บทที่ 1

ห้าปีหลังจากหย่ากัน ฉู่จือจิ้นได้พบกู้จินเหิงอีกครั้งที่วัดกู่จีหมิง

คู่เดทตั้งใจนัดเธอมาที่นี่โดยเฉพาะ ได้ยินว่าที่นี่มีผู้คนมาจุดธูปกราบไหว้กันอย่างล้นหลาม สามารถตัดวาสนาอันเลวร้ายและส่งเสริมวาสนาคู่ครองที่ดีได้

อีกฝ่ายเดินเข้าทุกวิหารที่ผ่าน ยกธูปสามดอกขึ้นสูงเหนือหว่างคิ้ว แล้วก้มกราบอย่างศรัทธา

ฉู่จือจิ้นเพียงยืนเงียบอยู่ข้างๆ หลุบตามองต่ำ สีหน้าเย็นชา ไม่รู้สึกอะไรแม้แต่น้อย

เธอเป็นจิตแพทย์อาวุโส ประสบการณ์การทำงานหลายปีทำให้เธอเป็นคนมีเหตุมีผล ประกอบกับประสบการณ์ในช่วงวัยรุ่น เธอไม่เคยเชื่อเรื่องเทพเจ้าและเวรกรรมใดๆ เป็นคนที่ยึดมั่นในลัทธิอเทวนิยมอย่างแน่วแน่

อาจเป็นเพราะผู้คนบนโลกนี้ทุกข์ทรมานเกินไป ถึงได้ฝากความหวังไว้กับควันธูปเพียงน้อยนิด ทว่าสิ่งที่ตกถึงพื้นก่อนหัวเข่ากลับเป็นหยาดน้ำตา

“คุณก็ไหว้สักหน่อยสิ แม่ผมบอกว่าต้องไหว้ด้วยกันสองคนถึงจะได้ผลนะ”

อีกฝ่ายยื่นธูปมาให้หนึ่งดอก ดูท่าทางแล้วคงปัดผ่านไปไม่ได้

ฉู่จือจิ้นลังเลอยู่สองวินาที ก่อนจะรับมา

เธอคุกเข่าลงบนเบาะรอง ทว่าเมื่อมองพระพุทธรูป หัวใจกลับเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ขณะที่กำลังจะปักธูปลงในกระถางธูป ควันสีเขียวเบื้องหน้าพระพุทธรูปพลันหมุนวน เธอเห็นกู้จินเหิงอุ้มเด็กคนหนึ่งเดินตรงมาเคียงข้างฉู่ฮั่ว

ฉู่ฮั่วเองก็ถือธูปเช่นกัน เธอยิ้มหวานพลางคิดจะคล้องแขนข้างที่ว่างอยู่ของกู้จินเหิง เด็กในอ้อมแขนก็ดิ้นไปมาพอดี กู้จินเหิงจึงยกมือไปประคองเขาตามสัญชาตญาณ ฉู่ฮั่วคล้องแขนเขาไม่สำเร็จ เลยได้แต่ตบศีรษะเด็กเบา ๆ พลางดุให้เขาอยู่นิ่ง ๆ อย่างเอ็นดู

ครอบครัวสามคน เป็นภาพที่ดูธรรมดาแต่กลับเผยให้เห็นความอบอุ่นอย่างล้นเหลือ

ฉู่จือจิ้นชะงักไปในทันที จนตอนที่คู่เดทเรียกให้เธอลุกขึ้น เธอก็ยังไม่ตอบกลับใด ๆ

กู้จินเหิงเปลี่ยนไปจากตอนที่ยังเป็นสามีภรรยากับเธอมาก เขาเป็นคนสุขุมและดูเป็นผู้ใหญ่มาโดยตลอด เหมือนหุ่นยนต์หน้าตายที่มีสีหน้าเพียงแบบเดียว ทว่าตอนนี้กลับมีความพึงพอใจจาง ๆ ที่แทบสังเกตไม่เห็นอยู่บนใบหน้า รวมทั้งความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย หรือเรียกง่ายๆ ว่า ‘ความมีชีวิตชีวา’ ส่วนฉู่ฮั่วยังคงสูงส่งและโดดเด่น ใบหน้างดงามดุจดอกท้อ มองปราดเดียวก็รู้ว่าได้รับการทะนุถนอมมาเป็นอย่างดี

เด็กชายตัวน้อยในอ้อมแขนกู้จินเหิงหน้าตาน่ารักราวตุ๊กตา ร่าเริงสดใส ถอดแบบมาจากฉู่ฮั่วแทบทุกกระเบียดนิ้ว

ตอนถูกหย่าสายฟ้าฟาดเมื่อห้าปีก่อน ฉู่จือจิ้นถึงได้รู้ว่าที่แท้กู้จินเหิงแต่งงานกับเธอก็เพียงเพราะต้องการประชดรักแท้ของเขาเท่านั้น

กู้จินเหิงนอกใจระหว่างแต่งงาน ซ้ำยังมีลูกกับรักแท้ ต่อมาเพียงเพราะฉู่ฮั่วพูดลอย ๆ ประโยคหนึ่งว่า “คนที่พรากคู่รักออกจากกัน ทำให้ทุกคนต้องทุกข์ทรมาน มีสิทธิ์อะไรมาเป็นจิตแพทย์?”

กู้จินเหิงก็ใช้อิทธิพลและเส้นสายไล่เธอที่กำลังจะได้เลื่อนตำแหน่งเป็นหัวหน้าแผนกจิตเวชออกจากงาน อีกทั้งยังยกโอกาสไปแลกเปลี่ยนที่โรงพยาบาลจิตเวชมู่เฉิง ซึ่งเป็นโรงพยาบาลชั้นนำระดับโลกที่เธอได้มาด้วยความยากลำบากให้กับฉู่ฮั่วที่ไม่ใช่จิตแพทย์ เพียงเพื่อช่วยให้ฉู่ฮั่วได้พบกับดร.ไป๋ ผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยาเพื่อคลายปมในใจ

ฉู่ฮั่วเป็นนักเปียโนชื่อดัง แฟนคลับของเธอก็เกลียดชังฉู่จือจิ้นเช่นกัน ครั้งหนึ่งถึงขั้นขุดคุ้ยข้อมูลส่วนตัว รุมด่าทอทางอินเทอร์เน็ต กระทั่งไปดักหน้าประตูและสาดสีใส่

ทั้งหน้าที่การงานและชีวิตถูกทำลายไปพร้อมกัน เธอที่จมอยู่กับความสิ้นหวังป่วยเป็นโรคเครียดหลังเผชิญเหตุการณ์รุนแรงอย่างหนัก จนถึงทุกวันนี้เธอก็ยังไม่กล้าหวนกลับไปนึกถึงช่วงเวลาอันมืดมนในตอนนั้น...

อดีตสามีแบบนี้ก็ควรทำเหมือนเขาตายไปแล้ว

ใบหน้าฉู่จือจิ้นเย็นยะเยือกราวสายน้ำ เธอคิดจะหันหนีและทำเป็นไม่เห็น ทว่ากู้จินเหิงกลับเหมือนสัมผัสได้ ดวงตาดำขลับคมกริบราวเหยี่ยวกวาดมองมา สายตาของทั้งสองประสานกัน ต่างฝ่ายต่างชะงักไป

“พ่อมองอะไรอยู่เหรอ?”

เมื่อเห็นเขาหยุดกะทันหัน กู้อวี๋อวี๋ในอ้อมแขนก็หันมองไปรอบ ๆ ด้วยความสงสัย กู้จินเหิงไม่ได้ตอบ เพียงวางเขาลงบนพื้นเท่านั้น

ตอนยืดตัวขึ้น เขาเห็นฉู่ฮั่วกำลังจ้องฉู่จือจิ้นอย่างระแวดระวังด้วยใบหน้าซีดขาว เขาจึงขยับไปยืนบังสายตาฉู่ฮั่วตามสัญชาตญาณ

ผู้มาสักการะด้านหลังเร่งเร้า ฉู่จือจิ้นลุกจากเบาะรอง ก่อนจะปักธูปลงในกระถางอย่างขอไปที แล้วหันหลังเดินออกจากวิหารไปพร้อมคู่เดทด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

ฉู่ฮั่ว น้องสาวของเธอในนาม และเป็นลูกสาวตัวปลอมที่ตระกูลฉู่เลี้ยงดูมาหลายปี

หกปีก่อน ฉู่จือจิ้นบังเอิญพบว่ากรุ๊ปเลือดของตัวเองไม่ตรงกับพ่อแม่ และผลตรวจดีเอ็นเอก็ยืนยันข้อสันนิษฐานของเธอเช่นกัน

ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะออกตามหาครอบครัว ตระกูลฉู่กลับเป็นฝ่ายตามหาเธอเจอก่อน พวกเขาบอกว่าตอนนั้นคุณนายฉู่ไปตรวจงานที่ไซต์ก่อสร้างแล้วเกิดเจ็บท้องคลอด จึงจำเป็นต้องคลอดในสถานพยาบาลใกล้ ๆ ไม่คิดว่าพยาบาลจะทำพลาด อุ้มเด็กสลับตัวกัน พวกเขาเองก็เพิ่งพบปัญหาเรื่องกรุ๊ปเลือดในปีนี้ จึงแอบตามหามาโดยตลอด

เดิมทีตระกูลฉู่คิดจะเก็บลูกสาวทั้งสองคนไว้ อย่างมากก็แค่ให้เงินอีกฝ่ายก้อนหนึ่ง แต่ครอบครัวทางนั้นกลับยืนกรานว่าจะรับลูกสาวแท้ ๆ กลับไป ดังนั้นเพียงชั่วข้ามคืน ฉู่จือจิ้นก็เปลี่ยนพ่อแม่ ไม่นานก็มีคู่หมั้นจากการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์เพิ่มมาอีกหนึ่งคน นั่นก็คือกู้จินเหิง

ตระกูลฉู่กับตระกูลกู้เป็นเพื่อนเก่าเพื่อนแก่กัน เมื่อยี่สิบปีก่อนก็ตกลงเรื่องแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ไว้แล้ว ทั้งสองตระกูลร่วมลงทุนในโครงการใหญ่หลายแห่ง นอกจากผลประโยชน์จะเกี่ยวพันกันอย่างลึกซึ้งแล้ว ยังได้ยินว่าคนรุ่นก่อนติดหนี้บุญคุณกันอยู่ ดังนั้นฉู่จือจิ้นจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องแต่งงาน

แต่ในสายตาของฉู่ฮั่ว เธอคือผู้บุกรุกจากภายนอก ไม่เพียงแต่แย่งพ่อแม่ที่รักและเอ็นดูเธอไปเท่านั้น แต่ยังแย่งคู่หมั้นที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กไปอีกด้วย

หลังจากเธอกับกู้จินเหิงแต่งงานกัน ฉู่ฮั่วเสียใจจนพักงาน ไปใช้ชีวิตปล่อยตัวอยู่ต่างประเทศ เล่นกีฬาเอ็กซ์ตรีมสารพัดอย่าง ได้ยินว่าครั้งหนึ่งเกือบตกจนแขนหักและทำลายอนาคตในวงการ หลังจากกู้จินเหิงทั้งง้อทั้งเกลี้ยกล่อมให้กลับมา เธอก็มาคุกเข่าร้องไห้อยู่ตรงหน้าฉู่จือจิ้น บอกว่าตัวเองท้องลูกของกู้จินเหิง ขอให้เธอปล่อยกู้จินเหิงไป และช่วยให้พวกเขาได้สมหวัง

ตอนนี้ชีวิตเพิ่งจะกลับมาเข้าที่เข้าทางด้วยความยากลำบาก เป็นเรื่องปกติอย่างยิ่งที่ฉู่ฮั่วจะระแวดระวังเธอ

ไม่คิดเลยว่าฉู่ฮั่วจะตามออกมา

“พี่จือจิ่น บังเอิญจังเลย พี่ก็มาขอพรให้ปลอดภัยเหมือนกันเหรอ?”

เสียงดังมาจากด้านหลัง ฉู่จือจิ้นชะงัก สุดท้ายก็หยุดฝีเท้า “อืม”

ฉู่ฮั่วกลับมาเป็นปกติแล้ว มือหนึ่งจับกู้อวี๋อวี๋ อีกมือคล้องแขนกู้จินเหิง เธอยิ้มอย่างมีความสุขเจิดจ้า “เวลาผ่านไปเร็วจริงๆ พริบตาเดียวพวกเราก็ไม่ได้เจอกันห้าปีแล้วใช่ไหม? ไม่คิดเลยว่าพอกลับประเทศมาก็จะได้เจอพี่ ตอนก่อนจะไปต่างประเทศ จินเหิงเคยมาขอพรที่นี่ให้ฉันคลอดลูกอย่างปลอดภัย วันนี้พวกเรามาแก้บนน่ะ”

ฉู่จือจิ้นมองแขนของกู้จินเหิงที่ถูกคล้องไว้ ก่อนจะเลื่อนต่ำลงไปเห็นลูกประคำที่ห้อยอยู่บริเวณข้อมือของชายหนุ่ม

ในความทรงจำ กู้จินเหิงก็ไม่เคยเชื่อเรื่องพวกนี้เช่นกัน เขาเป็นคนเคร่งครัดและยึดกฎระเบียบมาโดยตลอด เขาเชื่อเพียงตัวเองในทุก ๆ เรื่อง เธอจินตนาการไม่ออกเลยว่าคนที่ยึดเหตุผลเหนือสิ่งอื่นใดแบบนี้ หากคุกเข่าอยู่หน้าพระเป็นเวลานาน ประนมมืออธิษฐานให้คนรักอย่างศรัทธา จะมีสภาพเป็นยังไง

“อย่างนั้นเหรอ?” ฉู่จือจิ้นได้สติ ก่อนจะเอ่ยอย่างสุภาพ “งั้นก็ยินดีด้วยนะ”

เห็นได้ชัดว่าฉู่ฮั่วพอใจกับปฏิกิริยาของเธอ

จากนั้นเธอก็มองชายหนุ่มข้างฉู่จือจิ้นอย่างสงสัย “พี่คะ นี่คือ...แฟนของพี่เหรอ?”

ตอนที่ได้ยินประโยคนี้ ใบหน้ากู้จินเหิงเย็นจัด เขาเหลือบมองฉู่จือจิ้นอย่างเฉยชา หลังจากไม่ได้พบกันหลายปี ใบหน้าที่งดงามประณีตของหญิงสาวยังคงเย็นชาและดื้อรั้นเหมือนเดิม ความรู้สึกห่างเหินยิ่งชัดเจนกว่าห้าปีก่อน เขาหยุดมองเพียงหนึ่งวินาที ก่อนจะละสายตากลับ

ภายในวัดที่ผู้คนเดินขวักไขว่ พื้นที่เล็กๆ ที่พวกเขายืนอยู่กลับอบอวลด้วยบรรยากาศประหลาด แม้แต่คู่เดทก็ยังสัมผัสได้

“คุณฉู่ครับ?”

ชายหนุ่มหันมามองเธอเป็นเชิงถาม

ฉู่จือจิ้นเอ่ยตามตรงโดยไม่ได้ปิดบังว่า “เพื่อนแนะนำมา ตอนนี้ยังอยู่ในช่วงทำความรู้จักกัน พวกเรายังมีธุระ ขอตัวก่อนนะคะ”

จากนั้นฉู่จือจิ้นก็เดินจากไปเคียงข้างชายหนุ่ม

กู้จินเหิงจ้องแผ่นหลังของทั้งสอง คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อยจนแทบไม่สังเกตเห็น พอหันหน้ากลับมา เขาก็สบเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความน้อยใจของฉู่ฮั่ว

สีหน้าฉู่ฮั่วดูเปราะบาง เธอใช้สองมือคล้องแขนท่อนล่างของเขาไว้แล้วถามเสียงเบา “จิ่นเหิง คุณ...ยังคิดถึงพี่อยู่เหรอ?”

“พูดจาเหลวไหลอะไร?”

กู้จินเหิงดึงแขนกลับอย่างจนใจ ก่อนจะโน้มตัวลงไปอุ้มกู้อวี๋อวี๋ “แก้บนเสร็จแล้วฉันจะพาเธอกลับไปบ้านแม่”

ฉู่ฮั่วยิ้มแย้มอย่างดีใจ ก่อนจะเดินตามกู้จินเหิงเข้าไปในวิหาร

……

ฤดูหนาวของจินหลิงทั้งชื้นและหนาวเย็นจนเข้ากระดูก ลมหนาวระลอกหนึ่งพัดผ่าน ฉู่จือจิ้นจึงรวบเสื้อโค้ตบนตัวให้แน่นขึ้น

“ไปกินข้าวด้วยกันไหม? แม่ผมอยากวิดีโอคอลเห็นหน้าคุณสักหน่อย”

ครอบครัวฝ่ายชายทำธุรกิจอุปกรณ์การแพทย์ เมื่อเห็นว่าเธอรูปร่างหน้าตาโดดเด่น วางตัวเหมาะสม ทั้งยังเปิดคลินิกให้คำปรึกษาด้านจิตวิทยาของตัวเอง จึงคิดว่าทั้งคู่เหมาะสมกันมาก

เธอส่ายหน้า ก่อนจะถอยหลังหนึ่งก้าว “คุณฟาง คนที่แนะนำอาจจะยังบอกรายละเอียดไม่หมด ฉันเคยแต่งงานและหย่ามาแล้ว ตอนนี้อยู่คนเดียว แล้วยังเลี้ยงลูกด้วยตัวเอง ฉันคงไม่รบกวนเวลาคุณแล้วค่ะ”

ชายหนุ่มชะงักไป สีหน้าสุภาพตามมารยาทพลันแข็งค้าง

ครู่ต่อมา เขาก็รักษามารยาทไว้ไม่อยู่ เดินโทรศัพท์ด่าทอ ก่อนจะจากไปอย่างหัวเสียด้วยสีหน้าย่ำแย่