ความจริงในอดีต

นกยูง.....

"ผมรู้ว่าผมผิดที่ปิดบังคุณ แต่ผมมีเหตุผล"

"............."

"คุณไม่อยากรู้เหรอว่าเหตุผลของผมคืออะไร"

"ไม่อยากรู้ค่ะ"

"ตอนแรกผมไม่เคยคิดที่จะปิดบังอะไรคุณเลยผมมาทานข้าวร้านคุณเพราะคุณทำอาหารอร่อยมากแต่ยิ่งนานวันเข้าผมเริ่มรู้แแล้วว่าไม่ได้เป็นเพราะรสชาติอาหารเพียงอย่างเดียว แต่ผมรู้สึกถูกชะตากับคุณรู้สึกเอ็นดูหนูนกยูง ผมอายุก็จะห้าสิบแล้วถ้าผมจะขอพูดกับคุณตรงๆ ว่าผมชอบคุณคุณจะว่าอะไรผมมั้ย"

"คุณรุจ"

"ตั้งแต่ภรรยาผมเสียไปผมก็ไม่เคยเปิดใจหรือรู้สึกอะไรกับผู้หญิงคนไหนเลย จนกระทั่งมาเจอคุณคุณเป็นผู้หญิงที่ดีในสายตาผมคุณยอมที่จะบริจาคเลือดให้กับผมแต่นั่นเป็นเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้นที่ทำให้ผมชอบคุณ ผมนับถือคุณจริงๆ คุณเก่งมากที่สามารถเลี้ยงดูลูกสาวเพียงคนเดียวได้ด้วยตัวเองไม่หวังพึ่งพาใครผมผมชื่นชมในตัวคุณจริงๆ นะดาวเรือง"

"..........."

"และที่ผมไม่กล้าบอกความจริงกับคุณว่าผมเป็นใครก็เพราะผมรู้ไงว่าถ้าคุณรู้คุณอาจจะไม่อยากคุยกับผมเพราะผมรู้ว่าคุณรักศักดิ์ศรีของตัวเองแค่ไหนคุณกลัวว่าคนอื่นจะมองคุณว่าคุณหวังอะไรจากผมทั้งที่ไม่ใช่เลยคุณไม่ใช่คนแบบนั้น เป็นผมต่างหากที่หวังผลประโยชน์จากคุณ คุณรู้มั้ยว่าผมหวังอะไร ผมหวังว่าคุณจะมีใจให้กับผมเหมือนที่ผมมีใจให้กับคุณ ผมชอบคุณนะดาวเรืองผมพร้อมจะดูแลคุณกับหนูนกยูง"

"มันเป็นไปไมได้หรอกค่ะ ถ้าคุณรู้ว่าฉันเคยผ่านอะไรมาก่อนคุณอาจจะรับไม่ได้และอาจจรังเกียจฉันก็ได้"

"คุณพูดเหมือนกับว่าคุณเคยผ่านเรื่องราวเลวร้ายมา"

"มันยิ่งกว่าเลวร้ายอีกค่ะ" หลังจากนั้นแม่ก็เล่าเรื่องราวทุกอย่างให้คุณลุงฟังอย่างไม่ปิดบัง ฉันคิดว่าที่แม่เล่าเพราะแม่อยากให้คุณลุงตัดใจจากแม่ แต่เปล่าเลยค่ะมันไม่ได้เป็นอย่างที่แม่คิด

"ยิ่งผมได้รู้แบบนี้ผมยิ่งรู้สึกรักและสงสารคุณมากกว่าเดิม คุณผ่านเรื่องราวเหล่านั้นมาได้คุณเข้มแข็งมากเลยนะ"

"คุณไม่รังเกียจฉันเหรอคะ ฉันเคยขายตัวมาก่อนนะคะไม่มีใครยอมรับได้หรอกค่ะ ฉันไม่มีอะไรคู่ควรที่คุณจะมารักหรอกนะคะคุณรุจ ฉันว่าคุณควรหาผู้หญิงที่เค้าเหมาะสมกับคุณดีกว่า"

"คุณอย่าด้อยค่าตัวเองแบบนั้นสิดาวเรื่อง ที่คุณทำไปเพราะคุณถูกบังคับให้ทำคุณไม่ได้เต็มใจที่จะทำมันสักหน่อย"

"แต่ถึงอย่างงั้นก็เถอะค่ะ คุณเป็นถึงเจ้าของบริษัทใหญ่โตคุณจะมารักผู้หญิงเป็นแค่แม่ค้าขายข้าวแกงข้างทางงั้นเหรอคะคุณไม่อายเหรอ"

"ผมจะอายทำไม ผมต้องภูมิใจที่คนผมรักเป็นคนดีขยันอดทน คุณอย่าหาข้ออ้างมาทำให้ผมเลิกรักคุณเลยนะดาวเรืองมันไม่เป็นผลหรอก"

"ฉันต้องพูดกับคุณยังไงดีคุณถึงจะตัดใจจากฉันได้"

"ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นเพราะถึงยังไงผมก็รักคุณเหมือนเดิม"

"แต่ฉันไม่ได้..."

"คุณจะบอกว่าคุณไม่ได้รักผมอย่างงั้นเหรอ ผมไม่เชื่อหรอกเพราะถ้าคุณไม่รักผมคุณคงไม่โกรธผมที่ผมโกหกคุณ"

"........"

"ผมรู้ว่าเราเพิ่งรู้จักกันไม่นานแต่ผมมั่นใจว่าคุณเป็นคนดีและผมก็เลือกรักคนไม่ผิด...ถ้าผมจะขอคุณแต่งงานคุณจะว่ายังไง"

"ห๊ะ คุณว่าอะไรนะคะ คุณขอฉันแต่งงาน??"

"อื้ม ทำไมเหรอผมขอแต่งงานมันน่าตกใจตรงไหน แต่งงานกับผมเถอะนะ"

ฉันลุ้นมากว่าแม่จะตอบคุณลุงว่ายังไงแต่ฉันภาวนาว่าแม่จะตอบตกลงเพราะฉันรู้ว่าคุณลุงรักแม่เพราะขนาดแม่บอกความจริงกับท่านๆ ก็ยังยืนยันคำเดิม

"ฉันจะแต่งงานกับคุณก็ได้ค่ะแต่ฉันไม่ขอจดทะเบียนกับคุณนะคะ"

"ทำไมล่ะ ถ้าคุณจดทะเบียนกับผมสมบัติที่เป็นของผมคุณก็จะได้ครึ่งหนึ่ง"

"ฉันไม่ต้องการค่ะ คุณมีลูกชายคุณยกให้เค้าเถอะค่ะฉันไม่ต้องการอะไรเลยฉันพูดจริงๆ นะคะ ฉันจะยอมแต่งงานกับคุณก็ได้ถ้าคุณตกลงตามที่ฉันขอ" ฉันยิ้มให้กับความคิดของแม่ฉันภูมิใจในตัวของแม่มากๆ

"ก็ได้ถ้าเป็นความต้องการของคุณแต่ผมก็มีเรื่องขอร้องคุณเหมือนกันนะ"

"อะไรคะถ้าให้ได้ฉันก็จะให้ค่ะ"

"คุณเลิกขายข้าวแกงแล้วมาเป็นแม่บ้านดูแลผมดูแลหนูนกยูงผมขอแค่นี้คุณทำให้ผมได้ไหม"

"ถ้าฉันไม่ทำงานฉันจะเอาเงินจากไหนใช้คะนกยูงก็ยังต้องเรียนต้องใช้เงินอีกเยอะฉันไม่อยากได้ชื่อว่าแต่งงานกับคุณเพราะหวังสบายหรอกนะคะ"

"เอาเป็นว่าผมจะให้คุณช่วยผมดูแลบ้านดูแลค่าใช้จ่ายภายในบ้านแล้วผมจะให้เงินเดือนคุณตกลงมั้ยส่วนหนูนกยูงผมจะส่งเสียแกเรียนเองพอแกเรียนจบแกก็มาช่วยผมทำงานที่บริษัทเพื่อเป็นการตอบแทน แบบนี้คุณว่าดีมั้ย"

"ก็ได้ค่ะ"

หลังจากนั้นไม่นานคุณลุงก็พาแม่กับฉันเข้าบ้านและเป็นวันแรกที่ฉันได้เข้ามาอยู่ในบ้านของคุณลุงซึ่งต่อไปนี้ฉันต้องเรียกท่านว่าคุณพ่อส่วนงานแต่งงานแม่บอกว่าไม่ต้องจัดก็ได้แม่บอกมันเปลืองเงินโดยใช่เหตุให้เอาเงินที่จะจัดงานไปทำบุญให้กับเด็กกำพร้ายากไร้ให้กับวัดที่อยู่ตามชนบทจะดีกว่าซึ่งคุณลุงก็เห็นด้วย แต่ดูเหมือนว่าคนในบ้านของคุณลุงมีทั้งชอบและไม่ชอบฉันกับแม่บางคนก็ตั้งแง่ตั้งแต่ฉันกับแม่ก้าวเท้าเข้ามาในบ้าน แม้ว่าฉันกับแม่จะพยายามทำดีกับทุกคนแล้วก็ตาม แม่บอกว่าให้ทำเป็นไม่เห็นซะและไม่ต้องพูดให้คุณลุงฟังเพราะเกรงว่าท่านจะไม่สบายใจ

หลายเดือนต่อมา....

ฉันกับแม่เรามาอยู่ที่บ้านคุณพ่อนานหลายเดือนแล้วคนงานในบ้านก็ยังมีตั้งแง่กับแม่กับฉันอยู่บ้างแต่ก็เพลาๆ ลงไม่เท่ากับเมื่อตอนแรกๆ ที่เราย้ายเข้ามาใหม่ๆ หน้าที่ในบ้านของแม่ก็คือช่วยคุณลุงจัดการเรื่องทุกอย่างภายในบ้านไม่ว่าจะเป็นจ่ายเงินเดือนแม่บ้านคนสวนคนขับรถหรือจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายอื่นๆ ส่วนฉันคุณพ่อบอกว่ามีหน้าที่เรียนอย่างเดียวพอจบออกมาจะได้ไปช่วยท่านทำงานที่บริษัทท่านบอกว่าล็อคตำแหน่งไว้ให้แล้วนั่นก็คือตำแหน่งเลขาส่วนตัวของพี่วายุลูกชายเพียงคนเดียวของท่าน

ที่โต๊ะอาหาร....

"เอ้อ ลืมบอกไปว่าอาทิตย์หน้าวายุจะกลับมาจากอเมริกาแล้วนะ"

"จริงเหรอคะนกยูงจะได้เจอพี่วายุแล้วใช่มั้ยคะ" ฉันถามคุณพ่ออย่างตื่นเต้นเเพราะฉันยังไม่เคยเจอพี่เขาเลย

"ใช่แล้วพี่วายุกำลังจะกลับมายังไงพ่อก็ฝากนกยูงดูแลพี่เค้าด้วยนะลูก"

"นกยูงจะดูแลยังไงคะนกยูงอายุน้อยกว่าพี่วายุตั้งหลายปี"