บทที่ 6

6

          หลังจากจื่อหยวนกลับมาที่เรือนก็ได้เล่าเรื่องที่ชาวบ้านพูดคุยกันให้หนิงอันได้ฟัง ดูเหมือนว่านางจะไม่สนใจเรื่องนี้เลยสักนิดเดียว ตอนนี้นางให้ความสนใจอาหารที่กำลังทำอยู่

          พอชำเลืองดูก็พบว่าในตะแกรงบนเตาไฟโบราณมีเนื้ออะไรบางอย่างถูกตะแกรงหนีบเอาไว้ มันไม่ใช่ปลาที่จับเอาไว้เมื่อยามเช้าอย่างแน่นอน

          “หนิงอัน เจ้าทำกบย่างเหลือเป็นด้วยหรือ”

          “เป็นสิ เรื่องอาหารน่ะไว้ใจข้าคนนี้ได้เลย”

          นางพูดด้วยรอยยิ้มอย่างมีความสุข

          จื่อหยวนถึงกับสะดุ้งเล็กน้อย เขาไม่คิดว่าลูกสาวตระกูลขุนนางอันมีชื่อเสียงมีความสามารถในการทำกบย่างเกลือด้วย ทำให้มุมมองของจื่อหยวนที่มีต่อขุนนางเปลี่ยนไปทันที

          เพียงแค่เฉพาะกับหนิงอันเท่านั้นนะ

          “จื่อหยวน ทำไมเจ้ากลับมาช้าจัง”

          “ข้าบอกเจ้าไปแล้ว ว่าข้าน่ะบังเอิญไปได้ยินเรื่องที่ชาวบ้านเขาคุยกันเรื่องงานหมั้นของเจ้า

แล้วก็เดินไปร้านขายรถม้าด้วย”

          “งั้นหรือ ทั้งที่ร่างกายของข้าไม่ได้สติ ยังจะเลื่อนงานหมั้นไปอีก น่าจะยกเลิกไปซะยังจะดี

เสียกว่า”

          “ฟังจากที่เจ้าพูดแล้ว ขุนนางที่อยากได้เจ้าเป็นคู่ครอง เขาเป็นคนไม่ดีขนาดนั้นเลยหรือ”

          “ไม่ใช่ ท่านจินเยว่น่ะเป็นคนที่ดีมากและซื่อสัตย์”

          “ถ้าเขาดีขนาดนั้นแล้วทำไมเจ้าถึงไม่อยากหมั้นกับเขา”

          “ก็ข้าไม่ได้รักเขานี่นา เอาเถิดน่า เรื่องนั้นมันจะเป็นอย่างไรก็ช่าง แล้วเจ้าไปดูรถม้ามันเป็นอย่างไรบ้าง เจ้าได้ซื้อแล้วหรือยัง”

          “ข้ายังไม่ได้ซื้อ ข้าก็แค่ไปดูเผื่อเอาไว้ว่าในอนาคตมันจำเป็นต้องซื้อเอาไว้ใช้งาน”

          เมื่อจื่อหยวนพูดจบ หนิงอันก็หันไปสนใจกบย่างเกลือ

          กลิ่นหอมของกบย่างเกลือที่ยัดไส้สมุนไพรนั้นทำให้รู้สึกสดชื่นสบายสมูก หากได้กินเนื้อกบที่ย่างกำลังดีคงจะได้รับสรรพคุณประโยชน์หลายชนิด

เป็นแน่

          กบย่างเกลือไหม้เกรียมส่งกลิ่นฟุ้งกระจายไปทั่วนี้ถูกคีบออกมาจากตะแกรงแล้วนำมาใส่ไว้ในจานก่อนส่งมันให้กับจื่อหยวน

          “กบย่างเกลือเสร็จเรียบร้อย”

          “นี่น่ะหรือ กบย่างเกลือของเจ้า”

          เพื่อความแน่ใจ จื่อหยวนจึงตรวจเช็คเนื้อกบว่าสุกดีพอจะกินได้หรือไม่

          ทั้งหนังและเนื้อสุกกำลังดี สามารถกินอย่างเอร็ดอร่อยได้

          “แค่นี้ก็น่าจะพอแล้ว เดี๋ยวเอาเข้าไปกินข้างในเรือนกัน”

          ทั้งสองเข้าไปในเรือนเพื่อกินข้าวกันเหมือนอย่างเคย

          ต่อจากนี้เป็นต้นไป ไม่ว่าจะเป็นอย่างไรก็สามารถช่วยเหลือกันได้ตลอดเวลา ตราบใดที่ยังคงอยู่ด้วยกันและใช้ชีวิตร่วมกันในฐานะเพื่อนคนสำคัญที่ไม่อาจแยกจากกันได้ แม้ว่าสถานะของทั้งสองจะแตกต่างกันก็เถิด

          .

          .

          .

          ณ จวนตระกูลขุนนาง

          ในห้องสี่เหลี่ยมของต้นแบบจีนโบราณมันถูกตกแต่งไปด้วยความสวยงามตระการตาราวกับว่ามันเป็นห้องจัดนิทรรศการที่หาชมได้ยาก แล้วภายในห้องยังมีสิ่งของเครื่องใช้มีมูลค่าวางอยู่ตามมุมห้องอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย มันถูกเช็ดทำความสะอาดโดยคนรับใช้เป็นประจำทุกวันเพื่อปราศจากฝุ่นละอองและสิ่งสกปรก แล้วเหตุผลที่ต้องทำความสะอาดทุกวันไม่ใช่เพียงเพราะของเครื่องใช้พวกนี้

          ใช่แล้ว มันคือร่างไร้วิญญาณของหนิงอันที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียงอย่างดีภายในห้องแห่งนี้

มีเวรยามคอยเฝ้าตลอดชั่วยาม มีคนรับใช้คอยเปลี่ยนเสื้อผ้าเช็ดตัวและป้อนข้าวป้อนน้ำให้

ทว่าร่างกายของนางยังคงตอบสนองต่ออาหารที่คนรับใช้ป้อนให้กิน

          สภาพร่างไร้วิญญาณของหนิงอันไม่แตกต่างกับตุ๊กตาไร้ชีวิตที่อยู่ไปโดยไม่มีจุดหมายปลายทาง ถึงกระนั้นท่านพ่อและท่านแม่นางก็ไม่ยอมตัดใจที่จะช่วยเหลือให้ถึงที่สุด แล้วเพื่อที่จะช่วยลูกสาวให้ฟื้นขึ้นมาก็ได้ให้หมอที่เก่งที่สุดมาดูอาการของลูกสาวว่าเป็นอย่างไร

          หมอแก่มากประสบการณ์ตรวจดูร่างกายอย่างละเอียด

          “แปลกมาก”

          “ลูกสาวข้าเป็นอย่างไร”

          “ลูกสาวของพวกท่านไม่ได้ป่วยแต่อย่างใด อวัยวะภายในและภายนอกเป็นปกติดีสมบูรณ์ เพียงแต่ไม่ได้สติกลับคืนมา มันเป็นเรื่องที่แปลกอย่างยิ่ง ข้าที่รักษาคนมานับครั้งไม่ถ้วนบอกตามตรงว่าไม่เคยเห็นอย่างนี้มาก่อนในชีวิต”

          ใบหน้าของหมอแก่บอกเป็นนัยว่าทำได้เพียงแค่ทำใจยอมรับมันเท่านั้น

          คนเป็นพ่อเป็นแม่ถึงกลับต้องหลั่งน้ำตาออกมาด้วยความโศกเศร้า ถึงกระนั้นคนเป็นหมอก็ไม่สามารถให้คำตอบหรืออธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นนี้ได้ แม้แต่หมอรักษาคนป่วยชื่อดังยังไม่สามารถทำให้

หนิงอันฟื้นขึ้นมามีชีวิตอีกครั้งได้ แล้วต่อจากนี้จะพึ่งพาผู้ใดกันหนอ

          หลังจากที่หมอคนดังกลับไป ท่านพ่อและท่านแม่ของหนิงอันยังคงยืนดูร่างไร้วิญญาณของลูกสาวตนเองด้วยน้ำตาแห่งความเศร้าหมอง

          “พวกเราจะทำอย่างไรกันดีพ่อ เป็นเพราะพวกเราบังคับให้ลูกหนิงหมั้นหมายแท้ๆ”

          “อย่าได้โทษตัวเองเลยแม่ ที่พวกเราทำก็เพื่อให้ลูกสาวของเรามีความสุขนะ”

          ความหวังของคนเป็นพ่อเป็นแม่ก็อยากให้ลูกของตนเองมีชีวิตที่มีความสุขและไม่ต้องลำบาก

มันเป็นสิ่งสวยงามเพื่อส่งต่อให้ลูกมีความสุข

ทว่าพวกเขากลับไม่เคยถามถึงความรู้สึกของลูกสาวตนเองเลยสักครั้ง พวกเขาไม่เข้าใจความรู้สึกของลูกตนเอง เอาแต่เรื่องของตนเองเป็นหลัก เพราะเหตุนี้แหละทำให้มันเกิดเรื่องนี้ขึ้นมา

          “ไม่ต้องห่วงนะแม่ เดี๋ยวพ่อจะหาวิธีทำให้ลูกหนิงของเราฟื้นขึ้นมาให้ได้”

          …