تسجيل الدخولمشاركة
๑ เหตุการณ์ในวันนั้น
تاريخ النشر:
2025-05-03 15:37:05“ถอยออกไปให้ห่างก่อนที่ข้าจะโมโห”
เซียนหยางชินอ๋องเพ่งมองสตรีใต้ร่าง ดวงตาสีดำคมกริบในยามนี้ดูลุ่มลึกยากจะคาดเดาได้ว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่ ฤทธิ์ของสุราแรงที่ดื่มเข้านั้นยิ่งทำให้เขาขาดสติ แล้วยิ่งมีสตรีงามอยู่ตรงหน้าอีก เขาเองก็หาใช่ก้อนหินแข็งทื่อ “ดอกไม้งามอยู่ในมือแล้วไฉนถึงต้องปล่อยไปโดยไม่ทันได้สูดดมเล่า” น้ำเสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยกระซิบข้างใบหูของนาง พร้อมกันโน้มใบหน้าสูดดมความหอมจากซอกคอ พอได้ยินประโยคนี้พร้อมกับการกระทำที่ล่วงเกิน ฮั่วซูเม่ยไม่อาจสามารถอดทนใจเย็นได้อีกเลย “เจ้าคนมักมาก!” ตุบ!! ตุบ! นางเองก็พอมีแรงอยู่บ้างจึงทำการทุบตีบุรุษร่างโตตรงหน้าที่คร่อมทาบทับไว้ก่อนที่จะอาศัยจังหวะที่บุรุษผู้นั้นงุนงงลุกขึ้นจากเตียงอย่างรวดเร็ว “ข้าน่าจะปล่อยให้เจ้าตายอยู่ในนี้ผู้เดียว” สถานที่แห่งนี้แม้ภายนอกบรรยากาศจะหนาวเหน็บเย็นสะท้านเข้ากระดูกแล้วอย่างไร ทว่าภายในกลับร้อนระอุราวกับกำลังถูกแผดเผาให้มอดไหม้ นั่นคือโรงเตี๊ยมไป๋ชานและนางคือนายหญิงของที่นี่ ทุกอย่างไม่ว่าเรื่องใดล้วนอยู่ภายใต้การควบคุมของนาง ฮั่วซูเม่ยปรายตามองบุรุษผู้นั้นความเกรี้ยวกราด แม้ภายในห้องจะมืดสนิททว่ายังคงมีแสงจันทราที่สาดส่องเข้ามาอย่างริบหรี่ทำให้นางมองเห็นการกระทำทั้งหมดได้ “เข้ามาจับคนผู้นี้โยนออกไปจากโรงเตี๊ยมของข้าซะ!”น้ำเสียงหวานตะโกนดังก้องออกไปหวังให้บ่าวรับใช้ชายที่รออยู่ข้างนอกได้ยิน หากมีบุรุษเมามายจนหัวราน้ำเช่นนี้ นางก็ไปอาจทำใจปล่อยให้กลับเองในสภาพเช่นนี้เกรงว่าคงจะไม่ถึงจวน เดิมที่โรงเตี๊ยมของนางก็คือกิจการหนึ่งเช่นกัน หากไม่ขายเรือนร่างของสตรีก็ต้องการเรือนนอนให้พักผ่อนอย่างไร ทว่าภายใต้ความมืดนั่นนางหันกลับมองทว่ากับมองไม่ออกเลยว่าบุรุษผู้นั้นมีสีหน้าและอารมณ์อย่างไร เซียนหยางชินอ๋องยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ไฉนเลยเขาจะคิดว่านางแรงเยอะเพียงนี้ สตรีที่ดื้อรั้นเป็นม้าพยศสมควรถูกเขาปราบพยศ “คิดว่าจะหนีข้าพ้นหรือ” เซียนหยางชินอ๋องขึ้นชื่อเรื่องความเอาแต่ใจอยู่แล้ว หากเขาอยากได้หรืออยากทำอันใดแล้วไฉนจะยังกล้ามีผู้ปฏิเสธอีกอีก ตุบ! นางยังไม่ทันได้ตั้งสติให้คิดสติให้คิดอันใด ในจังหวะนั้นจู่ ๆ ร่างของฮั่วซูเม่ยก็ลอยเหนือขึ้นจากพื้นด้วยความตกใจนางจึงเผลอกอดรัดลำแขนนั้นแน่น แต่พอรู้ตัวอีกที่นางก็ถูกโยนลงกระแทกเตียงอย่างแรงเสียแล้ว “นายหญิงพวกเจ้ากำลังสนุกกับข้า” “หากอยากเข้ามาร่วมด้วยก็เชิญ” น้ำเสียงทุ้มของเซียนหยางชินอ๋องตะโกนตวาดก้องออกไป ขณะที่กำลังปล้นผ้าคาดเอวออกตนเองออกอย่างรวดเร็วมัดยกเรียวแขนของสตรีผู้นี้ขึ้นเหนือหัวแล้วมัดตรึงไว้กับเตียง “ปล่อยข้า!” “ข้าบอกให้ปล่อย!” หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำด้วยความตกใจ นางไม่เคยพบเจอกับสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน ลึก ๆ แล้วภายในใจของฮั่วซูเม่ยหวาดกลัวไม่น้อย สายตาของชินอ๋องยามที่ทอดมองเรือนร่างของสตรีตรงหน้าเต็มไปด้วยความหื่นกระหายราวกับสัตว์ป่าอย่างปิดไม่มิด “หากอยากให้ผู้อื่นรู้ว่าเจ้ามีความสุข สุขสมกับข้ามากเพียงใดก็จงร้องให้ดังตลอดไป” ทันทีที่สิ้นสุดประโยคนั้นพลันปลดเปลือยเสื้อผ้าอาภรณ์ของตนเองออกให้หมดสิ้นเผยให้เห็นเรือนร่างกำยำ เดิมที่เซียนหยางชินอ๋องนับได้ว่าเป็นบุรุษที่หล่อเหล่าผู้นี้ย่อมมีสตรีไม่น้อยที่เต็มใจถวายตัวกลายเป็นอนุหลังจวน ทว่าสตรีเหล่านั้นได้มาง่ายเกินไป ฮั่วซูเม่ยไม่รู้จะตกใจหวาดกลัวอันใดก่อน มือทั้งสองข้างของนางถูกมัดตรึงแน่นไม่ว่าขัดขืนอย่างไรก็ไม่หลุดง่าย ๆ และน้ำเสียงหวานที่ตะโกนร้องเรียกขอความช่วยเหลือก็พลันแห้งเหือด “หากท่านปล่อยข้า ข้าจะมอบเงินให้จำนวนหนึ่ง” “ข้ามีเยอะแล้ว” “เช่นนั้นสตรีที่งดงามที่สุดในโรงเตี๊ยมนี้เล่า” “มิใช่เจ้าหรอกหรือ” แหวกก!!! “กรี๊ดดด!!!!” นางหวีดร้องสุดเสียงด้วยความตกใจ เศษผ้าผืนบางเช่นนี้เพียงแค่เขาออกแรงกระชากนิดเดียวก็ขาดรุ่ยร่ายแล้ว งดงาม! งดงามยิ่งนัก! “หากเจ้าทำให้ข้าพึงพอใจข้าจะตกรางวัลให้อย่างงาม” ในสายตาของเซียนหยางชินอ๋องแล้ว เขาไม่เคยพบเจอสตรีใดที่งดงามเพียงนี้มาก่อน ฮั่วซูเม่ยเริ่มตัวสั่นระริกพอนึกถึงเหตุการณ์ต่อจากนี้ที่กำลังจะเกิดขึ้น ในเมื่อหนีไม่พ้นแล้วก็ทำใจปล่อยให้ผ่านพ้นไปโดยเร็ว “รีบทำให้เสร็จเร็ว ๆ เถอะ” “เกรงว่าข้าคงทำเร็ว ๆ ไม่เป็น” สตรีงามเพียงนี้แค่ครั้งเดียวจะเพียงพอหรือ? เซียนหยางชินอ๋องเองก็ไม่พร่ำพูดให้เสียเวลา เขาโน้มใบหน้าเข้าใกล้นางก็จะประกบจูบอย่างรุนแรงด้วยความเร่าร้อน รสจูบที่หอมหวานยิ่งเป็นสิ่งกระตุ้นที่ให้ร่างกายของเขาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง “อื้อ…อื้มมมม” ฮั่วซูเม่ยรับตาพริ้มประจูบตอบรับแต่โดยดี เอาเถอะ..ในชีวิตของนางก็ไม่มีอันใดเป็นชิ้นเป็นอันอยู่แล้ว เช่นนั้นก่อนตายก็ขอได้เสพสมร่วมกับบุรุษดี ๆ สักคนก่อน ณ จวนสกุลฮั่ว เซียนหยางชินอ๋องไม่คาดคิดว่าจะเกิดเหตุการณ์นี้กับตน “คิดจะไม่รับผิดชอบข้าอย่างงั้นหรือ” ฮั่วซูเม่ยเดินไปข้างหน้าสองก้าวอย่างไม่เกรงกลัว ซ้ำยังเชิดใบหน้าขึ้นยกมือกอดอกท่าทางเอาแต่ใจ บังเอิญเจอนางไฉนจะน่าตกใจกลัวนางกำลังอ้างว่าอุ้มท้องบุตรของเขา “ข้าจะมั่นใจได้อย่างไรว่าเคยร่วมหลับนอนกับแม่นาง จริง ๆ และไฉนเลยจะมั่นใจได้ว่าในครรภ์ของแม่นางคือบุตรของข้า” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยออกมาอย่างนิ่งเฉย ใบหน้าของฮั่วซูเม่ยขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อถูกดูแคลนเข่นนี้ “ชะ..ใช่! หากพี่ใหญ่ไม่พอใจข้าก็มาหาเรื่องข้าเถอะ” ฮั่วหลิงเฟยพลางเดินพุ่งตรงมาหยุดอยู่ข้างฮั่วซูเม่ย เรื่องเช่นนี้จะเป็นไปได้อย่างไรกัน! หากไม่ใช่เพราะพี่สาวต่างมารดาผู้นี้ต้องการจะช่วงชิงวาสนาของนางไป! ฮั่วหลิงเฟยไม่มีทางยอม “โธ่…ท่านย่อมรู้อยู่แก่ใจ!” เดิมที่นางเองก็ไม่คาดคิดเช่นกันว่าเพียงแค่ค่ำคืนเดียวจะเปลี่ยนชีวิตของนางไป ฮั่วซูเม่ยเองก็ไม่พอใจเช่นกัน จากนั้นจึงหันไปปรายสายตามองน้องสาวข้าง ๆ มุมปากยกยิ้มเล็กน้อย “เจ้ายังคิดจะแย่งบิดาของหลานชายตนเองไปหรือน้องหญิง” “ไม่ใช่..ข้าไม่ทางทำเช่นนั้นแต่บุรุษที่ดีและเพียบพร้อมเฉกเช่นชินอ๋องหรือจะเป็นเช่นนั้น” ฮั่วหลิงเฟยเสแสร้งเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ มองบุรุษตรงหน้าผ่านม่านน้ำตา ไม่ว่าอย่างไรในสายตาของเซียนหยางชินอ๋องก็ไม่มีทางเชื่อเช่นกัน หากนางตั้งครรภ์บุตรของเขาจริง ๆ เหตุใดถึงปล่อยให้เหตุการณ์ผ่านมานานเพียงนี้ตลอดเวลาที่ผ่านมาไฉนไม่เรียกร้อง “เหอะ! รู้หรือไม่ถ้อยคำโกหกโป้ปดของแม่นางทำให้นางเสื่อมเสียไม่น้อย” นางเป็นสตรีในหอคณิกาจะมีความน่าเชื่อถือมาเพียงใดกัน ฮั่วซูเม่ยยิ่งอารมณ์แปรปรวนอยู่แล้วยิ่งเดือดดาลขึ้นไปกันใหญ่ “หากบิดาของลูกข้าเป็นเช่นนี้มิสู้มีบิดาเป็นสุนัขไม่ดีกว่าหรือ” นางสะบัดแขนน้องสาวผู้นี้ออกอย่างแรงจากนั้นจึงเดินไปเบื้องหน้าลวงของสิ่งหนึ่งออกมาจากสาบเสื้อโยน “ของของ ท่าน เอาคืนไปซะ!” สายตาของเซียนหยางยังคงจดจ้องของสิ่งนั้นก่อนจะกระจ่างแจ้งในใจทัน “เจ้ามีของสิ่งนี้ได้อย่างไร” พู่หยกที่สลักคำว่าเซียนหยางไว้ “เหอะ! โง่ไปแล้วหรอกหรือ” นางตะคอกถาม “มันผู้ใดกันที่ทำตกไว้ในค่ำคืนนั่น” พอสิ้นสุดประโยคนนั้นฮั่วซูเม่ยพลันเดินหนีออกมาทันที อารมณ์ของนางในตอนนี้ย่ำแย่เป็นที่สุด ในความทรงจำของเขาเลือนรางทว่าของสิ่งนี้เป็นของจริง เดิมทีคิดว่าหากพลาดแล้วก็เอาเถอะไม่เรียกร้องสิ่งใดแต่พอเห็นบุรุษผู้นี้ปรากฏอยู่ตรงหน้าความเคียดแค้นภายในค่ำคืนนั่นก็ปะทุขึ้นในอกนางทันที ถือเสียว่านางกำลังทวงทุกอย่างให้บุตรชายแล้วกัน ฮั่วซูเม่ยรู้ว่านางเป็นถึงนายหญิงของหอคณิกาไม่สมควรจะพลาดพลั้งอย่างยิ่งแต่เสมือนว่าสวรรค์ได้กำหนดมาแล้ว นางจะถือว่าเป็นเคราะห์กรรมที่สมควรเผชิญหน้าไม่อาจหลีกเลี่ยง และแน่นอนว่าในสายตาของผู้อื่นนั้นนางได้กลายเป็นตัวร้ายแล้ว เช่นนั้นนางร้ายผู้นี้จะขอทวงคืน!
أحدث فصل
วาสนานี้เป็นของข้า ๓๖ ครอบครัวพร้อมหน้า
ผู้ใดกันเอ่ยปากจะเลี้ยงดูอบรมสั่งสอนบุตรสาวให้ดีไม่ตามใจนางจนเสียคนเกรงว่าคงเป็นฮั่วซูเม่ยกระมังที่หูฝาดได้ยินผิดไปเอง หากเอ่ยถึงเซียนหยางคนผู้นั้นน่ะหรือ…นางไม่เคยเห็นเขาปฏิเสธอาหนี่ว์เลยแม้แต่สักครึ่งคำด้วยซ้ำ“ท่านพ่อ!”น้ำเสียงเจื้อยแจ้วเอ่ยขึ้นเสียงดังพลางกระโดดวิ่งเต้นตามหาผู้เป็นบิดาของตน“ท่านพ่ออยู่ที่ใดเพคะ!”“ท่านพ่อเจ้าค่ะ!”ฮั่วซูเม่ยถอนหายใจเฮือกใหญ่ พอนางได้ยินน้ำเสียงเช่นนี้พลันรู้สึกปวดหัวตุบ ๆ ขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ “อาหนี่ว์! เสียงเจ้าดังจนทำเขาตกใจตื่นแล้ว”“เอะ! แอ้ๆๆ แอ้!” เสียงของเด็กทารกในห่อผ้าสะดุ้งพลันหวีดร้องไห้จ้าด้วยความตกใจเมื่อถูกรบกวน“น้องข้าตื่นแล้วหรือ” ซูหนี่ว์หยุดชะงักก่อนตะโกนถามออกไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม“ก็ใช่น่ะซิ!” ฮั่วซูเม่ยตะโกนตอบ“ชู่ว์~~ เข้าใจนางหน่อยอาหยวน พี่สาวของเจ้าก็เป็นคนเสียงดังเช่นนี้” ฮั่วซูเม่ยพลางอุ้มเด็กน้อยในห่อผ้าขึ้นแนบอก เกลี้ยกล่อมให้หยุดร้องไห้“ท่านแม่!”ซูหนี่ว์ปรากฏตัวขึ้นอย่างรวดเร็วอยู่ตรงหน้ามารดา สายตาของนางมองเลยสอดส่องเข้าไปในห่อผ้าอย่างไม่วางตา “ส่งมาให้ข้าเถอะ”“…..”“แอ้! แอ้ๆๆๆ” ทารกยังคงตะเบ่งเสียงร้องไม่
วาสนานี้เป็นของข้า ๓๕ บทสรุปของทุกอย่าง
‘หนึ่ง…คำนับฟ้าดิน’‘สอง…คำนับบิดามารดา’‘สาม…คำนับกันและกัน’‘ส่งตัวเข้าหอ’เสียงของแม่สื่อร้องตะโกนดังก้องประกาศขั้นตอนพิธีการสำคัญต่าง ๆ ตามหน้าที่ขนบธรรมเนียมผ่านมาเกือบปีแล้วในที่สุดก็ถึงเวลาเหมาะสมสำหรับ งานมงคลสมรสอย่างเป็นทางการเสียทีระหว่างเซียนหยางชินอ๋องและฮั่วซูเม่ยโดยมีฟ่านฮองเฮาจื่อฮ่องเต้เป็นผู้จัดการให้ทั้งสิ้นไม่ว่าจะสามหนังสือหรือหกพิธีการจัดแจงตามให้เหมาะสมในเมื่อฮั่วซูเม่ยตัดขาดไม่เกี่ยวข้องออกจากจวนสกุลฮั่วมานานแล้ว ดังนั้นฟ่านฮองเฮาจึงเป็นแม่งานฝ่ายเจ้าสาวให้ส่วนเซียนหยางชินอ๋องนั้นแม้ตอนแรกเขาเอ่ยปากว่าจะจัดการเรื่องนี้ด้วยตนเองทว่ากับถูกจื่อฮ่องเต้ข่มขู่หากไม่ได้ทำให้น้องชายร่วมอุทรผู้เดียวเกรงว่าตอนตายลงโลงไปคงไม่หลับตาแน่เป็นเช่นนี้แล้วคนทั้งคู่จึงไม่สามารถเอ่ยขัดได้เลยแม้แต่สักครึ่งคำจื่อฮ่องเต้นั่งอยู่บนบัลลังก์มังกรสวมใส่อาภรณ์สีทองแล้วยังปักด้วยดิ้นทองเป็นลวดลายมังกรน่าเกรงขามอีกหน เคียงข้างด้วยฟ่านฮองเฮาสวมใส่อาภรณ์ที่ตัดเย็บอย่างประณีตในชุดสีทองประดับลวดลายสวยงามเช่นกันเหล่าขุนนางสูงต่ำทั้งหลายและแขกมากมายต่างรายล้อมอยู่รอชื่นชมความงดงามของคู่บ่า
วาสนานี้เป็นของข้า ๓๔ บุตรสาวหน้าตาคล้ายนาง
ต้นฤดูไม้ใบผลิอากาศหนาวเริ่มคลายลงบ้างแล้ว ในขณะที่ช่วงยามนี้จวนชินอ๋องกำลังวุ่นวายบ่าวรับใช้และหมอหญิงหลาย สิบคนต่างกำลังเดินเข้าออกจากเรือนหลักหนึ่งทำหน้าที่ของตนเองเพียงเพราะฮั่วซูเม่ยสตรีของเซียนหยางชินอ๋องเจ็บท้องใกล้จะ คลอดแล้ว“อดทนอีกนิดเพคะ” ชิงอันพลางเอ่ยบอกอาการเป็นระยะฮั่วซูเม่ยนอนอยู่บนเตียง สภาพใบหน้าหน้าซีดเซียวไร้สีเลือดฝาด “มารดาจะตายแล้ว!”นางรู้สึกหน่วงที่ท้องและเจ็บจริง ๆ“ใจเย็นเถอะ ๆ อีกไม่นาน” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นปลอบใจเซียนหยางยืนอยู่ข้างๆ เตียง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวลกระวนกระวายและไม่สามารถทำอะไรได้มากนอกจากจับมือนาง ไว้แน่นราวกับหวังว่าจะช่วยแบ่งเบาความเจ็บปวดนั้นได้เซียนหยางเห็นสภาพของนางเช่นนี้มาสองชั่วยามได้แล้ว หากเขาเจ็บแทนได้คงดีไม่น้อย“เมื่อไหร่นางจะคลอด”“…..”หมอหญิงสามสี่คนที่ตรวจดูอาการพอได้ยินน้ำเสียงทุ้มของชินอ๋องเอ่ยขึ้นนิ่ง ๆ จึงสะดุ้งตาม ๆ กัน “อีกไม่นานเจ้าค่ะ"อีกไม่นาน?“ข้าถามว่าเมื่อไหร่” สายตาคมกริบพลันปรายไปมอง ฉายความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด“เกรงว่าทารกน้อยผู้นี้คงจะตัวใหญ่ไม่น้อยถึงขั้นไม่ยอมออกเลยทำให้หวางเฟยเจ็บปวดไม่น้อย”
วาสนานี้เป็นของข้า ๓๓ วันส่งท้ายปี
พอได้ยินประโยคนี้แล้วฮั่วซูเม่ยตกใจเล็กน้อยก็จะปรายสายตาเหลียวไปมองเซียนหยางอยู่ข้าง ๆ ที่เอ่ยแทรกขึ้น“เกรงว่าคงทำให้พี่สะใภ้ผิดหวังแล้ว” เซียนหยางไม่มีทางยอมแน่ บุตรของเขาที่กำลังเกิดจากฮั่วซูเม่ยสมควรเรียกเขาว่าบิดาแค่เพียงผู้เดียวเท่านั้นสีหน้าของฟ่านฮองเฮาผิดหวังเล็กน้อย “เช่นนั้นหรือ” นางมีความรู้สึกเอ็นดูเด็กน้อยผู้นี้ตั้งแต่ในครรภ์จริง ๆ ดูท่าแล้วออกมาคงหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มไม่น้อย“คงไม่เป็นอันใดกระมัง” นางหันไปพูดกับเซียนหยางก่อนจะปรายสายมากลับมามองสตรีตรงหน้าฮั่วซูเม่ยถือวิสาสะจับมือของฟ่านฮองเฮาไว้ก่อนจะวางลงบนท้องของตนเอง “ไฉนเจ้าเด็กนี้เขาจะไม่ดีใจกันมีท่านป้าเป็นถึงฮองเฮางดงามเพียงนี้” นางไม่ได้คิดมากอันใดอยู่แล้ว เพียงแค่มีคนเอ็นดูเจ้าเด็กคนนี้ตั้งแต่ในครรภ์ก็นับว่าเกินไปสักหน่อยแล้วจื่อฮ่องเต้พลางเดินเข้ามาโอบไหล่ภรรยาไว้ “หากเจ้าอยากมีนักเช่นนั้นให้ข้าลงมือได้เลยหรือไม่”ไฉนนางจะไม่อยากมีกัน…ว่ากันตามตรงแล้วเขาและนางก็ตบแต่งกันมาหลายปีแล้ว แต่กลับไม่มีวี่แววเลยว่าผู้เป็นภรรยาจะตั้งครรภ์เสียทีด้วยสุขภาพของนางที่เป็นอยู่ตอนนี้ฟ่านฮองเฮาส่ายหน้าพลางถอนหายใจ “สุขภาพข
วาสนานี้เป็นของข้า ๓๒ เริ่มเข้าที่เข้าทาง
“กลับมาแล้วหรือ”ฮั่วซูเม่ยรออยู่ในเรือนไม่ยอมนอนอยู่นานสองนานพอเห็นประตูถูกผลักเข้ามาปรากฏเรือนร่างกำยำคุ้นเคย นางจึงปากถามพลางลุกเดินเข้าไปหาเซียนหยางพลันถอยหลังหนี“ข้าบอกแล้วอย่างไรว่าไม่ต้องรอ ไฉนยังไม่นอนอีก” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างเรียบนิ่ง สายตาคมกริบไล่สำรวจนางตั้งแต่บนลงร่างจงใจยั่วยวนเขาหรอกหรือ?อาภรณ์ชุดนอนผืนบางแนบสนิทไปกับเรือนร่างจนมองเห็นส่วนโค้งเว้าทุกส่วน เรือนผมดำปล่อยสยายยาวอยู่หลัง“บอกแล้วอย่างไรว่าจะรอ” ใบหน้าคนงามระบายยิ้มกว้าง นางมองเข้าไปในนัยน์ตาคมกริบคู่นั้นจึงเห็นความรู้สึกผิดที่ถูกกลบเกลื่อนเอาไว้เล็กน้อย“……” “ทุกอย่างเรียบร้อยดีหรือไม่” ฮั่วซูเม่ยเดินไปอีกครั้งแต่เซียนหยางก็พลันถอยห่างอีก นางจึงขมวดคิ้วมุ่นทันทีคราแรกที่บุรุษผู้นี้ทำเช่นนี้นางจึงคิดเสียว่าเขาอาจจะตกใจก็ได้ ทว่าพอเป็นเช่นนี่ฮั่วซูเม่ยรู้ว่าเริ่มไม่ปกติแล้ว“เนื้อตัวข้าสกปรกยังไม่ทันได้อาบน้ำ” เซียนหยางเอ่ยอย่างเร่งรีบเกรงว่านางจะเข้าใจผิดเอาได้หาว่าเขารังเกียจฮั่วซูเม่ยไล่สายตาสำรวจสังเกตจึงพบว่าฝ่ามือของบุรุษผู้นี้นั้นมีคราบสีแดงคลายเลือดแห้งติดอยู่ ดวงตาเมล็ดซิ่งค่อย ๆ เงยขึ้นส
วาสนานี้เป็นของข้า ๓๑ เป็นรองเพียงนาง
การแต่งงานของฮั่วซูเม่ยและเซียนหยางถูกจื่อฮ่องเต้กำหนดไว้ล่วงหน้าเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ถึงอย่างไรเซียนหยางก็เป็นน้องชายร่วมอุทรผู้เดียวของจื่ออ๋องเต้ย่อมต้องจัดอย่างยิ่งใหญ่ไม่น้อยหน้าผู้ใดแน่จื่ออ๋องเต้นั่งพูดคุยอยู่จวนชินอ๋องต่อราวหนึ่งก้านธูปเห็นว่าคงรบกวนเวลาพักผ่อนของน้องสะใภ้มากเกินไปจึงไม่รั้งอยู่ต่อ “วันหน้าเจ้าก็พานางเข้าวังไปพบพี่สะใภ้เสีย”ฮั่วซูเม่ยระบายยิ้มจาง ๆ “เกรงว่าคงจะรบกวนฝ่าบาทเกินไปแล้วเพคะ”“เหอะ! รบกวนอันใดกันนับว่าเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว”ในความคิดของนางจื่อฮ่องเต้ผู้นี้เป็นถึงผู้ปกครองแคว้นเหนือกว่าผู้คนหลายพันหลายหมื่นชีวิตแต่กลับไม่หยิ่งทะนงถือตัวเลยแม้แต่น้อยความรู้สึกประหม่าในคราแรกจึงคลายลงไปหมดสิ้นเซียนหยางกำลังจะอ้าปากปฏิเสธแล้วแต่พอเหลียวเห็นรอยยิ้มของสตรีข้างกายเป็นอันต้องกลืนคำพูดนั้นลงท้องไป เกรงว่าหากนางอยู่แต่จวนคงเบื่อหน่ายไม่น้อยได้พูดคุยกับผู้อื่นคงดี“เจ้าอยากไปหรือไม่”ฮั่วซูเม่ยพลางทำท่าครุ่นคิดสักเล็กน้อย “หากเป็นครอบครัวเดียวกันแล้วเช่นนั้นข้าสมควรต้องคารวะพี่สะใภ้เสียหน่อยแล้ว”“ดี!” จื่อฮ่องเต้ตอบรับหัวเราะเบา ๆ “นางต้องเอ็นดูเจ้าเหม
วาสนานี้เป็นของข้า ๒ อารมณ์แปรปรวน
เช้าวันรุ่งขึ้นฮั่วซูเม่ยตื่นขึ้นมาด้วยความเกียจคร้านปนเหนื่อยล้าไปทั่วทั้งร่าง นางสวมใส่อาภรณ์สีฉูดฉาดปักลวดลายเล็กน้อยประดับอย่างประณีตอีกทั้งยังรวบเกล้าผมขึ้นเป็นมวยสูงเฉกเช่นกับสตรีออกเรือนแล้วฮั่วซูเม่ยปล่อยให้พวกสาวใช้จัดการได้อย่างตามใจ เพียงแต่การแต่งแต้มใบหน้านั้นนางเป็นคนลงมือจัดการเองอ
วาสนานี้เป็นของข้า ๖ ตกหลุมพลางคนเจ้าเล่ห์
ไม่จู่ ๆ เพราะเหตุใดในยามนี้เขามองนางอยู่ถึงมีภาพเหตุการณ์จากค่ำคืนนั้นทับซ้อนขึ้นมากัน เซียนหยางชินอ๋องไม่พร่ำพูดให้เสียเวลา เขาพลันถอนอาภรณ์กระตุกผ้าคาดเอวออกทันที “ข้ามีเวลาไม่มากนักถอดเสื้อผ้าของเจ้าออกซะ” !!!! สีหน้าของนางย่ำแย่อย่างเห็นได้ชัด ฮั่วซูเม่ยตกใจไม่คิดว่าวิธีพิสูจน์ของบุรุษผู้หรื
วาสนานี้เป็นของข้า ๕ ลงมือจัดการ
เซียนหยางยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ สตรีผู้นี้ยามนอนหลับช่างไม่ต่างจากเด็กน้อยผู้หนึ่งต่างกันลิบลับกับตอนตื่นขึ้นช่างเป็นสตรีที่ไม่ควรจะเข้าใกล้จริง ๆ “ตายแล้วหรือ!” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยออกมาอย่างแข็งกร้าว เขาพลางเดินไปตรงหน้าหยุดลงอยู่ข้าง ๆ เตียงจากนั้นจึงโน้มใบหน้าก้มมองใกล้ จู่ ๆ ภายในใจของเซียนห
วาสนานี้เป็นของข้า บทนำ
ฮั่วซูเม่ยเดินมาถึงเรือนส่วนหน้าแล้ว สายตาของนางทอดมองเข้าไปข้างในด้วยความแข็งกร้าว มุมปากหยักยิ้มเยาะเล็กน้อย “หากข้าไม่ได้ยินเสียงของพวกบ่าวรับใช้ซุบซิบนินทาเกรงว่าคงไม่มีผู้ใดปริปากบอกข้ากระมังว่ามีบุรุษมาสู่ขอน้องรองแล้วเสียงหัวเราะที่สะท้อนออกมาอย่างสนุกสนานนั้น ทำให้นางทำใจปล่อยผ่านไปไม่ได้จ
قد تعجبك أيضًا
ฮูหยินของข้าถึงเวลากลับจวนได้หรือยัง
ดอกท้อในสายลม37.6K وجهات النظرหมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท
ม่านฝันจันทรา50.9K وجهات النظرบุตรสาวขาโหดกลับมาหลังตายอนาถ
เหยียนซี155.5K وجهات النظرทะลุมิติมาเป็นสาวชาวนา
หวานใจ75.0K وجهات النظرนักสืบหญิงผู้กุมหัวใจทรราช
สกุลจาง147 وجهات النظرหลีกทางให้ข้าพระชายาทวงบัลลังค์
อักษรามณี3.2K وجهات النظرโบยบินสู่คิมหันต์
เสี่ยวจีจี52 وجهات النظرภารกิจรักใต้เงามังกร
ท่านจอมยุทธ์1991850 وجهات النظر
