บทที่ 5

5

          ยามเฉิน

          บรรยากาศยามเช้าที่มาพร้อมกับเสียงน้ำไหลของธารน้ำตกแห่งนี้ทำให้คนที่ยืนรับบรรยากาศอย่างหนิงอันต้องหาอะไรทำเพื่อให้ตนเองมีชีวิตชีวามากขึ้น แล้วสิ่งที่นางกำลังจะทำต่อจากนี้จะต้องได้รับการฝึกฝนจากเจ้าของเรือนอย่างจื่อหยวนเสียก่อน ไม่อย่างนั้นทุกอย่างที่ทำมาเสียหายหมดเป็นแน่

          “ข้าทำถูกหรือเปล่า”

          “อ่า เจ้าทำถูกแล้ว ทำต่อไปแบบนั้นแหละ

อ่า ทำแบบนั้นแหละ”

          นี้ไม่ใช่เรื่องอย่างว่า

          จื่อหยวนกำลังสอนหนิงอันใช้อุปกรณ์ในการพรวนดิน เนื่องจากจื่อหยวนได้มีการทำแปลงปลูกพืชผักเพิ่มพื้นที่ขึ้นมาอีก 1 งาน เพื่อปลูกผักเอาไว้ขายและเอาไว้กิน แล้วนี่ก็เป็นความต้อการของนางที่อยากเรียนรู้สิ่งใหม่เอาไว้เป็นประสบการณ์ว่าตนเองนั้นครั้งหนึ่งเคยพรวนดินมาแล้ว

          สำหรับลูกหลานของตระกูลขุนนาง การลดตัวลงมาทำในสิ่งที่ชาวบ้านทำด้วยการดำรงชีวิตถือเป็นเรื่องต้องห้าม เหตุใดนั้นหนิงอันไม่รู้เหมือนกัน เรื่องที่นางทำได้นอกจากทำอาหารแล้วก็มีแต่เรื่องที่ไม่สามารถทำได้ นั่นทำให้นางแตกต่างจากลูกของขุนนางท่านอื่นที่ทำอะไรไม่เป็นสักอย่างนอกจากสั่งคนรับใช้เพียงอย่างเดียว

          “สนุกจังเลย”

          หลังจากพรวนดินเสร็จ หนิงอันก็อาสามารดน้ำผักแปลงพืชผักที่มีอยู่ นางดูมีความสุขมากที่ได้ทำในสิ่งที่ตนเองไม่เคยทำมาก่อน จื่อหยวนผู้ทำหน้าที่ดูแลและสอนหนิงอันในฐานะเกษตรกรจำเป็นพอจะเข้าใจว่าตระกูลขุนนางอยู่กันอย่างสุขสบาย ไม่ต้องทำอะไรให้เสียแรงแม้แต่เหนื่อยก็ไม่มีให้เห็น ไม่ต้องเดือดร้อนเหมือนชาวบ้านหาเช้ากินค่ำ เป็นชีวิตที่ชาวบ้านต้องการไขว่คว้ามาอยู่ในกำมือเพื่อให้ได้ความสบายเข้ามาในชีวิต

          ต้นทุนชีวิตของคนเราไม่เท่ากัน แต่ทว่า มันขึ้นอยู่กับว่าเราจะสร้างมันขึ้นมาด้วยวิธีใด

          จื่อหยวนก็เป็นชาวบ้านธรรมดาที่ไม่มีอะไรเหมือนครอบครัวผู้อื่น ทว่าเขากลับสามารถสร้างมันขึ้นมาด้วยตัวเองรวมไปถึงได้รับการช่วยเหลือจากคนรอบข้าง เขากลับไม่มีความคิดที่ว่าอยากมั่งคั่ง เพียงแค่ใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ให้สมกับเกิดมาก็พอ ไม่ต้องการสิ่งใดไปมากกว่านี้

          “ยังเหลืออีกแปลงนะ”

          “ข้ารู้แล้ว มีอะไรให้ข้าทำอีกหรือไม่”

          “มีสิ เจ้าช่วยไปดูที่ดักปลาธารน้ำตกให้ข้าหน่อยสิ”

          “ได้ เดี๋ยวข้าไปดูให้”

          “แล้วก็เอาเศษผักโยนให้ใส่เล้าไก่แทนข้าที”

          “เข้าใจแล้ว”

          เมื่อเห็นหนิงอันติดลม จื่อหยวนก็ได้อาศัยจังหวะเดินกลับเข้าเรือนเพื่อกลับไปวาดภาพที่ค้างอยู่ต่อ มันเป็นงานของขุนนางท่านหนึ่งวานให้เขาวาดภาพขึ้นมา เป็นภาพวาดภูเขาหลายลูกซ้อนกัน

          อีกไม่นานก็คงเสร็จสมบูรณ์

          “เอาล่ะ จากตรงนี้แล้วก็ตรงนี้ เรียบร้อย”

          .

          .

          .

          ความเป็นอยู่ของหนิงอันกลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของจื่อหยวน ทั้งสองเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันและช่วยเหลือซึ่งกันและกันมาตลอดตั้งแต่พบกันครั้งแรกจนถึงปัจจุบัน

          หลังจากวาดภาพเสร็จจะต้องใช้เวลากว่าสีจะแห้งแล้วค่อยเอาไปส่งให้กับผู้ว่าจ้างในเมืองซึ่งอยู่ไกลพอสมควร ถึงกระนั้นก็มีแต่ต้องเดินทางไปส่งงาน ไม่ใช่แค่นั้น ผักที่หนิงอันเก็บเกี่ยวมาจากแปลงผักกองขนาดใหญ่จะต้องเอาไปขายที่ตลาดอีกด้วย แล้วจะขนไปทั้งหมดได้อย่างไรกันล่ะทีนี้

          ด้วยร่างกายอันใหญ่โตสมส่วนของจื่อหยวนสามารถแบกผักไปขายที่ตลาดในเมืองได้สบาย

          “เจ้าไหวแน่หรือ”

          “ไหวสิ แค่นี้เอง”

          “ให้ข้าช่วยด้วยคนสิ”

          “ไม่ได้ ยิ่งเจ้าแล้วยิ่งไม่ได้ใหญ่เลย หากว่ามีคนเห็นภาพวาดหรือไม่ก็ผักลอยได้จะทำอย่างไร เดี๋ยวชาวบ้านแตกตื่นกันหมด”

          “จริงด้วย”

          “เจ้าน่ะอยู่ที่นี่แหละ ดูแลผักที่แปลงและไก่ในเล้าเถิด”

          “เข้าใจแล้ว”

          สถานะผู้อยู่อาศัยมันก็ต้องว่านอนสอนง่ายอย่างนี้แหละมันถึงจะดี

          จื่อหยวนใช้เวลา 1 ชั่วยามกว่าจะเดินทางมาถึง

          “ไม่ไหว เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว”

          ผักที่แบกขึ้นหลังถูกวางลงให้คนรับซื้อ เมื่อรับเงินเรียบร้อยก็ไปยังจวนของขุนนางซึ่งเป็นผู้ว่าจ้างให้จื่อหยวนเป็นคนวาดภาพให้ตามที่ต้องการ

          ร่างกายที่รับภาระอันหนักอึ้งได้รับอิสรภาพ ทำให้รู้สึกเบาหวิวและสบายตัวทันที

          “เราต้องซื้อรถม้าเอาไว้ยามจำเป็น”

          เมื่อเป็นเช่นนั้น จื่อหยวนจึงเดินหาร้านขายรถม้าพร้อมกับม้าเอาไว้สำหรับเดินทางไกล แม้ว่าตอนนี้จะยังไม่สามารถซื้อได้เลยทันที ทว่าอีกไม่นานก็พอจะมีกำลังซื้อมาเป็นของตนเองได้

          ขณะที่กำลังเดินหาร้านขายรถม้าอยู่นั้นก็ได้ยินชาวบ้านพูดคุยกันในเรื่องการหมั้นหมายของตระกูลขุนนาง

          “เจ้าได้ยินข่าวลือหรือเปล่า”

          “ข่าวลืออะไร”

          “เห็นว่างานหมั้นหมายของลูกสาวขุนนางถูกเลื่อนออกไปไม่มีกำหนด”

          “จริงหรือ”

          “จริงสิ อย่างว่าแหละนะ คงจะตกลงเรื่องสมบัติกันไม่ลงตัวก็เลยเป็นอย่างที่เขาลือกัน”

          “ว่าไม่ได้หรอก พวกเขามีเงินมีคนรับใช้ ไม่ว่าจะทำอะไรมันก็ไม่ผิด การกระทำของพวกเขาไม่ได้มาสนใจชาวบ้านอย่างเราตั้งแต่แรกแล้ว เอาเถิด

จะเลื่อนงานหมั้นหรือไม่มันก็ไม่ได้เกี่ยวกับพวกเรา จริงหรือไม่”

          “อย่างที่เจ้าว่ามานั่นแหละ ไปกันได้แล้ว

พวกเรายังมีงานที่ต้องทำอีก”

          “นั่นสินะ”

          สิ่งที่ชาวบ้านพูดคุยกันคงจะเป็นเรื่องจริง

บางเรื่อง

          ความจริงแล้วจื่อหยวนรู้ดีว่าทำไมงานหมั้นของเหล่าขุนนางถึงได้เลื่อนออกไป มันก็แน่อยู่แล้ว ตราบใดที่ไม่มีคู่หมั้นตนเองอยู่ด้วยหรืออยู่ในสภาพไม่พร้อม ไม่ว่าอย่างไรมันก็ต้องเป็นอย่างนี้อยู่แล้ว

          ...