รอยราคีที่จำยอม

แสงไฟระยิบระยับภายในห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมหรู ใจกลางกรุงเทพมหานครดูจะสว่างจ้าเกินไปสำหรับ ปานวาด หญิงสาวในชุดเดรสสีขาวสั้นที่ขับเน้นความบริสุทธิ์และวัยสาวของเธอให้โดดเด่น  ท่ามกลางเหล่าผู้ลากมากดีที่มารวมตัวกันในงานวันเกิดของท่านรัฐมนตรี   สำหรับคนนอก นี่คือโอกาสทองที่จะได้กระทบไหล่คนดังแต่สำหรับเธอ มันไม่ต่างจากโรงละครโรงใหญ่

“ยิ้มหน่อยสิลูก วันนี้วันเกิดคุณลุงพิชิตนะ แล้วก็เป็นงานเปิดตัว ชานนท์ ด้วย”   เสียงกำราบเบาๆ จาก ประภาศรี มารดาของเธอทำให้ปานวาดต้องฝืนยกมุมปากขึ้น ชานนท์ ลูกชายคนเดียวของท่านรัฐมนตรีที่เพิ่งเรียนจบ กลับมาจากอังกฤษ คือชายหนุ่มที่ถูกวางตัวให้เป็นคู่หมายของเธอมาตั้งแต่ยังเยาว์วัย 

เขาดูดีในชุดสูทสากล ท่าทางสุภาพเรียบร้อยที่เขาแสดงต่อหน้าผู้ใหญ่นั้นสมบูรณ์แบบเสียจนน่าอึดอัด แต่ปานวาดสัมผัสได้ถึงกำแพงบางอย่างที่เขากั้นเอาไว้เสมอ

“ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะครับปานวาด”  ชานนท์เอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา  ข้างกายเขามีชายหนุ่มชาวต่างชาติรูปร่างสูงใหญ่นามว่า มาคัส ซึ่งถูกแนะนำว่าเป็นเพื่อนสนิทที่ตามมาเที่ยวเมืองไทยด้วย  ตลอดทั้งงาน ปานวาดรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงเครื่องประดับชิ้นหนึ่งที่ต้องคอยยกมือไหว้แขกเหรื่อจนเมื่อยล้า เธอเบื่อหน่ายการปั้นหน้าเข้าหากัน  การชื่นชมจอมปลอมที่พ่นใส่กันราวกับการหาเสียงเลือกตั้ง  ในจังหวะที่บิดาและมารดากำลังเพลิดเพลินกับการสนทนาเรื่องธุรกิจน้ำดื่มเจ้าใหญ่ของครอบครัว

หญิงสาวจึงฉวยโอกาสหลีกเร้นออกมาจากความวุ่นวาย เธอต้องการอากาศบริสุทธิ์ ต้องการพื้นที่ ที่ไม่มีสายตาจับจ้อง ปานวาดเดินเลี่ยงออกไปยังระเบียงมุมลับตาคนของโรงแรม โดยไม่รู้เลยว่าการก้าวเดินออกจากความวุ่นวายในครั้งนี้ จะนำพาเธอไปสู่โชคชะตาที่เปลี่ยนชีวิตไปตลอดกาล ลายลมแห่งค่ำคืนของเมืองกรุง  ที่ไม่ได้มีความบริสุทธิ์ของอากาศ ปะทะใบหน้า

แต่ก็ยังชวนให้รู้สึกผ่อนคลายกว่าอยู่ในงานเลี้ยง แต่แล้วหูของเธอกลับได้ยินเสียงกระซิบกระซาบที่คุ้นเคยมาจากเงามืดใกล้ๆ “ชานนท์ นี่ยูจะต้องแต่งงานกับยัยตุ๊กตาบาร์บี้นั่นจริงๆ เหรอ ไอไม่ยอมหรอกนะ”

เสียงของมาคัสสั่นเครือด้วยความน้อยใจ “ยูใจเย็นๆ ก่อนสิ นี่มันแค่งานวันเกิดของ Daddy เท่านั้นเอง ก็เป็นการแนะนำให้รู้จักกัน ในสังคมไทยก็เป็นแบบนี้แหละไอซั่มกับชะนีไม่ได้หรอกยูก็รู้”  คำพูดที่หลุดออกมาจากปากของชายหนุ่มที่ผู้ใหญ่หมายมั่นปั้นมือให้เป็นสามีในอนาคต  ทำให้ปานวาดตัวชาวาบเหมือนถูกสาด

ความจริงที่ปรากฏตรงหน้าผ่านเงามืดที่ระเบียงนั้นรุนแรงยิ่งกว่าพายุ ภาพชานนท์ที่กำลังแลกลิ้นกับมาคัสอย่างดูดดื่มโดยไม่แคร์สายตาใคร คือหลักฐานชั้นดีว่าชีวิตคู่  ที่พ่อแม่วาดฝันไว้นั้นเป็นเพียงเรื่องลวงโลก เธอยืนนิ่ง ลมหายใจติดขัด ไม่ใช่เพราะความเสียใจ แต่เป็นความตื่นตระหนกและสับสน ปานวาดรู้ดีว่าหากเดินกลับไปบอกใครตอนนี้คงไม่มีใครเชื่อคำพูดของเด็กอย่างเธอ  มือบางสั่นเทาขณะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อบันทึกภาพความลับนี้ไว้เป็นเกราะป้องกันตัววาบ!แสงแฟลชจากตัวเครื่องสว่างขึ้นท่ามกลางความมืดโดยไม่ได้ตั้งใจ!

“ใครน่ะ!” เสียงตวาดของชานนท์ดังขึ้นพร้อมกับที่เขารีบผละออกจากมาคัส  ปานวาดไม่รอช้า  เธอหมุนตัวออกวิ่งหนีทันที หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก  เธอไม่ได้วิ่งกลับเข้าไปในงาน เพราะรู้ดีว่านั่นคือทางตันที่พวกเขาจะดักทางได้ง่ายเกินไป  หญิงสาวตัดสินใจวิ่งลงบันไดหนีไฟแทนการใช้ลิฟต์ ความมืดและเสียงฝีเท้าที่ไล่หลังมาทำให้ความกลัวเกาะกินใจ เมื่อลงมาถึงชั้นที่หก เธอเห็นประตูห้องหนึ่งแง้มไว้เพียงนิดเดียว ด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอด ปานวาดจึงแทรกตัวเข้าไปข้างในและปิดประตูลงอย่างเงียบเชียบที่สุด  ภายในห้องนั้นมืดสลัว มีเพียงแสงไฟจากโคมไฟหัวเตียงที่ส่องสว่างรำไร เธอพยายามบังคับลมหายใจให้เบาที่สุด แผ่นหลังแนบสนิทกับบานประตูที่เพิ่งปิดลง  

แต่แล้ว... เสียงเปิดประตูห้องน้ำก็ดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับร่างกำยำของชายคนหนึ่งที่ก้าวออกมา  โดยมีเพียงผ้าเช็ดตัวพันกายหมิ่นเหม่ หยดน้ำยังเกาะพราวบนผิวแกร่ง และแผงอกกว้าง เขาสบตาเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความพึงใจและคุกคามในเวลาเดียวกัน  “สาวไซด์ไลน์สมัยนี้สวยน่ารักยังกับคุณหนูแนะ ดูแต่งเนื้อแต่งตัวก็ไม่ใช่ไก่กา”  น้ำเสียงแหบพร่าของผู้ชายแปลกหน้าคนนั้นเต็มไปด้วยกลิ่นอายขอแอลกอฮอล์และความต้องการ ปานวาดอ้าปากค้าง ความกลัวครั้งใหม่ที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิมกำลังจู่โจมเธอในห้องมืดแห่งนี้..

ริมฝีปากบางสั่นระริก ปานวาดพยายามจะเปล่งเสียงปฏิเสธ แต่ความหวาดกลัวที่สลักลึกทำให้ลำคอแห้งผากเหมือนผืนทราย พ่อเลี้ยงปริญขยับกายเข้าหา ความร้อนผ่าวจากร่างกายกำยำที่คละคลุ้งด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์เข้มข้นแผ่ซ่านออกมา กดดันร่างบางที่ถูกต้อนจนมุมอยู่ติดบานประตู แววตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความต้องการจ้องมองไปยังลำคอระหงและไหล่มนที่โผล่พ้นชุดเดรสสีขาว ขาหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนั้นฟังดูเหมือนเสียงคำรามของราชสีห์ที่เจอเหยื่อ อันโอชะ “ไม่ต้องทำท่าทางตื่นกลัวขนาดนั้นหรอกน่า รับงานมาแล้วก็น่าจะรู้หน้าที่ดีนี่นา” เขาพูดพลางยื่นมือหนามาลูบไล้เส้นผมที่ตกลงมาปรกดวงตาของเธออย่างถือวิสาสะ  “มะ...ไม่ใช่ค่ะ ฉันไม่ใช่คนแบบนั้น”

เธอพยายามรวบรวมความกล้าพูดออกไปด้วนน้ำเสียงตะกุกตะกัก  พลางขยับหนีจากการเกาะกุม แต่ก็ไปไหนไม่ได้ไกลเพราะพื้นที่ห้องที่จำกัดและร่างกายแกร่งที่ขวางทางไว้ ปริญเลิกคิ้วขึ้นอย่างท้าทาย ความเมามายทำให้สติสัมปชัญญะของเขาลดลง จนเหลือเพียงสัญชาตญาณดิบ เขาคิดว่าการขัดขืนนี้เป็นเพียงส่วนหนึ่งของละครราคาแพงที่เอเจนซี่สั่งให้เด็กพวกนี้เล่นเพื่ออัปค่าตัวให้สูงขึ้น ยิ่งเห็นแววตาตื่นตระหนกที่คลอด้วยหยาดน้ำตา เขากลับยิ่งรู้สึกอยากเอาชนะและลิ้มลองรสชาติของแม่สาวน้อยคนนี้ให้เร็วขึ้น  “แสดงได้เก่งนี่ จะเรียกอีกกี่หมื่นล่ะถึงจะยอมเลิกเล่นบทคุณหนูหลงทางเสียที”

เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบชิดติดกัน กลิ่นวิสกี้ที่ผสมกับกลิ่นกายชายทำเอาปานวาดเริ่มหายใจติดขัด  ขณะที่ความตึงเครียดภายในห้องพุ่งสูงขึ้น เสียงฝีเท้าหนักๆ จากภายนอกก็ดังสะท้อนมาตามทางเดินหนีไฟที่เธอเพิ่งวิ่งผ่านมา เสียงนั้นหยุดลงที่หน้าห้องพัก “ชานนท์! ยูแน่ใจนะว่าเห็นยัยนั่นวิ่งมาทางนี้” เสียงของมาคัสตะโกนถามด้วยความหงุดหงิดดังลอดเข้ามาถึงข้างใน

“ฉันเห็นผมสีดำแวบเข้าประตูมา แถวนี้มีไม่กี่ห้องหรอกที่เปิดทิ้งไว้ หาให้เจอ! ถ้าคลิปนั้นหลุดออกไปเราฉิบหายกันหมดแน่!”  เสียงของชานนท์เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดและกดดัน ปานวาดสะดุ้งสุดตัว หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธออยู่ตรงกลางระหว่างเสือโคร่งในห้องที่กำลังจะขย้ำเธอ กับหมาป่าข้างนอกห้องที่จ้องจะทำลายชีวิตเธอเพื่อปกปิดความลับ หากชานนท์พังประตูเข้ามาเห็นเธอในสภาพนี้กับผู้ชายกึ่งเปลือย ทุกอย่างจะยิ่งเลวร้ายลงไปอีก“ช่วย...ช่วยฉันด้วยค่ะ” เธอหันไปกระซิบอ้อนวอนผู้ชายตรงหน้าด้วย

สายตาน่าเวทนา หวังว่าความสุภาพบุรุษที่อาจจะยังหลงเหลืออยู่ในตัวเขาจะช่วยเธอได้ แต่ปริญกลับกระตุกยิ้มมุมปาก เขาไม่สนใจเสียงนกเสียงกาข้างนอกนั่นเลยแม้แต่นิดเดียว สิ่งเดียวที่เขาสนใจคือเรือนร่างหอมกรุ่นที่อยู่ตรงหน้า “ช่วยงั้นเหรอ? ได้สิ ฉันจะช่วยให้เธอได้ทำ ‘งาน’ ของเธอให้จบๆ ไปไงล่ะ” ไม่พูดเปล่า มือหนารวบเอวบางเข้าหาตัวอย่างแรงจนร่างกายของทั้งคู่บดเบียดกันจนไม่เหลือแม้ช่องว่าง

หญิงสาวอ้าปากจะกรีดร้องแต่ก็ถูกฝ่ามือใหญ่อีกข้างปิดกั้นไว้ได้ทันควัน เขาอุ้มร่างเธอขึ้นอย่างง่ายดายก่อนจะโยนลงบนเตียงกว้างอย่างไม่เบามือนัก  ความมืดสลัวในห้องกลายเป็นม่านพรางตาชั้นดีที่ปกปิดตราบาปที่กำลังจะเกิดขึ้น  โดยที่คนข้างนอกไม่มีวันรู้เลยว่าเหยื่อที่พวกเขากำลังตามหา กำลังติดอยู่ในบ่วงเสน่หาที่ร้อนแรงและอันตรายยิ่งกว่าสิ่งใด

โรงละครโรงใหญ่ที่เธอพยายามหนีออกมา กลับกลายเป็นบทเริ่มต้นของนิยายชีวิตเรื่องใหม่ที่เธอต้องจ่ายด้วยราคาสูงลิ่ว... และรอยราคีที่เธอต้องจำยอมในคืนนี้จะกลายเป็นรอยประทับที่ฝังลึกไปชั่วนิรันดร์