บทที่ 7

            “ผม่จะไม่บังคับคุณ แต่ผมมีวิธีที่จะทำให้คุณยอมแต่งงานกับผม”

            “ไม่มีวัน! เลิกฝันไปได้เลย เพราะฉันมีคนที่ฉันรักอยู่แล้ว ตอนนี้เรากำลังคบหาดูใจกันอยู่ ฉะนั้นขอร้องล่ะเลิกยุ่งกับฉันซะที ได้โปรดออกไปจากชีวิตฉัน เจอกันก็ไม่ต้องทัก ทำเหมือนคนไม่เคยรู้จักกันได้ยิ่งดี”

            “ผมจะไม่ทำแบบนั้นหรอกเจนีน เพราะไม่อยากให้ใครมาครหาได้ว่าผมเป็นผู้ชายที่ไม่มีความรับผิดชอบ”

            “ใครจะพูดยังไงก็ช่างเขา ปล่อยให้เขาพูดไป คุณจะไปใส่ใจทำไมกับลมปากของคน”

            “แต่คุณเป็นฝ่ายเสียหายนะเจนีน”

            “ช่างมัน ฉันไม่แคร์”

            “แต่ผมแคร์”

            “มายุ่งอะไรกับเรื่องของฉัน”

            “ไม่ยุ่งไม่ได้หรอก ตอนนี้เรื่องของคุณก็คือเรื่องของผม”

            “ทำไมคุณถึงเป็นคนที่พูดไม่รู้เรื่องแบบนี้”

            “คุณต่างหากที่ไม่ยอมเข้าใจ”

            “ออกไป ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณอีก ระหว่างเราจบกันเพียงแค่นี้ เข้าใจนะ”

            แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังคงนิ่งเฉยก็ทำให้เธอตะโกนใส่หน้าเขา “ไปซะ ออกไปจากชีวิตของฉัน คงไม่ต้องให้บอกหรอกนะว่าประตูอยู่ทางไหน”

            คริสยุติการมีปากเสียงกับเจติยา เพราะรู้ดีว่าถึงพูดอะไรไปตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์ เขาจึงลุกจากเตียงด้วยเนื้อตัวเปล่าเปลือยต่อหน้าเจนีนโดยไม่รู้สึกอาย ก่อนก้มลงหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่อย่างช้าๆ

            “กรี๊ดดดด อีตาบ้า น่าไม่อาย แก้ผ้าโทง ๆ แบบนี้ก็ได้ด้วย”

            หญิงสาวหวีดร้องเมื่อเห็นสรีระของเขาอย่างชัดเจน หน้าของเธอร้อนผ่าว แต่ก็แปลกที่มิอาจละสายตาไปจากภาพตรงหน้าได้

            ก่อนที่คริสจะเดินออกจากห้องไปเขาได้หันกลับมาพูดอะไรบางอย่างกับเธอ

            “เมื่อคืนตอนที่คุณหลับคุณนัตตี้โทรมาหาคุณ และฝากบอกว่าวันนี้เขาจะโทรกลับมาใหม่”

            เจติยาตาโตเท่าไข่ห่าน “ทำไมคุณถึงรับโทรศัพท์ของคนอื่นโดยพลการ”

            “เพราะผมไม่อยากให้เสียงโทรศัพท์รบกวนการนอนของคุณ” พูดจบก็เดินออกจากห้องไป

            “บอกอะไรพี่นัตตี้ไปบ้างก็ไม่รู้ มีหวังต้องฟังพี่นัตตี้เทศน์ยาวแน่เลย”

            เจติยาถอนหายใจอย่างแรง ก่อนจะเตือนตัวเองว่าต่อไปนี้จะต้องอยู่ให้ห่างจากเครื่องดื่มแอลกอฮอล์โดยเด็ดขาดซะที

            เช้าวันนั้นคริสตามมากินอาหารเช้าร่วมกับอีธานและอันนา ที่โซนวีไอพีช้ากว่าปกติมากจนอีธานต้องเอ่ยถาม

            “ทำไมเช้านี้นายถึงมาช้านัก”

            “นั่นสิคะ ก่อนที่เราจะมาที่นี่ได้แวะไปที่ห้องคุณ เคาะประตูอยู่ตั้งนานแต่ไม่มีเสียงตอบ”

            “นายมัวทำอะไรอยู่”

            “อาบน้ำ” เป็นคำตอบสั้นๆ ที่สองหนุ่มสาวได้รับ

            ระหว่างที่อันนาเดินไปตักอาหาร อีธานได้คุยกับคริสเกี่ยวกับเจติยา

            “เรื่องที่เจนีนพูดเมื่อคืนนี้อาจจะกระทบจิตใจนาย อย่าถือสาเธอเลยนะ”

            “ฉันไม่ถือสาหรอก เจนีนเป็นแบบนี้บ่อยไหม”

            “ตั้งแต่เคยรู้จักกันมาฉันก็เพิ่งจะเห็นเจนีนเมาก็ครั้งนี้ ปกติแล้วเธอมักจะไม่ค่อยดื่ม”

            อีธานสังเกตเห็นสีหน้าครุ่นคิดของเพื่อนก็อดที่จะเอ่ยถามไม่ได้

            “เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น นายทำอะไรเจนีนหรือเปล่าคริส”

            “เธอเป็นของฉันแล้ว”

            คำตอบที่ตรงไปตรงมาของเพื่อนทำให้อีธานอึ้งไป ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะเป็นไปได้ เพราะรู้ดีว่าคริสชอบผู้หญิงอ่อนใสไร้เดียงสาดูน่าทะนุถนอม ซึ่งมันตรงกันข้ามกับบุคลิกของเจติยาโดยสิ้นเชิง

            “เล่าให้ฟังหน่อยซิว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง”

            “เหตุการณ์ทำนองนี้มันไม่ได้เพิ่งจะเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก เมื่อคืนก่อนเราเจอกันที่ผับและนั่งดื่มด้วยกันจนเธอเมา ฉันจะพาเธอไปส่งแต่เธอไม่ยังไม่อยากกลับห้อง ฉันก็เลยพาเธอไปที่ห้องของฉัน แต่เราไม่ได้มีอะไรกันหรอกนะ เพราะฉันยังพอมีสติยั้งคิดและควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้ แต่เจนีนเข้าใจผิดคิดว่าเรามีอะไรกันตั้งแต่คืนนั้น”

            “มิน่าล่ะเจนีนถึงมีอาการแปลกๆ เมื่อพบนาย สรุปเป็นเพราะความมึนเมาที่ทำให้เธอตกเป็นของนาย”

            “ใช่ แต่มันจะไม่เกิดเรื่องนี้ขึ้นถ้าเธอไม่ทำให้ฉันร้อนเป็นไฟ จนควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่อยู่ เธออาจจะทำไปโดยไม่รู้ตัวเพราะเมา และฉันเองก็ควบคุมตัวเองไม่ได้เหมือนกัน”

            คริสเล่าทุกอย่างให้เพื่อนรักฟังโดยไม่ปิดบัง