บทที่ 13 ไม่สนใจกันเลย นอกจากแฟนเก่า

บทที่ 13 ไม่สนใจกันเลย นอกจากแฟนเก่า

ตอนแรกพกความมั่นใจมาเต็มร้อย แต่ตอนนี้เหลือเกือบศูนย์ ไม่น่าเลย ไม่น่ามาตั้งแต่เเรก รู้สึกเริ่มประหม่าเพราะเห็นคนเยอะมากและแน่นอนว่าแต่ละคนแต่งตัวมาสวยๆ กันทั้งนั้น ชุดเดรสมาพร้อมรองเท้าคัทชูไม่ก็ส้นสูง มองยังไงก็เข้ากับชุด พอมองมายังตัวเองรู้สึกประหม่ามาก ไม่ค่อยมั่นใจ แต่ก็พยายามยิ้มเข้าไว้

หึก! อย่าคิดว่าตัวเองจะได้ฉายเดี่ยวเลยนะ ตอนแรกว่าจะต่างคนต่างเดินแต่ฉันจะเป็นที่น่าจับตามองที่สุดแน่ๆด้วยเพราะชุดที่ใส่มามันแตกต่างจากคนอื่นแล้ว

คิดได้ดังนั้น ก็เดินไปชิดใกล้พี่ฉัตร พร้อมเอามือคล้องแขน พี่เขาสะดุ้งเล็กน้อยเพราะตอนนั้นน่าจะเหม่อลอยถึงแฟนเก่าละมั้ง!! น่ามันไส้เนอะ เลิกกันแล้วยังจะติดต่อกันอีกเหรอ!? ยังจะเป็นเพื่อนกันได้เนอะ!!! ถ้าเป็นฉันคือจบก็จบ ที่รู้ๆมาพี่เพลงเป็นฝ่ายบอกเลิกก่อน

พี่ฉัตรเดินช้าๆ เหมือนสโลโมชั่นหรือพี่เขายังจะยอมรับไม่ค่อยได้ เลิกกันไปก็เป็นปีๆ แล้ว ถ้าพี่เพลงยังรู้สึกดีกับพี่ฉัตรคงไม่แต่งงานหรอก ว่าแต่ทั้งสองคนเลิกกันทำไมนะ อยากรู้ขึ้นมาแล้วสิ!!

พี่ฉัตรตอนนี้สายตาละห้อยเชียว! เหมือนจะมีความอาลัยอาวรณ์ นี่ขนาดฉันที่เป็นคู่หมั้นตัวเอง เขายังไม่สนใจเลย สายตาก็มองตรงไปยังบนเวทีอย่างเดียว ที่ตอนนี้บ่าวสาวกำลังพูดขอบคุณทุกคนที่มางาน

“ อ้าว ตาฉัตรมาด้วยเหรอลูก? ”

ฉันกับพี่ฉัตรหันไปหาต้นเสียงพร้อมๆ กัน เป็นใครไปไม่ได้ นอกเสียจากแม่ของพี่เพลงก็คือป้าพิม เราเป็นคนบ้านเดียวกัน ตำบลเดียวกันแต่คนละหมู่บ้าน ซึ่งไม่ใกล้ไม่ไกล

“ สวัสดีครับแม่ ” พี่ฉัตรพนมมือไหว้แม่พี่เพลง น้ำเสียงที่เปล่งออกไปก็อ่อนนุ่ม อยากจะเบัปากใส่นะ มันไส้พี่ฉัตรมากๆ แต่ก็ยังรักษาหน้าสวยๆไว้ก่อน ชุดที่ใส่มันก็ทำให้ดูแย่มากแล้วตอนนี้

“ สวัสดีค่ะ ” ฉันพนมมือไหว้เช่นกัน พบปะผู้หลักผู้ใหญ่ก็งี้แหละ แขนของเราทั้งคู่แยกออกจากกันตั้งแต่พี่เขาไหว้แม่แฟนเก่าแล้ว

“ เอ่อ…นี่ แฟนใหม่ฉัตรเหรอลูก ” ป้าพิมน่าจะไม่รู้จักฉัน แต่ฉันพอจะรู้จักป้าเขานะ

“ ครับ คู่หมั้นผมเอง ลูกคุณน้ามายกับคุณน้าภูมิไงครับ ”

“ อ๋อ ไม่ใช่คนอื่นคนไกลนิ หน้าตาสะสวยนะเรา ” ป้าพิมหันมาพูดชม แต่คงตามมารยาทแหละ

“ ขอบคุณค่ะ ” เมื่อผู้ใหญ่ชม เราก็ต้องขอบคุณอย่างนอบน้อม

“ งั้นเชิญนั่ง ไปนั่งโต๊ะนั้นก็ได้ มีแต่คนบ้านเรา ” ป้าพิมชี้ไปอีกโต๊ะ และมันก็มีแต่คนแถวบ้านจริงๆ แต่ละคนจัดเต็มมาหมด ตั้งแต่ใบหน้ายันเท้า เฮ้อ!

“ พี่ ไปนั่งโต๊ะอื่นได้ไหมอะ ” พอพี่ฉัตรจะเดินไปยังโต๊ะนัั้น ฉันก็รีบจับมือเขาให้หยุดเดิน

“ จะไปนั่งตรงไหนอีก ไม่มีที่ว่างแล้วนะ อีกอย่างตรงนั้นมีแต่คนที่รู้จักนะ ” ฉันยังคงยืนนิ่งๆ แต่ยื้อพี่เขาไว้ ทำหน้าบอกบุญไม่รับ

“ อ้าว ฉัตรมาเมื่อไหร่แล้ว อ้าวน้องมุกมาด้วยเหรอ? ” เสียงหวานดังขึ้น ทำให้เราทั้งคู่หันไปมองพร้อมกัน เมื่อพี่ฉัตรเห็นคนตรงหน้าก็รีบแกะมือฉันออก แล้วหันไปประจัญหน้ากัน ซึ่งตอนนั้นจู่ๆเหมือนหัวใจมันกระตุกวูบไปเลย ไม่เข้าใจว่าทำไม!? แต่พอเห็นแบบนี้กลับรู้สึกไม่ดี ทั้งที่เราเป็นคู่หมั้น พี่เขากลับทำเหมือนไม่มีเยื่อใย

“ เพลงสบายดีหรือเปล่า? ” น้ำเสียงพี่ฉัตรฟังดูอ่อนโยนมากตั้งแต่ที่ฟังมา

“ สบายดีจ้ะ ว่าแต่ฉัตรอะ สบายดีไหม ยังอยู่ค่ายเดิมใช่ไหม วันก่อนพี่ภพพาไปแจกการ์ดด้วย แต่ขออภัยนะที่เพลงไม่ได้เข้าไปหาฉัตรอะ เลยทำได้แค่โทรไปบอก ” พี่เพลงพูด งั้นทั้งคู่ก็คงยังเมมเบอร์กันและกันไว้อีกสินะ…

“ อ๋อ ไม่เป็นไรหรอก ฉัตรก็ยุ่งเหมือนกันตอนนั้น ถ้าไปหาคงไม่เจอ ” แหม่ๆ เบ้ปากในใจแล้วหนึ่ง ณ ตอนนี้

“ น้องมุกแต่งตัวน่ารักจังเลยนะคะ ” บลูลี่ชุดฉันหรือเปล่าเนี่ย… แต่ก็ทำได้เพียงส่งยิ้มหวานกลับไปและแสดงความเป็นเจ้าของนิดนึง โดยการไปยืนใกล้คู่หมั้น แล้วจับมือกัน แค่แตะมือพี่เขากำลังจะสอดกวมง่ามนิ้ว พี่ฉัตรก็สะบัดเล็กน้อย พร้อมเอามือหนีไปไขว่หลัง

ใดใดคือรู้สึกหน้าชาขึ้นมาเลย แค่เจอพี่เพลงพี่เขาก็ทำกับฉันแบบนี้เลยเหรอ? หักหน้ากันไม่ว่าถ้าต่อหน้าคนอื่นที่ไม่ใช่แฟนเก่านะ รู้สึกถึงความหน่วงของหัวใจ มันเจ็บเสียดๆจุกๆยังไงไม่รู้ แทบอยากจะเดินหนีให้หายไปเลย

บอกเราว่าพามาเปิดตัว แต่พอมาถึงกะจะทิ้งไว้กลางทางอะแหละ สายตาแทบจะไม่ละจากใบหน้าเจ้าสาวเลยแม้แต่น้อย สาธุขอให้เจ้าบ่าวมาต่อยให้หน้าหงายทีเถอะ! มันไส้ ไอ้คนบ้า!

“ พี่พลนั่งอยู่โต๊ะนั้น ฉัตรพาน้องมุกไปนั่งสิ เดี๋ยวเพลงขอตัวก่อนนะ จะไปหาพี่ภพ ” พี่เพลงพูดแล้วชี้นิ้วไปหาอีกโต๊ะ ซึ่งมีแต่ผู้ชายและผู้ชายที่นั่งอยู่ หนึ่งในนั้นก็คือพี่ชายเจ้าสาว และมีเพื่อนสนิทแถวบ้านของพี่ฉัตรด้วย มากันครบทีมเลยอะ

“ มุกจะไปนั่งกับพี่ไหม? ” พอพี่เพลงเดินไป พี่ฉัตรก็หันมาถามฉันทันที ถามแบบนี้คงไม่อยากให้ไปแหละ บางทีนะ ไม่มีฉันอยู่ตรงนี้มันคงจะดีกว่า…ไม่แน่ใจว่าชวนมาทำไม?

ถ้ารู้ว่าต้องมาเจอแฟนเก่าแล้วสนใจแฟนเก่าตัวเองที่กำลังจะเป็นเมียคนอื่นมากกว่าคู่หมั้นที่กำลังจะเป็นเมียตัวเองในอนาคต ไม่มาหรอก!

“ มุก มุก ” พี่ฉัตรหันมาเขย่าตัวฉัน

“ อือ ”

“ ที่พี่ถามได้ยินไหม เมื่อกี้ ”

“ อืม พี่ไปเถอะ มุกจะหาอะไรกินสักหน่อย ” สรรพนามเปลี่ยนไป แต่คนตรงหน้าไม่เอะใจ คงเพราะใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวละมั้ง ขนาดพูด อือ เขายังไม่ทักท้วงเหมือนตอนอยู่บ้านเลย ยิ่งนึกก็ยิ่งไม่โอเค ใจมันหน่วงๆ ยังไงไม่รู้

“ อืม ถ้ามีอะไรก็โทรหาพี่นะ ”

“ โทรศัพท์มุกไม่พามา พี่ลืมแล้วเหรอ? ”

“ งั้นเอาโทรศัพท์พี่ไป ถ้ามีอะไรก็กดโทรตามชื่อคนที่นั่งบนโต๊ะนั้นได้เลยนะ แล้วบอกขอสายพี่แล้วกัน ”

“ โทรศัพท์พี่ใส่รหัสนิ ”

“ 080838 ” ปีเกิดพี่เขา แต่เลขหน้าถ้าคิดตาม จะไม่ใช่วันเกิดพี่ฉัตรนะ...หรือว่า วันเกิดพี่เพลง...มันน่าจะเศร้าเรื่องไหนก่อนดีเนี่ย? ทำไมต้องมารับรู้อะไรพร้อมกันด้วยนะ

“ ไม่เอาดีกว่า มุกความจำไม่ดี ถ้ายังไงก็เจอกันที่รถก็ได้ ”

“ ทำไมต้องออกไปรอที่รถ พี่ให้อยู่แค่ในนี้นะ คืนนี้เราก็นอนที่นี่ด้วย เพราะพี่คิดว่าคงขับรถกลับไม่ไหว ” ปกติก็เห็นทน ทึก ที่บอกขับรถกลับไม่ไหวเพราะกะจะกินเหล้าย้อมใจใช่ไหมล่ะ

บ้าหรือปัญญาอ่อนวะ จะมาให้ตัวเองรู้สึกแย่ทำไม งงใจ

“ คนเยอะ มุกลายตานะ อีกอย่างไม่ค่อยชอบที่แบบนี้ มันอึดอัดหายใจไม่ค่อยออกด้วย ” ก็อ้างไปบ้างแหละ

“ ถ้าออกไปข้างนอกก็เดินไปบอกพี่ที่โต๊ะก่อนนะ ”

“ อืม ” จบประโยคนี้พี่เขาก็เดินไปทันที

ฉันเอียงซ้าย มองขวา หันไปทั่ว ก็ไปเจอของที่ทำให้เปรี้ยวปากนั้นก็คือพวกเหล้า ไวน์ เบียร์ สงสัยฝ่ายชายน่าจะรวยไม่เบา เลี้ยงของมึนเมาตั้งหลายอย่างแหนะและคงเป็นทหารยศใหญ่ด้วยละมั้ง ก็เห็นมีรูปพรีเวดดิ้งผู้ชายใส่ชุดทหารด้วย

เดินไปหยิบไวน์มาหนึ่งขวด มองดูว่าใครมองอยู่บ้าง แล้วแอบยัดลงในกระเป๋า ดีนะที่พากระเป๋าใบใหญ่มา ตอนแรกก็คิดว่าจะมาเอาเหนียวสังขยาในงานกลับบ้านแต่พอมาจัดในโรงแรมมันไม่มีหรอกของบ้านๆ แบบนั้น

“ พี่ๆ อย่าเพิ่งปิดประตูค่ะ ” ฉันรีบวิ่งไป จัดในโรงแรม มันก็ต้องจัดห้องที่กว้างอยู่แล้ว มันก็จะมีประตูเปิดปิดบานใหญ่ เพราะโรงแรมแห่งนี้ ไม่ใช่ว่าจะมีแค่งานแต่งงานนี้งานเดียวนะ ตอนเดินเข้ามามีป้ายบอกหลายงานมาก ตอนนี้พอแขกเริ่มมาเต็มต้องปิดประตู ไม่งั้นเสียงข้างในจะดังออกมาข้างนอก ที่จัดขึ้นมันเป็นห้องขนาดใหญ่ เก็บเสียงได้ดี และไว้สำหรับจัดงานเลี้ยงหรืองานต่างๆ

“ ครับ จะไปไหนเหรอ? ”

“ เออ พอดีหนูรีบกลับค่ะ แวะมาอวยพรเพื่อนแป๊บ ตอนนี้มีงานด่วนค่ะ ” พูดโกหกออกไป

“ ครับ ” ฉันก็ทำตัวลีบๆ ผ่านรูประตูที่เหลือแค่นิดเดียวให้ผ่าน

พอออกมาได้ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก และจำได้ว่าไม่เคยบอกใครว่าเป็นเด็กดีๆ ตั้งแต่แรก ประเภทที่เหล้าเบียร์ไม่ดื่ม ถ้าไม่ดื่มจริงๆคงไม่เข้าห้องผิดในวันนั้นและในวันนี้ชีวิตก็เปลี่ยนไป

จะว่าไปเราก็เป็นคนคอแข็งระดับหนึ่ง เมื่อก่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ไปเที่ยวผับบาร์เกือบทุกคืน ไปเพราะเหล้า555+ เป็นสาวขี้เหล้าแต่ก็ตื่นมาเรียนไหวนะ ถึงตัวจะเกเรก็เถอะ

จำได้ว่าตอนที่พี่ฉัตรเลี้ยวรถเข้ามาจะมีศาลาที่ให้คนนั่งพักด้วยนะ ไปนั่งตรงนั้นดีกว่า

“ เอิ๊กๆ ” พอเปิดฝาขวดได้ก็กระดกเพียวไปเลย รสชาติมันฝาดๆ และก็ปะปนมาด้วยความหวาน หอมกลิ่นผลไม้ด้วย

“ ป่านนี้คงกระดี๊กระด๊าใหญ่แล้วมั้ง ยังคงยืนยันคำเดิม ขอให้เจ้าบ่าวต่อยให้หน้าหงายไปเลย เกลียด!! ”

พอเหล้าเข้าปากเรื่อยๆ มันก็เริ่มกรึมๆ ความในใจที่อัดแน่นก็เริ่มพลั่งพรู่ออกมาจากปากเรียวที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงแต่ก็เริ่มจางแล้ว

“ ถ้ามาเป็นคู่แล้วไม่สนใจกัน ทำไมไม่มาคนเดียวตั้งแต่แรกวะ แล้วจะพยายามคะยั้นคะยอให้มาทำไม!! เอิ๊กๆ ”

ยอมรับว่าไวน์มันแรงออกฤทธิ์เร็วมากหรือเพราะเราซดพรวดเดียวมันเลยเมาเร็วไปหน่อย

“ ทำไมต้องรู้สึกหน่วงใจด้วยก็ไม่รู้ ไอ้คนบ้า คนไร้หัวใจ ไม่เอาแล้ว จะถอนหมั้นคอยดู ” น้ำเสียงก็เริ่มยานประสาคนเมา ทรงตัวไม่ค่อยอยู่แล้ว แต่ก็พยายาทเอาหลังพิงเสาไว้

แต่พอฉุกคิดเรื่องที่เกิดขึ้นไม่นานมันก็อดที่จะร้องไห้ไม่ได้ เหมือนมันจะสะกิดใจ ทำให้ตัดพ้อตัวเองว่าเป็นส่วนเกิน ตอนแรกก็คิดว่าเขาจะเปลี่ยนไปจากเดิมแล้ว ก็เห็นรุกเอารุกเอา แต่พอมาเจอแฟนเก่า พี่เขาก็เปลี่ยนไปอีกแบบ ดีนะที่ไม่ตายใจ ไม่เผลอใจไปกับคำพูดตอแหลที่เส้แสร้งแกล้งทำพันนั้น

“ อึก มาทิ้งกันแบบนี้เลยเหรอ ไอ้คนบ้า! อึก ” พอเมาแล้ว ไม่รู้ว่าตัวเองอารมณ์ไหน มันมาที่เดียวหมด จนทำให้ต้องร้องไห้ กลายเป็นเด็กขี้แยไปเลย 

ไม่ใช่ว่าฉันชอบพี่เขาไปแล้วนะตอนนี้...อยู่คนเดียวได้ โสดมาตั้งนาน จะมาหวั่นไหวกับคำพูดไม่กี่คำ กับการกระทำที่เหมือนจะเส้แสร้งไม่ได้นะ ยัยมุก

❤️__________❤️

นามปากกาผกายมาส