บทที่ 7

“ไม่คุ้นเลย ดาราดาวรุ่งที่เพิ่งดังเหรอ”

“หน้าตาสวยกว่าพวกดาราดาวรุ่งตั้งเยอะ”

ผู้คนเริ่มจับกลุ่มวิพากษ์วิจารณ์คู่ควงของปีเตอร์กันมากขึ้นเรื่อย ๆ

หญิงสาวที่ยืนเคียงข้างปีเตอร์นั้นโดดเด่นสะดุดตามาก ชุดราตรีผ้ากำมะหยี่เกาะอกสีดำสนิทขับเน้นสัดส่วนโค้งเว้าอันงดงามได้อย่างลงตัว ผมดัดลอนสลวยถูกเกล้าขึ้นอย่างประณีต ประดับด้วยกิ๊บติดผมฝังเพชรสีขาวดำ ซึ่งเป็นเครื่องประดับที่แพงที่สุดในคอลเลกชัน ‘เปียโน’ ส่องประกายเจิดจรัสจนไม่อาจละสายตาได้

ลู่จวินเหยียนรู้สึกคุ้นตากับแผ่นหลังของหญิงสาวคนนั้น จนกระทั่งเธอหันกลับมา

“เจียงหนิง?!”

ฉู่ฉิงเสวี่ย ซ่งลี่ลี่ และหวังหยางต่างตกตะลึงจนอ้าปากค้าง

ลู่จวินเหยียนไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่ดวงตาทั้งสองข้างกลับเป็นประกายเจิดจ้ากว่าที่เคย

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นเจียงหนิงแต่งหน้าทาปากแดงสด การแต่งหน้าที่จัดจ้านแต่กลับไม่ดูฉูดฉาด ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฝีมือช่างแต่งหน้าที่เก่งกาจ หรือเป็นเพราะตัวเจียงหนิงเองที่ทำให้มันดูมีระดับ

“นึกไม่ถึงเลยว่าที่คุณเจียงหาเสี่ยเลี้ยงคนใหม่ได้แล้ว เสียแรงที่ฉันอุตส่าห์เป็นห่วง...”

ฉู่ฉิงเสวี่ยพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน แต่แววตาของลู่จวินเหยียนกลับวูบไหวด้วยความเย็นชา

เครื่องแต่งกายและเครื่องประดับหรูหราที่เจียงหนิงสวมใส่ในคืนนี้ ล้วนเป็น ‘ของขวัญ’ ที่เธอขอยืมมาจากปีเตอร์ เธอไม่อยากเห็นลู่จวินเหยียนกับฉู่ฉิงเสวี่ยโชว์หวาน แต่ในเมื่อมาถึงแล้ว จะให้หนีกลับไปก็คงไม่ใช่เรื่อง

สายตาของลู่จวินเหยียนจับจ้องมาที่เจียงหนิงเพียงแค่แวบแรกเท่านั้น หลังจากนั้นเขาก็ทำราวกับมองไม่เห็นเธอ และยังคงควงคู่ฉู่ฉิงเสวี่ยต่อไปอย่างเปิดเผย

บนใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพสร้างนั้น เจียงหนิงได้เห็นรอยยิ้มและความอ่อนโยนที่เขาไม่เคยมอบให้เธอ

ความทะเยอทะยานที่อยากจะทำให้ลู่จวินเหยียนต้องหันกลับมามองด้วยความทึ่งในตอนแรก ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกพ่ายแพ้

เธอขอตัวไปเข้าห้องน้ำเพื่อสงบสติอารมณ์ ในเมื่อตัดสินใจจะหย่าแล้ว จะมัวมานั่งอาลัยอาวรณ์อะไรอยู่อีก

ตอนเดินออกมาจากห้องน้ำ ความเจ็บปวดที่เท้าเริ่มรุนแรงจนเจียงหนิงไม่อาจเมินเฉยได้

เพราะไม่ใช่รองเท้าส้นสูงที่ใส่ประจำ มันจึงกัดเท้าเธออย่างหนัก เจียงหนิงเอี้ยวตัวไปดูส้นเท้าตัวเองจนเกือบจะเสียหลักล้ม โชคดีที่มีคนมารับตัวไว้ทัน

คำว่า ‘ขอบคุณ’ ยังไม่ทันหลุดจากปาก เจียงหนิงก็สบเข้ากับสายตาของลู่จวินเหยียนเสียก่อน

ริมฝีปากที่ยกยิ้มของเขาช่างดูมีเสน่ห์ และดวงตาก็ลึกล้ำราวกับอัญมณี

แต่เมื่อได้สบตากันในระยะประชิดเช่นนี้ กลับทำให้เจียงหนิงรู้สึกประหม่าขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ

เธอพยายามจะดึงแขนกลับ แต่กลับถูกลู่จวินเหยียนบีบไว้แน่น

“คุณไม่จำเป็นต้องฝืนตัวเองขนาดนี้เพื่อให้ผมหึงหรอกนะ”

น้ำเสียงของลู่จวินเหยียนราบเรียบและเย็นชา สุดท้ายเจียงหนิงยังได้ยินเสียงหัวเราะเยาะด้วย

“มุกเล่นตัวแบบนี้มันเชยแล้ว”

พูดจบ ลู่จวินเหยียนก็ปล่อยมือ ยื่นพลาสเตอร์ยาให้เธอแผ่นหนึ่ง แล้วเดินเข้าห้องน้ำชายไปโดยไม่หันกลับมามอง

ต่อให้เจียงหนิงอยากจะอธิบาย ลู่จวินเหยียนก็ไม่เปิดโอกาสให้ เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจใช้พลาสเตอร์ยาที่เขาให้มา

ความเจ็บที่เท้าบรรเทาลง แต่ความอึดอัดคับข้องใจกลับทวีความรุนแรงขึ้น

พอกลับเข้ามาในงาน หัวใจของเจียงหนิงว้าวุ่นสับสน จนไม่รู้ตัวเลยว่าเธอยืนนิ่งอยู่ที่หน้าโซนบุฟเฟต์

“อาหารหรู ๆ ที่ไม่เคยเห็นเยอะแยะไปหมดจนเลือกกินไม่ถูกเลยใช่ไหมล่ะ”

ซ่งลี่ลี่และหวังหยางเดินเข้ามาหาเรื่อง

“มา ๆ เดี๋ยวฉันสอนให้ นี่คาเวียร์พรีเมียมกินคู่กับบลินี”

ซ่งลี่ลี่ยังพูดไม่ทันจบ หวังหยางก็ศอกใส่ “เธอต้องอธิบายก่อนสิว่าคาเวียร์คืออะไร ดีไม่ดีเขาอาจไม่เคยได้ยินชื่อเลยก็ได้มั้ง!”

เจียงหนิงขี้เกียจจะต่อปากต่อคำกับสองคนนี้ แต่ฉู่ฉิงเสวี่ยก็เดินเข้ามาขวางทางไว้อีก

“ลี่ลี่ อาหยาง พวกเธออย่าพูดมั่วสิ เจียงหนิงไม่ใช่คนโบราณสักหน่อย จะไม่รู้จักคาเวียร์ได้ยังไง...” ฉู่ฉิงเสวี่ยยิ้มหวาน ตักคาเวียร์หนึ่งช้อนวางบนแผ่นแป้ง แล้วยื่นให้เจียงหนิง

“แต่คงเพิ่งเคยกินครั้งแรกใช่ไหมล่ะ โทษจวินเหยียนเถอะที่ไม่ยอมพาเธอออกมาเปิดหูเปิดตาบ้างเลย”

“ก็เพราะน่าอายไงล่ะ! ลองนึกดูสิ เมื่อก่อนประธานลู่พาฉิงเสวี่ยออกงานบ่อยจะตาย แต่พอดูตอนนี้สิ ประธานลู่คงทำกรรมมาหนักถึงได้ต้องมาแต่งงานกับผู้หญิงจบแค่ม.ปลาย”

“นั่นสินะ คนหนึ่งเป็นดอกเตอร์จบนอก อีกคนเป็นแม่บ้าน ฉันละไม่เข้าใจจริง ๆ ว่ากล้าแบกหน้ามางานแบบนี้ให้อับอายขายหน้าได้ยังไง”

เจียงหนิงที่ถูกสามสาวรุมเหน็บแนมเป็นลูกคู่ยิ้มบาง ๆ

“ในเมื่อคุณฉู่มีความรู้รอบตัวขนาดนั้น ไม่รู้เหรอคะว่าคาเวียร์ที่คุณตักเมื่อกี้คือคาเวียร์เบลูกา ซึ่งเหมาะจะทานเปล่า ๆ หรือทานคู่กับแชมเปญมากกว่า”

รอยยิ้มเสแสร้งบนหน้าฉู่ฉิงเสวี่ยแข็งค้าง

“คาเวียร์ออสเซตราแบบนี้ต่างหาก ถึงจะเหมาะกินคู่กับบลินี”

เจียงหนิงพูดพลางหยิบแผ่นแป้งบลินีขึ้นมาแผ่นหนึ่ง วางแซลมอนรมควันแผ่นบางลงไปอย่างพิถีพิถัน แล้วตักคาเวียร์ออสเซตรากับซาวร์ครีมราดลงไป ก่อนจะยื่นให้ฉู่ฉิงเสวี่ย

“อันนี้ต่างหาก ถึงจะเรียกว่าบลินีสูตรต้นตำรับ”

เมื่อเทียบแผ่นแป้งบางเฉียบในมือเจียงหนิงกับแผ่นแป้งหนาเตอะในมือตัวเอง หน้าของฉู่ฉิงเสวี่ยก็เขียวคล้ำขึ้นมาทันที

“ทำมาเป็นรู้ดี ใครจะรู้ว่าที่พูดมาจริงหรือมั่ว” หวังหยางรีบออกโรงปกป้องฉู่ฉิงเสวี่ย

“ต่อให้พูดถูกแล้วไง ก็แค่ทำกับข้าวบ่อยจนชำนาญกว่าคนอื่นแค่นั้นแหละ ทำเหมือนกับว่าตัวเองเก่งนักหนา” ซ่งลี่ลี่ก็รีบช่วยฉู่ฉิงเสวี่ยอีกแรง

เจียงหนิงวางบลินีที่ทำเสร็จลงบนจาน แล้วพูดอย่างไม่แยแส “ฉันอาจจะไม่ได้เก่งกาจอะไรมาก แต่ก็คงดีกว่าพวกคุณหน่อยมั้ง”

พูดจบเธอก็หันหลังเดินจากไป จังหวะนั้นเอง ลู่จวินเหยียนก็เดินกลับมาหาฉู่ฉิงเสวี่ยพอดี

“เป็นอะไรไป ทำไมหน้าซีด ๆ ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า” ลู่จวินเหยียนถามด้วยความเป็นห่วง เห็นฉู่ฉิงเสวี่ยส่ายหน้า เอาแต่จ้องคาเวียร์

“อยากกินคาเวียร์เหรอ” เขาหยิบจานขึ้นมา แล้วลงมือทำบลินีให้ฉู่ฉิงเสวี่ย โดยเลือกวิธีการจับคู่และจัดวางเหมือนกับที่เจียงหนิงทำเมื่อสักครู่ไม่มีผิดเพี้ยน

ตอนนั้นเอง มีแขกคนหนึ่งเดินเข้ามาที่โซนอาหาร แล้วพึมพำอย่างลังเลว่า “คาเวียร์เยอะแยะขนาดนี้มันต่างกันยังไงเนี่ย”

ฉู่ฉิงเสวี่ยตั้งสติได้ รีบนำความรู้ที่เพิ่งได้ฟังจากเจียงหนิงเมื่อครู่ไปอธิบายให้แขกคนนั้นฟังทันที แขกคนนั้นจึงกล่าวขอบคุณและชื่นชมเป็นการใหญ่

“อายุน้อยแค่นี้แต่มีความรู้รอบตัวเยอะจริง ๆ เก่งมากครับ”

ฉู่ฉิงเสวี่ยถ่อมตัว “เรียนรู้มาจากแฟนทั้งนั้นแหละค่ะ”

อีกฝ่ายเห็นฉู่ฉิงเสวี่ยคล้องแขนลู่จวินเหยียน จึงอดชมไม่ได้ “กิ่งทองใบหยกจริง ๆ ทั้งสองคนดูเหมาะสมกันมากเลยนะครับ”

ลู่จวินเหยียนหันมองฉู่ฉิงเสวี่ย มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย “จะพูดกลับกันก็ได้นะครับ”

“พูดกลับกัน...งั้นก็ต้องเป็นหญิงเก่งชายหล่อสินะครับ ประธานลู่นี่ชมเก่งเกินไปแล้ว”

ซ่งลี่ลี่และหวังหยางส่งเสียงเชียร์ ฉู่ฉิงเสวี่ยหลุบตาลงยิ้มเขินอาย ใครเห็นก็ต้องคิดว่าเธอคือผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลก

ห่างออกไปไม่ไกล เจียงหนิงได้ยินฉู่ฉิงเสวี่ยขโมยความรู้ของเธอไปใช้หน้าตาเฉย แต่เธอก็คร้านจะไปอธิบายอะไร

ต่อให้อธิบายไป สายตาชื่นชมของลู่จวินเหยียนก็ไม่มีวันมอบให้เธออยู่ดี

ใจหนึ่งเจียงหนิงก็รู้สึกสับสน ในเมื่อตัดสินใจจะหย่าแล้ว ต่อให้ลู่จวินเหยียนจะกลับตัวกลับใจมาทำดีกับเธอตอนนี้ เธอก็ไม่มีวันหันหลังกลับ

แต่อีกใจหนึ่งเธอก็รู้สึกเจ็บใจ

ทำไมสัญญาในวันวานถึงมีแค่เธอคนเดียวที่จำได้ มีแค่เธอคนเดียวที่จมปลักอยู่กับมัน

ทำไมชีวิตแต่งงานที่อุตส่าห์ประคับประคองมาสามปี ถึงเทียบไม่ได้กับรักแรกที่เพิ่งกลับจากเมืองนอก

เจียงหนิงยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มรวดเดียวหมด

รสชาติร้อนแรงบาดคอไหลลงสู่ท้อง ทำให้เธอตั้งสติได้ขึ้นมาบ้าง

เธอจ้องแก้วเปล่าในมือ แล้วสังเกตเห็นเรื่องอะไรบางอย่าง