บทที่ 4 จูบแรก

             มือบางกึ่งลากกึ่งจูงเพื่อนให้ตามมาใต้อาคารเก่า เมื่ออยู่เพียงลำพัง หันมามองอย่างเอาเรื่อง

            “นนท์ แกเป็นบ้าอะไร ทำไมถึงพูดจาแบบนั้นต่อหน้าคนอื่น”

            “พูดอะไร ฉันไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย”

            ท่าทางโกรธเคืองของเธอ ยิ่งทำให้หงุดหงิด ความรู้สึกที่พยายามกดทับ มันยิ่งผุดขึ้นกลางอก

            “อย่ามาเนียน แกจงใจหาเรื่องฉัน แกทำแบบนี้ทำไม หรือว่าน้องแพทตี้ไม่สนใจ แกเลยมาหงุดหงิดใส่ฉัน”

            กระบอกตาร้อนผ่าว เธอไม่เคยอยู่ในสายตาของภานนท์ ทุกวันนี้ที่ยังสนิทกัน มาจากการที่เธอเป็นฝ่ายตามเขาตลอด

            “แกคิดว่าฉันเป็นคนงี่เง่าขนาดนั้นเลยหรือนรี”

            น้ำเสียงราบเรียบ นัยน์ตาคู่คมมืดดำปราศจาก แววตาหยอกล้อเฉกเช่นยามปกติ เขาสืบเท้าก้าวเดินเข้ามาหา เป็นเธอเองที่ประหม่าจนต้องก้าวถดถอย

            “ฉัน...ไม่ได้คิดแบบนั้น แต่ถ้าไม่ใช่เรื่องน้องแพทตี้ แล้วอะไรล่ะที่ทำให้แกเป็นแบบนี้”

            แผ่นหลังบอบบางชนกับกำแพงด้านหลัง เขาขยับกายแนบชิด มือหนาสองข้างท้าวยันกับกำแพง ก้อนเนื้อข้างซ้ายเต้นระส่ำ

            “นนท์....แกขยับออกไปก่อน ฉัน...เอ่อ”

            เขาแค่นยิ้มหยัน ไม่ขยับออกห่าง อีกทั้งยังเคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้

            “ถ้าฉันไม่ขยับ แกจะทำไม”

            ปากกระด้างกระซิบชิดซอกคอระหง จงใจให้ลมหายใจอุ่นร้อน เป่าราดรดผิวเนื้ออ่อน เขาเห็นเธอตัวสั่นเทิ้ม ขนเส้นอ่อนลุกชัน

            “ถะ...ถอยออกไป ฉันจะไปเรียน”

            ความประหม่าก่อตัวขึ้น เนื้อตัวสาวเบ่งบานขานรับเสน่ห์ของเขาอย่างน่าสมเพช มือบางดันแผงอกแกร่ง               หวังให้ผละออก

            “นนท์ แกจะทำอะไร ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ”

            ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างเพียงแค่คืบ ก่อนที่เขาจะกดริมฝีปากลงมาหา กายสาวชาดิก ร่างกายแข็งทื่อราวกับโดนสาป เสียงหัวใจเต้นเร็วแรงกึกก้องจนอื้ออึง รู้สึกตัวอีกทีตอนที่เผยอรับจูบอย่างไร้สติ มือบางดันแผงอกแกร่ง             ทำให้เขาผละออกเพียงเล็กน้อย

            “อย่า...อุปส์”

            ปากกระด้างกดริมฝีปากลงอีกครั้ง มือหนาตรึงปลายคางสวย ตะโบมปากเร่าร้อน เต็มความปรารถนา มือบางทึ้งสาบเสื้อ รสจูบที่ได้รับชักพาให้สติสัมปชัญญะหลุดลอย

            “แกห้ามฉันไม่ได้หรอกนรี…”

            กล่าวน้ำเสียงแหบพร่า ในตาคู่คมไร้แสง เขาใช้ท่อนขาข้างหนึ่งแทรกระหว่างกลางร่าง บดเบียดเนินนาง           ปลุกปั่นความกระสันให้ตื่นเพริด

            “อ๊ะ...นนท์ ฉัน...”

            ร่างกายร้อนจัด กลีบเนื้อปวดหนึบหนับขานรับทุกการกระทำหยาบคาย หลงลืมความจริงไปชั่วขณะว่า            เขากับเธอคือเพื่อนกัน

            เธอกัดปากขยับสะโพกผาย เสียดสีเนินนางไปกับท่อนขาแข็งแกร่ง

            “นนท์...”

            “แกชอบจูบของฉันหรือเปล่านรี”

            เธอพยักหน้ารับอย่างเลื่อนลอย ปากอิ่มถูกตะโบมจูบอีกครั้ง และหนนี้มันทำให้ช่องท้องร้อนจัด ท่อนขาแข็งแกร่งขยับบดเบียด มือหนาบีบขยำหน้าอกอวบ กลีบเนื้อฉ่ำจนน้ำเสียวซึมผ่านเนื้อผ้า

            “อ๊ะ...ซี๊ด”

            ฝัน เธอกำลังฝันอยู่ เฉกเช่นทุกค่ำคืนใช่ไหมณัฐนรี ความฝันที่ถูกเพื่อนสนิทกระทำชำเรา แต่ทว่าเสียงคำรามกระหึ่มที่ดังขึ้นทำให้กายสาวชาดิก

            “อึมส์...นรี ฉันอยากสัมผัสแก อยากรู้ว่าแกจะแฉะแค่ไหน”

            มือหนากำลังจะล่วงล้ำเข้ามาภายใต้กระโปรงพลีท สติที่หลงเหลืออยู่น้อยนิดบงการให้ผลักไส

            “ไอ้นนท์...หยุด”

            กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ภานนท์หยุดชะงักแต่เพียงแค่เสี้ยววินาทีเท่านั้น มือหนาของเขาลูบไล้ต้นขาขึ้นมาด้านบน

            “อ๊ะ...อย่า”

            ก่อนที่มันจะสัมผัสโดนจุดเร้นลับ เธอผลัก แผงอกแกร่ง ฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าหล่อเหลาเต็มแรง

            เพี้ยะ

            เสมือนทุกอย่างหยุดนิ่งไปชั่วขณะ มือบางยกขึ้นกอดอกมองด้วยความขลาดกลัวระคนผิดหวัง

            “นนท์แกทำแบบนี้กับฉันทำไม”

            กลีบปากอิ่มเม้มแน่น หัวใจสาวเต็มไปด้วยความรวดร้าว หากไม่ได้แอบรักเขา คงไม่รู้สึกทรมานแบบนี้

            “แกก็รู้ว่าฉันไม่เคยจูบกับใคร ฉันยังไม่เคยมีแฟน ทำไมแกถึงใจร้ายแบบนี้ว่ะ”

            ใจคอเขาจะขโมยทุกอย่างไปจากเธอ จนหมดเลย  ใช่ไหม

            ใบหน้าหล่อเหลาลอบระบายยิ้มร้ายกาจ ผินกลับมามอง ดวงตาคู่คมอ่อนแสง

            “ขอโทษที ฉันหงุดหงิดเรื่องน้องแพทตี้อย่างที่แกพูดจริงๆ นั่นล่ะ ขอโทษนะที่ทำให้ตกใจ”

            มือหนาวางบนบ่าบอบบาง เสมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกทั้งหาได้รู้สึกผิดอย่างที่กล่าว มีเพียงความสมใจเท่านั้นที่ก่อตัวขึ้น

            “นนท์...ฉันเป็นเพื่อนแกนะ ไม่ได้เป็นที่ระบายอารมณ์เวลาที่แกรู้สึกไม่ได้ดั่งใจ”

            กล่าวเสียงสั่นหยาดน้ำใสรื้นรินไหลอาบแก้ม มือบางปาดทิ้งลวกๆ ก่อนจะวิ่งหนีจากไปทั้งน้ำตา  ไม่อยากเผชิญหน้า กลัวว่าความรู้สึกที่แท้จริงจะถูกเปิดเผย

            ไม่ได้เสียใจที่ภานนท์คือจูบแรก แต่เสียใจที่มันเกิดขึ้นอย่างปราศจากความรัก