บทที่ 3 : ตื่นจากฝันร้าย

เฮือก!

เสียงสูดลมหายใจดังสนั่นก้องกังวานไปทั่วห้องที่เงียบสงัด ร่างระหงที่นอนอยู่บนเตียงผุดลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วราวกับถูกกระชากด้วยเชือกที่มองไม่เห็น

หลินหว่านเบิกตาโพลง นัยน์ตาสั่นระริกเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก มือทั้งสองข้างยกขึ้นตะปบที่ลำคอและหน้าอกของตนเองอย่างบ้าคลั่ง ปลายนิ้วจิกเกร็งลงไปบนเนื้อผ้าชุดนอนจนแทบทะลุ พยายามควานหาบาดแผลและความเจ็บปวดที่ควรจะมีอยู่

ไม่มี...

ไม่มีของเหลวข้นคลั่กสีแดงฉานทะลักออกมา ไม่มีรสสนิมเหล็กฝาดเฝื่อนในปาก และที่น่าแปลกประหลาดที่สุดคือ... ไม่มีคมมีดที่มองไม่เห็นกรีดแทงปอดของนางอีกต่อไป

ทรวงอกที่เคยถูกบีบอัดจนแทบระเบิด บัดนี้กลับสูดอากาศเข้าได้เต็มปอด อากาศที่... อุ่น?

หญิงสาวหอบหายใจถี่กระชั้น เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผมจนเปียกชุ่ม ความทรงจำสุดท้ายยังคงแจ่มชัด ความหนาวเหน็บที่กัดกินไขกระดูก พายุหิมะที่พัดกระหน่ำ และความโดดเดี่ยวในวาระสุดท้าย

แต่สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้ากลับไม่ใช่เพดานไม้ผุพังที่มีรอยรั่วและคราบน้ำฝน

แสงแดดยามเช้าที่สว่างจ้าสาดส่องผ่านผ้าม่านไหมสีแดงชาดเข้ามา กระทบเข้ากับเครื่องเรือนไม้จันทน์หอมราคาแพงระยับ โต๊ะเครื่องแป้งที่ทำจากไม้พะยูงแกะสลักลวดลายวิจิตรวางอยู่มุมห้อง บนนั้นมีกระจกทองเหลืองบานใหญ่ที่ขัดจนเงาวับสะท้อนแสงแวววาว แจกันกระเบื้องเคลือบสมัยราชวงศ์ก่อนวางประดับอยู่บนตู้ข้างเตียง ปักกิ่งเหมยฮวาสีชมพูสดที่ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ อบอวลไปทั่วห้อง

กลิ่นหอม... มิใช่กลิ่นเน่าเหม็นของความตายและยาสมุนไพรต้มเก่าๆ

หลินหว่านชะงักค้าง สายตากวาดมองไปรอบห้องด้วยความมึนงง สมองที่ยังปรับตัวไม่ทันประมวลผลอย่างเชื่องช้า

นี่คือนรกขุมไหนกัน? หรือสวรรค์มีหน้าตาเช่นนี้?

นางค่อยๆ ลดมือลงจากลำคอ สายตาปะทะเข้ากับมือของตนเอง... มือที่วางอยู่บนผ้าห่มไหมปักลายนกยวนยางคู่

นิ้วมือเรียวยาวขาวผ่องดุจหยกเนื้อดี ผิวพรรณเนียนละเอียดไร้ริ้วรอย ไม่มีรอยแตกกร้านจากความหนาว ไม่มีแผลพุพองจากการผ่าฟืนหรือซักผ้าในน้ำเย็นจัด เล็บมือตัดแต่งโค้งมนสวยงามและเคลือบสีชาดจางๆ

นี่ไม่ใช่มือของคนใกล้ตาย... แต่เป็นมือของคุณหนูในห้องหอที่ได้รับการปรนนิบัติอย่างดี

นางพลิกฝ่ามือดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะตัดสินใจหยิกเข้าที่ท่อนแขนตนเองเต็มแรง

"โอ๊ย!"

ความเจ็บปวดที่แล่นปราดขึ้นมาทำให้ดวงตาเบิกกว้าง ความเจ็บปวดแปลว่ายังมีชีวิต แปลว่าเลือดเนื้อนี้เป็นของจริง มิใช่ดวงจิตที่ล่องลอย

หลินหว่านสะบัดผ้าห่มออก ขาทั้งสองข้างก้าวลงจากเตียงสี่เสาที่แกะสลักลวดลายมังกรหงส์ เท้าเปล่าสัมผัสกับพรมขนสัตว์หนานุ่มที่ปูลาดอยู่บนพื้นห้อง... ไม่ใช่พื้นไม้กระดานเย็นเฉียบที่เต็มไปด้วยเสี้ยนหนาม

นางเดินโซเซไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง มือเกาะขอบโต๊ะไว้แน่นเพื่อพยุงร่างกายที่ยังสั่นเทา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเงาสะท้อนในกระจกทองเหลือง

ภาพที่ปรากฏคือดรุณีวัยแรกแย้ม ใบหน้ารูปไข่เกลี้ยงเกลา ดวงตากลมโตสุกใสที่ยังไร้แววหม่นหมองของความทุกข์ระทม แก้มทั้งสองข้างมีเลือดฝาดจางๆ มิใช่ความซีดเซียวของศพ

หลินหว่านยกมือขึ้นลูบใบหน้าตนเอง สัมผัสถึงความตึงกระชับของผิวเนื้อ

สายตาเหลือบไปเห็น 'สมุดหวงลี่' ปกสีแดงมงคลที่วางอยู่บนมุมโต๊ะ นางรีบคว้ามันมาเปิดดู ตัวอักษรสีดำระบุวันเดือนปีชัดเจน

รัชศกเยี่ยนหยวนปีที่สาม...

สามปี...

นางย้อนกลับมาสามปีเต็ม!

ช่วงเวลานี้... คือช่วงเดือนแรกหลังจากที่นางแต่งเข้าจวนอ๋อง ช่วงเวลาที่นางยังเป็นเพียงเจ้าสาวหมาดๆ ที่ยังมีความหวังเต็มเปี่ยมว่าจะใช้ความดีชนะใจแม่ทัพปีศาจผู้นั้น

หลินหว่านทรุดตัวลงนั่งกับพื้นพรม ร่างกายสั่นสะท้านรุนแรงยิ่งกว่าเดิม แต่มิใช่เพราะความหนาว หากแต่เป็นคลื่นอารมณ์ที่ถาโถมเข้ามา ทั้งความตกตะลึง ความหวาดกลัว และท้ายที่สุดคือความโล่งใจที่จุกแน่นจนน้ำตาเอ่อล้น

นางยังไม่ตาย...

สวรรค์ยังเมตตา หรือนรกยังไม่ต้องการนางกันแน่?

แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลกลใด นางได้กลับมาแล้ว กลับมาในช่วงเวลาที่ร่างกายยังแข็งแรง ทรัพย์สินยังอยู่ครบ และที่สำคัญที่สุด...

ใจของนางยังไม่แหลกสลายจนเกินเยียวยา

หลินหว่านสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นหอมของไม้จันทน์และดอกเหมยช่วยเรียกสติให้กลับคืนมาทีละน้อย แววตาที่ตื่นตระหนกค่อยๆ เปลี่ยนเป็นนิ่งสงบ ลึกล้ำ และเย็นเยียบลงดุจน้ำในบ่อลึก

ชาติก่อนนางโง่เขลา ทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อบูชาความรักที่ว่างเปล่า ยอมลดเกียรติ ยอมทนทุกข์ เพียงเพื่อแลกกับความตายที่โดดเดี่ยวในเรือนร้างอันโสมม

ชาตินี้... นางจะไม่เดินซ้ำรอยเดิมอีกแม้แต่ก้าวเดียว

ในขณะที่ความคิดกำลังตกตะลึง เสียงฝีเท้าเบาๆ ก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้อง ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูที่เป็นจังหวะคุ้นเคย

ก๊อก ก๊อก

"พระชายา ตื่นหรือยังเจ้าคะ? บ่าวเตรียมน้ำล้างหน้ามาให้แล้ว"

เสียงนั้น... สดใส กังวาน และเปี่ยมด้วยชีวิตชีวา

หลินหว่านตัวแข็งทื่อ หัวใจกระตุกวูบอย่างรุนแรงยิ่งกว่าตอนฟื้นคืนชีพ นางจำเสียงนี้ได้แม่นยำยิ่งกว่าเสียงของตัวเอง เสียงของคนที่กอดขานางร้องไห้จน ลมหายใจสุดท้าย เสียงของคนที่ยอมตายเพื่อปกป้องนางในกองเพลิงเมื่อชาติก่อน

แอ๊ด...

บานประตูถูกผลักเข้ามา ร่างเล็กในชุดสาวใช้สีเขียวอ่อนเดินถืออ่างทองแดงที่มีไอร้อนกรุ่นก้าวเข้ามาในห้อง ใบหน้าจิ้มลิ้มยิ้มแย้มแจ่มใส

"เสี่ยว... จู?"