บทที่9

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารดูน่าอึดอัดกว่าทุกวันเมื่อคุณชาคริตเอาแต่ถามเรื่องการฮันนีมูนของคู่แต่งงานใหม่ ซึ่งชินวุฒิปฏิเสธโดยไม่หยุดคิดในขณะที่เอวารินเอาแต่นั่งเงียบ

"ทำไมล่ะชิน ถือว่าไปพักผ่อนด้วย"

"ผมงานยุ่งครับ"

"มันจะยุ่งอะไรนักหนา แต่งงานก็ต้องฮันนีมูนสิจริงมั้ยหนูเอม"

"ให้พี่ชินเคลียร์งานเถอะค่ะเอมเที่ยวบ่อยแล้วไม่อยากไปไหน"

เอวารินทร์ปฏิเสธออกมาในที่สุดเพราะถ้าหากเธอยังเงียบคุณชาคริตก็ยังคงขยั้นขยอลูกชายต่อไป

"แล้วนั่นอิ่มแล้วเหรอไหนบอกว่าหิวทำไมกินนิดเดียวเอง"

คุณวัลภาเอ่ยถามลูกสะใภ้เมื่อเห็นว่าเธอวางช้อน

"อิ่มแล้วค่ะคุณป้า"

เธออยากจะบอกเสียจริงว่าพอเห็นความเย็นชาของสามีความหิวก่อนหน้านี้ก็หายไปสิ้น แต่ก็กลัวว่าบอกไปแล้วเขาจะหาว่าเธอเรียกร้องความสนใจ

นลินดานั่งเงียบแทบจะไม่ได้ยินสิ่งที่ใครๆพูดกันเลย เพราะในใจเธอมันมีแต่ความกลัวตามประสาวัวสันหลังหวะ

"หมอก...หนูหมอก!"

"คะ! คะคุณป้า"

"เหม่ออะไรน่ะลูกหนูเป็นอะไรหรือเปล่า"

"เปล่าค่ะ"

"ไหนว่าหายดีแล้วไงหมอกพี่ว่าหน้ายังซีดอยู่เลยนะอยากไปหาหมอมั้ยพี่พาไป"

คุณชาคริตและภรรยาหันมาสบตากันโดยอัตโนมัติ เพราะการที่ชินวุฒิแสดงความห่วงใยนลินดามากเป็นะเศษอาจทำให้เอวารินรู้สึกไม่ดีได้

"ไม่ต้องค่ะหมอกไม่เป็นอะไรแล้วจริงๆ"

"คุยอะไรกันอยู่ครับเนี่ย"

ใบหน้าที่ซีดอยู่แล้วของนลินดาซีดลงไปอีก เมื่อชัชวินทร์เดินเข้ามาที่โต๊ะอาหาร มือบางกำช้อนแน่นเพราะความกดดันโดยไม่รู้ตัว

"มานั่งลูก มากินข้าวต้มปลาอร่อยมาก"

คุณชาคริตรีบชวนลูกชายอย่างกระตือรือร้น เพราะตั้งแต่เกิดเรื่องในวันนั้น ชัชวินทร์ก็ไม่เคยนั่งร่วมโต๊ะอาหารกับครอบครัวอีกเลย

"แววตักข้าวให้คุณชัชสิ เอาปลามากหน่อยนะชัชชอบกินปลาเก๋า"

คุณวัลภาเองก็บอกอย่างกระตือรือร้นเพราะสำหรับนางชัชวินทร์คือลูกชายคนหนึ่ง

"ลงมาสายกว่าคนอื่นเสียมารยาทจังค่ะพี่ชัช"

เอวารินเอ่ยแซวแล้วส่งยิ้มสดใสในแบบของเธอ

"พอดีเมื่อคืนพี่นอนดึกมากน่ะ ทุกคนจะลุกออกไปก่อนก็ได้นะครับผมนั่งกินคนเดียวได้"

นลินดาเลื่อนเก้าอี้เป็นคนแรกเพราะเธอรู้สึกอึดอัดเกินกว่าจะนั่งต่อไป

"เดี๋ยว!"

ยังไม่ทันที่นลินดาจะได้ลุกไปไหนชัชวินทร์ก็เรียกเอาไว้อย่างรู้ทัน

"ทีแรกผมกะว่าจบมื้อเช้าก่อนถึงจะบอก แต่ตอนนี้ดูเหมือนทุกคนจะอิ่มกันหมดแล้วงั้นผมพูดเลยละกัน"

นลินดาแทบจะหยุดหายใจเมื่อชัชวินทร์จับจ้องมาที่เธอ หญิงสาวพยายามที่จะส่งแววตาอ้อนวอนให้เขา แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่สนใจเลยสักนิด

"มีอะไรหรือเปล่าชัช"

"มีสิครับแม่ มีแน่นอน"

สิ่งที่ชัชวินทร์กำลังทำอยู่ตอนนี้มันบีบคั้นความรู้สึกของนลินดาเหลือเกิน หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำจนรู้สึกได้ถึงการมีอยู่ของมัน

"ผมกับนลินดา..."

เขายังไม่ทันพูดจบน้ำตาของเธอก็ไหลออกมาเสียแล้วเพราะไม่อาจเก็บกลั้นได้อีกต่อไป

"เรามีอะไรกันครับ"

ฮะ!

อะไรนะ!

ทุกคนต่างก็ตกใจเมื่อได้ยินอย่างนั้น แต่คนที่ช็อคที่สุดเห็นจะเป็นชินวุฒิ

"มึงพูดอะไร!"

ชินวุฒิลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วกระชากคอเสื้อของน้องชายอย่างเดือดดาล

"ก็พูดความจริงไงว่าตอนนี้น้องหมอกของแกเป็นเมียฉันแล้ว!"

"ไอ้สารเลว!"

"หมอก!!"

เอวารินหวีดร้องเมื่อจู่ๆนลินดาก็เป็นลมไปเพราะเธอไม่อาจทนรับแรงกดดันได้

"มาช่วยกันเร็ว!"

ชินวุฒิรีบวิ่งอ้อมโต๊ะไปหมายจะอุ้มนลินดาแต่ก็ถูกน้องชายตามมากระชากแขนให้พ้นทาง

"อย่ามาแตะต้องเมียฉัน!"

ชัชวินทร์อุ้มร่างไร้สติของนลินดาออกไปจากห้องอาหารท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน

หลังจากที่พาเธอขึ้นไปพักผ่อนบนห้องเรียบร้อยชัชวินทร์ก็ลงมาสะสางเรื่องที่ค้างคา โดยที่เอวารินอาสาเฝ้านลินดาไว้ให้ เนื่องจากเธอไม่ต้องการรับฟังเรื่องราวที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัวของครอบครัวเขา

"แกพูดมาสิชัชว่ามันเกิดอะไรขึ้น!"

คุณชาคริตถามเสียงกระด้างใบหน้าเครียดจัด

"เมื่อคืนผมเมามากครับ นลินดากลับมาตอนที่ผมกำลังดื่มอยู่ ผมก็..."

"นี่อย่าบอกนะว่าแก..."

คุณชาคริตโกรธจนใบหน้าแดงก่ำในขณะที่ชัชวินทร์ยิ้มอย่างยียวน

"ผมทำไมครับ พ่อจะพูดว่าผมข่มขืนเธออย่างนั้นเหรอ มันไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้นหรอกครับ..."

ชัชวินเหลือบตามองพี่ชายที่นั่งโซฟาตรงข้ามด้วยแววตาที่บ่งบอกถึงความสะใจเป็นที่สุด ตอนนี้สำหรับเขาคงไม่มีอะไรที่น่ามองไปกว่าใบหน้าที่ซีดเผือกไร้สีเลือดของพี่ชายอีกแล้ว

"แกจะบอกว่าหมอกเต็มใจงั้นเหรอ! ฉันไม่มีวันเชื่อ!"

"จะพูดว่าเต็มใจก็คงไม่ได้ จะว่าข่มขืนก็ไม่ถูก เอาเป็นว่า..."

"พอเถอะ! มันไม่ใช่เรื่องที่น่าพูดเลยสักนิด!"

ชินวุฒิขบกรามแน่นเพราะกำลังระงับอารมณ์ที่กำลังจะพุ่งถึงขีดสุด

"จะไม่พูดได้ไงล่ะครับคุณแม่ก็พี่ชายผมเขาอยากรู้"

ชัชวินทร์ยิ้มยียวนโดยที่ไม่รู้สึกเกรงกลัวแววตาดุดันของพี่ชายเลยแม้แต่น้อย

"ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ตอนนี้สิ่งที่แกต้องทำคือรับผิดชอบเข้าใจมั้ย!"

"แน่นอนอยู่แล้วครับคุณพ่อ ถ้าผมไม่อยากรับผิดชอบก็คงจะไม่บอกเรื่องนี้กับใครหรอก"

"ไม่มีทาง! ฉันไม่มีวันยอมให้หมอกแต่งงานกับแกแน่!"

"มันไม่เกี่ยวอะไรกับพี่เลยนะ คนที่ร่วมเตียงกับผมเมื่อคืนคือนลินดาไม่ใช่พี่สักหน่อย!"

"ไอ้เลว!"

"มึงทำไม!"

"หยุดนะ!"

คุณชาคริตรีบลุกขึ้นขวางลูกชายที่กระโจนเข้าใส่กันอย่างไม่มีใครยอมใคร

"หยุดเดี๋ยวนี้ถ้าพวกแกยังนับถือพ่อ!"

ชินวุฒิโกรธจนตัวสั่น และสุดท้ายก็เลือกที่จะเดิน ออกจากห้องรับแขกไปเพราะไม่อาจทนฟังคำพูดที่ทำให้หัวใจยอกแสลงได้อีกต่อไป