ความรักที่จางหาย

รอยยิ้มจาง ๆ ระบายขึ้นบนริมฝีปากคู่สวย เมื่อสายตาเหลือบมองไปเห็นแหวนเพชรเม็ดน่ารักบนนิ้วนางข้างซ้าย แหวนแต่งงานที่เธอยังคงสวมมันติดตัวมาตั้งแต่วันเข้าพิธีจวบจนตอนนี้ก็เป็นเวลาสี่ปีแล้วที่มันยังเป็นตรารักของเขาที่มีต่อเธอ ถึงแม้ความรักนั้นอาจจะจืดจางไปแล้วแต่แหวนวงนี้ก็ยังทำให้เธอมีรอยยิ้มได้ทุกครั้งที่จ้องมอง

ฟริ้ง ฟิ้ง ฟิ้ง

เสียงโทรศัพท์มือถือที่ตั้งอยู่บนโต๊ะกระจกกลมกลางห้องนั่งเล่นกรีดเสียงร้องขึ้นเมื่อมีคนโทรเข้ามาหา รัญชิดาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะรีบกดรับสายเมื่อเห็นชื่อของคนโทร

"สวัสดีค่ะ พี่ณัส" เสียงหวานกรอกผ่านไปตามสายตอบรับคนที่โทรเข้ามา

(สวัสดีจ้ะรัญ วันนี้ไอ้ภาคย์มันไปทำงานหรือเปล่า)

"ไปค่ะ พี่ณัสมีอะไรหรือเปล่าคะ"

(ไม่มีเรื่องด่วนหรอกจ้ะ พี่โทรหามันแต่มันไม่ยอมรับสาย เลยต้องโทรมาหารัญแทน)

ปาณัสม์เพื่อนสนิทของภัควัฒน์ และเคยตามขายขนมจีบรัญชิดามาแล้วด้วยเหมือนกัน แต่เมื่อเธอตกลงคบหากับภัควัฒน์เขาจึงตัดใจและกลายมาเป็นแค่พี่ที่สนิทกับเธอแทน

"พี่ภาคย์คงออกไปดูงานที่ไซต์ก่อสร้างมั้งคะ"

บริษัท เรียลดรีมดีไซน์แอนด์คอนสตรัคชั่น เป็นบริษัทที่ภัควัฒน์ก่อตั้งขึ้นมาด้วยตัวเองตั้งแต่เพิ่งเรียนจบ ถึงแม้จะเป็นบริษัทที่ไม่ใหญ่โตมากมาย แต่ก็ได้รับความนิยมจากลูกค้าหลายระดับชั้น บริษัทของภัควัฒน์จึงจัดว่าเป็นบริษัทที่ค่อนข้างจะมีชื่อเสียงอยู่พอสมควร

(ถ้าอย่างนั้น พี่ฝากเรื่องกับน้องรัญไว้แล้วกันนะครับ คือ พรุ่งนี้พี่จะเลี้ยงวันเกิด เลยอยากชวนไอ้ภาคย์กับน้องรัญไปเป็นเกียรติด้วย หวังว่าน้องรัญคงจะให้เกียรติพี่นะครับ)

ปาณัสม์แกล้งพูดให้ดูเป็นทางการเพื่อหยอกเล่นกับ รัญชิดา เพราะความเป็นกันเองนี้จึงทำให้รัญชิดาให้ความสนิทสนมกับเพื่อนของสามีคนนี้อย่างสนิทใจ

"แค่พี่ณัสม์บอก รัญก็ไปอยู่แล้วค่ะ ไม่เห็นต้องเป็นทางการขนาดนั้นเลย"

(ไม่ได้สิครับ พูดกับน้องรัญพี่ต้องพูดเป็นทางการหน่อย ถ้าพูดกันเองเกินไปเดี๋ยวไอ้ภาคย์หึงอีก มันยิ่งหวงเมียคนสวยของมันอยู่ด้วย)

รัญชิดาหน้าเจื่อนลงเล็กน้อยกับคำพูดของปาณัสม์ ภัควัฒน์เคยหึงและหวงเธอมากอย่างที่ปาณัสม์ว่า แต่นั่นมันก็หลายปีมาแล้ว ตอนนี้เขาแทบจะไม่มีความรู้สึกแบบนั้นหลงเหลือให้เธออีกแล้ว

"เอาไว้รัญจะบอกพี่ภาคย์ให้นะคะ"

(ขอบใจจ้ะ แต่น้องรัญต้องมานะครับ)

"รัญไปแน่นอนค่ะ พี่ณัสม์"

(โอเคจ้ะ งั้นแค่นี้นะ)

วางสายจากปาณัสม์ รัญชิดาก็เร่งจัดการกับออเดอร์ของลูกค้าต่อ จดรายการเสร็จก็แพ็กสินค้าลงกล่อง เมื่อครบถ้วนทุกคำสั่งซื้อก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาผู้เป็นสามี

ภัควัฒน์เคยสั่งเธอเอาไว้ตั้งแต่วันที่เธอเริ่มขายของออนไลน์ว่า หากต้องออกไปส่งของให้ลูกค้าให้เธอโทรหาเขาแล้วเขาจะมารับเธอออกไปส่งของด้วยตัวเอง ทุกครั้งหลังแพ็กสินค้าเรียบร้อยเธอจึงต้องโทรไปหาภัควัฒน์ตามที่เขาสั่งการเอาไว้ บริษัทของชายหนุ่มอยู่ห่างจากบ้านประมาณยี่สิบนาที ประกอบกับงานของภัควัฒน์ค่อนข้างเป็นอิสระจึงสามารถออกมารับเธอได้ทุกครั้งตามที่เธอเรียกหา

เสียงเรียกรอสายอยู่เกือบสิบนาที ก็ยังไม่มีการตอบรับจากปลายสาย เขาคงจะติดงานหรือไม่ก็กำลังประชุมจึงไม่สามารถรับสายของเธอได้ เหตุผลที่รัญชิดามักจะบอกกับตัวเองอยู่บ่อย ๆ ในช่วงหนึ่งปีหลัง เมื่อภัควัฒน์รับสายที่เธอโทรหาช้าหรือบางทีก็ไม่รับเสียเลย บริษัทของเขากำลังเติบโตขึ้น คงทำให้เขามีงานเข้ามามากขึ้นกว่าปีแรก ๆ ทีว่างจนสามารถรับสายของเธอได้ตั้งแต่เสียงเรียกเข้าเพิ่งจะดังขึ้นเพียงแค่ครั้งเดียว

เมื่อติดต่อภัควัฒน์ไม่ได้รัญชิดาจึงคิดจะออกไปส่งของด้วยตัวเอง แต่เธอก็ต้องเลิกล้มความตั้งใจนั้นทิ้งเพราะนึกขึ้นได้ว่าเคยมีอยู่ครั้งหนึ่งที่เธอออกไปส่งของด้วยตัวเองโดยที่ไม่บอกเขา เมื่อเขารู้ก็กลายเป็นเรื่องราวใหญ่โตจนพาลให้ทะเลาะกัน

ในความสัมพันธ์ที่กำลังดำดิ่งอย่างเช่นทุกวันนี้ เธอจึงไม่อยากทำอะไรที่จะทำให้ภัควัฒน์ไม่พอใจ เขาอยากให้เธอทำแบบไหน เธอก็จะทำตามคำสั่ง เพียงเพราะคิดว่าหากเธอยอมทำตามความต้องการของเขา อยู่ในโอวาทของเขา บางทีความรักที่ลดน้อยถอยลง มันอาจจะกลับคืนมาเต็มในหัวใจของเขาดังเช่นเดิม

สมาร์ตโฟนคู่ใจ ถูกยกขึ้นต่อสายหาภัควัฒน์อีกครั้ง เสียงเรียกรอสายดังติดต่อกันยาวนานจนสายหลุดไปหลายรอบ แต่เธอก็ยังไม่ละความพยายาม จนในที่สุด...

(มีอะไรรัญ โทรมาทำไมตั้งหลายสาย)

น้ำเสียงค่อนไปทางไม่พอใจตอบรับกลับมาหลังจากที่เขากดรับสายของเธอ

"รัญจะบอกพี่ภาคย์ว่า รัญจะออกไปส่งของน่ะค่ะ พี่ภาคย์จะมารับรัญได้ไหมคะ" เขาตะคอกตอบแต่เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหูด้วยความเกรงใจ เผื่อเขากำลังยุ่งอยู่กับงาน

(พี่ไม่ว่าง รัญออกไปเองแล้วกัน แค่นี้นะ)

ครั้งแรกนับว่าเป็นครั้งแรกจริง ๆ ที่เขาบอกให้เธอออกไปด้วยตัวเอง แต่เป็นหลายครั้งที่เขาไม่คิดจะรอฟังหรือถามว่าเธอยังมีเรื่องอื่นที่อยากพูดกับเขาอีกหรือเปล่า

"รัญอยากถามพี่ว่า จะซื้ออะไรเป็นของขวัญให้พี่ณัสม์ดี" รัญชิดาได้แต่พูดกับหน้าจอที่ดำมืดลงเพราะคนในสายตัดการเชื่อมต่อกับเธอไปตั้งแต่ที่เธอยังไม่ได้อ้าปากถามด้วยซ้ำ เขาอาจจะยุ่งเธอพอจะเข้าใจ แต่หากเขาจะรับฟังเธอแค่สักหนึ่งนาทีก็ไม่ได้เชียวหรือ

รัญชิดาได้แต่ตัดพ้อกับหน้าจอโทรศัพท์ ก่อนจะลุกไปแต่งตัวเพื่อเตรียมออกไปส่งสินค้าด้วยตัวเอง เขาไม่สนใจ เขาไม่ว่าง เขาไม่พอใจ แล้วยังไง เธอก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี อยากรักษาความรักที่มีต่อเขาเอาไว้ เธอก็ต้องทนอยู่ในมุมที่เขาให้อยู่อย่างเงียบ ๆ และปลอบใจให้กำลังใจตัวเองต่อไปเพียงลำพัง

ส่งของให้ลูกค้าเสร็จรัญชิดาก็ตรงไปยังห้างสรรพสินค้าเพื่อเลือกซื้อของขวัญที่น่าจะเหมาะกับปาณัสม์ เพื่อที่พรุ่งนี้จะได้ไม่ต้องรบกวนภัควัฒน์อีก เมื่อเขากลับจากทำงานก็จะได้ไปงานวันเกิดของเพื่อนเลย

รัญชิดากลับมาถึงบ้านก่อนเวลาอาหารเย็นประมาณครึ่งชั่วโมง วางสัมภาระของตัวเองเสร็จก็ต้องรีบวิ่งเข้าครัวเพื่อเตรียมมื้อเย็นให้เรียบร้อยก่อนที่ภัควัฒน์จะกลับมาถึง รัญชิดานับว่าเป็นภรรยาที่ไม่เคยมีความบกพร่องต่อหน้าที่ของตัวเอง ไม่ว่าจะงานบ้าน งานครัว เธอก็ทำได้ทุกอย่างโดยที่ภัควัฒน์ไม่เคยต้องติเตียนเธอเลยสักครั้ง ตื่นเช้าก่อนไปทำงานหญิงสาวก็เตรียมชุดทำงานไว้เรียบร้อย เข้าห้องน้ำก็บีบยาสีฟันไว้ให้พร้อมใช้ ออกมายังโต๊ะอาหารก็มีมื้อเช้าหน้าตาน่าทานรสชาติอร่อยจัดเตรียมไว้รอ กลับมาตอนเย็นก็มีเมนูเอาใจผู้เป็นสามี เรียกได้ว่าภัควัฒน์แทบจะไม่ต้องทำอะไรด้วยตัวเองเลยก็ว่าได้

แต่คงเพราะหักโหมและตรากตรำกับงานบ้านและปรนนิบัติสามีเพื่อให้เขาถูกใจจนมากเกินไป ความสวยของเธอจึงลดน้อยถอยลงไปพอสมควร รัญชิดาซูบผอมลงอย่างเห็นได้ชัดในช่วงหนึ่งปีให้หลัง แต่จะโทษเพราะงานบ้านไปเสียทั้งหมดก็คงไม่ได้ เพราะเหตุผลหลักที่ทำให้เธอไม่เหลือร่องรอยแห่งความสวยอยู่บนใบหน้านั้นก็คือ ความรักของภัควัฒน์ที่เริ่มจะเลือนรางลงไปนั่นต่างหาก

เขาไม่รักเธอก็ยิ่งเครียด เขาหมางเมินเธอก็ยิ่งคิดมาก คิดทุกอย่างเพื่อเอาใจเขา ทำทุกอย่างเพื่อให้เขาพอใจจนลืมดูแลคนสำคัญที่เธอควรจะใส่ใจ

คนสำคัญที่สุดของชีวิตที่ชื่อว่า 'รัญชิดา'