ตอนที่ 13

“คุณย่าขา... หยา... หยาไม่ต้องการความรับผิดชอบจากคุณแม็ก... คุณย่าเลิกคำสั่งเถอะนะคะ”

ปั้นหยานั่งร้องไห้อยู่กับพื้น และซบหน้าลงกับตักของคุณย่าวารี น้ำตาไหลรินอาบแก้ม

“หยา... ฟังย่านะ” คุณย่าวารียกมือขึ้นลูบศีรษะของปั้นหยาอย่างแสนเวทนา “เรื่องที่เกิดขึ้นมันทำให้หยาเสื่อมเสียเกียรติ ยังไงคุณหมอแม็กซิมัสก็ต้องรับผิดชอบด้วยการแต่งงานกับหยา”

“แต่คุณแม็กกับน้องอันเป็นคนรักกันนะคะ หยาไม่อยากถูกตราหน้าว่าแย่งคนรักของน้อง...” หล่อนสะอื้นไห้อย่างน่าเวทนา หัวใจปวดร้าวทรมานเหลือเกิน

“แม่อันน่ะ หัวหกก้นขวิดมานักต่อนักแล้ว ไม่ใช่สาวบริสุทธิ์อย่างหยานะลูก”

“แต่เขาสองคนรักกัน หยาไม่...”

“คุณหมอแม็กซิมัสควรจะได้ผู้หญิงที่ดีกว่าแม่อัน และผู้หญิงคนนั้นก็คือหยาไงลูก”

คุณย่าวารีรู้ว่าตัวเองอาจจะลำเอียงรักหลานสองคนไม่เท่ากัน แต่อันนาเป็นคนไม่ดี และจิตใจโหดร้าย หล่อนเป็นห่วงปั้นหยา

“แต่คุณแม็กเกลียดหยา...”

“คุณหมอแม็กแค่เข้าใจในตัวของหยาผิด ถ้าได้อยู่ด้วยกัน เขาจะต้องได้เห็น และได้รู้ว่าหยาเป็นเด็กดีแค่ไหน และเขาก็จะรักหยาของย่าได้ไม่ยาก”

หล่อนเคยได้ยินมากับหู ตอนที่อันนาใส่ไฟปั้นหยาให้กับแม็กซิมัส แต่หล่อนก็ได้แต่เก็บเงียบเอาไว้ในใจ

“คุณแม็กไม่ทางรักหยาได้หรอกค่ะ”

เพราะเขาขยะแขยงเกลียดชังหล่อนยังกับกิ้งกือไส้เดือน

“เชื่อย่าเถอะนะหยา ย่าอาบน้ำร้อนมาก่อน ไม่มีทางมองพลาดหรอก”

“แต่หยา... ไม่อยากทำร้ายใคร” ปั้นหยาพูดคำเดิมออกมาด้วยน้ำเสียงเจือสะอื้น

“แค่ปีเดียวนะหยา หากครบหนึ่งปีแล้วคุณหมอแม็กซิมัสยังจะขอหย่ากับหยาของย่าอยู่ ย่าก็ยินดีที่จะให้หยากับคุณหมอแม็กซิมัสหย่าขาดจากกัน”

“มันนานเกินไปค่ะคุณย่า หยากลัว...”

“ทำเพื่อย่านะหยา... แต่งงานกับคุณหมอแม็กซิมัสเถอะ เพราะหยากับคุณหมอมีความสัมพันธ์กันแล้ว”

ปั้นหยาทำได้แค่ร้องไห้ออกมาเท่านั้น เพราะรู้ดีว่าคุณย่าวารีไม่มีทางเปลี่ยนใจอีกแล้ว

“เฮ้ย เหล้านะโว้ยไม่ใช่น้ำเปล่า เบาๆ”

เคลวินเตือนเพื่อนซี้เสียงดังลั่น เพราะตกใจที่เห็นแม็กซิมัสดื่มแอลกอฮอล์หนักอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

“เครียดโว้ย”

“เรื่องอะไรของนายวะ”

เคลวินมองหน้าที่เคร่งเครียดของแม็กซิมัสด้วยความแปลกประหลาดใจ

“หรือว่าทะเลาะกับน้องอันนาคนงามมาล่ะ”

คนที่เพิ่งเทเหล้าใส่ปากไปอึกใหญ่ หันขวับมาจ้องหน้าเคลวิน ก่อนจะตอบออกมาเสียงกระด้างน่ากลัว

“ปั้นหยา”

“ปั้นหยา?” เคลวินทวนคำพูดของเพื่อน “ใช่ ญาติผู้พี่ของน้องอันนาแฟนนายหรือเปล่าวะ ที่บอกว่าจ้องจะกินนายตลอดเวลาน่ะ”

“ถูกต้อง”

“เฮ้ย... อย่าบอกนะว่านายถูกแม่นี่กินตับไปแล้ว” เคลวินเดาได้ถูกเป๋งเลยทีเดียว และนั่นก็ยิ่งสร้างริ้วรอยความเดือดดาลบนใบหน้าหล่อลากไส้ของแม็กซิมัสยิ่งขึ้น

“แม่นั่นเอายาปลุกเซ็กซ์ให้ฉันกิน แล้วก็เข้ามาอ่อยฉัน จนเกิดเรื่องน่าขยะแขยงนี้ขึ้น”

“อ้าว... แล้วน้องอันนาของนายหายไปไหนล่ะ ทำไมปล่อยให้ปั้นหยามาอ่อยนาย แล้วเอานายขึ้นเตียงได้”

“อันนาถูกเพื่อนตามออกไปนอกบ้าน ซึ่งฉันมั่นใจว่ามันก็ต้องเป็นหนึ่งในแผนการของผู้หญิงแพศยาคนนั้น”

เคลวินเบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ “ไม่น่าเชื่อเลยว่าผู้หญิงคนนั้นจะวางแผนได้แยบยลขนาดนี้ แล้วนายทำไงต่อ เอาเงินฟาดหัวไปใช่ไหม”

ดวงตาสีเขียวจัดที่ตอนนี้ลุกเป็นไฟของแม็กซิมัสละจากแก้วเหล้าขึ้นไปมองสบตากับเคลวิน

“ถ้าเอาเงินฟาดหัวได้ ฉันคงไม่ต้องมานั่งเครียดแบบนี้หรอก”

“ทำไมล่ะ หรือว่าแม่นั่นต้องการให้นายฟาดหล่อนซ้ำอีก”

“คุณย่าของเธอมาเห็นเข้าพอดี และบังคับให้ฉันรับผิดชอบด้วยการแต่งงาน”

“พระเจ้า! แต่งงานเลยหรือ”

เหล้าในแก้วใสถูกกรอกใส่ปากของแม็กซิมัสจนหมด เขากระแทกแก้วกับโต๊ะแรงๆ เพื่อระบายโทสะ

“ใช่ ฉันปฏิเสธไปแล้ว แต่คุณย่าไม่ยอม แถมยังขู่อีกว่าถ้าฉันไม่รับผิดชอบปั้นหยาด้วยการแต่งงาน เธอจะไม่ยอมให้ฉันไปเหยียบที่บ้านนั้นอีก แต่นายก็รู้ใช่ไหมว่าฉันรักอันนา ฉันต้องไปหาอันนาที่นั่น”

“แล้วนี่นายจะทำยังไงไอ้แม็ก” เคลวินฟังแล้วก็เครียดแทนเลยทีเดียว

“ฉันตอบตกลงไปแล้ว”

น้ำเสียงของแม็กซิมัสกระด้างน่ากลัวมากจนเคลวินยังอดขนลุกไม่ได้เลย

“อ้าว แล้วอย่างนี้น้องอันนาของนายไม่อกแตกตายหรือ”

“ฉันคุยกับอันนาแล้ว แค่ปีเดียวเท่านั้น แล้วฉันก็จะหย่ากับปั้นหยา”

“แล้วน้องอันนายอมหรือ”

“แน่นอน อันนาต้องยอม เพราะถึงแม้ฉันจะแต่งงานกับผู้หญิงแพศยาคนนั้น แต่ความสัมพันธ์ของฉันกับอันนาก็จะเหมือนเดิม เราจะยังเป็นคนรักกันไม่เปลี่ยนแปลง”

“ถ้านายทำแบบนั้น เมียตามกฎหมายของนายไม่อกแตกตายหรือไอ้แม็ก”

แม็กซิมัสหัวเราะออกมาอย่างเลือดเย็น “นั่นแหละที่ฉันต้องการ”

“นี่นายหมายความว่า...”

“ผู้หญิงคนนั้นจะได้ซาตานในตัวของฉัน หล่อนจะต้องตกนรกทั้งเป็นตลอดหนึ่งปีต่อจากนี้”

“พระเจ้า... นายคงไม่ตบตีเมียหรอกนะ” เคลวินถามย้ำเสียงตื่นตกใจ

“ไม่... ฉันไม่ใช่ผู้ชายชอบใช้กำลัง แต่ฉันมีวิธีที่ดีเยี่ยม ที่จะทำให้ผู้หญิงคนนั้นตายทั้งเป็น”

เหล้าในมือของแม็กซิมัสถูกเทหายเข้าไปในลำคอแกร่งอีกครั้งและอีกครั้ง จนเจ้าตัวหน้าแดงก่ำเพราะความเมามาย

“ฉันเห็นใจนายว่ะ ไอ้แม็ก”

“ขอบใจ แต่นายไม่ต้องมาเห็นใจฉันหรอก เพราะเกมนี้ คนที่น่าเห็นใจคือแม่นั่นต่างหาก” น้ำเสียงของแม็กซิมัสน่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน “อ้อ แล้วนายช่วยกระจายข่าวบอกไอ้ชาร์ลกับไอ้อเล็กด้วยว่าฉันจะแต่งงาน”

“ได้ๆ เดี๋ยวฉันจัดการให้ ส่วนนายก็ทำใจร่มๆ เอาไว้นะ บางทีผู้หญิงคนนี้อาจจะเป็นคู่แท้ของนายก็ได้”

แม็กซิมัสไม่ได้โต้ตอบเพื่อนอีก นอกจากนั่งดื่มเหล้าเงียบๆ ดวงตาสีเขียวจัดเต็มไปด้วยไฟแห่งเคียดแค้นชิงชัง

คนที่กำลังนั่งร้องไห้อยู่บนเตียงนอนต้องรีบป้ายน้ำตาทิ้ง เมื่อเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือกรีดร้องขึ้น หล่อนเอื้อมมือไปหยิบเจ้าอุปกรณ์สื่อสารที่กำลังสั่นไหวขึ้นมามองหน้าจอ และก็พบว่าเป็นสายของไตรทศ รุ่นพี่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยนั่นเอง

ไตรทศเคยตามจีบหล่อน แต่หล่อนไม่ได้ตอบรับความรักของเขา เพราะตนเองแอบรักแม็กซิมัสจนหมดหัวใจ แต่กระนั้นไตรทศก็ไม่เคยที่จะละความพยายาม เขายังหมั่นที่จะโทรมาถามสารทุกข์สุกดิบของหล่อนสม่ำเสมอ

“สวัสดีค่ะพี่ไตร”

“น้องหยานอนหรือยังครับ พี่โทรมารบกวนหรือเปล่า”

น้ำเสียงของไตรทศเคร่งเครียดอย่างที่หล่อนไม่เคยได้ยินมาก่อนตั้งแต่รู้จักกับเขามา

“หยายังไม่ได้นอนค่ะ ว่าแต่พี่ไตรมีธุระสำคัญเหรอคะ”

“ครับ”

“เรื่องอะไรเอ่ย หรือว่าพี่ไตรกำลังจะแต่งงานคะ”

ปั้นหยาแซวออกไปเพราะต้องการจะปกปิดความทุกข์ของตนเองเอาไว้จากคู่สนทนา

“คนที่กำลังจะแต่งงานคือน้องหยาไม่ใช่หรือครับ”

“พี่ไตร?”

“พี่ขอโทษนะครับที่ต้องพูดออกไปตรงๆ แต่พี่... พี่เสียใจมากที่จู่ๆ น้องหยาก็จะแต่งงาน แถมน้องหยายังไม่คิดจะบอกพี่อีก”

น้ำเสียงตัดพ้อของไตรทศทำให้ปั้นหยาร้องไห้ออกมา หล่อนเดาไม่ได้ว่าใครเป็นคนบอกเรื่องนี้กับไตรทศ และก็ไม่ได้อยากรู้แม้แต่น้อย

“หยา... มีความจำเป็นค่ะพี่ไตร...”

“น้องหยาออกมาหาพี่ที่หน้ารั้วบ้านหน่อยได้ไหมครับ พี่... อยากเจอน้องหยาอีกสักครั้ง ก่อนที่น้องหยาจะมีเจ้าของ...”

“พี่ไตร... หยา...”

“ถ้าน้องหยาไม่สะดวก... ก็ไม่เป็นไรครับ งั้นพี่กลับก่อน”

“หยาสะดวกค่ะ พี่ไตรรอหยาสักครู่นะคะ”

น้ำเสียงของไตรทศเศร้าหมองมาก ทำให้ปั้นหยารู้สึกผิดเหลือเกิน

“ขอบคุณน้องหยามากนะครับ”

ปั้นหยาวางโทรศัพท์มือถือเอาไว้บนเตียง ก่อนจะรีบวิ่งออกจากห้องนอน และลงไปหาไตรทศที่หน้ารั้วบ้าน