All Chapters of วิมานรักพยัคฆ์ร้าย: Chapter 1 - Chapter 10

เจติยา ดิษยาวรโชติ นางแบบสุดเซ็กซี่แถวหน้าของวงการแฟชั่น เจ้าของฉายาคาสโนวี่สาวพราวเสน่ห์จากการโหวตของพี่ๆ นักข่าวติดต่อกันมานานถึงห้าปีซ้อน ได้บินลัดฟ้ามาที่ประเทศสหรัฐอเมริกาพร้อมกับกระเป๋าเสื้อผ้าใบโต เพื่อมาเที่ยวพักผ่อนและใช้ชีวิตหรูหราแบบเอ็กซ์ครูซีฟบนเรือรอยัล อินเตอร์ ครุยส์แต่เพียงลำพัง ไร้เงาผู้ติดตามหรือชายหนุ่มมาดแมนแอนด์แฮนซั่มข้างกายเหมือนเช่นทุกครั้งที่เธอปรากฏตัว ถือได้ว่าเป็นการมาเที่ยวพักผ่อนอย่างแท้จริง หลังจากเช็คอินบนเรือลำดังกล่าวเธอก็นำกระเป๋าเข้าไปเก็บในห้องพัก ซึ่งเป็นห้องสวีทขนาดใหญ่ที่มีระเบียงกว้างพอสมควร ก่อนจะตัดสินใจไปปลดปล่อยตัวเองจากความเครียด ที่เกิดจากการทำงานอย่างหนักในรอบหลายเดือนที่ผ่านมา โดยเลือกที่จะเข้าไปดื่มด่ำกับแสงสีเสียงยามราตรีในผับ เธอทั้งดื่มและเต้นรำอย่างสนุกสนานกับชายแปลกหน้าที่บังเอิญมาเจอกัน ดื่มกันทั้งคืนสนุกแบบสุดเหวี่ยงมารู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้นอีกทีก็ในเช้าวันต่อมา เธอตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดหัวอย่างรุนแรง ราวกับว่ามันจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ คงเพราะเมื่อคืนดื่มหนักมากไปหน่อยก็เลยเป็นแบบนี้ แต่นั่นย

ระหว่างที่นั่งดื่มด้วยกันอยู่นั้นเจติยารู้สึกว่าเขาจ้องมองมาที่เธอตลอดเวลา โดยปกติแล้วเธอจะรู้สึกภาคภูมิใจทุกครั้งที่มีชายหนุ่มหน้าตาดีจ้องมองมาที่เธอด้วยสายตาชื่นชม แต่ไม่ใช่ในครั้งนี้ เขาจะรู้ตัวไหมว่าการที่เขาเอาแต่นั่งจ้องหน้าเธออยู่แบบนี้ มันสร้างความเครียดให้กับเธอ โดยเฉพาะตอนที่ต้องนั่งอยู่กับเขาสองต่อสองแบบนี้ เพราะอันนาชวนอีธานออกไปเต้นรำที่ฟลอร์ เจติยาจึงต้องนั่งอยู่กับคริสตามลำพังท่ามกลางบรรยากาศที่น่าอึดอัด เธอจึงเลือกที่จะนั่งดื่มเงียบๆ และทำเหมือนเขาไม่มีตัวตนอยู่ตรงนั้น คริสเป็นฝ่ายทำลายความเงียบด้วยการเปิดประเด็นถาม “หน้าตาคุณดูเหมือนไม่ค่อยสบาย เป็นอะไรหรือเปล่า” “ไม่เป็นไร ฉันสบายดี” “จำได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างเราเมื่อคืนนี้” จำได้สิ ทำไมจะจำไม่ได้ จู่ๆ ก็เสียตัวครั้งแรกให้กับชายแปลกหน้าที่เพิ่งจะพบกันเพียงไม่กี่ชั่วโมง ใครจำไม่ได้ก็บ้าแล้ว “เรื่องที่เกิดขึ้น...ผมยินดีที่จะรับผิดชอบ...” หา!! ฟังไม่ผิดใช่ไหม ถามฉันสักคำไหมว่าต้องการหรือเปล่า

ราคะร้อนแรงที่ก่อตัวขึ้นทำให้คริสไม่คิดจะหยุดอยู่เพียงแค่นั้นดังเช่นวันวาน เขามิอาจต้านทานต่อความต้องการของตนเองได้จึงเลือกที่สานต่อให้จบ เขาลุกขึ้นถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกด้วยความเร่งรีบ ก่อนจะกลับมานอนกอดกระชับแนบชิดเรือนร่างหอมกรุ่นเย้ายวนใจ เนื้อต่อเนื้อแนบกันจนไม่เหลือช่องว่างใดๆ เขาก้มลงไปจุมพิตทรวงอกของเธออย่างแผ่วเบา ก่อนจะกอดจูบลูบไล้ไปทั่วใบหน้าเธออีกครั้งละเรื่อยไปจนถึงใบหู และมาหยุดซุกไซ้อยู่ที่ซอกคอหอมกรุ่นของเธออย่างหลงใหล พร้อมกับขบเม้มเบาๆ เพื่อกระตุ้นอารมณ์สาว ในขณะที่จูบเธอนั้นมือของเขาก็ลูบไล้ลงบนสะโพกงาม และเริ่มไล้ไต่ระดับขึ้นมาด้านบนอย่างช้าๆ ผิวของเธอเนียนนุ่มดุจแพรไหม สัมผัสของเขาทำให้เธอรู้สึกเคลิบเคลิ้มราวกับตกอยู่ในห้วงแห่งความฝัน คริสใช้ประสบการณ์ที่มีปลุกเร้าอารมณ์เธออย่างต่อเนื่อง ปฏิกิริยาตอบสนองของเธอนั้นเป็นไปแบบคนไม่รู้งาน ทำให้คริสรู้ว่าเจติยายังอ่อนหัดในเรื่องแบบนี้ ถึงจะเป็นเช่นนั้นแต่เธอก็ทำให้เขาสั่นสะท้านไปด้วยเพลิงปรารถนาได้เหมือนกัน มือของเธอที่ลูบไล้สะเปะสะปะไปตามร่างกายเขาโดยไม่หยุดยั้งนั้นทำให้เขาแทบคลั่ง

“ผม่จะไม่บังคับคุณ แต่ผมมีวิธีที่จะทำให้คุณยอมแต่งงานกับผม” “ไม่มีวัน! เลิกฝันไปได้เลย เพราะฉันมีคนที่ฉันรักอยู่แล้ว ตอนนี้เรากำลังคบหาดูใจกันอยู่ ฉะนั้นขอร้องล่ะเลิกยุ่งกับฉันซะที ได้โปรดออกไปจากชีวิตฉัน เจอกันก็ไม่ต้องทัก ทำเหมือนคนไม่เคยรู้จักกันได้ยิ่งดี” “ผมจะไม่ทำแบบนั้นหรอกเจนีน เพราะไม่อยากให้ใครมาครหาได้ว่าผมเป็นผู้ชายที่ไม่มีความรับผิดชอบ” “ใครจะพูดยังไงก็ช่างเขา ปล่อยให้เขาพูดไป คุณจะไปใส่ใจทำไมกับลมปากของคน” “แต่คุณเป็นฝ่ายเสียหายนะเจนีน” “ช่างมัน ฉันไม่แคร์” “แต่ผมแคร์” “มายุ่งอะไรกับเรื่องของฉัน” “ไม่ยุ่งไม่ได้หรอก ตอนนี้เรื่องของคุณก็คือเรื่องของผม” “ทำไมคุณถึงเป็นคนที่พูดไม่รู้เรื่องแบบนี้” “คุณต่างหากที่ไม่ยอมเข้าใจ” “ออกไป ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณอีก ระหว่างเราจบกันเพียงแค่นี้ เข้าใจนะ” แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังคงนิ่งเฉยก็ทำให้เธอตะโกนใส่หน้าเขา “ไปซะ ออกไปจากชีวิตของฉัน คงไม่ต้องให้บอกหรอกนะว่าประตูอยู่ทางไหน”

“เล่าให้พี่ฟังซิว่าเธอไปพบเขาได้ยังไง ทำอีท่าไหนถึงได้ไปจบกันที่เตียงได้” “เราเจอกันที่ผับแล้วก็นั่งดื่มด้วยกัน เต้นรำด้วยกันอย่างสนุกสนาน เจนีนดื่มหนักไปหน่อยก็เลยไม่ค่อยมีสติ รู้ตัวอีกทีก็นอนอยู่กับเขาในสภาพเปลือย” “โอ้แม่เจ้า! รู้ทั้งรู้ว่าตัวเองคออ่อน ดื่มแอลกอฮอล์ไม่เท่าไรก็เมา แล้วทำไมไม่ระวัง” “ก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้ตั้งใจ ใครจะคิดว่ามันจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น” เมาแล้วรั่วเที่ยวไล่ปล้ำจูบคนนั้นคนนี้ เป็นอาการที่เคยเกิดขึ้นกับเจติยามาแล้วหลายครั้ง มันจะเกิดขึ้นเสมอตอนที่เธอเมา และก็มักจะไม่รู้ตัวว่าตนเองได้ทำอะไรลงไป นัตตี้เคยเห็นเหตุการณ์เหล่านั้นด้วยตาของตัวเองมาแล้ว ถึงมีคำสั่งห้ามไม่ให้เธอดื่มเหล้าอีก อยู่ไกลตาทีไรเป็นแบบนี้ทุกที “เธอคงไม่ได้ไล่ปล้ำเขาใช่ไหมเจนีน” นัตตี้เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่น “ใครจะรู้ล่ะพี่นัตตี้ก็บอกแล้วว่าเมา” “โธ่ ถัง กะละมัง หม้อ เจนีนนะเจนีน เธอทำแบบนี้ได้ยังไง” “ถึงไม่อยากทำก็ทำไปแล้ว พี่จะบ่นให้มันได้อะไรขึ้นมา ถ้าบ่นแล้วเจนีนได้