บทที่8

นลินดาตกใจจนแทบสิ้นสติเมื่อตื่นมาแล้วพบว่าเธอนอนอยู่บนเตียงของชัชวินทร์ พลันภาพเหตุการณ์เร่าร้อนในห้องรับแขกก็ผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ ความทรงจำสุดท้ายของเธอคือนอนซบบนอกกว้างที่โซฟา และคงเป็นเขาที่อุ้มเธอมานอนที่นี่

เอาไงดี!

เธอตะโกนก้องอยู่ในใจแล้วค่อยๆขยับตัวจึงรับรู้ได้ถึงท่อนแขนที่พาดอยู่กับเอวขอด

"อื้อ..."

เสียงคนที่ยังนอนหลับครางประท้องเมื่อเธอขยับตัวก่อนจะรัดเอวเล็กเอาเธอเข้าไปกอด

"อืม..."

นลินดาแทบลืมหายใจเมื่อสัมผัสได้ถึงเนื้อแท้ที่แนบกันอยู่ ทั้งเขาและเธอต่างก็เปลือยเปล่าด้วยกันทั้งคู่ ตอกย้ำความทรงจำว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้าง

หญิงสาวนอนนิ่งอยู่ในอ้อมกอดของคนตัวโตจนมั่นใจว่าเขาหลับสนิทจึงขยับตัวออก เธอมองเห็นเสื้อคลุมสีน้ำเงินเข้มก็คว้ามาสวมลวกๆแล้วออกจากห้องอย่างรีบร้อน ถึงแม้ทุกจังหวะการก้าวเดินกลางกายของเธอจะประท้วงว่ากำลังร้าวระบม แต่นลินดาก็ยังคงเร่งฝีเท้าอย่างสุดกำลังเพื่อออกไปจากตรงนั้นให้เร็วที่สุด

เธอกลับมาถึงห้องของตัวเองแล้วพบว่าตอนนี้เป็นเวลาเกือบตีห้าซึ่งเป็นเวลาตื่นของเธอในทุกๆวัน สิ่งแรกที่เธอทำคือตรงเข้าห้องน้ำเพื่อสำรวจร่างกายของตัวเอง ถึงแม้ความเจ็บตรงจุดอ่อนไหวจะชัดเจน แต่เธอก็ยังอยากให้ทุกอย่างเป็นเพียงความฝัน

"...ฮึก...ฮึก"

น้ำตาและเสียงสะอื้นมันมาเองโดยไม่ต้องบีบคั้นเมื่อเธอถอดเสื้อคลุมออกที่หน้ากระจก ชัชวินทร์ทิ้งทั้งรอยจูบ รอยฟัน และรอยมือเอาไว้บนร่างกายของเธอเต็มไปหมด หนักสุดเห็นจะเป็นรอยกัดที่เต้าอวย ซึ่งถูกขบลึกจนมีเลือดซึมและคาดว่าจะตกสะเก็ดในไม่ช้า

"นี่แกทำอะไรลงไป!...ฮึก..."

สองมือบางเลื่อนขึ้นจิกทึ้งเส้นผมของตัวเองแล้วนั่งลงบนพื้นห้องน้ำเพราะเข่าทั้งสองข้างอ่อนแรงจนยืนไม่อยู่ สำนึกผิดชอบชั่วดีกำลังทำหน้าที่ของมัน นลินดากลัวเหลือเกินว่าจะมีใครล่วงรู้เหตุการณ์ที่น่าละอายในครั้งนี้ เพราะถ้าหากเป็นอย่างนั้นเธอคงไม่อาจสู้หน้าใครได้โดยเฉพาะชินวุฒิ ถึงแม้ว่าเขาจะแต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝาไปแล้ว แต่เธอคงไม่กล้ามองหน้าหรือสบตาเขาอีกหากเรื่องนี้ถูกเปิดเผย

ตอนนี้นลินดาได้แต่ภาวนาขอให้ชัชวินทร์เก็บทุกอย่างเอาไว้เป็นความลับ เธอจะได้ไม่ต้องตกที่นั่งลำบากอย่างที่กลัว ถ้าหากเมื่อคืนเธอขัดขืนจนถึงที่สุดก็คงไม่ต้องมานั่งทุกข์ใจอย่างนี้ แต่เธอทำสิ่งที่ตรงกันข้ามร่วมมือและเรียนรู้ด้วยความเต็มใจ ยอมให้ชัชวินทร์จับมือพาข้ามเส้นความเป็นผู้หญิงเต็มตัว จึงคิดคำแก้ตัวใดไม่ออกนอกจากยอมรับว่าตัวเองใจง่ายเท่านั้น

ในขณะเดียวกันชัชวินทร์เองก็นอนครุ่นคิดบางอย่างลำพัง ความจริงแล้วเขาตื่นก่อนเธอเสียด้วยซ้ำแต่แกล้งทำเป็นหลับสนิท

"แกจะต้องเจ็บปวดกว่าฉันเป็นร้อยเท่า!"

ชัชวินทร์คิดถึงพี่ชายด้วยความเดือดดาล ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าที่บิดาเอาตำแหน่งประธานมาหลอกล่อให้ชินวุฒิแต่งงาน ก็เพราะเห็นว่าพี่ชายของเขามีใจให้นลินดาจึงจะแยกทั้งคู่ออกจากกันก่อนจะเกินเลย

ถึงแม้นลินดาจะเป็นคนดีสักแค่ไหน ในความคิดของบิดาเขาเธอก็ไม่ใช่คนที่เพียบพร้อมและเหมาะสมที่จะเป็นสะใภ้ของรุ่งกิจวัฒนา และไอ้พี่ชายเขามันก็เลือกผลประโยชน์ไม่ใช่ความรัก แต่ไม่มีวันที่ชัชวินทร์จะยอมเจ็บปวดและสูญเสียอยู่ฝ่ายเดียว เพราะเขาจะคืนทุกความเจ็บปวดให้ชินวุฒิอย่างสาสม

...

เพราะความร้อนใจนลินดาจึงไม่อาจอยู่เฉยได้ เธอเดินออกจากห้องมารอชัชวินทร์อยู่ตรงบันได เพราะอยากจะพูดขอร้องให้เขาเก็บเรื่องเมื่อคืนไว้เป็นความลับ

"มายืนทำอะไรตรงนี้ล่ะจ๊ะ"

"เอ่อ...คือ..."

"จะลงไปข้างล่างหรือเปล่าจ๊ะ"

"ปะ...ไปค่ะ"

"งั้นไปพร้อมป้าเลย ว่าจะไปดูในครัวสักหน่อยลุงเขาอยากกินข้าวต้มปลาเก๋าน่ะ"

"ค่ะ"

นลินดาเดินตามคุณวัลภาลงไปที่ชั้นล่างอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง เพราะถ้าหากเธอปฏิเสธแล้วยังยืนอยู่ต่อคงจะเป็นที่น่าสงสัย

"อ้าว...หนูเอม เมื่อคืนไม่ไดนอนที่โรงแรมเหรอ"

คุณวัลภาเอ่ยถามอย่างงุนงงเพราะเมื่อคืนส่งตัวเจ้าบ่าวเจ้าสาวที่ห้องสวีทของโรงแรม

"เปล่าค่ะ พี่ชินบอกว่าไม่ชอบนอนที่อื่นเลยกลับมาบ้าน"

คำตอบนั้นทำให้คุณวัลภานึกตำหนิลูกชายอยู่ในใจที่ออกจากห้องหอในคืนส่งตัว

"แล้วนี่ทำไมตื่นเช้าจังล่ะ"

"เมื่อวานยุ่งจนทั้งวันแทบจะไม่ได้กินอะไรเลยค่ะเช้านี้เลยหิวมาก"

"งั้นไปหาอะไรกินดีกว่า ป้ากับหมอกกำลังไปที่ห้องครัวพอดี"

"ไปสิคะ"

เอวารินรับคำแล้วส่งยิ้มบางๆซ้ำยังเผื่อแผ่รอยยิ้มมาให้นลินดาด้วยเธอจึงต้องฝืนยิ้มตอบทั้งๆที่ในใจกำลังว้าวุ่น

"ตื่นแต่เช้าเลยนะครับคุณแม่"

"แม่ก็ตื่นปกติของแม่ ว่าแต่เราเถอะทำไมไม่นอนในห้องหอพาน้องกลับมาทำไม"

"ผมแปลกที่ครับ หมอก...ทำไมเมื่อคืนรีบกลับก่อน"

"คือ...หมอกปวดหัวค่ะ"

"แล้วตอนนี้เป็นอะไรมั้ยหายดีหรือยัง"

ชินวุฒิยกมือขึ้นแตะหน้าผากเนียนเพื่อวัดอุณหภูมิโดยไม่แคร์สายตาของเมียแต่งเลยแม้แต่น้อย

"หมอกหายดีแล้วค่ะ ไม่เป็นอะไรแล้ว"

"หมอกไปดูในครัวกับป้าหน่อย ส่วนชินพาน้องไปรอที่โต๊ะเลยน้องหิวแล้ว"

"ครับ"

ชินวุฒิรับคำอย่างเสียมิได้ก่อนจะเดินนำไปโดยไม่คิดจะเรียกให้เอวารินไปด้วยกันจนเธออดที่จะรู้สึกไม่ได้ ถึงแม้จะไม่เคยรักใคร่ใยดีอะไรกัน แต่ตอนนี้เขาก็เป็นสามีของเธอแล้ว การที่ชินวุฒิยังทำหมางเมินเย็นชาใส่ทำให้เธอเจ็บในใจไม่น้อย