บทที่ 26 : ของแทนใจที่ไร้ความหมาย

เปลวเทียนไขเล่มหนาที่ปักอยู่บนเชิงเทียนทองเหลืองวูบไหวตามแรงลมที่ลอดผ่านช่องระบายอากาศ ส่งผลให้เงาสีดำทาบทับไปทั่วผนังห้องเก็บของลับใต้ดิน กลิ่นอับชื้นของเชื้อราและฝุ่นผงที่หมักหมมมานานปีลอยคละคลุ้ง ผสมปนเปกับกลิ่นเย็นชืดของโลหะมีค่า

หลินหว่านนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นหินเย็นเยียบ เบื้องหน้าคือหีบไม้จันทน์หอมขนาดใหญ่สามใบที่ถูกเปิดอ้าออก เผยให้เห็นประกายระยิบระยับของอัญมณีและเครื่องทองที่อัดแน่นอยู่ภายใน แสงเทียนส่องกระทบวัตถุเหล่านั้นจนเกิดประกายวาววับที่ชวนให้ตาพร่า

มือเรียวยาวคัดแยกสิ่งของด้วยความรวดเร็วและแม่นยำดุจพ่อค้าหน้าเลือด ปิ่นหยกขาว สร้อยคอไข่มุกราตรี และต่างหูทับทิม... ของมีค่าเหล่านี้ถูกโยนลงไปในกล่องไม้ใบใหญ่ทางซ้ายมืออย่างไม่ไยดี

พลันสายตาของนางก็ไปสะดุดเข้ากับวัตถุชิ้นหนึ่งที่นอนนิ่งอยู่ก้นหีบ

มันเป็นกำไลเงินเกลี้ยงเกลาวงเล็กๆ ขนาดสำหรับเด็กสวมใส่ เนื้อเงินหมองคล้ำตามกาลเวลา ดูไร้ราคาเมื่อเทียบกับเพชรนิลจินดาชิ้นอื่น

มือบางหยิบมันขึ้นมาอย่างเชื่องช้า ปลายนิ้วลูบไล้รอยบุบเล็กๆ บนตัวเรือน ความเย็นเยียบของโลหะแล่นพล่านเข้าสู่ปลายนิ้ว

"กำไลวงนี้..."

ริมฝีปากบางพึมพำกับความเงีย