Chapter 9

เช้าวันอาทิตย์ 

เสียงกริ่งโทรศัพท์รบกวนจนตรีรินทร์ต้องเอาหมอนปิดหูแต่เสียงกริ่งโทรศัพท์ยังรบกวนเป็นระยะๆ ตรีรินทร์พึ่งกลับมาตอนตีห้าเธอและเพื่อนๆ ที่มหาวิทยาลัยนัดเลี้ยงรุ่น เฉกเช่นทุกปี ไม่ต้องพูดว่าสนุกแค่ไหนจากร้านโน้นออกร้านนี้จนต้องไปจบร้านข้าวต้มแถวๆ เยาวราช กลับเข้าบ้านมาเจอแม่กรองแก้วกำลังเตรียมตัวตักบาตร ตรีรินทร์ตักบาตรกับแม่กว่าจะได้เข้านอนก็เจ็ดโมงเช้าจึงรู้สึกหงุดหงิดเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ตอนเก้าโมง 

“รินทร์ค่ะ” เสียงงัวเงีย 

“กี่โมงแล้วยังไม่ตื่นนอนอีกเหรอคุณ” เสียงทุ้มคุ้นหูทำให้ตรีรินทร์รู้สึกหงุดหงิดแต่เช้า

“นี่คุณธมกานต์ วันนี้เป็นวันหยุดของฉัน ขอฉันอยู่สงบๆไม่ได้ยินเสียงคุณสักวันจะขอบคุณมาก ” ตรีรินทร์พูดจบก็กดปิดโทรศัพท์ 

ธมกานต์ฉุนกึกที่โดนหญิงสาววางหูใส่ โทรกลับหาหญิงสาวก็ไม่ยอมรับ รู้สึกโกรธหญิงสาวอย่างบอกไม่ถูก ตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมาธมกานต์พยายามหาวิธีได้พูดได้เจอกับหญิงสาวทุกวัน แต่กว่าจะได้เจอธมกานต์ก็ต้องพยายามเอาเรื่องงานมาบังหน้าจนบางครั้งรู้สึกสมเพศตนเองไม่น้อย 

เสียงกริ่งโทรศัพท์ดังอยู่เกือบสามสิบครั้ง จนตรีรินทร์ชักโมโหจนไม่อาจนอนฟังเสียงโทรศัพท์อีกได้ 

“นี่คุณธมกานต์หัดเกรงใจคนอื่นเค้าบางสิ นี่มันวันหยุดของฉันนะ วันนี้ฉันไม่คุยเรื่องงาน สวัสดีค่ะ” 

“ใครบอกว่าผมจะคุยกับคุณเรื่องงาน” 

“งั้นมีอะไรพูดมาเร็ว ๆ ฉันง่วงนอน” 

“ไปทำอะไรมาถึงง่วงนอน” 

“ไปเที่ยว พึ่งกลับมาเมื่อเช้า” 

“คงไประเริงกับแฟนมาสิท่า นี่คุณเป็นผู้หญิงรักนวลสงวนตัวบ้างก็คงจะดีนะ” น้ำเสียงต่อว่าทำให้ตรีรินทร์เลือดขึ้นหน้า ก่อนจะตอบไปว่า 

“เรื่องของฉันคนอื่นไม่เกี่ยว แค่นี้ใช่ไหมธุระของคุณ” 

“ไม่ใช่ ผมอยากจ้างให้คุณไปงานเลี้ยงเป็นเพื่อนผมเย็นนี้หน่อยคิดเป็นชั่วโมงได้เลย” 

“เสียใจ ฉันเป็นมัณฑนากรนะคุณ ไม่ใช่พริตตี้ ไปหาข้างหน้าละกัน อีกอย่างเงินของคุณซื้อฉันไม่ได้” ตรีรินทร์กระแทกเสียงก่อนจะวางหู ตรีรินทร์กดปิดเครื่องก่อนจะล้มตัวลงนอนต่อ ในใจนึกด่าชายหนุ่ม ‘อีตาบ้านี่คิดว่าจะใช้เงินมาฟาดหัวฉันได้หรือไง ฝันไปเถอะ’ 

ธมกานต์เดินไปเดินมาอยู่หลายนาทีก่อนจะนึกออก แบบนี้มันต้องมีผู้ช่วย 

“แม่ครับ แม่ครับ แม่อยู่ไหน” 

คุณหญิงมณีจันทร์ซึ่งง่วนอยู่กับต้นไม้หน้าบ้านหันไปตามเสียงเรียกของลูกชาย 

“แม่อยู่ข้างนอกนี่จ๊ะกานต์” 

ธมกานต์เดินมาจูงมือมารดาให้เดินเข้าบ้านก่อนจะพูดว่า 

“แม่ครับกานต์มีเรื่องให้ช่วย” 

“โถทำไมไม่คุยกับน้องเองล่ะลูก เดี๋ยวนี้คาสโนว่าต้องพึ่งแม่แล้วเหรอเนี่ย” เสียงคุณหญิงมณีจันทร์หัวเราะร่วน หลังจากได้ฟังเรื่องราวจากบุตรชาย 

“โถ แม่ครับ ก็คนดีของแม่เค้าดื้อรั้นออกแบบนั้น ขนาดกานต์เสนอจะให้เงินเค้าตั้งหลายหมื่นเค้ายังไม่เอา เด็กบ้า” 

“ตายแล้วกานต์ ทำไมไปทำแบบนั้นกับน้องล่ะลูก ผู้หญิงดีๆ เค้าไม่บ้าเงินเหมือนผู้หญิงของกานต์หรอก” 

“แม่ไปเป็นเพื่อนกานต์ นะครับแม่ ไปบ้านรินทร์นะครับแม่” น้ำเสียงประจบทำเอาคุณหญิงมณีจันทร์ส่ายหัวด้วยความเอ็นดู 

ธมกานต์นึกถึงคำพูดของมารดาแล้วก็คล้อยตาม ที่เมื่อคราวก่อนที่ตนปล่อยให้จามิการอเก้อในโรงภาพยนตร์ จำได้ว่ารุ่งขึ้นอีกวันนางแบบสาวมาโวยวายซะใหญ่โตที่โรงแรมแต่พอเค้าเซ็นต์เช็คให้ห้าหมื่นเป็นสิ่งปลอบขวัญ นางแบบสาวก็เงียบ ธมกานต์คิดเสมอว่าเงินซื้อได้ทุกอย่างแต่ตอนนี้ทฤษฎีนี้คงใช้กับหญิงสาวที่ชื่อ “ ตรีรินทร์” ไม่ได้สินะ

เกือบเที่ยงวันตรีรินทร์เดินออกจากห้องแต่ต้องตกตะลึงเมื่อสบสายตากับชายหนุ่มที่นั่งในเก้าอี้ไม้หวายตรงข้ามกับห้องนอนของเธอ 

“คุณเข้ามาในนี้ได้ไง แล้วแม่แก้วไปไหนใครอนุญาตให้คุณเข้ามา” 

“มาเป็นชุดเชียว นอนอิ่มแล้วเหรอคุณ แม่คุณสิเปิดประตูให้ผมเข้ามา” 

ตรีรินทร์หน้างอ ก่อนจะพูดว่า 

“นี่คุณจะตามรังควานฉันไปถึงไหนเนี่ย แล้วมีธุระอะไร” 

“ธุระเดียวกับที่คุยกับคุณเมื่อเช้า” 

“ฉันบอกว่าไม่ ก็ไม่สิคุณ” 

“แต่ผมจะทำให้คุณไปงานกับผมเย็นนี้ให้ได้ คอยดู” 

“เอาช้างมาลากฉันก็ไม่ไป” ตรีรินทร์พูดน้ำเสียงสะบัด 

“พนันกันไหมว่าคุณต้องไปกับผม” น้ำเสียงเป็นต่อทำให้ตรีรินทร์หมั่นไส้ชายหนุ่มอย่างบอกไม่ถูก

“อ้าว ยัยรินทร์ตื่นแล้วเหรอลูก” เสียงแม่แก้วทักมาทางประตูบ้านเมื่อเห็นลูกสาวในชุดนอน 

ตรีรินทร์หันไปทางประตูก็ต้องตกใจที่เจอแม่ของชายหนุ่มเดินมากับแม่แก้ว 

“สวัสดีค่ะ คุณป้า” 

“เป็นไงจ๊ะ หนูรินทร์เห็นแม่เค้าว่าไปงานเลี้ยงรุ่นมา สนุกไหม” 

“สนุกค่ะ” 

ชายหนุ่มหันไปยักคิ้วล้อเลียนกับหญิงสาวที่เขารู้ความจริงจนได้ 

“ยัยรินทร์ คุณป้าเค้ามาขออนุญาตแม่ให้ลูกไปเป็นเพื่อนพี่เค้าหน่อย ป้ากับแม่มีนัดไปปฏิบัติธรรมกันและว่าจะค้างที่อยุธยาเลย” 

“แต่แม่คะ รินทร์ไม่มีเสื้อผ้า” 

“เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วงจ๊ะ เดี๋ยวป้าจัดการให้” 

“ไปเป็นเพื่อนพี่เค้าหน่อยนะจ๊ะหนูรินทร์ งานเลี้ยงกลางคืนแบบนี้ ป้าไม่ค่อยชอบ อยากไปปฏิบัติธรรมกับแม่ของหนูมากกว่าจ๊ะ ถือว่าป้าขอร้องเถอะนะจ๊ะ” คุณหญิงมณีจันทร์เอ่ยปาก พร้อมกับจ้องมองหญิงสาวอย่างรักใคร่เอ็นดู 

“เออ คือว่า” 

ธมกานต์ยิ้มอย่างเป็นต่อ 

“หนูรินทร์ไม่ต้องเป็นห่วง เดี๋ยวป้าจะส่งรถมารับแล้วจะให้จัดชุดให้หนูรินทร์นะจ๊ะ 

ตรีรินทร์อึดอัดแต่ด้วยสายตาของผู้เป็นแม่ ทำให้จำยอมตอบออกไปว่า “ ค่ะคุณป้า”

ธมกานต์ยิ้มยั่ว ตรีรินทร์หันไปค้อนด้วยความหมั่นไส้

บ่ายสามโมงตรง 

ธมกานต์ ส่งรถมารับหญิงสาวเพราะตนเองต้องไปเตรียมงานที่โรงแรม ได้แต่ส่งข้อความมาว่าส่งรถมารับแล้ว เจอกันที่โรงแรมเวลาหกโมงครึ่ง 

ตรีรินทร์จำต้องนั่งมากับคนขับรถอย่างหงุดหงิดที่แพ้ชายหนุ่ม ทั้งๆที่ตั้งใจว่าเป็นตายยังไงก็จะไม่มางานนี้แต่ก็ไม่สามารถขัดคำสั่งมารดาและคำขอร้องมารดาของชายหนุ่มได้จึงนึกหงุดหงิดในใจ 

“น้องค่ะ อยากได้ประมาณไหนค่ะ” สาวประเภทสองเอ่ยถามขณะที่ตรีรินทร์กำลังเหม่อลอย 

“ คุณธมกานต์บอกคอนเซปต์เรียบ หรู แล้วคุณน้องจะว่าไงคะ” 

ตรีรินทร์เหลือบไปเห็นแมกกาซีนแฟชั่นเปรี้ยว จี๊ดที่นางแบบทำทรงผม ฟูหยิก แต่งหน้าจัดก็เกิดไอเดียพร้อมกับหยิบแมกกาซีน 

“หนูอยากได้แบบนี้ค่ะพี่” 

“จะดีหรือคะคุณน้อง แบบนี้พี่ว่าน่าจะไปเดินแฟชั่นโชว์มากกว่านะคะ” 

“เชื่อหนูเถอะค่ะพี่ รับรองคุณธมกานต์ต้องถูกใจแน่” ตรีรินทร์ยิ้มเจ้าเล่ห์ 

ธมกานต์เดินวนไปวนมาจนรสสุคนธ์แอบมองอย่างสงสัย พฤติกรรมของบอสหนุ่ม

“เจ้ากานต์รอสาวที่ไหนว่ะท่าทางงุ่นง่าน” ศักดิ์ชัยเพื่อนร่วมรุ่นเอ่ยทัก 

“ยุ่ง เข้าไปข้างในก่อน เดี๋ยวข้าตามไป” ธมกานต์เอ่ยไล่เพื่อนสนิท 

ตรีรินทร์เห็นภาพในกระจกแทบไม่เชื่อสายตาว่าเป็นตนเองนึกว่านางแบบเดินลงมาจากเวที การแต่งกายที่เปรี้ยวเข้ากับทรงผมมันดูไม่ใช่เธอสักนิด ถ้าไม่คิดจะแกล้งชายหนุ่มให้ขายหน้าเธอคงไม่กล้าที่จะแต่งกายแบบนี้

“รูปร่างคุณน้อง นี่สวย น่าจะมาเป็นนางแบบ สนใจไหมคะ พี่จะติดต่อให้” 

“สนใจค่ะตอนอยู่มหาลัยก็ได้ฝึกอยู่บ้าง นี่ค่ะเบอร์โทรหนู นอกเวลางานหนูรับได้ค่ะ” 

ตรีรินทร์ไหว้ขอบคุณก่อนจะเดินออกจากร้านอย่างเบิกบาน โชคดีเป็นบ้า นอกจากได้แกล้งชายหนุ่มแล้วยังจะได้งานพิเศษอีก ตรีรินทร์ยิ้มกับตัวเองอย่างดีใจ 

ชายหนุ่มแทบจะไม่เชื่อสายตาของตนเองเมื่อมองเห็นหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า ผมที่ปกติยาวเหยียดตรงสลวย บัดนี้กลับกลายฟูฟ่อเหมือนฝอยขัดหม้อที่ไปอยู่กลางศีรษะ ริมฝีปากแดง เสื้อผ้าก็ผ่าโน่นแหวกนี่ ธมกานต์แทบจะอดกลั้นความโกรธเอาไว้แทบไม่อยู่แต่เมื่อมานึกว่าถ้าแสดงความโกรธออกไปหญิงสาวต้องได้ใจว่าแกล้งสำเร็จจึงตีหน้าเรียบสนิท

“คุณแน่มากที่แต่งตัวได้ขนาดนี้ แม่ผมคงภูมิใจในตัวคุณมากที่มาเป็นตัวแทนท่านได้ดีเยี่ยม” 

ตรีรินทร์สะอึกก่อนนึกเสียใจที่ทำไปด้วยความคึกคะนองแต่ไม่ได้นึกถึงผลที่จะตามมา ช่างภาพบางคนที่ผ่านมาก็เริ่มเก็บภาพไปเรื่อยๆ 

“ฉันแต่งตัวไม่เหมาะสมใช่ไหมงั้นฉันกลับล่ะ” ตรีรินทร์ก้าวเท้า เตรียมตัวจะกลับ 

“ใครบอกจะให้คุณกลับ ละครยังเพิ่งจะเริ่มเล่นต่อให้จบสิคนสวย มานี่ มากับผม ไหนๆ คุณก็กล้าที่จะแต่งแล้ว กล้าให้ตลอดสิตรีรินทร์” ธมกานต์กระซิบข้างๆ เพราะคนที่ผ่านไปผ่านมาเริ่มมองที่เห็นหญิงสาวแต่งตัวแปลกประหลาดกว่าผู้หญิงที่มาในงาน ผู้หญิงคนอื่นล้วนแล้วแต่งกายดูเรียบหรูทั้งนั้น

ตรีรินทร์รู้สึกประหม่าและเขินอายกับสายตาคนรอบข้างที่มองเธอเหมือนกับตัวประหลาด 

“ไปกันเถอะ สายมากแล้ว” ธมกานต์รุนหลังให้หญิงสาวเดินไปข้างหน้า 

“ฉันอยากกลับบ้าน” หญิงสาวกล่าวเสียงอ่อย 

“กลับไม่ได้ จนกว่าจะเสร็จงานของคุณ” 

ธมกานต์ทั้งจูง ทั้งลากให้หญิงสาวเดินตามเข้าไปบริเวณงาน เมื่อชายหนุ่มจูงมือหญิงสาวเข้างาน ทั้งช่างภาพและนักข่าวก็วิ่งกรูเข้ามาตรีรินทร์อยากจะเป็นลมแทนที่ชายหนุ่มข้างตัวจะอาย กลับเป็นเธอเองที่อายจนรู้สึกเหมือนไม่มีพื้นที่จะเดิน ในระหว่างที่หญิงสาวกำลังอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนีแต่กลับมีมือมาสอดรอบเอวพร้อมกับเสียงกระซิบว่า 

“ยิ้มหวานๆเชิดหน้าไว้กล้าให้เหมือนกลับที่คุณกล้าจะแกล้งผมแค่แป๊บเดียวเดี๋ยวก็เสร็จ” 

ตรีรินทร์รู้สึกอุ่นใจแล้วมีกำลังใจขึ้นมากพร้อมกับยิ้มหวานสู้กล้อง

“ทีหลังอย่าใช้วิธีนี้มาแกล้งผมอีกเพราะคุณนั่นแหละที่เสีย ไม่ใช่ผม” 

ตรีรินทร์เงียบอย่างสำนึกถึงความคึกคะนองของตน 

“พรุ่งนี้เจอกันที่บริษัทสิบโมงเช้า อย่าสาย” 

“ค่ะ เจ้านาย” ตรีรินทร์กระแทกเสียงตอบรับคำสั่ง

บ้านสมุทรพงษ์ 

คุณนายสมรมารดาของนางแบบสาวโยนหนังสือพิมพ์เข้าที่กลางตัวของบุตรสาว 

“ยัยจี้ดูสิมัวแต่ไปช้อปปิ้งฮ่องกง ดูแฟนแกสิควงสาวใหม่ไปเปิดตัวงานใหญ่ของบริษัทเลย ดูสิกอดกันกลม” 

“ไหนแม่” จามิกาหายง่วงทันที มองเห็นภาพพร้อมกับกรี๊ดเต็มเสียงอย่างโหยหวน 

“กานต์หนอกานต์ มีคนใหม่นี่เอง ชวนไปฮ่องกงถึงไม่ไปด้วย” จามิกาหรือจี จี้ต่อว่าอย่างสุดแค้นมือขยำหนังสือพิมพ์ แววตาวาวระยับเหมือนแม่เสือที่พร้อมจะตะครุบเหยื่อ 

“ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าแกเป็นใครนังหน้าด้าน กล้ามาฉกของรักของฉันเหรอรู้จักจีจี้น้อยไป” 

“จะทำอะไรก็รีบๆ ทำ แบงค์ยื่นโนติสมาแล้ว อีกไม่นานเราก็จะไม่มีแม้แต่บ้านจะคุ้มกะลาหัว” คุณนายสมรกล่าว 

“รู้แล้วน่าแม่บ่นอยู่ได้ เบื่อจะตายอยู่แล้ว” 

จามิกาลุกขึ้นจากที่นอนพร้อมกับเดินเข้าห้องน้ำอย่างหัวเสีย