หิวนม

นกยูง.....

"วายุพ่อมีข่าวดีจะบอกลูก" พอเราสองคนเดินเข้าบ้านมาคุณพ่อก็รีบเดินมาใกล้ๆ พี่วายุเพื่อบอกข่าวดีกับพี่วายุด้วยใบหน้ายิ้มแย้มสดใสมีความสุขไม่ต่างจากแม่ที่นั่งเอามือลูบท้องตัวเองเบาๆ อยู่ที่โซฟาฉันก็เลยเดินมานั่งข้างๆ แม่

"เรื่องที่พ่อกำลังจะมีลูกอีกคนน่ะเหรอครับผมเพิ่งรู้จากนกยูงเมื่อกี๊ อันที่จริงผมคิดว่าพ่อควรจะบอกก่อนเป็นคนแรกเพราะผมเป็นลูกชายคนโตแต่ช่างมันเถอะครับยังไงก็ขอแสดงความยินดีด้วยครับกับครอบครัวที่แสนจะอบอุ่นของพ่อ" พูดจบพี่วายุก็เดินขึ้นห้องไปเลย ฉันไม่รู้ว่าเขารู้สึกยังไงกันแน่เขาดีใจอย่างที่พูดจริงมั้ยหรือเขาน้อยใจที่คุณพ่อไม่บอกเขาก่อน ฉันน่าจะรอให้คุณพ่อเป็นคนบอกเองมากกว่า ฉันรู้สึกผิดยังไงก็ไม่รู้

"นกยูงไม่น่ารีบบอกพี่วายุเลยนกยูงผิดเองค่ะ"

"หนูไม่ผิดหรอกลูกพ่อผิดเองที่จริงพ่อควรจะโทรบอกวายุเป็นคนแรก พ่อลืมไปว่าพี่เค้าเป็นคนคิดมากแล้วก็เป็นคนขี้น้อยใจมาตั้งแต่เด็ก"

"อย่าโทษกันเลยค่ะ เราทุกคนก็ไม่มีใครอยากให้คุณวายุรู้สึกน้อยใจแบบนี้หรอก"

เราทุกคนนั่งทานอาหารค่ำด้วยกันยกเว้นพี่วายุที่ไม่ยอมลงมา คุณพ่อก็เลยให้ป้าแม่บ้านขึ้นไปตามแต่พี่เค้าบอกปวดหัวไม่อยากทานอาหารอยากนอนอย่างเดียวคุณพ่อก็เลยไม่อยากขัดใจ หลังจากทานอาหารกันเสร็จฉันก็ขึ้นมาอาบน้ำเพื่อเตรียมตัวนอนแต่ด้วยความที่ฉันเป็นห่วงพี่วายุฉันก็เลยตัดสินใจขึ้นไปเคาะประตูห้องพี่วายุที่อยู่ติดกันเพราะความรู้สึกผิด

ก๊อก ก๊อก ก๊อก แต่ไม่มีเสียงตอบรับอะไรกลับมาเลยฉันเอาหูแนบประตูห้องแต่ห้องทั้งห้องเงีบบราวกับไม่มีใครอยู่ ฉันลองขยับลูกบิดประตูปรากฏว่าประตูไม่ได้ล็อคฉันค่อยๆ แง้มประตูเข้าไปเห็นแสงสว่างเล็กๆ ตรงโคมไฟหัวเตียงที่มันไม่ได้สว่างมากฉันค่อยๆ ปิดประตูเบาๆ ฉันปรับสายตาเพื่อให้ชินกับความมืดซึ่งภายในห้อได้ยินแค่เสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงาน

"พี่วายุคะ" ฉันเรียกชื่อเขาเบาๆ ก่อนฉันจะเห็นอะไรไหวยุกยิกบนเตียงนอน

"พี่วายุ" ฉันเรียกเขาอีกรอบแต่ก็เงียบไม่มีเสียงตอบรับ หรือเขาจะเป็นอะไรจริงๆ ฉันคิดในแง่ร้ายฉันเดินไปใกล้ๆ เตียงนอนของเขาอย่างช้าๆ

"พี่วา..ว๊ายยยย" ฉันถูกคนบนเตียงดึงแขนจนตัวฉันล้มลงมานอนหงายหลังอยู่บนเตียง

"ใครอนุญาตให้เข้ามา" พี่วายุจับมือฉันทั้งสองข้างขึ้นไปขึงไว้เหนือศีรษะแล้วเอาตัวมาทาบทับตัวฉันไว้โชคยังดีที่มีผ้าห่มกั้นกลางระหว่างเราเพราะตอนนี้ชุดนอนลายคิดตี้ของฉันมันเลิกขึ้นมาอยู่บนเอวแล้ว

"เอ่อคือนกยูงเป็นห่วงเห็นว่าพี่ไม่ลงไปทานข้าวนกยูงก็เลยจะมาดูจะมาถามว่าพี่หิวข้าวมั้ยแค่นั้นเองค่ะ"

"หิวดิหิวมากด้วย"

"เอ่อ แล้วพี่อยากกินอะไรคะเดี๋ยวนกยูงจะลงไปทำมาให้ทาน" ฉันถามเขาด้วยน้ำเสียงที่สั่น อย่าว่าแต่เสียงฉันสั่นเลยใจฉันตอนนี้มันก็สั่นมากเพราะตอนนี้ใบหน้าของฉันกับของพี่วายุห่างกันแค่ไม่กี่เซ็นต์

"พี่ไม่ได้หิวข้าว"

"แล้วพี่หิวอะไรล่ะคะ นมร้อนๆ มั้ยคะหรือโกโก้ร้อนๆ ดีเดี๋ยวนกยูงจะลงไปชงมาให้ค่ะ"

"พี่ไม่ชอบโกโก้มันขม แต่ถ้าเป็นนมเหรอ อืมมก็ดีนะแต่พี่ไม่อยากกินนมร้อนอ่ะพี่อยากกิน...นมจากเต้าได้หรือเปล่า"

"นะ..นม..จาก..เต้า...เหรอคะ" ฉันถามกลับเพราะคิดว่าตัวเองหูฝาด

"อืมใช่ เราให้พี่กินได้หรือเปล่าล่ะ"

"คะ??"

"พี่อยากกินนมจากเต้าของเราอ่ะ นกยูงให้พี่กินได้มั้ยครับ พี่หิวมากเลย"

"พี่วายุ!!!คือว่ามัน"

"เราอายุเท่าไหร่ตอนนี้" จู่ๆ เขาก็เปลี่ยนเรื่องพูดแต่ฉันก็ยังตอบเขาอยู่ทั้งที่ตอนนี้ฉันรับรู้ได้ถึงความไม่ปลอดภัยของตัวเองแล้ว

"เอ่อ จะสิบแปดแล้วค่ะ พี่ถามทำไมเหรอคะ"

"ถามไว้ก่อนพี่ไม่อยากถูกจับข้อหาพรากผู้เยาว์"

.......................

 พูดจบพี่วายุก็ก้มใบหน้าลงมาซุกอยู่ตรงซอกคอของฉัน

"พี่วายุจะทำอะไรคะ นกยูงอยากกลับห้องแล้วค่ะ" ฉันพยายามใช้แรงที่มีอยู่น้อยนิดพยายามช่วยตัวเองแต่ดูเหมือนยิ่งทำมันจะยิ่งไปกันใหญ่เพราะตอนนี้ผ้าห่มที่กั้นกลางระหว่างเรามันกำลังเลื่อนหลุดลงไปเรื่อยๆ จนตอนนี้มันอยู่ที่ปลายเตียงเรียบร้อยแต่ชุดนอนของฉันมันยังกองอยู่ที่เดิม พี่วายุขยับใบหน้าออกแล้วก้มลงมองดู ฉันไม่รู้ต้องทำยังไงจะดึงมันลงไปก็ทำไม่ได้เพราะถูกเขาจับไว้ทั้งสองข้าง

"ลายการ์ตูนซะด้วย เรานี่ยังเด็กน้อยอยู่เลยนะ"

"พี่วายุคะนกยูงอยากกลับไปนอนแล้วค่ะนกยูงง่วงค่ะ เอ่อคือพรุ่งนี้นกยูงมีสอบอยากกลับไปอ่านหนังสือค่ะ" ฉันหาข้ออ้างสารพัดเผื่อเขาจะยอมปล่อยให้ฉันกลับห้อง

"ตกลงง่วงอยากนอนหรือจะกลับไปอ่านหนังสือเอาดีๆ"

"เอ่อก็..ทั้งสองอย่างค่ะ"

"ไม่กลับได้มั้ยพี่อยากนอนกอดใครสักคน พี่สัญญาว่าจะไม่ทำอะไรเราทั้งนั้นถ้าเราไม่ยินยอม พี่สัญญา" พูดจบพี่วายุก็ยอมปล่อยมือฉันจนเป็นอิสระ ฉันรีบลุกออกจากที่นอนแต่ขาไม่ทันจะถึงพื้นเอวฉันก็ถูกพี่วายุกระชากให้ลงไปนอนแต่ครั้งนี้ตัวฉันไปอยู่บนตัวของพี่เขาแบบพอเหมาะพอเจาะใบหน้าของเราใกล้กันอีกครั้ง ลมหายใจของเขาทำไมมันถึงร้อนแบบนี้ล่ะฉันเพิ่งจับสังเกต

"พี่วายุไม่สบายเหรอคะ" ด้วยความที่เป็นห่วงฉันก็เลยเอามือแตะที่หน้าผากกับคอของพี่เขา ปรากฏว่าตัวพี่วายุร้อนมากจริงๆ

"เมื่อกี้พี่นอนแช่น้ำนานไปหน่อยน่ะออกมาก็เจอแอร์เย็นๆ ไม่ป่วยก็แปลกละ"

"พี่ต้องทานยานะคะแต่พี่ยังไม่ได้ทานข้าวเลยจะทานยาก็ไม่ได้เดี๋ยวยาไปกัดกระเพาะถ้างั้นเดี๋ยวนกยูงออกไปทำข้าวต้มมาให้พี่ดีมั้ยคะแล้วพี่ก็ค่อยทานยา"

"แน่ใจว่าออกไปแล้วจะกลับเข้ามาอีก"

"นกยูงพูดคำไหนเป็นคำนั้น พี่วายุก็เหมือนกันนะคะสัญญาแล้วว่าจะไม่ทำอะไรนกยูงก็ต้องทำตามที่พูดนะคะ"

"ครับ" พอได้ยินแบบนั้นฉันก็ลุกออกจากตัวพี่เขาแล้วออกไปจากห้องแต่ก่อนออกก็แอบมองซ้ายมองขวาก่อนเพราะกลัวแม่กับคุณพ่อหรือใครมาเห็นว่าฉันออกมาจากห้องพี่วายุแล้วมันจะดูไม่ดี