บทที่ 3

3

          ยามซื่อ

          หลังจากอยู่ร่างวิญญาณมานาน หนิงอันก็เริ่มที่จะยอมรับความเป็นอยู่ของตนเองได้

ถึงกระนั้นนางก็ยังคงอยู่ข้างในของกำแพงเมือง เร่ร่อนไปตามความต้องการของตนเอง เพราะหลังจากนี้คงจะไม่ได้กลับจวนอีกนาน

          “ท่านซือซงบอกว่าอีกไม่นานข้าจะพบกับคนที่มองเห็นข้า”

          ถามตนเองพรางมองลงไปยังพื้นดินที่มีคนเดินสัญจรไปมา หนิงอันยังคงล่องลอยขึ้นไปยังบนท้องฟ้า เพราะบนท้องฟ้านั้นทำให้นางรู้สึกผ่อนคลายไม่ต้องคิดอะไรที่ทำให้เป็นกังวล

          ขณะที่กำลังล่อยลอยอย่างอิสระ หนิงอันรู้สึกว่ามีใครบางคนมองขึ้นมาจากพื้นดิน พอสังเกตดูก็พบกับเด็กอายุไม่กี่ขวบกำลังชี้นิ้วมาที่นางอย่างตื่นเต้นดีใจที่ได้เห็น

          “ท่านแม่ ข้าเห็นคนลอยบนท้องฟ้า”

          “พูดอะไรของเจ้า มาเร็ว เดี๋ยวแม่ทิ้งไว้ที่นี่หรอกนะ”

          หนิงอันคิดว่าคนที่มองเห็นวิญญาณได้คงจะไม่ใช่เด็กที่ยังไม่รู้จักความคนนี้ น่าจะเป็นคนอื่นเสียมากกว่า

          เป็นเรื่องน่าแปลกยิ่งที่เด็กอายุไม่กี่ขวบมองเห็นหนิงอัน ทว่าผู้ใหญ่หรือเด็กโตกลับมองไม่เห็นนาง

          ล่องลอยในเมืองครู่หนึ่ง หนิงอันก็ได้ล่องลอยออกไปยังนอกกำแพง

          พื้นที่รอบเมืองส่วนใหญ่จะเป็นป่ารกหญ้าและมีต้นไม้โตขึ้นไม่สามารถมองเห็นพื้นดินได้ นอกจากนี้ก็ยังมีพื้นที่การเกษตรอยู่หลายพื้นที่

หากดูจากข้างลงพื้นดินก็คงจะมองเห็นพื้นที่ได้ไม่เท่ากับมองเห็นจากบนท้องฟ้าซึ่งพอมองจากบนท้องฟ้านั้นทำให้แปลงพืชผักดูเป็นธรรมชาติและสวยงามราวกับสวรรค์บนดิน

          เมื่อออกจากตัวเมือง หนิงอันก็พบกับบ้านเรือนหลังหนึ่งบนภูเขาซึ่งห่างจากตัวเมืองไกลอยู่พอสมควร

          “เรือนของผู้ใดกันหนอ”

          พอล่องลอยเข้ามาใกล ๆ ก็พบว่าเรือนหลังนี้อยู่ติดกับธารน้ำตกที่ไหลผ่านตลอดเวลา แล้วข้างเรือนก็มีแปลกผักพื้นที่ขนาดเล็กด้วยกัน มีพื้นที่เลี้ยงสัตว์อีกด้วย เป็นบ้านเรือนอยู่ติดกับธรรมชาติ

หากผู้ใดได้พักอยู่อาศัยคงทำให้จิตใจสงบนิ่งราวกับเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ

          บ้านเรือนแห่งนี้ทำจากไม้ไผ่ชั้นดีที่มีความแข็งแรงทนต่อสภาพอากาศและพายุ หลังคาทำมาจากหญ้าคาที่เรียงต่อติดกันหนาแน่นดูแข็งแรงและยังสามารถป้องกันน้ำฝนรั่วซึมทะลุเข้ามาภายในบ้านได้ดี

          หนิงอันลอยลงมาเหยียบพื้นดินก่อนชำเลืองเพื่อดูภายในเรือนว่ามีผู้ใดอยู่หรือไม่

          “ไม่มีผู้ใดอยู่หรือ”

          ประตูมันถูกเปิดเอาไว้เพื่ออะไรนั้นไม่มีผู้ใดรู้ หนิงอันถือวิสาสะเข้าไปข้างในโดยไม่ได้รับอนุญาต พอเข้ามาก็พบกับภาพวาดหลายร้อยภาพแขวนอยู่ภายในเรือน คาดว่าเจ้าของเรือนแห่งนี้คงจะเป็นจิตรกร แล้วแต่ละภาพที่นางได้เข้าไปดูอย่างใกล้ชิดนั้นมันก็สวยเอาเรื่อง

          “สวยจัง”

          ขณะที่กำลังชื่นชมวาดภาพอยู่นั้น เจ้าของเรือนก็เดินเข้ามาจากทางด้านหลัง หนิงอันได้เสียงฝีเท้าจึงหันหลังกลับแล้วก็จ๊ะเอ๋กับชายหนุ่มรูปหล่อคนหนึ่ง แล้วคาดว่าเขาคงเป็นเจ้าของเรือนแห่งนี้

          .

          .

          .

          สายตาทั้งคู่จับจ้องกันเป็นมันวาว ทว่าคนที่ตกใจมากที่สุดไม่ใช่ผู้ใดนอกจากชายหนุ่มรูปหล่อผู้นี้

          “เจ้าเป็นใคร”

          น้ำเสียงที่เอื้อนเอ่ยออกมาด้วยความฉงนนี้ทำให้ผู้ถูกไถ่ถามเอ่ยออกมาด้วยความตกใจ ร่างวิญญาณที่มีแต่เด็กไม่รู้ประสีประสาเท่านั้นที่เห็น ทว่าชายหนุ่มคนนี้กลับมองเห็นหนิงอันที่อยู่ตรงหน้า

          “ข้าเป็นใครก็ช่าง เจ้าน่ะมองเห็นข้าหรือ”

          “พูดอะไรของเจ้า ข้าก็มองเห็นเจ้าน่ะสิ เจ้านี่ถามแปลกผู้แปลกคน”

          หนิงอันนึกถึงคำพูดของซือซงผู้ที่ทำให้ความปรารถนาของนางเป็นจริง นางได้กลายเป็นวิญญาณเพื่อหนีการหมั้นหมายกับคนที่นางไม่ได้รัก

          (คนที่ท่านซือซงพูดถึงคงจะเป็นคนคนนี้สินะ)

          ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความฉงนใจว่าหญิงงามผู้นี้เข้ามาเรือนได้อย่างไร ทำให้ชายหนุ่มพูดกับนางต่อ

          “ตกลงแล้วเจ้าน่ะเป็นใคร มาทำอะไรที่เรือนของข้ากันแน่”

          “คือว่า ข้ามีนามว่าหนิงอัน ข้าเป็นวิญญาณเร่ร่อน”

          เป็นการแนะนำตัวที่คนทั่วไปไม่ทำอย่างแน่นอน

          พอชายหนุ่มได้ฟังถึงกับเอามือกุมศีรษะตนเองพร้อมถอนหายใจออกมาให้เห็นและให้ได้ยิน

          “เข้าใจแล้ว ข้ามีนามว่าจื่อหยวน ดูเหมือนว่าเจ้าคงจะพูดไม่รู้เรื่องสินะ”

          “หมายความว่าอย่างไร เจ้าว่าข้าพูดไม่รู้เรื่องงั้นหรือ”

          “นอกจากเจ้าแล้วจะมีผู้ใดอีกล่ะ”

          “งั้นหรือ ก็ได้ ข้าจะแสดงให้เจ้าได้เห็นว่าข้าเป็นวิญญาณเร่ร่อน จงดูไว้เสียเถิด”

          ร่างอันบอบบางวิ่งออกไปนอกเรือนก่อนจะแสดงให้อีกฝ่ายได้เห็นเป็นขวัญตา แล้วร่างอันบอบบางไม้ตะเกียบก็ล่องลอยให้ชายหนุ่มได้เห็น

          “นี่ไง ข้าน่ะเป็นวิญญาณเร่รอน เจ้าเห็นข้าหรือไม่ ข้าในตอนนี้น่ะกำลังลอยอยู่บนท้องฟ้า ดูสิ”

          จื่อหยวนไม่ได้ตกใจหรือกลัวหนิงอันแม้แต่น้อยนิด ทว่าตอนนี้เขาอยากจะพักผ่อนและนอนลงบนเตียงในเรือนเนื่องจากเขาเดินทางไปยังเมืองด้วยเท้าเพื่อนำภาพวาดไปส่งให้กับลูกค้าในเมือง

บวกกับไม่ค่อยได้พักผ่อนเพราะวาดภาพตามที่ลูกค้าสั่ง ไม่ว่าเขาจะเห็นวิญญาณหรือสิ่งแปลกประหลาดเขาก็คงไม่ตกใจอะไรทั้งนั้น

          ร่างกายอันใหญ่โตดูแข็งแรงในตอนนี้พร้อมที่จะทรุดลงเมื่อใดก็ได้

          “เจ้าอยากจะทำอะไรก็แล้วแต่เจ้าอยากทำเถิด”

          จื่อหยวนเดินเข้าเรือนก่อนปิดประตู ร่างของเขาทิ้งตัวลงเตียงไม้ไผ่ทันที ไม่สามารถลุกขึ้นมาพูดคุยกับผู้ใดได้ตอนนี้ หนิงอันมองลงไปยังเรือนก็พบว่าประตูถูกปิด ไม่เห็นร่างของจื่อหยวนแล้ว นางจึงลอยลงพื้นแล้วเดินทะลุเข้าไปข้างในบ้านเรือน

          เมื่อเข้ามาก็พบจื่อหยวนนอนคว่ำหน้าพร้อมกับเสียงกรนดังลั่น ไม่น่าเชื่อว่าเพียงชั่วครู่ทำให้เขากรนได้ถึงเพียงนี้

          “อย่ามาทำเมินกันนะ”

          …