เหตุผลหลอกตัวเอง

เมนูโปรดของภัควัฒน์จัดวางอยู่ในจานอย่างสวยงาม กลิ่นหอมชวนกินลอยฟุ้งไปทั่วทั้งบริเวณบ้าน ไอร้อนของอาหารที่เพิ่งปรุงเสร็จใหม่ ๆ ยังลอยอบอวลอยู่ในอากาศ รัญชิดาจัดเตรียมโต๊ะอาหารอย่างเรียบร้อย พร้อมทาน ตักข้าวใส่จาน รินน้ำใส่แก้ว เพื่อที่ภัควัฒน์กลับมาจากทำงานเหนื่อย ๆ จะได้ลงมือทานโดยไม่เสียเวลา

หนึ่งทุ่มกว่าคือเวลาทานอาหารเย็นของบ้าน แต่วันนี้นาฬิกาข้างฝาผนังบอกเวลาสองทุ่มกว่าเข้าไปแล้ว อาหารทุกจานก็ยังคงปริมาณอยู่เท่าเดิม ไอร้อนจางหายไปเปลี่ยนเป็นความเย็นชืดเข้ามาแทนที่ ภัควัฒน์ไม่เคยกลับบ้านผิดเวลา หรือหากวันไหนที่เขาติดงานก็จะโทรมาบอกก่อนทุกครั้ง แต่เธอคงลืมไปว่าครั้งสุดท้ายที่เขาโทรหาเพื่อบอกเวลากลับบ้านก็ตั้งแต่เมื่อสองปีที่แล้ว

ใบหน้าสวยชะเง้อหามองทางประตูบ้านที่ยังคงปิดสนิท ท้องที่ว่างเปล่าเริ่มจะส่งเสียงร้องเพราะเลยเวลาอาหารมานานพอสมควร มือบางหยิบโทรศัพท์และวางลงที่เดิมอยู่หลายครั้ง อยากจะโทรถามภัควัฒน์แต่เธอก็ไม่กล้า หญิงสาวได้แต่จ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเอง พลันเกิดคำถามขึ้นมาในหัวใจอย่างเงียบ ๆ

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เธอไม่กล้าแม้แต่จะโทรถามเวลากลับบ้านของภัควัฒน์ ทั้งที่เมื่อก่อนเธอยังโทรหาเขาได้ตลอดเวลาและแทบจะทุกวินาทีเลยด้วยซ้ำ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องสำคัญหรือเรื่องที่แทบจะหาสาระไม่เจอ เธอก็โทรไปเล่าให้เขาฟังได้ทุกเรื่อง และเขาเองก็เต็มใจจะคุยกับเธอทุกเรื่องด้วยเช่นกัน

เสียงรถที่วิ่งเข้ามาจอดในโรงรถของบ้าน ทำให้รัญชิดาต้องสะบัดไล่ความคิดของตัวเองทิ้งไป ร่างบางผุดลุกจากเก้าอี้แล้วรีบตรงไปยังประตูทางเข้าเพื่อรอรับกระเป๋า เสื้อสูท สัมภาระของผู้เป็นสามี

"วันนี้พี่ภาคย์กลับช้าจังเลยนะคะ" ถ้าถามเขาอาจจะไม่พอใจเธอจึงต้องเลี่ยงคำถามและใช้วิธีในการชวนเขาคุยแทน

"งานยุ่งนิดหน่อย" ภัควัฒน์ตอบพลางยื่นสัมภาระของตัวเองให้หญิงสาวที่ออกมารอรับ เดินเข้าห้องน้ำล้างไม้ล้างมือและออกมานั่งยังโต๊ะอาหาร

"นี่รัญยังไม่กินข้าวเหรอ" เวลาป่านนี้แต่อาหารทุกจานยังไม่มีร่องรอยของการแตะต้องเลยแม้แต่นิดเดียว นั่นก็หมายความว่ารัญชิดาคงยังไม่ได้จัดการกับมื้อเย็น

"ยังค่ะ รัญรอพี่ภาคย์กลับมากินพร้อมกันค่ะ" ร่างบางตอบด้วยรอยยิ้มในขณะที่หย่อนตัวลงนั่งยังฝั่งตรงข้ามของชายหนุ่ม เขาคงจะเป็นห่วงเธอที่เห็นว่าเวลาป่านนี้แล้วแต่เธอยังไม่มีอะไรตกถึงท้อง

"ถ้าพี่กลับดึกก็จะรอจนดึกหรือไง ท้องไม่ได้ติดกันซะหน่อย ทำไมต้องนั่งรอ อาหารก็พร้อมทำไมไม่กินให้เสร็จ ๆ ก็ไม่รู้"

ฝันสลาย ความห่วงใยที่คิดว่าจะได้รับจากเขาลอยหายวับไปกับตา รอยยิ้มที่เพิ่งจะผุดขึ้นกลับต้องเจื่อนลงก่อนจะจางหายไป เขาไม่ได้ห่วงแต่เขาแค่...รำคาญ

รอพี่กลับมากินข้าวเย็นด้วยนะครับ ถ้าไม่ได้กินข้าวพร้อมรัญ พี่กลัวจะไม่เจริญอาหาร

ประโยคหวานหูที่เขาเคยบอกกับเธอเมื่อครั้งที่ความรักยังเต็มล้นอยู่ในหัวใจ บัดนี้คงกลายเป็นแค่เศษคำที่เขาไม่คิดจะย้อนกลับไปนึกถึงมัน

"ขอโทษค่ะ รัญแค่ไม่คิดว่าพี่ภาคย์จะกลับดึกขนาดนี้" หากเขาโทรมาบอกสักคำเธอก็คงจะไม่ต้องหิ้วท้องรอ สิ่งที่คิดจะทำเพื่อเอาใจเขากล้บกลายเป็นความผิดของเธอไปเสียอย่างนั้น

"พี่ไปทำงานนะรัญ ไม่ใช่ไปเที่ยวเล่น พี่คงบอกไม่ได้หรอก ว่าเวลาไหนที่พี่จะกลับถึงบ้าน คงไม่ต้องให้พี่คอยรายงานหรอกนะ ว่าพี่จะกลับกี่โมง วัน ๆ ไปไหนทำอะไรบ้าง พี่ไม่ได้ว่างขนาดนั้น แค่ที่ต้องทำงานทั้งวันก็เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว อย่าทำให้ต้องเหนื่อยใจอีกได้ไหม"

คงเป็นเพราะประโยคที่มาพร้อมกับน้ำเสียงแห่งความรำคาญและไม่พอใจเหล่านี้ถึงทำให้เธอกลายเป็นคนไม่กล้าคิด ไม่กล้าทำอะไรสักอย่างที่คาดว่าจะทำให้เขาต้องอารมณ์เสีย นานวันเข้ามันจึงกลายเป็นความกดดันจนเธอไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากถาม ทุกวันนี้เธอจึงกลายเป็นคนไม่ได้ความสำหรับเขาไปเสียแล้ว

"รัญขอโทษค่ะ" เขากำลังหงุดหงิดเธอจึงทำได้แค่ก้มหน้าและเอ่ยคำขอโทษเพื่อให้อารมณ์ของเขาเย็นลง รัญชิดาก้มหน้าทานอาหารในจานของตัวเองไปอย่างเงียบ ๆ ไม่เอ่ยคำใดออกมาอีกด้วยเกรงว่าจะทำให้ภัควัฒน์หงุดหงิดไปมากกว่าเดิม เขาคงจะเหนื่อยจากงานและคงจะหิวเพราะเลยเวลาอาหาร ถึงทำให้เขาอารมณ์ไม่ดีแบบนี้

ทั้งที่รู้ว่าอาจจะไม่ประโยคนั้นที่ทำให้อารมณ์ของภัควัฒน์เดือดพล่านขึ้นตั้งแต่เพิ่งกลับเข้าบ้านมา แต่ทุกครั้งที่ภัควัฒน์อารมณ์เสียใส่เธอ รัญชิดาก็มักจะหาเหตุผลมาประกอบกับอารมณ์ของชายหนุ่มได้ทุกที แม้จะรู้ว่าเป็นแค่เหตุผลจอมปลอมแต่เธอก็ยังใช้มันหลอกตัวเองอยู่ทุกวัน เพราะคงจะมีวิธีนี้เท่านั้นที่พอจะทำให้เธอยังหลอกตัวเองว่ามีความสุขทุกครั้งที่อยู่ในบ้านหลังนี้

มื้ออาหารที่ดำเนินไปอย่างเงียบ ๆ คงจะพอทำให้อารมณ์ของภัควัฒน์สงบลงบ้างแล้ว รัญชิดาเหลือบมองใบหน้าของสามี สังเกตความนิ่งเฉยและชั่งใจอยู่ชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยบอกเรื่องงานเลี้ยงวันเกิดของปาณัสม์

"พี่ณัสม์โทรมาชวนไปงานวันเกิดพรุ่งนี้ค่ะ"

"อืม คุยกับมันแล้ว" ชายหนุ่มตอบรับด้วยเสียงราบเรียบคล้ายไม่เต็มใจจะพูด

"รัญไปซื้อของขวัญเตรียมไว้ให้พี่ณัสม์แล้วนะคะ พรุ่งนี้พี่ภาคย์เลิกงานจะได้ไปกันเลย"

"พรุ่งนี้พี่คงติดงานกว่าจะได้ไปคงช้าหน่อย รัญไปก่อนแล้วกัน แล้วค่อยไปเจอกันในงานเลย"

"แต่รัญไม่รู้ว่าพี่ภาคย์เลี้ยงวันเกิดที่ไหน" เป็นความสะเพร่าของเธอที่ไม่ได้ถามรายละเอียดเพราะเธอคิดว่าคงไปที่งานพร้อมภัควัฒน์จึงไม่ได้ถามถึงสถานที่และเวลา แต่เขากลับบอกให้เธอไปด้วยตัวเองเสียอย่างนั้น

"สามทุ่มร้านบลิสที่มันชอบไปดื่มนั่นแหละ ถ้าไปไม่ถูกก็บอกแท็กซี่เอา" ช้อนข้าวถูกวางลงในจาน แก้วน้ำถูกยกขึ้นดื่ม ก่อนที่ร่างสูงจะลุกออกไปจากโต๊ะอาหารหลังจากที่พูดจบ เขาพูดโดยไม่คิดจะสนใจด้วยซ้ำว่าเธอจะเห็นด้วยหรือไม่ เวลาสามทุ่มกับผู้หญิงตัวคนเดียวที่ไม่รู้จักทาง เขาไม่มีแม้ความเป็นห่วงเลยหรือว่าเธอจะปลอดภัยหรือเปล่า

"ค่ะ"

เสียงเบาหวิวตอบรับคำสั่งที่คนพูดไม่แม้แต่จะอยู่ฟัง ในเมื่อเขาต้องการให้เป็นแบบนั้น เธอก็ต้องทำตาม

เตียงนอนขนาดหกฟุตที่เคยมีพื้นที่เหลือว่างจนเกินความจำเป็น เพราะสองปีก่อนภัควัฒน์มักจะกอดเธอเอาไว้ในอ้อมแขนของทุกค่ำคืนที่เข้านอน แต่พื้นที่ที่เคยกว้างกลับกลายเป็นเริ่มแคบลง เมื่อทุกวันนี้เธอทำได้เพียงแค่มองแผ่นหลังของผู้เป็นสามีเท่านั้น

มือบางเอื้อมไปปิดโคมไฟตรงหัวเตียงจนทั้งห้องเหลือแต่เพียงความมืด ดวงตาที่กำลังจะพริ้มหลับเมื่อแสงสว่างดับลงกลับต้องเปิดขึ้นอีกครั้งเมื่อภัควัฒน์พลิกตัวขึ้นมาคร่อมร่างของเธอเอาไว้

"พี่ภาคย์ยังไม่หลับเหรอคะ" รัญชิดาถามด้วยเสียงตกใจ เห็นแผ่นหลังของเขาสะท้อนขึ้นลงอย่างต่อเนื่องก็คิดว่าเขาคงหลับไปเแล้วเสียอีก

"เดี๋ยวค่อยนอน" ความหมายของคำที่พูดในตอนที่อยู่บนเรือนร่างของเธอ สื่อความหมายออกมาอย่างชัดเจนว่า เขากำลังต้องการอะไร

"แต่วันนี้พี่ภาคย์ดูเหนื่อย ๆ พักผ่อนก่อนดีกว่าไหมคะ"

"เสร็จแล้วเดี๋ยวค่อยพัก" ว่าจบใบหน้าคมสันก็ก้มลงหาซอกคอของหญิงสาว ปากหนาพรมจูบลิ้มรสความหวานทั่วเรียวปากอิ่ม มือปลดเปลื้องเสื้อผ้าของหญิงสาวด้วยความช่ำชอง ไม่ถึงหนึ่งนาทีเสื้อผ้าทุกชิ้นของทั้งเขาและเธอก็หลุดออกจากร่าง เหลือไว้แต่ความเปล่าเปลือย

รัญชิดาไม่เคยขัดขืนไม่ว่าภัควัฒน์จะกระทำเช่นไรกับร่างกายของเธอ ทุกสัมผัสของเขา ทุกพื้นที่บนผิวที่ปากของเขาเลื่อนผ่าน ทุกการปรนเปรอที่เขามอบให้ เธอเต็มใจรับมันแทบทั้งสิ้น เพราะสัมผัสนี้คือสิ่งสำคัญที่บอกกับเธอว่า

เธอยังมีความหมายกับเขาอยู่ หากเขายังชอบสัมผัสและหลงใหลในเรือนร่างของเธออยู่ ก็คงจะหมายถึง เขายังมีความรักต่อเธออยู่ด้วยเช่นกัน