6 ถ้ายอมจะต้องเป็นแม่พันธุ์….แลกทุกอย่าง

“คิดให้ดีนะ อีรอส”

อีรอสกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นตามหลังมือ ร่างสูงยืนนิ่งอยู่หน้าประตูบานใหญ่

ทั้งที่อีกเพียงก้าวเดียวก็จะเดินออกไปจากห้องรับรองแห่งนี้ได้แล้ว แต่ขากลับหนักอึ้งราวกับถูกโซ่ตรวนมองไม่เห็นฉุดรั้งเอาไว้

ภายในห้องเงียบสนิทเงียบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของตัวเอง

เขากัดฟันแน่น พยายามบังคับให้ตัวเองเดินต่อ ไม่หันกลับไปมอง ไม่สนใจปีศาจที่นั่งอยู่ด้านหลัง แต่แล้วเสียงทุ้มต่ำของอลาสเตอร์ก็ดังขึ้น

“จะไปแล้วงั้นเหรอ” น้ำเสียงนั้นไม่ได้ดัง ไม่ได้ตวาดแต่กลับทำให้หัวใจของอีรอสกระตุกวูบ

ฝ่าเท้าที่กำลังจะก้าวออกไปชะงักค้างอยู่กลางอากาศ อลาสเตอร์ลุกขึ้นจากโซฟาอย่างเชื่องช้า

ราวกับมั่นใจอยู่แล้วว่าเหยื่อของตนไม่มีทางหนีรอดไปได้เสียงรองเท้าหนังดังสะท้อนบนพื้นหินอ่อนทีละก้าว

ตึก...

ตึก...

ตึก...

ยิ่งใกล้เข้ามา อีรอสก็ยิ่งรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างสูงด้านหลัง ก่อนที่เงาทมิฬจะทอดทับลงมาบนตัวเขาจนมิด

อลาสเตอร์หยุดยืนประชิดแผ่นหลัง ใกล้เสียจนลมหายใจเย็นเฉียบเป่ารดข้างลำคอ

“เดินออกไปซี่...” อีรอสเม้มปากแน่น

“ออกไปเป็นพนักงานกระจอกๆ ที่คอยก้มหัวให้พี่ชายและน้องสาวของนาย”

ดวงตาของอีรอสสั่นไหวภาพของเฮลิออสผุดขึ้นมาในหัว พี่ชายที่กำลังครอบครองทุกอย่างที่ควรเป็นของเขา

ทุกอย่าง...แม้แต่ชื่อเสียงของบริษัท

อลาสเตอร์ยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจเมื่อเห็นปฏิกิริยานั้น

“ออกไปดูพวกมันเสวยสุขบนหยาดเหงื่อที่นายสร้างมากับมือจนวันตาย”

“หุบปาก...” เสียงของอีรอสสั่นพร่าไม่รู้ว่าเพราะโกรธหรือเจ็บปวด อลาสเตอร์หัวเราะในลำคอเบาๆ

“ทำไมล่ะ”

“เพราะมันคือความจริงงั้นเหรอ” อีรอสหันกลับมามองทันที ดวงตาคมแดงก่ำราวกับพร้อมจะพุ่งเข้าชกอีกฝ่าย

“ฉันบอกให้หุบปาก!”

“แล้วถ้าฉันไม่หุบล่ะ” อลาสเตอร์ตอบกลับอย่างเยือกเย็น ไม่มีความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามเขากลับดูสนุกเสียด้วยซ้ำ

“นายคิดว่ากลับไปตอนนี้แล้วชีวิตจะดีขึ้นเหรออีรอส”

“คิดว่าพวกนั้นจะยื่นมือมาช่วยนายหรือ”

“คิดว่าตระกูลของนายยังเห็นค่านายอยู่หรือเปล่า” ทุกคำถามเหมือนค้อนหนักๆ ที่ฟาดลงกลางอก

อีรอสกัดฟันจนกรามขึ้นเป็นสันเขาอยากเถียง อยากตะโกนกลับไป แต่กลับหาเหตุผลมาโต้ไม่ได้เลย

เพราะลึกๆ แล้วเขารู้ดี…รู้ดีว่าทุกอย่างที่อลาสเตอร์พูดเป็นความจริง

เฮลิออสไม่มีทางยอมแบ่งอำนาจคืนให้

เซลีนก็ไม่มีวันอยู่ข้างเขา

และบิดา...คนคนนั้นคงลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่ามีลูกชายอีกคนอยู่บนโลกนี้

อลาสเตอร์ยกมือขึ้นวางบนไหล่ของเขา ฝ่ามือใหญ่หนักแน่นราวกับพันธนาการ

“นายไม่มีทางเลือกอื่นแล้วอีรอส”

“ศักดิ์ศรีที่นายกอดไว้กินไม่ได้” เสียงนั้นแผ่วเบาแต่กลับกรีดลึกเข้าไปในหัวใจ

“และมันแก้แค้นให้นายไม่ได้” อีรอสหลับตาลงลมหายใจเริ่มสั่น

“ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือจากปีศาจ” อลาสเตอร์ยิ้ม

“แน่ใจเหรอ”

“...”

“ถ้าแน่ใจจริง ตอนนี้แกคงเดินออกไปแล้ว” คำพูดนั้นทำให้อีรอสตัวแข็ง

ใช่...

ถ้าเขาแน่ใจจริง เขาคงออกไปจากที่นี่นานแล้ว

อลาสเตอร์โน้มตัวลงเล็กน้อย สายตาสีแดงฉานจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของมนุษย์หนุ่ม

“บอกฉันสิ”

“ตอนที่เฮลิออสนั่งอยู่บนเก้าอี้ผู้บริหารแทนนาย นายรู้สึกยังไง” อีรอสกำหมัดแน่น

“ตอนที่เซลีนหัวเราะเยาะนายต่อหน้าคนอื่น นายรู้สึกยังไง” เส้นเลือดที่ขมับปูดขึ้น

“ตอนที่พ่อของนายเลือกพวกมันแทนนาย... นายรู้สึกยังไง”

“พอได้แล้ว!”

อีรอสตวาดลั่นน้ำเสียงแตกพร่าอย่างควบคุมไม่อยู่ อลาสเตอร์กลับยิ้มกว้างขึ้น ราวกับได้เห็นรอยร้าวที่ต้องการ

“นั่นแหละ”

“ฉันอยากเห็นสีหน้าแบบนี้”

“สีหน้าของคนที่ยังไม่ยอมแพ้” อีรอสหอบหายใจหนัก ความโกรธ ความแค้น และความอับอายปะปนกันจนแยกไม่ออก

อลาสเตอร์ค่อยๆ ปล่อยมือจากไหล่ของเขาแต่คำพูดสุดท้ายกลับหนักยิ่งกว่าเดิม

“ถ้านายยอมเดินกลับไปมือเปล่า”

“นายก็เป็นได้แค่หมาหัวเน่าที่แพ้พวกมันไปตลอดกาล”

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง อีรอสยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นมือที่จะผลักประตูค่อยๆ คลายออกช้าๆ แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความลังเลเริ่มสั่นคลอน

และเป็นครั้งแรก...ที่อลาสเตอร์เห็นประกายอันตรายบางอย่างลุกโชนขึ้นมาในดวงตาคู่นั้น

ประกายของคนที่กำลังถูกความแค้นกลืนกินทีละน้อยคำว่าผู้แพ้ตลอดกาลยังคงดังก้องอยู่ในหัวของอีรอสไม่หยุด

มันวนซ้ำไปมาเหมือนคำสาป

พร้อมกับภาพของเฮลิออสที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ประธานบริษัทอย่างสง่างาม และเซลีนที่ส่งยิ้มเย้ยหยันมาให้เขาจากอีกฟากของห้องประชุม

ภาพเหล่านั้นเหมือนน้ำมันที่สาดใส่กองไฟแห่งความแค้น ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น ยิ่งนึกก็ยิ่งเจ็บ

จนสุดท้ายความเจ็บปวดนั้นได้กลืนกินศักดิ์ศรีทั้งหมดที่เขาพยายามยึดไว้

อีรอสค่อยๆ หันกลับมา ดวงตาสีเข้มที่เคยเต็มไปด้วยความลังเล บัดนี้กลับแข็งกร้าวจนน่ากลัว

มีบางอย่างแตกสลายลงภายในตัวเขาแล้ว และสิ่งที่เหลืออยู่มีเพียงความต้องการแก้แค้น

อลาสเตอร์มองภาพนั้นอย่างเงียบงันมุมปากของปีศาจหนุ่มค่อยๆ ยกขึ้น

“ในที่สุด... นายก็ตัดสินใจได้แล้วสินะ” อีรอสจ้องหน้าเขา

“ผมไม่ได้ทำเพราะเชื่อใจคุณ”

“ฉันรู้”

“และผมก็ไม่ได้คิดว่าคุณเป็นคนดี” อลาสเตอร์หัวเราะเบาๆ

“ดีเลย เพราะฉันก็ไม่เคยบอกว่าตัวเองเป็นคนดี” ความเงียบปกคลุมอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่อลาสเตอร์จะยกมือขึ้น

ควันสีดำสนิทเริ่มไหลออกมาจากปลายนิ้วของเขา มันหมุนวนอยู่กลางอากาศราวกับมีชีวิต

อีรอสเฝ้ามองด้วยสายตานิ่งงัน ควันเหล่านั้นค่อยๆ รวมตัวกันแน่นขึ้น จากกลุ่มหมอกกลายเป็นแผ่นกระดาษโบราณสีหม่น

อักขระสีทองจำนวนมากปรากฏขึ้นบนผิวกระดาษ ราวกับมีใครกำลังเขียนมันขึ้นมาทีละตัวต่อหน้าต่อตา

แสงสีทองส่องประกายแปลกประหลาดจนบรรยากาศภายในห้องยิ่งดูน่าหวาดหวั่น

“นี่คือสัญญาเลือด” อลาสเตอร์เอ่ยเสียงเรียบ

“เมื่อจารึกแล้ว จะไม่มีวันถอนคืน” อีรอสมองแผ่นสัญญาตรงหน้าหัวใจเต้นแรง

เขารู้ดีว่านี่คือจุดที่ไม่มีทางย้อนกลับหากก้าวข้ามไป ชีวิตเดิมของเขาจะหายไปตลอดกาล อลาสเตอร์ยื่นกริชเงินเล่มเล็กออกมา

“เลือกซะสิ”

“จะเป็นผู้แพ้ที่ถูกลืม... หรือจะเป็นคนที่เหยียบศัตรูของตัวเองลงไปแทบใต้เท้า” อีรอสรับกริชมาปลายนิ้วสั่นเล็กน้อยแต่เพียงชั่วครู่เท่านั้น

เขาสูดลมหายใจลึกก่อนเงยหน้ามองอลาสเตอร์ตรงๆ ดวงตาเริ่มแดงระเรื่อจากความคับแค้น

“ถ้าผมยอมเป็นแม่พันธุ์ให้คุณ... ยอมอุ้มท้องลูกปีศาจตามที่คุณต้องการ” เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย แต่น้ำเสียงกลับหนักแน่นอย่างน่าประหลาด

“คุณต้องทำตามสัญญา”

“คุณต้องบดขยี้พวกมัน”

“ทำให้พวกมันสูญเสียทุกอย่างเหมือนที่พวกมันทำกับฉัน” น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาตามแก้มไม่ใช่เพราะอ่อนแอ

แต่เป็นเพราะความแค้นที่สะสมมานานเกินไป

อลาสเตอร์จ้องเขานิ่งนัยน์ตาสีแดงฉานเปล่งประกายอย่างพึงพอใจ

“จารึกเลือดของนายลงมาสิ” รอยยิ้มเหี้ยมผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา

“แล้วโลกทั้งใบที่นายอยากทำลาย... ฉันจะจัดการให้เอง” อีรอสหลับตาลงครู่หนึ่งก่อนลืมขึ้นอีกครั้ง

ครั้งนี้ไม่มีความลังเลเหลืออยู่แล้ว

เขายกกริชขึ้นกรีดปลายนิ้วตัวเองอย่างแรง คมมีดเฉือนผ่านผิวหนังเลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาทันที

ความเจ็บแปลบแล่นผ่านปลายนิ้วแต่เขาแทบไม่รู้สึก สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่สัญญาตรงหน้า

“ตกลง...” เสียงของอีรอสแผ่วเบาแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ

“ผมยอมขายวิญญาณและร่างกายให้คุณ อลาสเตอร์” แล้วเขาก็กดปลายนิ้วที่เปื้อนเลือดลงบนแผ่นสัญญา

ทันทีที่หยดเลือดสัมผัสอักขระสีทองทุกอย่างก็สว่างวาบขึ้น

แสงสีแดงฉานระเบิดออกมาจากสัญญา

พลังมหาศาลแผ่กระจายไปทั่วห้อง อักขระเวทมนตร์ลอยขึ้นกลางอากาศ หมุนวนรอบร่างของทั้งสอง

อีรอสเบิกตากว้างรู้สึกเหมือนมีบางอย่างไหลผ่านเส้นเลือดและจิตวิญญาณของตน ร้อนแรง หนักหน่วง และไม่อาจต่อต้านได้

เสียงกระซิบประหลาดดังก้องอยู่รอบตัวก่อนที่ทุกอย่างจะค่อยๆ สงบลง

แสงสีแดงหายไปสัญญาเลือดสลายกลายเป็นละอองสีทอง ราวกับมันได้หลอมรวมเข้าไปในร่างของเขาเรียบร้อยแล้ว

อลาสเตอร์ก้าวเข้ามาใกล้แขนแกร่งรวบเอวของอีรอสเข้าหาตัวอย่างช้าๆ

อีรอสชะงักเล็กน้อยแต่ไม่ได้ขัดขืนเพราะเขารู้ดีว่าตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป…ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว

อลาสเตอร์ก้มหน้าลงเล็กน้อยรอยยิ้มแห่งผู้ชนะปรากฏชัดบนใบหน้า

“ดีมาก...” เสียงทุ้มต่ำดังอยู่ข้างหู

“นับจากวินาทีนี้ ร่างกายและชีวิตของนายเป็นของฉัน” หัวใจของอีรอสกระตุกวูบแต่เขาไม่ถอยหนี

ดวงตาคู่เดิมยังคงเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นอันบ้าคลั่ง อลาสเตอร์หัวเราะเบาๆ ก่อนเอ่ยประโยคสุดท้าย

“ส่วนเก้าอี้ประธานนั่น...” นัยน์ตาสีแดงฉายประกายอันตราย

“ก็เตรียมตัวขึ้นไปนั่งได้เลย” อีรอสกำหมัดแน่นเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่เขารู้สึกว่าตัวเองมีความหวัง

แม้ว่าความหวังนั้นจะถูกสร้างขึ้นบนข้อตกลงกับปีศาจก็ตาม

และเขาไม่รู้เลยว่า...

ราคาที่ต้องจ่ายในอนาคตจะสูงกว่าที่คิดไว้หลายเท่า

“คืนนี้…ค้างที่นี่นะ”

“แม่พันธุ์ของฉัน หึ!”

สปอยตอนที่ 7

"อึก จะ เจ็บ เบา เบาหน่อย"

"รับมันเข้าไปให้หมดอีรอส...เพื่อล้างแค้นนายต้องทำได้"

"อึก ไม่ ไม่ไหว!"