บทที่ 4 : รุ่งอรุณที่เปลี่ยนไป

ไอระเหยร้อนกรุ่นลอยคว้างขึ้นจากอ่างทองแดงขัดเงาที่เสี่ยวจูประคองเข้ามาในห้อง กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิที่ลอยวนอยู่ในน้ำอุ่นปะทะเข้ากับจมูกของหลินหว่านที่ยังคงนั่งกองอยู่กับพื้นพรม ภาพเบื้องหน้าพร่ามัวด้วยม่านน้ำตาที่เอ่อล้นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

เสี่ยวจูในชุดสาวใช้สีเขียวอ่อนสะอาดสะอ้าน ผมเผ้าเกล้าเป็นมวยคู่ประดับผ้าผูกผมสีสดใส แก้มทั้งสองข้างแดงปลั่งด้วยเลือดฝาดของคนที่มีชีวิตชีวา มิใช่ใบหน้ามอมแมมเปื้อนคราบน้ำตาและความสิ้นหวังที่หลินหว่านเห็นเป็นครั้งสุดท้ายในเรือนร้างท้ายจวน

"พระชายา? ท่านลงไปนั่งทำอะไรบนพื้นเจ้าคะ พื้นมันเย็น..."

เสี่ยวจูยังพูดไม่ทันจบประโยค ร่างบอบบางของหลินหว่านก็พุ่งตัวเข้าหาอย่างรวดเร็วราวกับลูกธนูหลุดจากแล่ง แรงปะทะนั้นทำให้สาวใช้ร่างเล็กเซถลา อ่างทองแดงในมือเอียงวูบ น้ำอุ่นจัดกระฉอกออกมาหกเลอะพื้นพรมจนเปียกชุ่ม ส่งไอร้อนพวยพุ่งขึ้นมาโอบล้อมทั้งสองร่าง

เคร้ง!

อ่างโลหะร่วงหล่นกระแทกพื้นกลิ้งหลุนๆ ไปชนขาโต๊ะ แต่หลินหว่านหาได้สนใจไม่ นางโผเข้ากอดรัดร่างของสาวใช้แน่น แขนเรียวเล็กเกร็งจนเห็นเส้นเอ็นปูดโปน ใบหน้าซบลงกับไหล่ของอีกฝ่ายอย่างแรง

"พระชายา! เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ! ท่านเจ็บตรงไหน!"

เสี่ยวจูตกใจจนทำอะไรไม่ถูก นางยืนตัวแข็งทื่อ ปล่อยให้นายหญิงกอดรัดจนแทบหายใจไม่ออก สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะท้านที่ส่งผ่านมาทางอ้อมแขน แรงสั่นที่รุนแรงและบ้าคลั่งราวกับคนกำลังจะจมน้ำที่คว้าขอนไม้สุดท้ายไว้

หลินหว่านสูดดมกลิ่นกายของคนตรงหน้า... กลิ่นกายสะอาดสะอ้าน กลิ่นแป้งหอมราคาถูก และกลิ่นเหงื่อจางๆ ของการมีชีวิต มันหอมหวานยิ่งกว่าเครื่องหอมล้ำค่าใดๆ ในวังหลวง

มือที่สั่นเทาของหลินหว่านเลื่อนขึ้นมาจับใบหน้าของเสี่ยวจู นางใช้นิ้วโป้งไล้ไปตามกรอบหน้า ผิวเนื้อที่สัมผัสนั้นอุ่น... อุ่นจนร้อน ชีพจรที่ลำคอของสาวใช้เต้นตุบๆ กระทบปลายนิ้วยืนยันถึงการดำรงอยู่

ภาพในอดีตซ้อนทับเข้ามาในครรลองสายตา... ภาพเสี่ยวจูที่คุกเข่าโขกศีรษะขอเศษถ่านไฟท่ามกลางหิมะจนหน้าผากแตกยับ... ภาพเด็กสาวที่ยอมอดมื้อกินมื้อเพื่อแอบเก็บซาลาเปาแข็งๆ ไว้ให้นาง... และภาพสุดท้ายคือเสียงร่ำไห้ปานจะขาดใจของอีกฝ่ายที่กอดร่างไร้วิญญาณของนางไว้แน่น ท่ามกลางความหนาวเหน็บที่ไม่มีใครเหลียวแล

"ฮึก..."

เสียงสะอื้นหลุดรอดออกมาจากลำคอที่ตีบตัน หลินหว่านกัดริมฝีปากล่างจนได้รสคาวเลือดเพื่อสะกดกั้นเสียงร้องไห้ นางไม่อยากให้ใครเห็นความอ่อนแอ แต่กับคนผู้นี้... กับเสี่ยวจู นางไม่อาจกลั้นมันไว้ได้

"เสี่ยวจู... เจ้ายังอยู่... เจ้ายังไม่ตาย..."

น้ำเสียงของหลินหว่านสั่นเครือ แหบพร่าและขาดห้วงเหมือนคนขาดอากาศหายใจ

"พระชายาพูดอะไรเจ้าคะ? บ่าวจะตายได้อย่างไร บ่าวยังแข็งแรงดี ดูสิเจ้าคะ" เสี่ยวจูพยายามฝืนยิ้ม แม้จะงุนงงและตกใจกับการกระทำของนายหญิง นางยกมือขึ้นลูบหลังหลินหว่านเบาๆ เพื่อปลอบโยน "ท่านคงฝันร้ายกระมัง..."

"ใช่... ฝันร้าย... ข้าฝันร้ายมายาวนานเหลือเกิน"

หลินหว่านพึมพำ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนที่เคยหม่นหมองเริ่มทอประกายกล้าแข็งขึ้นทีละน้อย นางผละหน้าออกมาจ้องมองดวงตาใสซื่อของสาวใช้คนสนิท นิ้วมือยังคงบีบไหล่เล็กๆ นั้นแน่นไม่ยอมปล่อย ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือ ร่างตรงหน้าจะสลายกลายเป็นควัน

ความตายที่โดดเดี่ยว ความหิวโหย ความหนาวเหน็บ และการถูกหักหลัง... ทุกอย่างเป็นบทเรียนราคาแพงที่แลกมาด้วยชีวิต นางจะไม่ยอมให้รอยเกวียนสายเก่าหวนคืน

เสี่ยวจูต้องไม่ตายเพราะปกป้องนาง ตระกูลหลินต้องไม่ล่มสลายเพราะความโง่เขลาของนาง และตัวนางเอง... จะไม่ยอมเป็นเบี้ยล่างให้ใครเหยียบย่ำอีกต่อไป

"เสี่ยวจู ฟังข้าให้ดี" หลินหว่านสูดลมหายใจเข้าลึก ปรับน้ำเสียงให้มั่นคงขึ้น แม้หางตายังเปียกชุ่ม "นับจากนี้ไป ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น เจ้าต้องรักชีวิตตัวเองให้มาก... ข้าสัญญา ในชาตินี้... ข้าจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำร้ายเจ้าได้อีก แม้แต่ปลายเล็บข้าก็จะไม่ให้พวกมันได้แตะต้อง"

คำพูดนั้นหนักแน่นดั่งคำสาบานเลือด แววตาที่จ้องมองมาทำให้เสี่ยวจูขนลุกซู่โดยไม่ทราบสาเหตุ มันไม่ใช่แววตาของนายน้อยผู้หัวอ่อนและยอมคนคนเดิม แต่เป็นแววตาของผู้ผ่านความเป็นความตายและมองทะลุปรุโปร่งถึงธาตุแท้ของมนุษย์

"บ่าว... บ่าวเชื่อเจ้าค่ะ" เสี่ยวจูรับคำเสียงอ้อมแอ้ม แม้จะไม่เข้าใจความหมายทั้งหมด แต่ความมุ่งมั่นในดวงตาคู่นั้นทำให้นางเชื่ออย่างสนิทใจ "แต่ตอนนี้พระชายาต้องลุกก่อนนะเจ้าคะ น้ำหกเลอะเทอะไปหมดแล้ว เดี๋ยวชุดสวยจะเปื้อนเอา"

สาวใช้รีบก้มลงเก็บอ่างทองแดงและหาผ้ามาซับน้ำที่นองพื้น หลินหว่านมองตามการกระทำเหล่านั้นด้วยสายตาอ่อนโยนวูบหนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเรียบเฉยเมื่อความทรงจำบางอย่างแล่นเข้ามาในหัว

วันนี้... วันที่เสี่ยวจูใส่ชุดสีเขียวอ่อน วันที่นางตื่นมาในห้องหอ มันคือวันที่หลี่เฉิง แม่ทัพปีศาจผู้นั้น กำลังจะเดินทางกลับมาถึงจวนหลังจากหายหัวไปชายแดนร่วมสามเดือน... สามเดือนหลังแต่งงานที่เขาไม่เคยเหยียบย่างเข้าห้องหอ

"พระชายา รีบแต่งตัวเถิดเจ้าค่ะ" เสี่ยวจูเงยหน้าขึ้นมายิ้มแป้น แววตาเป็นประกายตื่นเต้น "พ่อบ้านเพิ่งส่งคนมาแจ้งเมื่อครู่ว่า ม้าเร็วส่งข่าวมาแล้ว ท่านอ๋องกำลังจะเข้าประตูเมือง อีกไม่เกินหนึ่งชั่วยามคงถึงจวน บ่าวเตรียมชุดผ้าไหมสีชมพูกลีบบัวที่ท่านชอบไว้ให้แล้ว ท่านอ๋องเห็นต้องทรงโปรดแน่ๆ"

รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินหว่านเลือนหายไปในทันที ราวกับถูกกระชากหน้ากากออก

ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ดวงตาที่เมื่อครู่ยังเปี่ยมด้วยความรักใคร่ยามมองสาวใช้ บัดนี้กลับเย็นเยียบดุจน้ำแข็งพันปีเมื่อได้ยินชื่อของบุรุษผู้นั้น

"ท่านอ๋องจะกลับมางั้นหรือ?"

นางทวนคำเสียงเรียบ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปัดเศษฝุ่นออกจากชายกระโปรงด้วยท่วงท่าสง่างามและห่างเหิน

"เจ้าค่ะ! ท่านต้องรีบแล้ว เดี๋ยวจะไปรับหน้าจวนไม่ทัน" เสี่ยวจูกุลีกุจอไปเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบชุดสีชมพูหวานแหววปักลายผีเสื้อออกมาทาบกับตัว

หลินหว่านมองชุดสีหวานนั้นด้วยสายตาว่างเปล่า ภาพในอดีตซ้อนทับขึ้นมา... วันนั้นนางรีบแต่งตัวด้วยชุดนี้ ยืนรอกลางแดดจ้าเป็นชั่วยาม เพียงเพื่อจะได้รับสายตาดูแคลนและคำพูดเหน็บแนมจากเขาว่า 'จืดชืดไร้รสนิยม'

"เก็บชุดนั้นไปซะ" หลินหว่านสั่งเสียงเย็น หันหลังเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง

เสี่ยวจูชะงักมือ "แต่... แต่ชุดนี้ท่านอ๋องเคยชมว่า..."

"ข้าบอกให้เก็บไป"

หลินหว่านเอ่ยแทรก ไม่ได้ขึ้นเสียงแต่กลับทรงอำนาจจนสาวใช้ต้องรีบหุบปากและทำตามทันที นางหยิบหวีไม้จันทน์ขึ้นมาสางผมช้าๆ จ้องมองตัวเองในกระจกเงา

"เสี่ยวจู... ไปหยิบชุดผ้าฝ้ายสีฟ้าอ่อนตัวนั้นมา"

"ชุดสีฟ้า? ตัวที่ไม่มีลวดลายอะไรเลยนั่นหรือเจ้าคะ? แต่มันดู... จืดชืดเหมือนชุดไว้ทุกข์เลยนะเจ้าคะ"

มุมปากของหลินหว่านยกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา

"นั่นแหละดี... เพราะวันนี้ ข้าไม่ได้แต่งตัวเพื่อรอรับสามี"

นางวางหวีลงบนโต๊ะ เกิดเสียงกระทบดัง 'กึก' ที่ฟังดูคล้ายเสียงหมากรุกกระแทกกระดาน

"แต่ข้ากำลังจะไว้อาลัยให้กับความโง่เขลาของตัวเองต่างหาก"