บทที่ 4

“คุณหนูเหลียนหากยังร้ายกาจเช่นนี้ก็อย่ามาทำตัววุ่นวายที่จวนของข้า” เวยซานเซินไม่ถามหาเหตุผลก็ต่อว่าคนที่ตนเองคิดว่าเป็นคนผิดทันที เพราะรู้ว่านางเป็นคนร้ายกาจ สามารถทำเช่นที่เย่จือม่านพูดได้จริง ๆ

“พี่ซานเซินคิดว่าข้าเป็นคนทำจริง ๆ หรือ” เหลียนหรูเซียนถามเสียงสั่นเครือ นี่เขาไม่เคยมองนางในทางที่ดีเลยหรือ หรือคิดว่านางจะลงมือทำร้ายผู้อื่นเพียงเพราะเรื่องบุรุษจริง ๆ ที่ผ่านมาแม้นางจะเคยมีปากเสียงกับสตรีที่เข้ามาวุ่นวายกับเขา แต่นางก็ไม่เคยลงมือทำร้ายผู้ใด

“พี่เซินข้ากลัวยิ่งนัก” เย่จือม่านวิ่งเข้าไปกอดเวยซานเซินเพื่อเรียกร้องความสนใจ ไม่ปล่อยให้เหลียนหรูเซียนได้อธิบายความจริง แต่นางก็คิดว่าเขาไม่มีทางเชื่อสตรีผู้นั้นแน่นอน ดูท่าแล้วที่ผ่านมาอีกฝ่ายก็คงสร้างเรื่องเอาไว้มากอยู่

“เจ้ารู้ดีว่าตนเองทำหรือไม่ทำ คนเช่นเจ้าอยากทำอันใดสามารถทำได้ทุกอย่าง” เขาเอ่ยเสียงแข็ง ความร้ายกาจของนางเขาก็พอเห็นมาบ้าง หากนางจะทำเช่นที่เย่จือม่านบอกก็คงไม่เกินจริง

“ท่านคิดว่าข้าเป็นคนเช่นนั้นจริง ๆ หรือ ที่ผ่านมาท่านมองข้าเป็นคนร้ายกาจเช่นนั้นจริง ๆ หรือ” ตอนนี้นางไม่สามารถห้ามน้ำตาของตนเองได้อีกต่อไป เรื่องดี ๆ ที่นางทำให้ เขาไม่เคยมองเห็นมันเลยสักครั้ง เขาเลือกมองแต่ความร้ายกาจของนาง ซึ่งที่ผ่านมานางเองก็ไม่เคยได้ลงมือกับผู้ใด แม้แต่สาวใช้ที่จวนก็ไม่เคย

“หรือจะบอกว่าไม่จริง เจ้ามันเป็นสตรีร้ายกาจ” เขามองไปที่สมุนไพรที่เขาเก็บรักษามาอย่างดี ของพวกนี้ราคามิใช่ถูก ๆ หาซื้อได้ยาก “เจ้ารู้หรือไม่ว่าสมุนไพรพวกนี้ราคาแพงเพียงใด แต่เจ้าทำมันเสียหายจนหมด”

เย่จือม่านที่เป็นคนสร้างเรื่องก็ยืนกอดแขนของเวยซานเซินดูผลงานของตนเองด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม นางรู้ดีว่าเขาหวงแหนสมุนไพรพวกนี้มากเพียงใด เพราะแต่ละต้นกว่าจะหามาได้นั้นยากเย็นไม่น้อย

“พี่เซินอย่าว่าคุณหนูเหลียนเลยนะเจ้าคะ” นางพยายามแสดงเป็นคนดี เพราะหากเขามองว่านางแสนดีมากเพียงใด เหลียนหรูเซียนก็จะยิ่งร้ายกาจในสายตาของเขา

“เจ้าไม่ต้องใจดีให้มาก นางเป็นคนทำผิดต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ทำ” เขาจะไม่ปล่อยให้นางร้ายกาจเช่นนี้อีกต่อไป หากพี่ชายของนางสั่งสอนไม่ได้เขาก็จะเป็นคนสั่งสอนนางเอง

“ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะม่านเอ๋อร์ขัดหูขัดตาคุณหนูเหลียน” นางบอกเสียงเศร้า บทคนดีนี้นางจะรับเอาไว้เอง เพราะจากนิสัยของเหลียนหรูเซียนแล้วคงไม่มีทางจบเรื่องนี้ง่าย ๆ

“แล้วนางมีสิทธิ์อันใดมาทำร้ายผู้อื่นในจวนของข้า แล้วยังทำข้าวของเสียหายมากมายเช่นนี้” ชายหนุ่มยังคงพูดด้วยความโมโห “ข้าจะพูดเรื่องนี้กับพี่ชายของเจ้า อย่าคิดว่าจะหนีความผิดของตนเองพ้น”

เหลียนหรูเซียนหลับตาลงช้า ๆ แล้วยกแขนเสื้อของตนเองขึ้นมาเช็ดน้ำตาของตนเองโดยไม่สนใจภาพลักษณ์ใด ๆ ทั้งสิ้น

“ในเมื่ออยากได้ค่าเสียหายข้าก็จะจ่ายให้” หญิงสาวได้แต่พยายามพูดไม่ให้เสียงสั่น แล้วเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี รับผิดชอบก็รับผิดชอบสิจะต้องกลัวอันใด “ของพวกนี้ข้าสามารถจ่ายได้สบาย”

เย่จือม่านที่ได้ยินเช่นนั้นก็กำมือแน่น นี่คืออีกหนึ่งเรื่องที่ทำให้นางไม่ชอบสตรีสกุลเหลียนผู้นี้ ไม่ว่านางต้องการอันใดก็จะมีคนนำมาประเคนให้ถึงที่ สามารถใช้จ่ายโดยไม่ต้องคิดอันใด

“คิดว่าจ่ายเงินแล้วจะจบหรือ?” เขาได้แต่มองนางด้วยสายตากดดัน ไม่ได้สนใจคนที่ยืนกอดแขนตนเองอยู่เลย “เจ้าใช้แต่เงินแก้ปัญหาเลยเสียนิสัยเช่นนี้ ขอโทษม่านเอ๋อร์เดี๋ยวนี้”

“ขอโทษ...หรือ ข้าไม่ทำ” เหลียนหรูเซียนพูดเสียงแข็ง จะให้นางขอโทษสตรีผู้นี้หรือ ฝันไปเถิด

“หากเจ้ายังเป็นเช่นนี้ต่อไปก็ไม่ต้องมาเหยียบที่จวนของข้าอีก จวนข้าไม่รับคนนิสัยเสียเช่นเจ้า” เมื่อเห็นว่านางไม่มีทีท่าสลดเลยสักนิดเขาจึงได้แต่พูดเสียงดังหมายให้นางรู้ความผิดของตนเองแล้วเอ่ยขอโทษออกมา

“เรื่องค่าเสียหายไม่ต้องเป็นห่วง ข้าจะให้คนมาจัดการให้” เหลียนหรูเซียนได้แต่มองบุรุษตรงหน้าด้วยสายตาตัดพ้อ นางคงเลวร้ายในสายตาของเขาจริง ๆ มิน่าที่ผ่านมาเขาไม่เคยชายตามองนางเลยสักครั้ง

นางยืนมองเขาอยู่ครู่หนึ่งก็เดินออกไปโดยไม่ได้เอ่ยอันใด และไม่คิดแก้ตัวใด ๆ ทั้งสิ้น เพราะพูดไปเขาก็คงจะไม่ฟังอยู่ดี

เวยซานเซินมองสตรีที่เดินจากไปด้วยใบหน้ายากจะคาดเดา นางเป็นเช่นนี้เสมอทำผิดก็หนีกลับจวน ไม่กี่วันก็จะกลับมาสร้างความวุ่นวายให้เขาต่อ จนเขาชินชาไปเสียแล้ว

หากไม่สั่งสอนนางบ้างก็กลัวว่านางจะยิ่งนิสัยเสียมากกว่านี้ เขากลัวว่าวันหน้านางจะใช้ชีวิตลำบาก เพราะใช่ว่าคนอื่นจะรับนิสัยของนางได้