บทที่ 4

บทที่ 4

เหลียนหรูเซียนนั่งเงียบอยู่บนรถม้า ตอนนี้รู้สึกทำตัวไม่ถูกยามที่จะต้องไปจวนตระกูลเวย ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นเมื่อต้องไปเจอหน้าชายในดวงใจอีกแล้ว มันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ทั้งดีใจ น้อยใจ ใจหนึ่งก็อยากเจอหน้าของเขา อีกใจหนึ่งก็ไม่อยากเจอ ความรู้สึกมันสะสมปนเปกันไปหมด

“คุณหนูถึงแล้วเจ้าค่ะ” เมื่อเห็นว่ารถม้าจอดนานแล้วเจ้านายยังไม่ยอมขยับตัว ซูซูจึงได้เรียกผู้เป็นเจ้านาย

“อืม” หญิงสาวที่ถูกเรียกก็สติกลับคืนมาหลังจากเหม่อลอยอยู่นาน นางทำใจอยู่นานจึงได้เดินเข้าไปในจวนตระกูลเวย

ส่วนซูซูก็มองตามเจ้านายไปด้วยความเป็นห่วง นางไม่ได้เข้าไปในจวนด้วยเพราะเจ้าของจวนไม่ชอบความวุ่นวาย เจ้านายของนางจึงไม่ได้ให้นางเข้าไปด้านในด้วย

เมื่อมาถึงห้องทำงานของเวยซานเซินก็เห็นว่าในห้องมีเพียงเย่จือม่านคนเดียว ส่วนเจ้าของห้องนั้นไม่รู้ว่าไปที่ใด แม้จะอยากหันหลังเดินออกไปเสียตอนนี้แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะเย่จือม่านหันมามองทางที่นางยืนอยู่พอดี

“คุณหนูเหลียนไม่มาเสียหลายวัน” เย่จือม่านยิ้มอย่างท้าทาย เพราะวันที่อีกฝ่ายเดินหนีออกไปเงียบ ๆ นางได้เห็นสีหน้าที่เจ็บปวดนั้นพอดี และนั่นก็คงเป็นสาเหตุที่ทำให้อีกฝ่ายหายหน้าไปหลายวัน

“แล้วคุณหนูรองเย่เล่า เหตุใดจึงมาที่นี่ทุกวันนัก” ในเมื่อเรื่องราวมาถึงตรงนี้แล้วก็คุยกันให้รู้เรื่องไปเสีย “ข้าไม่ต้องการให้เจ้ามายุ่งเกี่ยวกับพี่ซานเซินอีก”

“ฮ่า ๆๆ เจ้ามีสิทธิ์อันใดมาบอกไม่ให้ข้ายุ่งเกี่ยวกับพี่เซิน” เย่จือม่านหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่ได้ เป็นแค่น้องสาวของสหายมีสิทธิ์อันใดหรือ “ระหว่างเจ้ากับข้าดูเหมือนว่าข้าจะมีสิทธิ์พูดคำนั้นมากกว่าเจ้านะ”

“เจ้าก็แค่น้องสาวที่เติบโตมาด้วยกัน เอาไว้ให้ได้เป็นมากกว่านั้นค่อยมาบอกว่าข้ามีสิทธิ์หรือไม่มีสิทธิ์” เหลียนหรูเซียนตั้งใจจะเดินออกจากห้องไป เพราะเหนื่อยที่จะถกเถียงแล้ว พูดกันไปก็ไร้ประโยชน์ เพราะคนตัดสินทุกอย่างไม่ใช่พวกนางทั้งสอง

แต่คนที่อยู่ในห้องไม่ยอมพยายามยั่วยุให้อีกฝ่ายโมโห นางต้องทำให้เวยซานเซินเห็นท่าแท้ของสตรีร้ายกาจผู้นี้ให้ได้

“แล้วเจ้าเล่าอยู่ข้างกายพี่เซินมานานเพียงนี้เหตุใดเขาจึงไม่คิดสนใจเจ้าเลยสักนิด เจ้านี่น่าสงสารยิ่งนัก ไม่ว่าจะพยายามอย่างไรพี่เซินก็ไม่แม้แต่จะปรายตามองเจ้า” เย่จือม่านเดินไปหาคนที่ยืนนิ่งอย่างช้า ๆ “ต่อให้เจ้าพยายามอีกสิบปี เจ้าก็ไม่มีทางได้หัวใจของพี่เซินไปครอบครอง”

เหลียนหรูเซียนหายใจเข้าออกช้า ๆ เพื่อระงับโทสะที่พวยพุ่งในใจ ทุกอย่างที่เย่จือม่านพูดมานั้นล้วนเป็นจริงทุกประการ

“แล้วผู้ใดที่จะได้ใจพี่ซานเซิน เจ้าหรือ?” หญิงสาวหันไปมองคนที่พูดเมื่อครู่ด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง จะบอกว่าตนเองเหมาะสมที่จะได้ใจของเขาไปครอบครองหรือ

“ก็ควรจะเป็นเช่นนั้นมิใช่หรือ ข้ากลับมาได้ไม่กี่วันก็เรียกความสนใจจากพี่เซินได้ ต่างจากเจ้าที่พยายามอย่างมากก็ไม่ได้รับความสนใจ ข้าล่ะสมเพชเจ้าจริง ๆ” เย่จือม่านมองอีกฝ่ายด้วยสายตาดูแคลน ทำให้คนที่พยายามสงบสติอารมณ์อดทนไม่ไหว

“เจ้าอย่ามาพูดเหมือนว่าเป็นคนที่จะได้แต่งงานกับพี่ซานเซิน เพราะเขาไม่มีวันแต่งงานกับเจ้า” เหลียนหรูเซียนพูดเสียงแข็ง เพราะอีกฝ่ายพูดแทงใจดำนางยิ่งนัก จนนางแทบจะเก็บอารมณ์ไว้ไม่อยู่

“จะได้แต่งหรือไม่เจ้าก็รอดู เพียงแค่บิดาของข้าเอ่ยปากเรื่องแต่งงาน มีหรือที่พี่เซินจะไม่ทำตาม” เวยซานเซินนับถือบิดาของเย่จือม่านมาก หากนางออกปากขอบิดาจะต้องสำเร็จอย่างแน่นอน

“อย่างเจ้าก็เป็นได้แค่น้องสาวเท่านั้นแหละ” เหลียนหรูเซียนเดินเข้าไปใกล้อีกฝ่ายช้า ๆ นางไม่ใช่คนที่มีอดทนกับอันใดมากพอ หากยังหาเรื่องอยู่เช่นนี้นางก็จะไม่ทนอีกต่อไป

“ส่วนเจ้าก็เป็นได้แค่น้องสาวของสหายที่พี่เซินไม่คิดจะสนใจ” เย่จือม่านได้แต่ยิ้มอย่างยั่วยุ ตอนนี้เวยซานเซินจะกลับมาแล้ว นางจะต้องทำเช่นใดก็ได้ให้อีกฝ่ายเป็นถึงความร้ายกาจของเหลียนหรูเซียน

คนถูกยั่วยุมองหน้าของเย่จือม่านนิ่งแล้วกำลังจะหันหลังเดินออกไป ทว่าอีกฝ่ายกลับเข้าไปกระชากมือของนางอย่างแรง ทำให้เกือบเสียหลัก

“เจ้าทำอันใดของเจ้า!!” หญิงพูดด้วยความโมโห กล้าดีอย่างไรจึงมาทำเช่นนี้กับนาง เกิดมายังไม่เคยมีผู้ทำเช่นนี้กับนางมาก่อน

“ทำอันใดหรือ” เย่จือม่านทำหน้าตาใสซื่อต่างจากมือที่จับแขนของเหลียนหรูเซียนเอาไว้อย่างแรง นั่นก็ยิ่งเพิ่มความโมโหของนางมากขึ้นไปอีก

“ปล่อยข้า!” เหลียนหรูเซียนพยายามสะบัดมือของอีกฝ่ายให้หลุด แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่สามารถทำให้หลุดได้

“อยากให้ข้าปล่อยก็พยายามหน่อยสิ” เย่จือม่านยิ้มหวาน พยายามยื้อยุดฉุดกระชากเหลียนหรูเซียนเอาไว้ ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นเวยซานเซินที่กำลังเดินกลับมา

“เจ้ากล้านักนะที่ทำเช่นนี้กับข้า” เหลียนหรูเซียนสะบัดแขนออกอย่างแรง ทว่าคราวนี้กับสะบัดออกอย่างง่ายดาย ไม่เพียงเท่านั้นยังทำให้คนที่ถูกสะบัดออกล้มลงกับพื้นอย่างแรง ทำให้ข้าวของที่อยู่ใกล้ถูกกวาดล้มเสียหายไปจนหมด ไม่เว้นแม้กระทั่งสมุนไพรที่ถูกจัดเก็บไว้อย่างดี

“เกิดอันใดขึ้น!!”

เวยซานเซินเดินเข้ามาให้ห้องด้วยความรีบร้อน เขาเข้ามาเห็นตอนที่เหลียนหรูเซียนผลักเย่จือม่านล้มลงพอดี จึงทำให้เขาโมโหเป็นอย่างมาก เมื่อเข้าในห้องแล้วเห็นว่าห้องมันเละเทะไม่เหลือชิ้นดีก็ยิ่งทำให้โมโหมากขึ้นไปอีก

“พี่เซินช่วยด้วยเจ้าค่ะ” เย่จือม่านได้ทีก็เรียกร้องความสงสารจากเวยซานเซินทันที ขอเพียงแค่เขามองว่าเหลียนหรูเซียนเป็นสตรีร้ายกาจ ก็ไม่ต้องมีเรื่องอันใดให้กังวลใจ “อยู่ดี ๆ คุณหนูเหลียนก็เข้ามาผลักม่านเอ๋อร์ เพราะไม่อยากให้ม่านเอ๋อร์มายุ่งเกี่ยวกับท่าน”