บทที่ 01 หุ้นส่วนไร้หัวใจ [4]

คล้อยหลังพวกเขาเธอจึงปล่อยแขนภากรออก ก้าวถอยออกมาเพื่อเว้นระยะห่าง เงยหน้าขึ้นมองเขาพลางถอนหายใจ แต่กลับถูกเขามองด้วยสายตาประเมินความคิดในทันที

“เรื่องน้องสาวคุณ ฉันเป็นกำลังใจให้ก็แล้วกันนะคะ” เธอถือโอกาสพูดก่อน

“ผมไม่ใช่คนที่คุณจะมาล้อเล่นด้วย”

“ฉันก็ไม่ได้กำลังล้อเล่นนี่คะ” เธอแสดงจริตจะกร้านต่อหน้าเขา ทั้งรอยยิ้มและสายตา ตั้งใจจะจู่โจมเขาอย่างเปิดเผย “ถ้าสิ่งที่คุณต้องการคือทำให้มันเจ็บปวด ฉันช่วยคุณได้”

โบราณว่าศัตรูของศัตรูคือมิตร ดังนั้นในเมื่อเป้าหมายของเธอและเขาคือการแก้แค้นปัตถ์พงษ์ เธอจะถือว่าเขาเป็นพวกเดียวกัน

“คุณมีความแค้นกับมันมากเท่าไร ฉันมีมากกว่า อยากให้ช่วยอะไรก็บอกแล้วกันค่ะ”

สายตาของเขาดูไม่ไว้ใจเธอสักเท่าไร แต่สิ่งที่เธอต้องการจากเขา ก็ไม่ใช่ความไว้ใจสักหน่อย

“เออ โคตรเนี้ยบ วันไหนเขาเข้าบริษัทนะ ขนหัวลุกกันทั้งแผนก”

คำพูดของกันตพงษ์แวบเข้ามาหนึ่งประโยค

“ไปคุยกับผมที่รถ”

น้ำเสียงออกคำสั่งของเขาทำเธอหัวใจเต้นแรง สายตาที่ดูลึกลับน่าค้นหา แต่ไม่ถึงกับทำให้เธอหวั่นไหว

“ขอโทษนะคะ ฉันว่าคุณน่าจะเข้าใจอะไรผิด” เธอยิ้มให้เขาพลางยกมือขึ้นกอดอก “ฉันมาเพื่อเป็นหุ้นส่วนความแค้น ไม่ได้มาเป็นลูกจ้างคุณ เฮ้ย”

แต่ไม่ทันตั้งตัวก็ต้องก้าวเท้าถอยหลังจนแผ่นหลังแนบไปกับผนังเพราะเขาก้าวเข้ามาประชิดตัวทันที

ดีที่หัวของเธอไม่กระแทกเพราะเขายกมือขึ้นมารองเอาไว้ได้ทัน แม่นเหมือนจับวาง ร้ายกาจจนน่าตกใจ

“บังเอิญว่าผมไม่เปิดรับหุ้นส่วน” เขาเน้นเสียงเข้ม ก่อนจะใช้สายตาอันตรายคู่นั้นมองลงต่ำจนเธอรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั่วร่างกาย

“แต่เป็นคุณที่พยายามเสนอตัวมาเอง”

“งั้นเหรอคะ”

แม้จะใจเต้นแรง แต่เธอก็รีบยื่นหน้าเข้าสู้ ปลายจมูกของเธอชนกับปลายจมูกของเขาพอดี เขาผงะไปเล็กน้อย นับเป็นโอกาสที่เธอต้องรีบคว้า

ผู้ชายที่ครองตัวเป็นโสดท่ามกลางผู้หญิงที่พร้อมจะเสนอตัวให้นี่ต้องถือศีลกี่ข้อกัน ถึงเขาจะดูสุขุมเยือกเย็น แต่ยืนใกล้ขนาดนี้ อย่างไรเธอก็ได้ยินเสียงหัวใจของเขาที่กำลังเต้นแรงอยู่ดี

“คุณอยากได้ตัวฉันงั้นเหรอคะคุณภากร”

ยิ่งรู้ว่าเขาประหม่า เธอก็ยิ่งต้องงัดมารยาทั้งหมดที่มีในตัวออกมาใช้ มองเขาด้วยสายตายั่วยวนและต้องการจะเอาชนะ ให้เขายิ่งอยากเอาชนะเหมือนกัน

“คุณไม่ใช่คนแรกที่มาเสนอตัวให้ผม”

น้ำเสียงของเขาเยือกเย็นจนเธอหนาวสั่นข้างใน แต่ในเวลานี้แบบนี้ หากเธอถอยก็เสียงเชิงแย่

เธอกรีดยิ้มพลางยกมือขึ้นวางลงบนหน้าอกของเขา เห็นเขาหลุบสายตาลงต่ำมองไปที่มือของเธอ ที่กำลังลูบลงไปตามสาบเสื้อของเขาเรื่อยๆ ก่อนจะหยุดอยู่ที่หน้าท้องของเขาที่แม้จะมีเนื้อผ้ากั้นอยู่ แต่ก็รู้สึกได้ถึงลอนที่แข็งแรง ทำเธอรู้สึกมวลท้อง

“แต่เหมือนฉันจะเป็นคนแรกที่มีบางอย่างที่คุณต้องการ”

ความแค้นต่อปัตถ์พงษ์คือสิ่งที่เธอกับเขามีเหมือนกัน

“ถ้าคุณจะปฏิเสธก็ไม่เป็นไรค่ะ ฉัน...อื้อออ”

สองตาของคาริสาเบิกโพลงมือภากรทาบริมฝีปากลงปิดปากเธอเอาไว้เสียแนบแน่น ดูดรุนแรงจนเธอแสบร้อนไปทั้งริมฝีปาก จังหวะที่เธอเผยอปากเพียงเล็กน้อย เขาก็สอดปลายลิ้นเข้ามากวาดต้อนไปทั่ว ดูดลิ้นของเธอหนักหน่วงเหมือนอยากจะกลืนลงคอ

เธอรู้สึกหูอื้อตาลาย สองมือที่ตั้งใจจะยกขึ้นผลักเขาออกไป กลับกลายเป็นขยุ้มเสื้อของเขาเอาไว้จนติดมือ

สภาพเธอหลังจากที่เขาละริมฝีปากออกไม่น่าจะต่างจากปัตถ์พงษ์มากนัก เพราะเธอรู้สึกว่าตัวเองหอบหายใจถี่เหมือนคนกำลังจะขาดอากาศหายใจตายอย่างไรอย่างนั้น

“ก็มี” เขาพูดสั้นๆ เอาแต่จ้องเธอที่ยังคงยืนหอบหายใจอยู่ตรงหน้า ยกมือขึ้นสัมผัสปลายคางของเธออย่างอ่อนโยนราวกับเป็นคนละคนกับที่จูบเธออย่างป่าเถื่อนเมื่อครู่ หนำซ้ำยังใช้ปลายนิ้วเช็ดสีลิปสติกรอบริมฝีปากของเธออย่างใจเย็น

“คุณเป็นของผม ผมเป็นของคุณ นั่นคือข้อตกลงของเรา”

“ทำไมคุณต้องเป็นของฉัน” คาริสาแสร้งถาม แต่เขากลับมองเธอด้วยสายตาเหมือนไม่เข้าใจ

“คุณอยากได้ฉันไม่แปลก เพราะฉันรู้ว่านั่นคือการทำให้ปัตถ์พงษ์รู้สึกเหมือนถูกเหยียบหน้า แต่ไม่ได้หมายความว่าฉันอยากได้คุณสักหน่อย”

ภากรหรี่ตามองเธออีกรอบ

“คุณต้องใช้ฉันเป็นเครื่องมือ แต่ฉันไม่จำเป็นต้องใช้คุณ เพราะไม่ว่าฉันจะนอนกับใคร ก็ทำให้ไอ้ปัตถ์พงษ์มันเป็นบ้าได้ทั้งนั้น”

คำพูดของเธอทำให้สายตาของเขาวาววับขึ้น ยืนนิ่งไปชั่วขณะหนึ่งก่อนจะค่อยๆ ยืดลำตัวขึ้นตรงเต็มความสูง

“แต่ผมมีบางอย่างที่คุณต้องการ” เขายิ้มมุมปาก ก่อนจะยกมือขึ้นเล็กน้อยแล้วสะบัดปลายมือสองสามที

คาริสายิ้มอย่างพอใจ ท่าทางนิ่งๆ แต่เขามีกวนประสาทอยู่พอตัว

“เดี๋ยวฉันตามไปที่รถค่ะ”

คำตอบของเธอทำให้สายตาของเขาดูพึงพอใจขึ้นเหมือนกัน