคราครึ้ม

“เราจะเตรียมการให้ดี การลงมือครั้งนี้คือโอกาสเดียวของเรา หากรอด เราจะได้เจ้าสาวพร้อมสัมปทาน หากไม่...”

เขาปล่อยให้ความเงียบงันดำเนินต่อไปแทนคำพูดที่ไม่ได้เอ่ยออกมา

เขาและเธอก็เป็นเฉกเช่นเดียวกัน

หมากที่ไม่อาจละเลยได้...