บทที่ 6

            “กรี๊ดดดดดด ตายซะเถอะไอ้บ้า ไอ้คนเลว สองครั้งแล้วนะที่นายบังอาจมาลักหลับฉันตอนฉันเมา”

            เจติยากรีดร้องพร้อมกับตรงเข้าประทุษร้ายเขาไม่ยั้ง เธอทั้งหยิกทั้งข่วนเขาด้วยแรงทั้งหมดที่มี

            คริสพยายามปัดป้องและหลบหลีกสองมือที่ตรงเข้ามาทำร้ายเขา คาดไว้อยู่เหมือนกันว่าอาจจะต้องเจอกับเหตุการณ์แบบนี้ เมื่อเธอไม่หยุดเขาจึงรวบร่างเธอไว้ใต้ร่างเขา และตรึงแขนของเธอเอาไว้ไม่ให้มาประทุษร้ายเขาได้อีก พร้อมกับออกคำสั่งเสียงเข้ม

            “หยุดเดี๋ยวนี้นะเจนีน เป็นอะไรไปถึงได้มาทำร้ายผมแต่เช้าแบบนี้”

            “ฉันจะไม่หยุดอยู่แค่การทำร้ายคุณแน่แต่ฉันจะฆ่าคุณด้วย”

            “ถ้าคุณยังไม่หยุดผมจะหยุดคุณเอง”

            เขาไม่เพียงแต่พูดแต่ยังโน้มใบหน้าลงมาจูบไซ้ซอกคอของเธออีกด้วย

            “หยุดนะ ฉันบอกให้หยุด ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ”

            ครั้งนี้เป็นทีของเจติยาบ้างที่เป็นฝ่ายตะโกนสั่งให้เขาหยุดการกระทำที่อุกอาจเหล่านั้น

            “ผมจะปล่อยก็ต่อเมื่อคุณมีสติยั้งคิด มีปัญหาอะไรมาคุยกัน ไม่ใช่เอะอะก็มาทำร้ายร่างกายผมแบบนี้”

            “ปล่อยฉัน”

            “สัญญามาก่อนว่าเราจะคุยกันดีดี”

            “ตกลง” เธอสะบัดเสียงตอบด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับ

            คริสยอมปล่อยตัวเธอให้เป็นอิสระ ก่อนจะพูดกับเธอด้วยสีหน้าจริงจัง “เราต้องคุยกัน”

            “เราต้องคุยกันแน่ แต่ขอฉันไปอาบน้ำให้สมองมันโล่งก่อน แล้วฉันจะกลับมาคุยกับคุณ”

            พอนึกขึ้นมาได้ว่าตอนนี้ทั้งเธอและเขาต่างก็เปลือยกายอยู่ เธอจึงหันไปสั่งเขา

            “หลับตาเดี๋ยวนี้ ฉันบอกให้หลับตา”

            คริสยอมทำตามคำขอ เขารู้ว่าเธออายถึงได้สั่งให้เขาทำเช่นนี้          

            เจติยารีบลุกขึ้นจากเตียงและวิ่งตรงไปยังห้องน้ำ ปากก็ยังไม่วายสั่ง “ห้ามลืมตามามองนะ”

            เธอใช้เวลาอยู่ในนั้นนานกว่าปกติ เพราะต้องการเวลาคิดว่าจะพูดกับเขายังไงกับเรื่องเดิมๆ ที่เกิดขึ้นถึงสองครั้งสองคราภายในเวลาสองคืนติดกัน เมื่อเจติยาเดินออกมาจากห้องน้ำ ก็พบคู่กรณีนั่งพิงหัวเตียงในสภาพที่มีเพียงผ้าห่มปกปิดร่างกายท่อนล่างของเขาเท่านั้น เขาจ้องมองเธอนิ่งนานโดยไม่พูดอะไร สุดท้ายเจติยาจึงต้องเป็นฝ่ายเปิดประเด็นในการสนทนา

            “ถึงเวลาที่เราจะต้องมาคุยเรื่องนี้กันอย่างจริงจังซะที”

            “คุณเสียใจไหมที่เรามีอะไรกัน”

            “เสียใจหรือไม่ก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญ ถึงฉันร้องไห้ฟูมฟายก็ไม่ได้ทำให้ฉันได้ความบริสุทธิ์กลับคืนมา”

            “ผมจะรับผิดชอบกับเรื่องที่เกิดขึ้น”

            “รับผิดชอบ!”

            “ใช่”

            “ยังไง”

            “ผมยินดีที่จะรับผิดชอบเรื่องนี้ด้วยการแต่งงาน”

            “กับฉัน!!”

            คริสพยักหน้าแทนคำตอบ

            “ฉันว่าคุณคงเข้าใจอะไรผิดไป ฉันไม่เคยต้องการให้คุณมารับผิดชอบอะไรในตัวฉัน โดยเฉพาะการผูกมัดด้วยการแต่งงานยิ่งแล้วใหญ่ มันเป็นไปไม่ได้เลย”

            คริสค่อนข้างแปลกใจกับคำตอบและท่าทีของหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขาพอจะรู้มาบ้างว่าผู้หญิงไทยส่วนใหญ่เมื่อเสียพรหมจรรย์ให้ชายได้แล้วล่ะก็ เธอมักจะเรียกร้องความรับผิดชอบจากบุรุษผู้นั้น

            แต่ไม่ใช่กับเจนีน...ซึ่งมันแปลก

            “บอกผมซิว่าคุณมีเหตุผลอะไรที่จะไม่แต่งงานกับผม”

            “ด้วยเหตุผลง่ายๆ เพราะฉันไม่ต้องการที่จะแต่งงานกับคุณ”

            “แม้ว่าผมจะเป็นผู้ชายคนแรกของคุณ”

            “ใช่ และถ้าคุณคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงประเภทที่จะต้องมานั่งฟูมฟาย เสียดายเยื่อพรหมจรรย์ที่ขาดไปเพราะมีเซ็กส์กับผู้ชายแล้วล่ะก็ ขอบอกเลยว่าฉันไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแออย่างนั้น ฉันสตรองกว่าที่คุณคิด”

            “แล้วคุณจะทำยังไงกับเรื่องที่เกิดขึ้น”

            “ไม่เห็นต้องทำอะไร เราก็แค่ต่างคนต่างกลับไปใช้ชีวิตของตัวเอง โดยไม่ต้องมายุ่งเกี่ยวกันอีก”

            เจติยาแสดงออกราวกับว่าเธอไม่แคร์หรือแยแสกับสิ่งที่สูญเสียไป

            ทั้งที่จริงแคร์มากกับเรื่องแบบนี้ แต่เป็นเพราะเธอไม่อยากที่จะแต่งงานกับเขา และไม่ต้องการให้เขามารับชอบอะไร จึงเลือกที่จะผลักใสเขาให้ออกห่างจากตัวเธอ เลิกยุ่งกับเธอโดยเด็ดขาดได้เลยยิ่งดี เจอที่ไหนก็ไม่ต้องมาทัก

            คำพูดและการแสดงออกของเจติยาบ่งชัดว่าไม่ต้องการให้เขายุ่งเกี่ยวกับเธออีก

            หรือว่าประวัติศาสตร์จะซ้ำรอย!!

            เขากำลังจะโดนผู้หญิงทิ้งเป็นครั้งที่สอง ทั้งที่ในครั้งนี้เธอตกเป็นของเขาแล้ว

            “ผมยังยืนยันคำเดิม” เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

            “คุณฟังฉันให้ดีนะ ฉันไม่อยากแต่งงานกับคุณ และไม่ต้องการให้คุณมารับผิดชอบอะไรฉันทั้งนั้น”

            “แต่ผมเป็นคนที่มีความรับผิดชอบในทุกการกระทำและคำพูดของตัวเองเสมอ เรื่องนี้ก็เช่นเดียวกัน”

            ให้ตายสิ!! ทำไมเขาถึงเป็นคนที่เข้าใจอะไรยากแบบนี้นะ

            “ฉันไม่มีวันที่จะแต่งงานกับคุณ เชิญคุณบ้าไปคนเดียวเถอะ” เจติยาพูดด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองติดจะหาเรื่องตวาดเพราะเธอเริ่มที่จะหมดความอดทน

            “ถึงไม่อยากแต่งก็ต้องแต่ง ผมจะไม่ยอมให้ชื่อเสียงของผมต้องมัวหมองเพราะคุณเด็ดขาด ไม่ว่ายังไงคุณก็ต้องแต่งงานกับผม”

            “หมายความว่ายังไงที่บอกว่าฉันจะทำให้ชื่อเสียงของคุณมัวหมอง อธิบายให้เข้าใจหน่อยซิ”

            “ที่ผ่านมาผมไม่เคยมีประวัติเสียเรื่องผู้หญิง และไม่อยากให้ใครมาพูดใส่หน้าได้ว่าผมไม่มีความรับผิดชอบ ฟันแล้วทิ้ง เราถึงต้องแต่งงานกันไง”

            “นี่มันเรื่องบ้าชัดๆ...ฉันไม่แต่ง...หัวเด็ดตีนขาดยังไงก็ไม่แต่ง”

            “ไม่ว่ายังไงคุณก็ต้องแต่งงานกับผม”

            “ฉันไม่แต่ง คุณจะทำอะไรฉันได้ คุณบังคับฉันไม่ได้หรอก”