หมดความรู้สึก

รัญชิดาเงยหน้าขึ้นมองป้ายร้านที่เขียนด้วยสีดำคำโตว่า Bliss (บลิส) สามทุ่มกว่าแท็กซี่ก็พาเธอมาส่งยังหน้าร้านที่เธอไม่เคยจะมาเลยสักครั้ง สายตาคู่งามมองตรงไปยังประตูทางเข้า แสงหลากสีจากในร้านคงจะทำให้เธอหาโต๊ะของปาณัสม์ได้ไม่ง่าย ทีแรกเธอเข้าใจว่างานวันเกิดของปาณัสม์คงจะจัดที่บ้านของเขา บรรยากาศแบบสบาย ๆ ไม่มีอะไรมากมาย แต่เมื่อมาเห็นว่าเป็นร้านสำหรับนักท่องเที่ยวยามราตรีแบบนี้ เธอก็ยังไม่รู้ว่าจะต้องเดินไปทางไหนก่อนดี เข้าร้านไปก่อนหรือจะหยุดรอภัควัฒน์อยู่ที่นอกร้าน ถ้าภัควัฒน์มาถึงแล้วเห็นว่าเธอยังรอเขา เขาจะหงุดหงิดใส่เธออีกหรือเปล่าหรืออาจจะทำให้เขาคิดว่า เธอทำอะไรด้วยตัวเองไม่เป็นเหมือนที่เขาเคยต่อว่าเธออยู่บ่อย ๆ

โทรศัพท์เครื่องเล็กถูกหยิบออกมาใช้เพื่อสื่อสารกับเจ้าของวันเกิด โทรให้ปาณัสม์ออกมารับคงดีกว่ายืนรอภัควัฒน์ที่อาจจะอารมณ์เสียเมื่อมาถึงแล้วเห็นเธอยืนรอเขาอยู่ด้านหน้า ต่อสายอยู่ได้ไม่นานปาณัสม์ก็รับสายและเดินออกมาต้อนรับรัญชิดาที่ยืนรออยู่หน้าร้าน

"น้องรัญ ทำไมมาคนเดียวล่ะ แล้วไอ้ภาคย์ไปไหน" ปาณัสม์เอ่ยถามหญิงสาวที่ยืนนิ่งเพียงลำพังอยู่หน้าร้าน ปกติหากเห็นรัญชิดาเขาก็ต้องเห็นภัควัฒน์เคียงข้างอยู่ด้วยตลอดเวลา แต่ทำไมครั้งนี้จึงมีแค่หญิงสาวแต่เพียงผู้เดียว

"พี่ภาคย์ติดงานค่ะ อีกเดี๋ยวคงตามมา"

"แล้วทำไมน้องรัญไม่รอมาพร้อมไอ้ภาคย์ล่ะครับ"

"พี่ภาคย์บอกให้รัญมาก่อนค่ะ"

"แล้วมายังไง"

"แท็กซี่ค่ะ"

"แท็กซี่!" สำหรับคนอื่นการไปไหนมาไหนด้วยรถแท็กซี่คงไม่ใช่เรื่องแปลก แต่ปาณัสม์กลับทำเสียงแปลกใจยกใหญ่เมื่อเป็นรัญชิดา

รัญชิดาไม่ใช่ลูกคุณหนูไฮโซที่ไม่เคยต้องใช้บริการรถสาธารณะ แต่ที่เขาแปลกใจเพราะภัควัฒน์ไม่เคยปล่อยให้หญิงสาวต้องไปไหนมาไหนด้วยตัวเองเลยสักครั้ง ความรักและความหลงเมียของภัควัฒน์ยังเป็นที่โจษจันในกลุ่มเพื่อนมาตั้งแต่วันที่ภัควัฒน์และรัญชิดาเป็นแฟนกัน จนกระทั่งทั้งคู่ตัดสินใจใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน แต่วันนี้ที่รัญชิดากลับต้องนั่งแท็กซี่มาร่วมงานวันเกิดของเขา จึงจัดว่าเป็นเรื่องที่แปลกประหลาดอย่างน่าเหลือเชื่อ

"ค่ะ รัญมาแท็กซี่" รัญชิดายิ้มบอก นึกขำกับท่าทางที่ดูตกใจของปาณัสม์

"อืม แท็กซี่ก็แท็กซี่ พี่พาน้องรัญเข้าไปข้างในก่อนแล้วกัน เดี๋ยวไอ้ภาคย์มาค่อยให้มันตามเข้าไป"

"ค่ะ" ปาณัสม์นำทางรัญชิดาเข้าไปด้านในร้านด้วยท่าทางงง ๆ แต่ก็คงต้องเก็บความงงไว้ถามกับเพื่อนตัวดีที่ยังมาไม่ถึงแทน

โซนด้านนอกของตัวร้านที่ยื่นเป็นระเบียงเปิดโล่งให้รับลมเย็นในตอนกลางคืน คือบริเวณที่ปาณัสม์เหมาไว้สำหรับจัดเลี้ยงงานวันเกิดของตัวเอง รัญชิดายิ้มทักทายบรรดากลุ่มเพื่อนของภัควัฒน์ที่เธอพอจะรู้จัก ระหว่างที่เดินตามปาณัสม์ไปยังโต๊ะนั่ง

ชายหนุ่มเจ้าของงานเลื่อนเก้าอี้เพื่อบริการหญิงสาวที่เขาเดินไปรับมาจากหน้าร้าน แต่ยังไม่ทันที่รัญชิดาจะได้ทิ้งตัวลงนั่ง เพื่อนตัวดีของเขาก็โผล่หน้าเข้ามาในบริเวณของงานเลี้ยง คำถามที่เต็มไปด้วยความสงสัยผุดขึ้นในความคิดของปาณัสม์อีกครั้งเมื่อเห็นภัควัฒน์ตรงเข้ามาที่โต๊ะของเขา

"ถ้ามึงจะมาตอนนี้แล้วทำไมมึงต้องให้น้องรัญนั่งแท็กซี่มาเอง" ไม่เก็บไว้แค่ในความคิดแต่ปาณัสม์เอ่ยถามออกไปทันทีที่ภัควัฒน์เดินเข้ามาถึง

ที่ทำงานของภัควัฒน์อยู่ห่างจากบ้านแค่ไม่ถึงยี่สิบนาที ถ้าคิดจะไปรับรัญชิดามาด้วยก็ไม่เห็นว่าจะเสียเวลาตรงไหน

"กูขี้เกียจย้อนไปย้อนมา ให้รัญเขามาแท็กซี่สะดวกกว่า" ภัควัฒน์ตอบอย่างไม่แยแสและไม่แม้แต่จะมองหน้าหรือทักทายภรรยาของตัวเอง รัญชิดาที่เห็นว่าภัควัฒน์เดินเข้ามาถึงโต๊ะจึงขยับไปนั่งเก้าอี้ที่ว่างอีกตัว เพื่อให้ภัควัฒน์นั่งที่เก้าอี้ข้างตัวของเธอ แต่ชายหนุ่มกลับเดินเลยไปและนั่งลงฝั่งตรงข้ามของเธอแทน

"น้องรัญเขาไม่เคยมาที่ร้านนี้ มึงก็รู้แต่มึงก็ยังใจดำให้เขานั่งแท็กซี่มาคนเดียวกลางค่ำกลางคืนแบบนี้เนี่ย นะ" ปาณัสม์มองตามภัควัฒน์ที่เดินไปนั่งยังอีกฝั่งทั้งที่เก้าอี้ข้างรัญชิดาก็ยังว่าง และหญิงสาวก็อุตส่าห์ขยับให้ แต่เรื่องที่นั่งเอาไว้ก่อนเพราะเรื่องแท็กซี่ยังเคลียร์ไม่จบ

"เออ ก็กูขี้เกียจ มึงก็จะอะไรนักหนา รัญเขาก็มาถึงแล้วนี่ไง" น้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความรำคาญเอ่ยตอบคนเป็นเพื่อน ก่อนจะเหลือบตามองภรรยาของตัวเองที่นั่งเงียบอยู่ฝั่งตรงข้าม

"พี่ณัสม์คะ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ อย่าเถียงกันเลยรัญมาแท็กซี่ก็สะดวกดีอย่างที่พี่ภาคย์ว่านั่นแหละค่ะ" รัญชิดารีบพูดตัดบทเมื่อเห็นว่าภัควัฒน์เริ่มจะอารมณ์ไม่ดีกับเรื่องของเธอ

เมื่อโดนร้องห้ามปาณัสม์จึงยอมหยุดความสงสัยของตัวเองเอาไว้ เห็นสีหน้าหนักใจของรัญชิดาแล้วเขาก็พอจะรู้ว่าหญิงสาวคงไม่อยากให้เขาสืบสาวหาความเอากับเพื่อนตัวดี เจ้าของงานวันเกิดจึงเลื่อนเก้าอี้แล้วทิ้งตัวลงนั่งข้างภัควัฒน์ แต่เมื่อเห็นเพื่อนของเขามาถึงก็เอาแต่นั่งนิ่งก็อดไม่ได้ที่จะแขวะออกไปอีกครั้ง

"นี่มึงไม่คิดจะไปหาอะไรมาให้น้องรัญกินเลยหรือไง" มาถึงก็นั่งเป็นทองไม่รู้ร้อน ไม่สนใจถามไถ่ว่าเมียจะกินอะไรมาบ้างหรือยัง หรือแม้แต่จะถามสักคำว่าเดินทางมาเป็นยังไงบ้างก็ไม่เห็นจะมี

"กูเหนื่อยขอนั่งพักก่อนได้ไหม ถ้ารัญเขาอยากกินอะไรเขาก็เดินไปตักเองได้ คนอื่นก็บริการตัวเองกันทั้งนั้น" แทบไม่อยากจะเชื่อหูของตัวเองว่าจะเป็นคำพูดของภัควัฒน์

ปาณัสม์ได้แต่อ้าปากค้างกับถ้อยคำทิ้งขว้างอย่างไม่ใส่ใจของคนเป็นเพื่อน หากเป็นคนที่ไม่รู้จักกันหรือไม่ชอบขี้หน้ากัน เขาก็คงจะไม่ติดใจกับประโยคคำพูดนี้ แต่สำหรับคนที่ทั้งรักทั้งหลง ทั้งหึงและหวงรัญชิดาที่เขาเคยเห็นมากับตา มันเกินจะเชื่อว่าภัควัฒน์จะพูดคำนี้ออกมาได้