7 ไม่เอาเจ็บ!

“คืนนี้…ค้างที่นี่นะ”

“แม่พันธุ์ของฉัน หึ!”

สุ้มเสียงทุ้มต่ำพร่ำกระซิบชิดใบหู ทว่าน้ำเสียงนั้นกลับไม่ได้มีความอ่อนโยนแต่อย่างใด

มันเต็มไปด้วยความกระหายและการกดขี่ราวกับมองอีกฝ่ายเป็นเพียงสิ่งของชิ้นหนึ่ง

อีรอสยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากตอบรับหรือปฏิเสธ ฝ่ามือหนาหยาบกร้านของอลาสเตอร์ก็เอื้อมมาหมวดหมุด กระชากท้ายทอยของเขาอย่างแรงจนใบหน้าแหงนหงาย

อีรอสเบิกตากว้างด้วยความตกใจก่อนที่ริมฝีปากจะถูกบดขยี้ลงมาอย่างป่าเถื่อน แรงบดจูบนั้นรุนแรงเสียจนรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวด

อลาสเตอร์ขบกัดริมฝีปากล่างของร่างโปร่งจนเนื้อแตก กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วทั้งโพรงปาก รสชาติเค็มปร่าของโลหิตผสมปนเปไปกับน้ำลายที่ไหลเยิ้ม

อีรอสครางอื้ออึงในลำคอ ดวงตาสั่นระริกด้วยความเจ็บและความอัปยศ ทว่าปีศาจร่างยักษ์กลับไม่ได้สนใจแม้แต่น้อย

อลาสเตอร์ ปีศาจผิวดำสนิทผู้มีเรือนผมสีขาวโพลนตัดกับผิวกายราวกับกลางวันและกลางคืน นัยน์ตาสีแดงฉานดั่งโลหิตนิ่งสนิททว่าฉายแววคุกคามอย่างรุนแรง

เขายอมละริมฝีปากออกเพียงเพื่อจะจัดการกับสิ่งกีดขวางรอบตัว ชายร่างใหญ่ไม่เคยมีใครกล้าขัดใจหรือสบตา และการที่อีรอสแสดงท่าทีต่อต้านเล็ก ๆ ยิ่งจุดประกายความดิบเถื่อนในกายเขา อลาสเตอร์ปัดมือเพียงครั้งเดียว

ลูกน้องที่ยืนอารักขาอยู่รอบห้องก็ถูกแรงอัดมหาศาลกระแทกจนลอยกระเด็นออกไปนอกประตู

ก่อนที่บานประตูและหน้าต่างทุกบานจะปิดกระแทกลงเสียงดังลั่นห้อง ล็อกสนิทด้วยพลังมนตร์ดำที่แผ่ซ่านจนบรรยากาศในห้องหนักอึ้ง

“คิดจะหนีหรือ? เจ้าไม่มีสิทธิ์นั้นตั้งแต่วันที่ก้าวเข้ามาในปราสาทของข้าแล้ว”

“อีรอส” อลาสเตอร์เอ่ยพลางเหยียดยิ้มร้าย แววตาสีแดงคู่นั้นสะท้อนภาพความสิ้นหวังของคนตรงหน้าอย่างนึกสนุก

ยังไม่ทันที่อีรอสจะได้ตั้งตัว ร่างของเขาก็ถูกคว้าหมับเข้าที่คอเสื้อแล้วเหวี่ยงลงไปบนโซฟาตัวหนาอย่างแรง

แรงกระแทกทำเอาจุกจนต้องงอตัว ฝ่ามือหนาของปีศาจหนุ่มตามมาตะปบลงบนสาบเสื้อผ้าของอีรอส

เสียงผ้าเนื้อดีฉีกขาดดัง แคว่ก บาดลึกเข้าไปในความรู้สึก เสื้อผ้าชิ้นบางถูกกระชากออกอย่างไม่ใยดี เผยให้เห็นผิวกายขาวเนียนที่บัดนี้เริ่มขึ้นรอยแดงจากแรงบีบเค้น

อีรอสพยายามเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและทรมาน

ภายใต้ความหวาดกลัวนี้ หัวใจของเขาร่ำร้องว่าไม่ได้อยากเอาตัวเข้าแลกกับสัมผัสอันป่าเถื่อนเช่นนี้เลยแม้แต่น้อย แต่ภาพความแค้นที่สลักลึกในอก

ภาพครอบครัวที่ถูกทำลาย ยิ่งย้ำเตือนให้เขาต้องอดทน มือบางขยำผ้าปูโซฟาจนเล็บแทบหัก กดข่มความอัปยศไว้สุดกำลัง

“จะอมพะนำไปถึงไหน หืม”

“สบตาข้าสิ ดูซิว่าเจ้าจะทนได้สักกี่น้ำ” อลาสเตอร์เค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ยามที่เห็นใบหน้าหวานบิดเบี้ยวด้วยความอดกลั้น

ปีศาจหนุ่มโน้มกายลงมา ซุกไซ้ใบหน้าเข้ากับซอกคอขาว ขบกัดสลับกับดูดดึงจนเกิดรอยรักสีเข้มประทับไปทั่ว

ผิวกายดำสนิทครูดครัดไปกับผิวขาวจัดของอีรอสอย่างน่าหวาดเสียว ฝ่ามือใหญ่เลื่อนลงมาบีบเคล้นยอดอกสีหวาน

อลาสเตอร์ก้มลงใช้ชิวหาชื้นแฉะเลียวนรอบฐานอกก่อนจะครอบครองยอดอกนั้นแล้วออกแรงดูดดื่มด่ำดั่งทารกผู้หิวกระหาย

“อ๊ะ...!” เสียงหวานหลุดรอดออกมาจากไรฟันที่ขบแน่น อีรอสสะดุ้งสุดตัว

ช่องท้องวูบโหลงามขยะแขยงผสมปนเปไปกับความรัญจวนใจที่ถูกยัดเยียดให้ ร่างกายบิดเร้าด้วยความกระสันที่ไม่ได้ปรารถนา

อลาสเตอร์ละใบหน้าขึ้นมามองผลงานของตน ใบหน้าของอีรอสแดงซ่าน น้ำตาคลอเบ้าทว่าสายตายังคงฉายแววเคียดแค้นไม่ยอมจำนน

เมื่อเห็นท่าทางอวดดีนั้น อลาสเตอร์ก็เหยียดยิ้มเย็นชา เขาไม่รอช้า เรียวนิ้วยาวหนาเคลือบด้วยไอพลังเวทชื้นแฉะถูกกดแทรกพรวดเข้าไปในช่องทางรักด้านหลังของร่างโปร่งทันที

“อ๊างงง! เจ็บ... เอาออกไป!” อีรอสเบิกตากว้าง กรีดร้องเสียงหลงเมื่อช่องทางที่ปิดสนิทถูกรุกล้ำโดยไร้การเบิกทาง นิ้วของปีศาจหนู่มทั้งใหญ่และเยือกเย็น

มันขยับเข้าออกอย่างรุนแรง คว้านควักอยู่ภายในจนอีรอสหัวสั่นหัวคลอน สะโพกบางพยายามเบียดหนีทว่ากลับถูกฝ่ามืออีกข้างกดตรึงไว้กับโซฟาอย่างแน่นหนา

จากหนึ่งนิ้วเพิ่มเป็นสอง และสาม กระแทกเข้าลึกจนโดนจุดกระสันภายใน ร่างโปร่งกระตุกเกร็ง

เสียงครางหวานลั่นห้องอย่างไม่อาจกักเก็บได้อีกต่อไป น้ำตาเม็ดโตไหลร่วงอาบแก้มใส

“ร้องออกมาสิ ร้องให้ดังกว่านี้ แม่พันธุ์ที่ดีต้องเชื่อฟังเจ้าชีวิต” อลาสเตอร์กระซิบทัดทาน

พร้อมกับชักนิ้วทั้งหมดออกอย่างรวดเร็ว ทำเอาช่องทางรักอ้าค้างและสั่นระริก

ก่อนที่อีรอสจะได้พักหายใจ อลาสเตอร์ก็จัดการปลดเปลื้องอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายของตนออก เผยให้เห็นแกนกายขนาดใหญ่ยักษ์ดั่งท่อนแขน

มันขยายใหญ่จนเส้นเลือดปูดโปน น่าหวาดกลัวสมเป็นเผ่าพันธุ์ปีศาจ อลาสเตอร์จับท้ายทอยของอีรอสอีกครั้ง บังคับให้ใบหน้าหวานหันมาเผชิญหน้ากับความยิ่งใหญ่ของตน

“อมมันซะ ถ้าไม่อยากให้ข้าฉีกปากเจ้า” คำสั่งเฉียบขาดไม่มีช่องว่างให้ปฏิเสธ แกนกายร้อนผ่าวถูกดันเข้าใส่โพรงปากเล็กทันทีอย่างรุนแรง

อีรอสสำลักจนตาเหลือก น้ำตาไหลพราก คอหอยตื้นตันไปด้วยความใหญ่โตจนหายใจไม่ออก

ทว่ามือหนากลับยังคงกดศีรษะของเขาให้รับมันเข้าไปลึกขึ้น กระแทกกระทั้นเข้าออกในโพรงปากจนน้ำลายไหลเปรอะเปื้อนคางและลำคอ เสียงเฉอะแฉะน่าอายดังระงมไปทั่วห้องสี่เหลี่ยม

เมื่อผ่อนปรนความอยากในระดับหนึ่ง อลาสเตอร์ก็ถอนแกนกายออกจากปากฉ่ำวาว

เขากระชากร่างของอีรอสให้พลิกหงาย จับเรียวขาทั้งสองข้างแยกออกกว้างจนเห็นช่องทางรักสีหวานที่ขมิบถี่ ๆ สั่นสะท้านด้วยแรงอารมณ์

อลาสเตอร์ไม่รอช้าจ่อหัวแกนกายยักษ์เข้ากับปากทางแล้วกดกระแทกพรวดเดียวจนสุดความยาว

“อ๊าาาาาาาาาาา!!!” อีรอสกรีดร้องลั่นห้อง คอแห้งผาก ร่างกายแทบจะฉีกขาดออกเป็นสองซีก

ความจุกและเจ็บปั้นป่วนในท้องจนหน้ามืด ตัวสั่นเทิ้มราวนกปีกหัก ยามที่อลาสเตอร์เริ่มขยับสะโพกตอกอัดเข้าใส่ ช่องทางรักบีบรัดแกนกายนั่นแน่นตึงจนปีศาจหนุ่มครางซีดในลำคอด้วยความพอใจ

“แน่นดีจริง ๆ... เจ้าเป็นของข้าแล้ว อีรอส!” เสียงทุ้มตวาดลั่นพร้อมกับแรงกระแทกที่ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ โซฟาตัวหนาโยกคลอนตามแรงส่ง

ผิวเนื้อกระทบกันเสียงดังลั่น ตับ ตับ ตับ อย่างต่อเนื่องและโหดร้าย อีรอสครางระงมจนเสียงแหบแห้ง

ดวงตาพร่ามัวมองไม่เห็นสิ่งใดนอกจากเพดานที่หมุนคว้าง ใบหน้าหวานสะบัดไปมาตามแรงส่งอันป่าเถื่อน

ความเจ็บปวดในตอนแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่านที่น่ารังเกียจ ร่างกายของเขาตอบสนองต่อสัตว์ร้ายตัวนี้อย่างทรยศต่อความรู้สึก

อลาสเตอร์ยังคงไม่หนำใจ เขาจับร่างของอีรอสพลิกคว่ำตะแคงข้าง สองมือกดใบหน้าและลำตัวส่วนบนของร่างโปร่งลงกับพื้นห้องอย่างแรง

ทว่าสะโพกและก้นมนยังคงถูกยกค้างอยู่บนโซฟา ท่าทางที่บิดเบี้ยวและน่าอัปยศนี้ยิ่งเปิดทางให้ช่องทางรักเผยออกเด่นชัด อลาสเตอร์โถมกายเข้าใส่จากทางด้านหลัง

กระแทกกระทั้นแกนกายเข้าลึกถึงสรวงสวรรค์ อีรอสได้แต่ส่งเสียงครางอู้อี้อยู่ในลำคอเพราะใบหน้าถูกกดแนบไปกับพื้นไม้เย็นเฉียบ

ความอบอุ่นจากแกนกายและลมหายใจร้อนผ่าวของปีศาจด้านบนขัดกันอย่างรุนแรงกับความเย็นของพื้นห้อง น้ำตาและน้ำลายไหลเปรอะเปื้อนพื้นเป็นดวง ๆ

“อื้อฮือ... ข้าจะทำให้เจ้าลืมชื่อตัวเองไปเลย” ปีศาจหนุ่มคำรามต่ำ

สองมือบีบสะโพกบางจนขึ้นรอยนิ้วมือห้าแฉกสีช้ำ ก้มลงกัดแผ่นหลังบางจนเลือดซิบ

จากนั้นเขาก็ดึงรั้งร่างของอีรอสขึ้นมา ลากถูลู่ถูกังตรงไปยังเคาท์เตอร์ครัวที่อยู่ไม่ไกล

ร่างโปร่งถูกยกขึ้นไปนอนพาดบนเคาท์เตอร์หินอ่อนที่เย็นเยียบ ข้าวของบนโต๊ะถูกปัดโครมครามลงพื้นแตกกระจาย แต่อลาสเตอร์ไม่ได้สนใจ

เขาจับขาข้างหนึ่งของอีรอสพาดบ่าตนเองไว้ แล้วเริ่มบทบรรเลงกามารมณ์ที่รุนแรงกว่าเดิม กระแทกเข้าออกอย่างบ้าคลั่งราวกับสัตว์ป่ากระหายเลือด

เคาท์เตอร์ครัวสั่นสะเทือนตามแรงอัด สติของอีรอสแทบจะหลุดลอยไปกับความเสียวซ่านและแรงกระแทกอันหนักหน่วง

“ฮ่า อ๊า! อลาสเตอร์ พอ พอแล้ว อึ้ก!” อีรอสพยายามอ้อนวอนด้วยเสียงอันเบาหวิว

ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมาคือแรงตอกย้ำที่รุนแรงขึ้นจนตัวเขาขยับครูดไปกับแผ่นหินอ่อน

ยอดอกและผิวกายเสียดสีจนแสบร้อนไปหมด ทั่วทั้งห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวกามและกลิ่นอายเวทมนตร์อันเข้มข้น

อลาสเตอร์ครางต่ำในลำคอเมื่อรับรู้ได้ถึงฝั่งฝัน สะโพกหนาซอยถี่กระแทกเน้นย้ำรัวเร็วขยี้จุดกระสันด้านในซ้ำ ๆ จนร่างของอีรอสกระตุกเกร็ง หน้าท้องหดเกร็งอย่างรุนแรง

ในจังหวะสุดท้าย อลาสเตอร์กระชากแกนกายยักษ์ออกอย่างแรงจนเกิดเสียง บ๊วบ ดังลั่นก่อนที่น้ำกามสีขาวขุ่นอุ่นจัดจำนวนมหาศาลจะถูกฉีดพ่นอัดทะลักเข้าไปเต็มรูช่องทางรักจนล้นไหลทะลักออกมาตามง่ามขา

ร่างของอีรอสกระตุกสะท้านเฮือกสุดท้าย แขนขาอ่อนแรงทิ้งตัวลงนอนกอบเกลือกบนเคาท์เตอร์ครัวอย่างหมดสภาพ

ลมหายใจหอบกระชั้นถี่ น้ำตาเม็ดโตยังคงไหลรินไม่ขาดสายอาบแก้มที่ขึ้นสีระเรื่อ

ขาเรียวสั่นระริกโดยมีน้ำกามคละคลุ้งเปรอะเปื้อนเต็มช่องทางรักที่บัดนี้บวมเจ่อและอ้าค้าง

ภายใต้ความเงียบสงบหลังจากพายุอารมณ์ผ่านพ้นไป ท่ามกลางความเจ็บปวดรวดร้าวไปทั้งสรรพางค์กาย

ในหัวที่พร่ามัวของอีรอสกลับปรากฏภาพใบหน้าของพี่ชายและน้องสาวขึ้นมาเด่นชัด รอยยิ้มอันอบอุ่นของพวกเขากำลังถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิงแห่งความแค้น

อีรอสเม้มปากแน่นจนห้อเลือด ดวงตาที่เคยสั่นไหวบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความดุดันและเคียดแค้นอย่างถึงที่สุด

มือบางกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อในใจได้แต่รำพึงรำพันด้วยความชิงชัง...

‘ฉันยอมขนาดนี้แล้ว...’

‘ยอมเอาตัวเข้าแลกทนอัปยศถึงขนาดนี้...’

‘ไอ้พวกสารเลวพวกนั้น มันต้องไม่เหลืออะไร แม้แต่ชีวิตเดียว!’

ฝากคอมเม้นให้กำลังใจหน่อยนะคะ😁