พี่ชาย

นกยูง.....

 คือตอนนี้ฉันกำลังจะสิบเจ็ดส่วนพี่วายุน่าจะยี่สิบสองแล้วเราห่างกันตั้งห้าปี ถามว่าฉันเคยเห็นหน้าค่าตาพี่วายุมั้ยก็เคยเห็นแต่ในอัลบั้มรูปตอนพี่เค้าเป็นเด็กกับรูปปัจจุบันในไอจีของพี่เขาที่คุณพ่อเอาให้ฉันดู พอฉันรู้ว่าพี่เขามีไอจีฉันก็กดติดตามทันทีอยากจะบอกว่าฉันแอบส่องพี่เขาทุกวัน พี่วายุทั้งหล่อทั้งเท่ห์คุณพ่อบอกว่าพี่วายุน่ะมีสาวๆ ติดตรึมเลยอยู่อเมริกาก็มีแฟนแต่ก็มีๆ เลิกๆ ตามประสาผู้ชาย พอฉันได้ยินว่าพี่เขามีแฟนทำไมฉันถึงต้องรู้สึกอกหักด้วยก็ไม่รู้

อ่อลืมบอกไปว่าพี่วายุรู้แล้วว่าคุณพ่อแต่งงานใหม่กับแม่ของฉัน ตอนแรกแม่กังวลใจกับเรื่องนี้มากเพราะกลัวพี่วายุจะไม่ยอมรับแม่แต่คุณพ่อบอกว่าพี่วายุไม่ได้ว่าอะไรเลยบอกแค่ว่าอะไรคือความสุขของพ่อก็เหมือนความสุขของเขาด้วยเหมือนกันมันก็เลยทำให้แม่กับฉันสบายใจขึ้นมา

"ดาวเรืองยังไงผมฝากคุณบอกแม่บ้านให้ทำความสะอาดห้องวายุให้ทีนะ"

"ได้ค่ะ"

ตอนนี้ฉันตื่นเต้นมากเมื่อรู้ว่าพี่เขาจะกลับมาฉันเดินตามพี่ๆ แม่บ้านเข้าไปในห้องนอนของพี่วายุโดยอ้างว่าฉันจะมาช่วยทำความสะอาดแต่จริงๆ แล้วฉันอยากเข้ามาดูมากกว่าว่าห้องพี่เค้าเป็นยังไง ฉันมองดูรอบๆ ห้องที่ตกแต่งด้วยโทนสีขาวเทาดำห้องพี่เขาดูมืดๆ น่ากลัวนิดหน่อยยิ่งถ้าไม่เปิดหน้าต่างคือมืดสนิทเลย

"เดี๋ยวนกยูงช่วยปูที่นอนนะคะ" ฉันบอกกับพี่ๆ แม่บ้าน

"ปูเป็นเหรอคะคุณหนู"

"เป็นค่ะสบายมาก^^" หลังจากนั้นฉันก็ทำหน้าที่ปูเตียงใส่ปลอกหมอนจนเรียบร้อยแล้วก็แอบดมนิดหน่อย ฉันอยู่ช่วยพี่ๆ จนทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยดี หลังจากนั้นฉันก็เดินลงมาข้างล่างเห็นแม่กำลังนั่งหน้าซีดอยู่ที่ห้องรับแขกฉันรีบลงไปดูแม่ทันทีด้วยความเป็นห่วง

"แม่เป็นอะไรคะหน้าแม่ซีดมากเลย"

"แม่เวียนหัวน่ะ"

"ก็แม่เล่นเดินทำโน่นทำนี่ทั้งวันไม่พักเลยนี่คะ" แม่ไม่เคยอยู่เฉยๆ เลยทั้งที่คุณพ่อก็สั่งแล้วว่าไม่ต้องทำอะไรแต่แม่ก็ชอบขัดคำสั่งพอคุณพ่อออกไปทำงานแม่ก็จะชอบทำโน่นทำนี่แม่บอกว่าแม่ไม่อยากอยู่เฉยๆ มันไม่ชิน บางทีก็ออกไปปลูกดอกไม้กลางสวนตอนแดดร้อนๆ ฉันห้ามจนไม่รู้จะห้ามยังไงแล้วแต่แม่ไม่เคยฟังเลย

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา....

วายุ....

วันนี้คือวันที่ผมต้องบินกลับประเทศไทยหลังจากเรียนจบ ถามว่าผมอยากกลับมั้ยตอนแรกผมกะว่าจะยังไม่กลับกะว่าเรียนจบแล้วจะขอพ่ออยู่เที่ยวเล่นสักพักค่อยกลับไปช่วยพ่อทำงานแต่แพลนทุกอย่างต้องเปลี่ยนไปเมื่อผมรู้ว่าตอนนี้พ่อแต่งงานใหม่กับผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งมีลูกติดมาด้วยหนึ่งคนอายุน้อยกว่าผมห้าปีเธอชื่อนกยูง ผมไม่รู้ว่าพ่อลืมคำสัญญาที่เคยให้ไว้กับแม่ของผมแล้วหรือยังไง แต่ผมจำมันได้ขึ้นใจ ตอนนั้นผมอายุได้ประมาณเจ็ดขวบ

"ผมสัญญาว่าผมจะดูแลวายุลูกของเราให้ดีที่สุด ผมจะไม่ให้ใครมาแทนที่คุณได้ คุณหลับให้สบายเถอะนะไม่ต้องห่วงอะไรอีกแล้ว" นั่นคือคำสัญญาที่พ่อพูดกับแม่ในวันนั้นแล้วแม่ก็จากไปอย่างสงบ

"วายุต่อไปนี้พ่อจะดูแลลูกแทนแม่เองนะ"

"ฮือ ฮือออ พ่อครับพ่อจะไม่เอาใครมาแทนที่แม่ของผมใช่มั้ยครับ ฮือออ ฮือออ"

"ไม่หรอกลูกพ่อรักแม่มากไม่มีใครมาแทนที่แม่ของลูกได้"

"พ่อสัญญาแล้วนะครับ"

"อื้มม พ่อสัญญา"

แล้วตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นทำไมพ่อถึงลืมสัญญาทำไมพ่อต้องแต่งงานใหม่ผมไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นมีอะไรดีถึงทำให้พ่อลืมคำสัญญาในวันนั้น ตอนที่พ่อโทรมาบอกผมว่าพ่อกำลังจะแต่งงานใหม่กับผู้หญิงที่พ่อรัก ผมกำหมัดแน่นพยายามระงับความโกรธเอาไว้ไม่โวยวายไม่ว่าอะไรพ่อทั้งนั้นเพราะถึงยังไงพ่อก็คงไม่ล้มเลิกงานแต่งงานแน่ๆ ผมบอกกับพ่อไปว่าผมยินดีด้วยความสุขของพ่อก็คือความสุขของผม ผมฝืนใจตัวเองมากที่พูดประโยคนั้นออกไปทั้งที่จริงๆ แล้วมันตรงกันข้ามทุกอย่าง

ผมเปิดมือถือดูรูปที่พ่อส่งมาให้ผมดูเป็นรูปของผู้หญิงสองคนคนนึงคงจะเป็นเมียใหม่พ่อส่วนอีกคนเป็นเด็กผู้หญิงที่อยู่ในชุดนักเรียนที่กำลังยิ้มสดใสสู้กล้องคงจะเป็นลูกติดของผู้หญิงคนนั้นเธอมือชื่อว่านกยูงที่ตอนนี้มีศักดิ์เป็นน้องสาวของผม

"หึรอฉันกลับไปก่อนเถอะแล้วเธอจะรู้ว่านรกมันเป็นยังไง"

.............................

นกยูง...

ฉันตื่นเต้นมากเพราะวันนี้พี่วายุจะกลับมาแล้ว ฉันตื่นมาแต่เช้าเพื่อหาชุดสวยๆ ใส่เพื่อต้อนรับพี่วายุทั้งที่พี่วายุจะมาถึงช่วงเย็น

"นกยูงตื่นเต้นมาเหรอลูกพ่อเห็นหนูเปลี่ยนชุดเป็นสิบชุดแล้ว" คุณพ่อแซวฉันเมือ่เห็นว่าฉันเปลี่ยนชุดนั้นชุดนี้แล้วไปถามท่านว่าชุดนี้เหมาะกับฉันมั้ยพี่เค้าจะชอบมั้ย

"ใช่ค่ะคุณพ่อ นกยูงอยากเจอพี่วายุไวๆ ^^" ฉันไม่เคยมีพี่มีน้องพอตัวเองจะมีพี่ชายก็อดตื่นเต้นไม่ได้ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ใช่พี่ชายแท้ๆ ก็ตาม ฉันอยากให้พี่วายุไปรับไปส่งที่โรงเรียนจังไม่รู้ว่าฉันหวังมากไปหรือเปล่า

"เอ้อคุณพ่อขาถ้าพี่วายุกลับมาแล้วนกยูงอยากจะขอให้พี่เค้าไปรับไปส่งนกยูงที่โรงเรียนบ้างจะได้มั้ยคะนกยูงอยากไปอวดเพื่อนๆ ว่านกยูงมีพี่ชายที่หล่อมากๆ ^^"

"ได้สิลูกพี่วายุเค้าใจดีมากๆ เลยนะ"

"จริงเหรอคะ^^"

"นกยูงหนูเป็นผู้หญิงนะลูกอย่าทำอะไรเกินหน้าเกินตาแบบนี้มันไม่เหมาะเกิดพี่เค้ารำคาญไม่ชอบที่นกยูงไปวุ่นวายกับพี่เค้าจะทำยังไง"

"><ขอโทษค่ะนกยุงดีใจไปหน่อยเพราะนกยูงไม่เคยมีพี่ชาย"

"คุณอย่าดุลูกเลยนะ หนูนกยูงก็เหมือนเด็กผู้หญิงทั่วๆ ไปที่อยากมีพี่ชายคอยดูแลน่ะ"

"แต่ฉันกลัวว่าลูกชายของคุณจะรำคาญนกยูงน่ะสิคะ" 

"ไม่หรอกวายุเค้าเป็นคนจิตใจดี ตั้งแต่เด็กจนโตเขาไม่เคยทำอะไรให้ผมหนักใจเลยสักครั้งผมเชื่อว่าเค้าจะเป็นพี่ชายที่น่ารักสำหรับนกยูง" ฉันฟังคุณพ่อพูดถึงพี่วายุด้วยความรักและภูมิใจพี่เขาคงเป็นคนดีจริงๆ เขาคงจะดีกับฉันมากๆ แน่เพราะฉันน่ารักขนาดนี้^^

และเวลาที่ฉันรอคอยก็มาถึง ฉันยืนบีบมือตัวเองแน่นด้วยความตื่นเต้นดีใจ จนกระทั่งรถตู้ของบ้านที่ไปรับพี่วายุที่สนามบินวิ่งเข้ามาจอดตรงหน้าบันไดเข้าบ้าน ฉันชะเง้อมองว่าเมื่อไหร่พี่วายุจะลงมาจากรถสักที