หมดความรู้สึก

"เดี๋ยวรัญไปตักเองค่ะพี่ณัสม์ พี่ภาคย์คงเหนื่อยน่ะค่ะ พี่ณัสม์จะเอาอะไรไหมคะเดี๋ยวรัญตักมาเผื่อ" รัญชิดาพูดแทรกขึ้นอีกครั้งก่อนที่ปาณัสม์จะตอบโต้ภัควัฒน์กลับไปเป็นครั้งที่สอง

"พี่ว่าพี่ไปตักให้น้องรัญเองดีกว่า" สามีไม่สนใจแต่เขาที่เป็นเจ้าของวันเกิดก็ทนดูอยู่เฉย ๆ ไม่ได้ ยิ่งเห็นสีหน้าหมองเศร้าอย่างรู้ชะตาตัวเองของรัญชิดาเขาก็ยิ่งรู้สึกสงสารจนจับใจ

"ไม่เป็นไรค่ะพี่ณัสม์ รัญไปตักเองจะได้เลือกที่อยากทานด้วยค่ะ"

"เอางั้นก็ได้จ้ะ" ปาณัสม์ยิ้มอ่อนให้รัญชิดาก่อนที่หญิงสาวจะลุกออกไปโต๊ะ แล้วหันมาหาภัควัฒน์ที่ยังนั่งนิ่งไม่สนใจโลกอยู่ข้างเขา

"ไอ้ภาคย์ มึงเป็นอะไรมากไหม กูรู้สึกว่ามึงไม่ค่อยจะสนใจน้องรัญเหมือนเมื่อก่อนหรือว่ามึงทะเลาะกับน้องรัญ" อาการมึนตึงไม่สนใจ ไม่เทคแคร์ ไม่อยู่ในสายตา คล้ายกับคนที่กำลังมีเรื่องผิดใจกัน ซึ่งก็เป็นเรื่องธรรมดาของคนเป็นสามีและภรรยา ที่คงจะต้องมีเรื่องกระทบกระทั่งกันบ้าง

"เปล่า" แต่คำตอบของภัควัฒน์กลับยิ่งทำให้ปาณัสม์เกิดความสงสัย ถ้าบอกว่าทะเลาะกันเขาก็ยังพอจะเข้าใจได้ แต่ไม่ทะเลาะแล้วยังทำเหมือนคนไม่รู้จักแบบนี้ มันเกินกว่าที่เขาจะหาคำตอบได้ด้วยตัวเอง

"แล้วมึงเป็นอะไร ทำไมมึงทำเหมือนไม่พอใจน้องรัญเขาแบบนั้น"

"กูไม่ได้ไม่พอใจ แต่กูแค่..." ภัควัฒน์หยุดนิ่งไปเมื่อกำลังใช้ความคิด เขาเองก็ไม่รู้ว่ารู้สึกอย่างไรและจะต้องพูดคำไหนออกไปเพื่ออธิบายความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อรัญชิดา

"แค่อะไร"

"แค่รู้สึกเบื่อ ๆ" คงจะเป็นคำนี้ที่จะนิยามความรู้สึกของเขาได้ ทุกครั้งที่เห็นหน้าของรัญชิดาเขาก็รู้สึกเหมือนไม่อยากจะมองหน้าของเธอ ไม่อยากอยู่ใกล้ ไม่อยากไปไหนมาไหนด้วย คงเป็นอาการที่เรียกว่า’ เบื่อ’ อย่างที่เขาบอกไป

"มึงเบื่อน้องเขาว่างั้น"

"ก็คงอย่างงั้น กูไม่มีความรู้สึกอะไรกับรัญเขาแล้วว่ะ เหมือนมันหมดรัก หมดความตื่นเต้นไปแล้ว มึงคิดดูนะ กูไปทำงานกลับมาบ้านก็เจอแต่รูปแบบเดิม ๆ ทุกวัน วัน ๆ รัญไม่ทำอะไรนอกจากกวาดบ้าน ถูบ้าน ทำกับข้าว กูเจอแบบนี้มาเป็นปี ๆ กูก็เลยเบื่อ" ความรู้สึกที่อยู่ภายในและสั่งสมมาเป็นเวลานานถูกถ่ายทอดออกไปให้ปาณัสม์ได้รับรู้เป็นครั้งแรก ความรู้สึกแบบนี้เริ่มคืบคลานเข้ามาในจิตใจของเขาตั้งแต่เริ่มเข้าปีที่สามของการแต่งงาน

ตั้งแต่วันแรกที่เขาเริ่มไม่อยากเห็นรอยยิ้มของรัญชิดา เขาก็เฝ้าถามตัวเองมาโดยตลอดว่ามันเกิดจากอะไร นานวันไปจนล่วงเลยมาเป็นปี เขาก็เริ่มมั่นใจขึ้นทุกทีว่าเขาไม่อยากมีผู้หญิงคนนี้ในชีวิตอีกแล้ว

"ไอ้เวรภาคย์ มึงพูดอย่างงี้ได้ไงวะ ตอนที่น้องรัญเขาทำงานของเขาอยู่ดี ๆ มึงเองไม่ใช่เหรอที่บอกให้น้องเขาลาออกจากงานแล้วมาเป็นศรีภรรยาให้มึง แล้วงานบ้านที่น้องรัญเขาทำซ้ำอยู่ทุกวันจนเป็นปี ๆ ก็ถือว่าน้องเขาทำหน้าที่เมียของมึงได้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว เมียที่ดีขนาดนี้หาไม่ได้ง่าย ๆ นะมึง มีทองอยู่ในมือกลับมองเป็นแค่กรวด สมองมึงทำด้วยอะไรกูอยากรู้จริงๆ"

ผลพวงของทั้งหมดก็ล้วนแล้วแต่มาจากความคิดของภัควัฒน์แทบทั้งนั้น แล้วในวันที่รัญชิดายอมทำตามความต้องการของสามีทุกอย่าง กลับกลายเป็นว่าเธอไร้ค่าในสายตาของสามีอย่างนั้นหรือ

"กูรู้ว่ากูเป็นคนให้รัญเขาออกจากงานเอง แต่มึงเข้าใจกูไหมว่าตอนนี้กูไม่ได้รู้สึกอะไรกับรัญเขาอีกแล้ว"

"ไอ้เลว ตอนที่มึงอยากได้น้องเขามึงก็ทำทุกอย่างเอาใจสารพัด แต่พอมึงได้น้องเขามามึงก็คิดจะทิ้งขว้างแบบนี้เหรอ"

"กูไม่ได้ทิ้งมึงก็เห็น ทุกวันนี้รัญก็ยังอยู่ที่บ้านกูในฐานะเมียของกู แล้วกูทิ้งขว้างตรงไหน" ภัควัฒน์ตอบได้อย่างหน้าตาเฉย จนคนฟังอย่างปาณัสม์แทบอยากจะยัดกำปั้นให้สมกับความหมั่นไส้ให้คนเป็นเพื่อน

"มึงไม่ได้ทิ้งเขา แต่มึงเก็บเขาไว้ทั้งที่มึงไม่รัก ไม่ดูแลอย่างนี้เหรอวะ มึงทำแบบนี้น้องรัญเขาก็ยิ่งต้องเผชิญกับความทุกข์ทรมานเหมือนตายทั้งเป็นเลยนะกูจะบอกให้" ต้องใช้ชีวิตอยู่กับคนที่ไม่รักก็ไม่ต่างกับจมอยู่ในความทรมานอย่างไม่มีวันสิ้นสุด ถึงแม้เขาจะไม่รู้ว่าความรู้สึกนั้นมันเป็นอย่างไร แต่ที่เห็นมานักต่อนักก็เป็นแบบเดียวกันแทบทั้งนั้น

"อ้าว แล้วมึงจะให้กูทำยังไง ถ้ากูเลิกกับรัญเดี๋ยวมึงก็หาว่ากูทิ้งขว้างเขา พอกูอยู่กับเขามึงก็หาว่ากูทรมานเขาอีก กูเริ่มจะเดาใจมึงไม่ถูกแล้วนะไอ้ณัสม์" ภัควัฒน์หันมาถามคนเป็นเพื่อนที่เอาแต่กล่าวหาเขาไปเสียทุกด้าน ไม่ว่าจะทางไหนเขาก็ดูเป็นคนไม่ดีในสายตาของคนเป็นเพื่อนอยู่ดี

"ไม่รู้โว้ย ครอบครัวมึง มึงคิดเอาเองแล้วกัน แต่กูจะบอกมึงไว้อย่างนึงว่า ถ้ามึงเลือกที่จะจบกับน้องรัญ มึงก็ไม่ต่างกับสัตว์สองเขาดี ๆ นี่เอง"

ชีวิตคู่ระหว่างคนสองคนไม่ใช่ปัญหาบ้านเมืองที่คนนอกจะเข้ามาตัดสินให้ได้ว่าต้องทำอย่างไร เรื่องความรักความรู้สึกและความเป็นอยู่ภายใต้หลังคาเดียวกัน คงไม่มีใครจะรู้ดีไปกว่าคนสองคนที่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน แต่หากจะให้มองจากฐานะของคนนอกบ้าน เขาก็บอกได้คำเดียวว่ารัญชิดาคือผู้หญิงที่ดีที่สุดคนหนึ่งแล้ว